1

2

Tłumaczenie/The translation by:

Fiolka 2708

SarahRockwell

Skład i korekta:

Fiolka2708

Wszelkie prawa zastrzeżone/All rights reserved

Copyright for the Polish translation 2014

3

Kilka słów od nas

Czary-mary, wszystkie wątki utworzyły ostatni węzeł – nierozerwalny,

bez początku i bez końca.

W Wasze ręce oddajemy ostatni tom historii o czarownicy i wampirze,

mając  nadzieję,  iż  dzieliliście  z  nami  wszystkie,  emocje,  a  oczekiwanie  na

każdą  kolejną  część  tej  opowieści  i  jej  czytanie  było  czystą  przyjemnością

(mimo pewnych niedociągnięć i błędów - to wszystko wina Benjamina), tak

jak dla nas tłumaczenie i czytanie Waszych komentarzy.

Dziękujemy za wspólną podróż w czasie!

Jeżeli  będziecie  mieli  jakieś  pytania  do  nas,  zapraszamy  do

odwiedzenia naszych chomików.

Życzymy przyjemnej lektury,

Fiolka2708 i Sarah Rockwell

4

5

Przeżywa gatunek nie najmocniejszy,

nie najinteligentniejszy,

ale taki, który najlepiej przystosowuje się do zmian.

-Philippe de Clermont,

cytat często przypisywany Karolowi Darwinowi

6

SŁOŃ

O CE

C  W ZN

Z AKU

K  RAKA

K

Znak Raka tyczy się domów, ziemi, skarbów, i wszystkiego, co jest ukryte.

Jest to czwarty Zodiak.

Oznacza śmierć i zakończenie spraw.

- Anonimowy angielski notatnik, r. 1590, Gonçalves MS 4890, f. 11v

7

JEDEN

E

Duchy nie mają wielu składników. Wszystkie zbudowane są z dawnych

wspomnień i serca.

Na  szczycie  jednej  z  okrągłych  wież  Sept-Tours,  Emily  Mather

przeźroczystą ręką nacisnęła miejsce pośrodku klatki piersiowej, które nawet

teraz było ciężkie od strachu.

Czy  to  kiedykolwiek  stanie  się  łatwiejsze?   Jej  głos,  jak  i  reszta,  były

prawie niezauważalne.  Oglądanie? Oczekiwanie? Wiedza?

O  ile  mi  wiadomo  -  nie,    Philippe  de  Clermont  odpowiedział  krótko .

Siedział w pobliżu, studiując własne przezroczyste palce. Ze wszystkich rzeczy

w byciu martwym, Philippe nienawidził - niemożności dotknięcia swojej żony

Ysabeau; braku powonienia czy smaku; faktu, że nie miał żadnych mięśni do

dobrego  sparingu  -  niewidzialność  była  na  szczycie  listy.  Było  to  ciągłym

przypomnieniem, jak nieistotnym się stał.

Twarz  Emily posmutniała,  i Philippe  cicho  przeklął.  Odkąd  czarownica

umarła, była jego stałym towarzyszem, dzieląc jego samotność na dwoje. Co

sobie myślał, ujadając na nią, jakby była sługą?

Być  może  będzie  łatwiej,  gdy  nie  będą  już  nas  potrzebowali,

powiedział Philippe łagodniejszym tonem. Może był bardziej doświadczonym

duchem, ale to Emily była tą, która rozumiała metafizykę ich sytuacji.

To co powiedziała mu czarownica, było sprzeczne ze wszystkim, w co

Philippe wierzył na temat zaświatów. Myślał, że żyjący widują umarłych, bo

ci czegoś od nich potrzebowali: pomocy, przebaczenia, zemsty.

Emily  uparcie  twierdziła,  że  nie  było  to  niczym  więcej  niż  ludzkimi

mitami, i to tylko wtedy, gdy żyjący ruszali do przodu i pozwalali, by zmarli

mogli się im objawić.

Świadomość  ta  spowodowała,  że  problemy  z  zauważeniem  go  przez

Ysabeau, stały się nieco łatwiejsze do zniesienia, ale nie dużo.

"Nie  mogę  się  doczekać,  żeby  zobaczyć  reakcję  Em.  Będzie

zaskoczona." ciepły alt Diany popłynął w kierunku murów obronnych.

8

Diana  i  Matthew,  Emily  i  Philippe  powiedzieli  jednocześnie,

spoglądając w dół na brukowany dziedziniec, który otaczał zamek.

Tam,  Philippe powiedział, wskazując na podjazd.

Nawet  martwy,  miał  wzrok  wampira,  który  był  ostrzejszy,  niż

jakiegokolwiek  człowieka.  Był  także  przystojniejszy,  ze  swoimi  szerokimi

ramionami i diabelskim uśmiechem, niż jakikolwiek człowiek miał prawo być.

Zwrócił  wzrok  na  Emily,  która  nie  mogła  przywołać  z  powrotem

uśmiechu.  Są świetną parą, prawda? Spójrz, jak bardzo mój syn się zmienił.

Wampiry  nie  zmieniały  się  przez  upływ  czasu,  i  dlatego  Emily

spodziewała  się  zobaczyć  te  same,  czarne  włosy,  tak  ciemne,  że  błyszczały

granatem; te same zmienne szaro-zielone oczy, chłodne i odległe jak morze

zimą;  tą  samą  bladą  skórę  i  szerokie  usta.  Jednak  było  kilka  subtelnych

różnic,  jak  zasugerował  Philippe,  włosy  Matthew  były  krótsze  i  miał  brodę,

która  sprawiła,  że  wyglądał  jeszcze  bardziej  niebezpiecznie,  jak  pirat.

Sapnęła.

Czy Matthew... jest większy?

Jest. Tuczyłem go, gdy on i Diana byli tu w 1590 roku. Książki uczyniły

go delikatnym. Matthew potrzebował więcej walczyć, a mniej czytać.

Philippe  zawsze  twierdził,  że  było  coś  takiego,  jak  zbyt  dużo  nauki.

Matthew był żywym tego dowodem.

Diana  również  wygląda  inaczej.  Jest  bardziej  podobna  do  matki,  z

tymi  długimi,  miedzianymi  włosami,   powiedziała  Em,  uznając  najbardziej

oczywistą zmianę w swojej siostrzenicy.

Diana  potknęła  się  na  bruku,  a  ręka  Matthew  wystrzeliła,  by  ją

podtrzymać. Kiedyś, Emily nieustanne obskakiwanie Matthew widziała, jako

znak  wampirzej  nadopiekuńczości.  Teraz,  z  przenikliwością  ducha,  zdała

sobie  sprawę,  że  tendencja  ta  wynikała  z  jego  nadnaturalnej  świadomości,

każdorazowej  zmiany  w  ekspresji  Diany,  każdej  zmiany  nastroju,  każdej

oznaki  zmęczenia  czy  głodu.  Dziś  jednak  obawy  Matthew  wydawały  się

jeszcze bardziej skoncentrowane i przenikliwe.

Nie  tylko  włosy  Diany  się  zmieniły.  Twarz  Philippe  przybrała  wyraz

zamyślenia.  Diana jest z dzieckiem – dzieckiem Matthew.

9

Emily  zbadała  swoją  siostrzenicę  bardziej  ostrożnie,  używając

polepszonego  zasięgu,  który  uzyskała  po  śmierci.  Philippe  miał  rację,  po

części.  Masz na myśli - z dziećmi. Diana ma bliźnięta.

Bliźnięta,   powiedział  Philippe,  pełnym  czci  głosem.  Odwrócił  wzrok,

rozproszony  pojawieniem  się  żony.   Spójrz,  oto  Ysabeau  i  Sara  z  Sophie  i

Margaret.

Co  się  teraz  stanie,  Philippe?   Zapytała  Emily,  jej  serce  przez

oczekiwanie robiło się coraz cięższe.

Zakończenia. Początki,   powiedział Philippe z zamierzoną niejasnością .

Zmiany.

Diana nigdy nie lubiła zmian,  powiedziała Emily.

To  dlatego,  że  Diana  boi  się  tego,  czym  musi  się  stać,  odpowiedział

Philippe.

***

Marcus  Whitmore  znajdował  się  w  obliczu  mnóstwa  okropności  od

nocy  w  1781  roku,  kiedy  to  Matthew  de  Clermont  uczynił  go  wampirem.

Żadne  nie  przygotowało  go  jednak  na dzisiejsze  doświadczenie:  powiedzieć

Dianie Bishop, że jej ukochana ciotka, Emily Mather, była martwa.

Marcus  otrzymał  telefon  od  Ysabeau  kiedy  on  i  Nathaniel  Wilson

oglądali  wiadomości  w  telewizji  w  bibliotece  rodzinnej.  Sophie,  żona

Nathaniela i ich dziecko, Margaret, drzemały na pobliskiej kanapie.

"Świątynia"  powiedziała  Ysabeau  bez  tchu,  szalonym  tonem.

"Przybądź. Natychmiast".

Marcus  był  posłuszny  swojej  babci  bez  dodatkowych  pytań,  w  drodze

do drzwi zawołał tylko do swojego kuzyna, Gallowglassa i ciocię Verin.

Letni półmrok wieczoru jeszcze jaśniał, gdy zwrócił się w stronę polany

przy  szczycie  góry,  rozjaśnionej  przez  nieziemską  moc,  którą  Marcus

dostrzegł między drzewami. Jego włosy stanęły dęba w magii powietrza.

Następnie  wyczuł  obecność  wampira,  Gerberta  z  Aurillac.  I  kogoś

innego - czarownicę.

10

Lekkie,  charakterystyczne  kroki  rozbrzmiały  w  dole  kamiennego

korytarza, przeciągając Marcusa z przeszłości z powrotem do teraźniejszości.

Ciężkie drzwi otworzyły się, skrzypiąc jak zawsze.

"Dzień dobry, kochanie."

Marcus  odwrócił  się  od  wiejskiego  widoku  Owernii  i  wziął  głęboki

oddech.  Zapach  Phoebe  Taylor  przypomniał  mu  gąszcz  krzewów  bzu,  które

rosły  za  czerwonymi  drzwiami  jego  rodzinnego  gospodarstwa.  Delikatny  i

zdecydowany, symbolizujący wiosenną nadzieję następującą po długiej zimie

w Massachusetts i wyczarowywał wyrozumiały uśmiech jego dawno zmarłej

matki.  Teraz  to  sprawiało,  że  Marcus  myślał  o  drobnej  kobiecie,  o  żelaznej

woli stojącej przed nim.

"Wszystko  będzie  dobrze".  Phoebe  podniosła  i  wyprostowała  jego

kołnierzyk, jej oliwkowe oczy były pełne troski.

Marcus  zaczął  nosić  bardziej  formalne  ubrania,  niż  koszulki  typu  T-

shirt.  W  tym  samym  czasie  zaczął  też  podpisywać  swoje  listy  Marcus  de

Clermont,  zamiast Marcus  Whitmore  –  nazwiskiem,  które ona  znała,  zanim

powiedział jej o wampirach, tysiąc pięćset letnim ojcu, francuskich zamkach

pełnych  posępnych krewnych,  i  wiedźmie  o  imieniu  Diana Bishop.  W  opinii

Marcusa, było to po prostu cudowne, że Phoebe pozostała u jego boku.

"Nie. Nie będzie." Złapał jej rękę i złożył pocałunek na palcach. Phoebe

nie znała Matthew. "Zostań z Natanielem i resztą. Proszę."

"Nieodwołalnie,  Marcusie  Whitmore,  będę  stała  obok  ciebie  kiedy

przywitasz ojca i jego żonę. Nie wierzę, że musimy nadal o tym dyskutować".

Phoebe wyciągnęła dłoń. "Idziemy?"

Marcus  podał  rękę  Phoebe,  ale  zamiast  iść  w  kierunku  drzwi,  jak  się

spodziewała, pociągnął ją ku sobie. Phoebe spoczęła na jego piersi, z jedną

ręką w jego dłoni, a drugą przyciśniętą do jego serca. Spojrzała na niego ze

zdziwieniem.

"Bardzo  dobrze.  Ale  jeśli  zejdziesz  ze  mną,  Phoebe,  musisz

zaakceptować  pewne  warunki.  Po  pierwsze,  jesteś  ze  mną,  albo  z  Ysabeau

przez cały czas."

Phoebe  otworzyła  usta,  by  zaprotestować,  ale  poważne  spojrzenie

Marcusa uciszyło ją.

11

"Po  drugie,  jeśli  powiem,  że  masz  wyjść  z  pokoju,  to  zrobisz  to.  Bez

ociągania. Bez pytań. Pójdziesz prosto do Fernando. On będzie w kaplicy lub

w kuchni." Marcus spojrzał na jej twarz i zobaczył ostrożną akceptację. "Po

trzecie,  pod  żadnym  pozorem,  nie  możesz  się  dostać  w  zasięg  ręki  mojego

ojca. Zgoda?"

Phoebe skinęła głową. Jak każdy dobry dyplomata, była przygotowana

by iść w ślad za warunkami Marcusa - teraz. Jeśli jednak ojciec Matthew był

w domu jakimś potworem, a wydawało się, że był, Phoebe zamierzała zrobić

to, co będzie musiała.

***

Fernando  Gonçalves  wylewał  roztrzepane  jajka  na  gorącą  patelnię,

pokrywając  rumiane  ziemniaki,  które  już  się  tam  znajdowały.  Jego  Tortilla

Española  była  jedną  z  kilku  potraw,  które  Sara  Bishop  jadła,  a  dziś,

najbardziej ze wszystkich dni, wdowa potrzebowała siły.

Gallowglass  siedział  przy  kuchennym  stole,  zbierając  krople  wosku  z

pęknięcia w starym blacie. Z długimi blond włosami i mięśniami wyglądał jak

ponury  niedźwiedź.  Tatuaże  wiły  się  wokół  jego  przedramion  i  bicepsów  w

jasnych, kolorowych zawijasach. Ich tematyka ujawniła to, co było w umyśle

Gallowglassa  w  tej  chwili,  tatuaż  był  widoczny  zaledwie  kilka  miesięcy  na

wampirzej  skórze.  Teraz  wydawał  się  myśleć  o  swoich  korzeniach,  ramiona

pokryte  miał  celtyckimi  plecionkami,  runami  i  baśniowymi  zwierzętami,

wyciągniętymi z nordyckich i galickich mitów i legend.

"Przestań  się  martwić."  Głos  Fernando  był  tak  ciepły  i  kulturalny  jak

wiekowa sherry w dębowych beczkach.

Gallowglass  spojrzał  na  chwilę  w  górę,  po  czym  ponownie  zwrócił

swoją uwagę na wosk.

"Nikt  nie  będzie  w  stanie  zatrzymać  Matthew,  gdy  zrobi  to  co

konieczne, Gallowglass. Pomszczenie śmierci Emily jest sprawą honoru."

Fernando wyłączył palnik i dołączył do Gallowglassa przy stole, bosymi

stopami cicho przemierzając kamienną podłogę. Gdy szedł, rozwinął rękawy

białej  koszuli.  Były  nieskazitelne,  mimo  godzin,  które  tego  dnia  spędził  w

12

kuchni. Schował koszulę za pasek dżinsów i przejechał palcami po ciemnych,

falowanych włosach.

"Marcus  będzie  próbował  wziąć  winę  na  siebie,  wiesz,"  powiedział

Gallowglass. "Ale śmierć Emily nie była winą chłopca."

Scena na górze była dziwnie spokojna, biorąc pod uwagę okoliczności.

Gallowglass przybył do świątyni kilka chwil po Marcusie. Nie było tam nic, z

wyjątkiem  ciszy  i  widoku  Emily  Mather,  klęczącej  w  środku  kręgu

wytyczonego z bladych skał. Byli z nią czarownica i Peter Knox, jego ręce na

jej  głowie,  z  wyrazem  niecierpliwego  wyczekiwania  -  nawet  głodem  –  na

twarzy.  Gerbert  z  Aurillac,  najbliższy  wampirzy  sąsiad  de  Clermontów,

przyglądał się temu z zainteresowaniem.

"Emily" udręczony krzyk Sary rozdarł ciszę z taką siłą, że nawet Gerbert

się cofnął.

Zaskoczony Knox wypuścił Emily. Upadła na ziemię nieprzytomna. Sara

zmusiła  do  odwrotu  inną  czarownicę  jednym,  potężnym  zaklęciem,  które

wyrzuciło Knoxa w powietrze poprzez polanę.

"Nie,  Marcus  jej  nie  zabił,"  powiedział  Fernando,  zwracając  uwagę

Gallowglassa. "Ale jego niedopatrzenie-"

"Brak doświadczenia," wtrącił Gallowglass.

"Niedopatrzenie"  powtórzył  Fernando,  "to  odegrało  rolę  w  tragedii.

Marcus o tym wie, i przyjmuje za to odpowiedzialność."

"Marcus nie prosił się o władzę" narzekał Gallowglass.

"Nie.  Ja  mianowałem  go  na  to  stanowisko,  a  Matthew  zgodził  się,  że

była to dobra decyzja." Fernando krótko ścisnął ramię Gallowglassa i wrócił

do pieca.

"To  dlatego  przybyłeś?  Ponieważ  czułeś  się  winny  odmowy

przewodnictwa bractwu, gdy Matthew poprosił o pomoc?"

Nikt  nie  był  bardziej  zaskoczony  niż  Gallowglass,  kiedy  Fernando

pojawił  się  w  Sept-Tours.  Fernando  unikał  tego  miejsca  odkąd  ojciec

Gallowglassa, Hugh de Clermont, zmarł w XIV wieku.

"Jestem tutaj, bo Matthew był tam dla mnie po egzekucji Hugha przez

francuskiego króla. Byłem wtedy sam na całym świecie, z wyjątkiem mojego

13

smutku." ton Fernando był ostry. "I nie chciałem prowadzić Rycerzy Łazarza,

bo nie jestem de Clermontem."

"Byłeś  partnerem  mojego  ojca!"  protestował  Gallowglass.  "Jesteś  tak

samo de Clermontem jak Ysabeau lub jej dzieci!"

Fernando  starannie  zamknął  piekarnik.  "Jestem  partnerem  Hugha"

powiedział,  wciąż  odwrócony.  "Twój  ojciec  nigdy  nie  będzie  czasem

przeszłym dla mnie."

"Przepraszam Fernando" powiedział porażony Gallowglass.

Choć Hugh nie żył prawie siedem wieków, Fernando nigdy nie pogodził

się ze stratą. Gallowglass wątpił, czy kiedykolwiek mu się to uda.

"Jeśli chodzi o moje bycie de Clermont," Fernando kontynuował, wciąż

wpatrując się w ścianę nad kuchenką, "Philippe się nie zgodził."

Gallowglass  wznowił  nerwowe  zrywanie  wosku.  Fernando  nalał  dwa

kieliszki czerwonego wina i zaniósł je do stołu.

"Masz",  powiedział,  popychając  jeden  do  Gallowglassa.  "Ty  również

będziesz potrzebował dzisiaj swojej siły."

Marthe krzątała się w kuchni. Gospodyni Ysabeau rządziła w tej części

zamku  i  nie  była  zadowolona  z  intruzów.  Po  posłaniu  Fernando  i

Gallowglassowi  ponurego  spojrzenia,  pociągnęła  nosem  i  otworzyła

drzwiczki piekarnika.

"To jest moja najlepsza patelnia!" Powiedziała z wyrzutem.

"Wiem. Dlatego jej używam" odpowiedział Fernando, biorąc łyk wina.

"Nie  przynależysz  do  kuchni,  don  Fernando.  Idź  na  górę.  Zabierz

Gallowglassa ze sobą." Marthe wzięła paczkę herbaty i czajniczek z półki przy

zlewie. Potem zauważyła, owinięty ręcznikiem dzbanek stojący na tacy obok

filiżanki, spodek, mleko i cukier. Jej grymas się pogłębił.

"Co jest nie tak z moja obecnością tutaj?" zażądał Fernando.

"Nie jesteś sługą" powiedziała Marthe. Podniosła pokrywę dzbanka do

góry i podejrzliwie powąchała jego zawartość.

"Ulubiona  Diany.  Powiedziałaś  mi  co  lubi,  pamiętasz?"  Fernando

uśmiechnął  się  smutno.  "I  wszyscy  w  tym  domu  służymy  de  Clermontom,

Marthe. Jedyną różnicą jest to, że ty, Alain i Victoire jesteście za to sowicie

opłacani. Oczekuje się, że reszta z nas, będzie wdzięczna za ten przywilej."

14

"Z  dobrego  powodu.  Inni  manjasangowie  marzą,  by  być  częścią  tej

rodziny.  Zobaczymy,  czy  zapamiętasz  to  w  przyszłości  -  i  cytryna,  don

Fernando".  Powiedziała  Marthe,  kładąc  nacisk  na  jego  książęcym  tytule.

Podniosła tacę. "Przy okazji, twoje jajka się palą."

Fernando zerwał się, by je ratować.

"Jeśli  chodzi  o  ciebie"  powiedziała  Marthe,  zawieszając  swoje  czarne

oczy na Gallowglassie, "nie powiedziałeś nam wszystkiego, co powinieneś, o

Matthew i jego żonie."

Gallowglass spojrzał w swoje wino z wyrazem winy.

"Madame ,   twoja  babcia  zajmie  się  tobą  później."  Po  tej  zimnej

uwadze, Marthe wyszła z pokoju.

"Co  zrobiłeś  tym  razem?"  Zapytał  Fernando,  kładąc  tortillę  -  która

ocalała,  chwała  Allahowi - na kuchence. Wieloletnie doświadczenie nauczyło

go,  że  bez  względu  na  bałagan,  Gallowglass  uczynił  to  z  dobrych  intencji  i

całkowicie lekceważąc ewentualną katastrofę.

"Wiiiięc" powiedział Gallowglass, wyciągając samogłoski jak tylko Szkot

mógł, "Mogłem opuścić jedną lub dwie rzeczy z tej opowieści."

"Na  przykład?"  zapytał  Fernando,  łapiąc  powiew  katastrofy  wśród

przytulnych zapachów kuchni.

"Jak fakt, że  cioteczka  jest  w  ciąży  -  i nie  uczynił tego nikt  inny, tylko

Matthew.  I  fakt,  że  dziadek  przyjął  ją  jako  córkę.  Panie,  jego  ślub  krwi  był

ogłuszający."  Gallowglass  wyglądał  na  zamyślonego.  "Czy  myślisz,  że  nadal

będziemy w stanie to usłyszeć?"

Fernando stał oniemiały, z otwartymi ustami.

"Nie patrz na mnie w ten sposób. To nie wydaje się słuszne, by dzielić

się  wiadomością  o dziecku.  Kobiety  mogą  być  zabawne  w  takich  sprawach.

I Philippe  powiedział  cioci  Verin  o  przysiędze  krwi  przed  śmiercią  w  1945

roku,  a  ona  nigdy  nie  powiedziała  słowa"  powiedział  Gallowglass

defensywnie.

Wstrząs  rozdarł  powietrze,  jakby  ktoś  zdetonował  cichą  bombę.  Coś

zielonego i ognistego przemknęło obok kuchennego okna.

"Co to do cholery było?" Fernando otworzył gwałtownie drzwi i osłonił

swoje oczy przed słonecznym blaskiem.

15

"Jakaś wkurzona czarownica, tak myślę." ton Gallowglassa był ponury.

"Sara musiała powiedzieć Dianie i Matthew o Emily."

"Nie eksplozja. To…" Fernando wskazał dzwon na wieży Saint-Luciena,

który okrążał właśnie skrzydlaty, dwu-nogi, ziejący ogniem stwór.

Gallowglass wstał, by lepiej widzieć.

"To  Corra.  Chodzi  tam  gdzie  cioteczka  idzie"  powiedział  rzeczowo

Gallowglass.

"Ale to jest smok." Fernando odwrócił dzikie oczy na swojego pasierba.

"Bzdura!  To  nie  jest  smok.  Nie  widzisz,  że  ma  tylko  dwie  nogi?  Corra

jest  wiwerną."  Gallowglass  wykręcił  rękę,  aby  pokazać  tatuaż  skrzydlatej

istoty,  która  mocno  przypominała  bestię  w  powietrzu.  "Jak  to.  Może

pominąłem  jeden  lub  dwa  szczegóły,  ale  ostrzegałem  wszystkich,  że

cioteczka Diana nie będzie tą samą czarownicą, jaką była wcześniej."

***

"To  prawda,  kochanie.  Em  jest  martwa."  Stres  przekazania  informacji

Dianie  i  Matthew  był  dla  niej  zdecydowanie  zbyt  wielki.  Sara  mogłaby

przysiąc,  że  widziała  smoka.  Fernando  miał  rację.  Powinna  przestać  pić

whisky.

"Nie  wierzę  ci."  Głos  Diany  był  panicznie  wysoki  i  ostry.  Przeszukała

wielki salon Ysabeau, tak, jakby podejrzewała, że znajdzie Emily ukrywającą

się za jedną z ozdobnych kanap.

"Diana,  Emily  tutaj  nie  ma."  Ściszony  głos  Matthew  był  pełen  żalu  i

tkliwości. "Ona odeszła."

"Nie" Diana próbowała przecisnąć się obok niego i kontynuować swoje

poszukiwania, ale Matthew pociągnął ją w ramiona.

"Tak  mi  przykro,  Sara"  powiedział  Matthew,  trzymając  Dianę  mocno

przy ciele.

"Nie  mów,  że  ci  przykro!"  krzyknęła  Diana,  próbując  uwolnić  się  od

niezłomnego uścisku wampira. Waliła pięścią w ramię Matthew. "Em nie jest

martwa!  To  jakiś  koszmar.  Obudź  mnie,  Matthew  -  proszę!  Ja  chcę  się

obudzić i być nadal w 1591 roku."

16

"To nie jest koszmar," powiedziała Sara. Długie tygodnie przekonały ją,

że śmierć Em była strasznie prawdziwa.

"W  takim  razie  źle  skręciłam  -  albo  zawiązałam  zły  węzeł  zaklęcia

podróży  w  czasie.  To  nie  może  być  miejsce,  gdzie  mieliśmy  się  znaleźć!"

Diana trzęsła się od stóp do głów z żalu i szoku. "Em obiecała, że nigdy nie

odejdzie bez pożegnania."

"Em nie miała czasu, aby się pożegnać – z nikim. Ale to nie oznacza, że

cię nie kochała." Sara sama sobie o tym przypominała, ze sto razy dziennie.

"Diana powinna usiąść," powiedział Marcus, ciągnąc krzesło bliżej Sary.

Pod  wieloma  względami  syn  Matthew  wyglądał  jak  dwudziesto-kilku

letni surfer, który wszedł do domu Bishopów, w październiku ubiegłego roku.

Jego  skórzany  rzemyk,  z  dziwnymi  przedmiotami,  zgromadzonymi  przez

wieki,  był  wciąż  wplątany  w  blond  włosy  na  karku.  Trampki  Convers,  które

kochał,  wciąż  miał  na  stopach.  Jednakże  powściągliwość  i  smutek  w  jego

oczach były nowe.

Sara była wdzięczna za obecność Marcusa i Ysabeau, ale osoba, którą

naprawdę chciała widzieć przy swoim boku w tym momencie, był Fernando.

On był jej skałą w tej gehennie.

"Dziękuję, Marcus," powiedział Matthew, sadzając Dianę na krześle.

Phoebe  próbowała wcisnąć  szklankę  wody w  ręce  Diany.  Kiedy  Diana

patrzyła na nią tępo, Matthew zabrał ją i postawił na pobliskim stole.

Wszystkie oczy skupiły się na Sarze.

Sara nie była dobra w tego typu rzeczach. To Diana była historykiem w

rodzinie.  Ona  wiedziałaby,  gdzie  zacząć  i  jak  połączyć  wydarzenia  w  spójną

opowieść,  o  początku,  środku  i  końcu,  i  może  nawet  wiarygodnie

wyjaśniłaby, dlaczego Emily umarła.

"Nie ma łatwego sposobu, aby ci to powiedzieć," zaczęła ciotka Diany.

"Nie  musisz  nam  nic  mówić"  powiedział  Matthew,  a  jego  oczy

wypełniało współczucie i sympatia. "Wyjaśnienia mogą poczekać."

"Nie. Oboje musicie wiedzieć." Sara sięgnęła po kieliszek whisky, który

zwykle  znajdował  się  przy  jej  boku,  ale  nic  tam  nie  było.  Spojrzała  na

Marcusa w niemym wołaniu.

"Emily umarła w starej świątyni," powiedział Marcus, podejmując rolę

gawędziarza.

17

"Świątyni  poświęconej  bogini?"  szepnęła  Diana,  marszcząc  brwi  z

wysiłku i koncentracji.

"Tak," wychrypiała Sara, odkaszlnęła, aby usunąć gulę w gardle. "Emily

spędzała tam coraz więcej czasu."

"Czy  była  sama?"  Wyraz  twarzy  Matthew  nie  był  już  ciepły  i

wyrozumiały, a ton głosu stał się zimny.

Cisza znowu zaległa, tym razem ciężka i niezręczna.

"Emily  nie  pozwoliła  nikomu  pójść  ze  sobą,"  powiedziała  Sara,

próbując być szczerą. Diana również jest czarownicą, i będzie wiedziała, czy

Sara mijała się z prawdą. "Marcus próbował ją przekonać, by kogoś ze sobą

zabrała, ale Emily odmówiła."

"Dlaczego chciała być sama?" zapytała Diana, wznosząc się na poziom

niepokoju Sary. "Co się stało, Sara?"

"Od  stycznia,  Em  zwracała  się  do  wyższej  magii  o  wskazówki."  Sara

odwróciła  wzrok  od  zszokowanej  twarzy  Diany.  "Miała  straszne  przeczucia

śmierci  i  katastrofy  i  pomyślała,  że  to  może  pomóc  jej  dowiedzieć  się,

dlaczego."

"Ale  Em  zawsze  mówiła,  że  wyższa  magia  jest  zbyt  ciemna  dla

czarownicy,  by  władała  nią  bezpiecznie"  powiedziała  Diana,  a  jej  głos

ponownie  stał  się  głośniejszy.  "Powiedziała,  że  każda  czarownica,  która

myśli, że jest odporna na jej zagrożenia, poczuje na własnej skórze, jak jest

potężna."

"Mówiła z doświadczenia," powiedziała Sara. "Wyższa magia może być

wciągająca.  Emily nie  chciała,  żebyś wiedziała,  że  czuła  jej powab  i  słodycz.

Nie  dotykała  magicznego  kamienia  i  od  dziesięcioleci  nie  próbowała

przywoływać duchów."

"Przywoływać  duchów?"  Matthew  zmrużył  oczy  w  szparki.  Z  ciemną

brodą wyglądał naprawdę przerażająco.

"Myślę,  że  starała  się  dotrzeć  do  Rebeccy.  Gdybym  zdawała  sobie

sprawę,  jak  daleko  doszła  w  swoich  próbach,  to  bardziej  bym  się  starała,

żeby ją zatrzymać." oczy Sary zaszły łzami. "Peter Knox musiał wyczuć moc, z

którą  Emily  pracowała,  a  wyższa  magia  zawsze  go  fascynowała.  Kiedyś

znalazł jej-"

18

"Knox?" Matthew mówił cicho, ale włoski na karku Sary podniosły się

w ostrzeżeniu.

"Kiedy  znaleźliśmy  Em,  Knox  i  Gerbert  też  tam  byli"  wyjaśnił  Marcus,

wyglądając  na  nieszczęśliwego.  "Miała  zawał  serca.  Emily  musiała  być  pod

ogromnym  stresem  próbując  oprzeć  się  Knoxowi,  cokolwiek  robił.  Była

ledwie  przytomna.  Próbowałem  ją  reanimować.  Tak  jak  Sara.  Ale  nic  nie

mogliśmy zrobić."

"Dlaczego  Gerbert  i  Knox  byli  tutaj?  I  co  do  cholery  Knox  chciał

osiągnąć zabijając Em?" krzyknęła Diana.

"Nie sądzę, że Knox próbował ją zabić, kochanie," odpowiedziała Sara.

"Knox czytał myśli Emily, albo starał się to zrobić. Jej ostatnie słowa brzmiały:

‘Znam sekret Ashmole 782, a ty nigdy nie będziesz go posiadał’".

"Ashmole 782?" Diana spojrzała zdumiona. "Czy na pewno?"

"Na  pewno".  Sara  chciała,  by  jej  siostrzenica  nigdy  nie  znalazła  tego

przeklętego  rękopisu  w  bibliotece  Bodlejańskiej.  To  było  przyczyną

większości ich obecnych problemów.

"Knox  twierdził,  że  de  Clermontowie  są  w  posiadaniu  brakujących

stron z rękopisu Diany, i że znają jego tajemnice" wtrąciła Ysabeau. "Verin i

ja powiedziałyśmy Knoxowi, że się myli, ale jedyną rzeczą, która rozpraszała

go od tego tematu było dziecko. Margaret".

"Nathaniel i Sophie poszli za nami do świątyni. Margaret była z nimi"

wyjaśnił  Marcus  w  odpowiedzi  na  zdumione  spojrzenie  Matthew.  "Zanim

Emily padła nieprzytomna, Knox zobaczył Margaret i chciał wiedzieć, jak dwa

demony  dały  życie  dziecku,  które  było  czarownicą.  Knox  powołał  się  na

przymierza. Groził, że zabierze Margaret do Kongregacji na czas dochodzenia

w  sprawie,  jak  to  nazwał,  ‘poważnego  naruszenia’  prawa.  W  czasie,  gdy

staraliśmy  się  ożywić  Emily  i  zabezpieczyć  dziecko,  Gerbert  i  Knox  się

wymknęli."

Do  niedawna  Sara  zawsze  postrzegała  Kongregację  i  przymierze  jako

zło  konieczne.  Nie  było  łatwe  dla  trzech  nadnaturalnych  gatunków  -

demonów,  wampirów  i  czarownic  -  żyć  wśród  ludzi.  Wszystkie  w  pewnym

momencie  historii  były  celem  ludzkiego  strachu  i  przemocy,  i  stworzenia

dawno  temu  zgodziły  się  na  przymierze,  aby  zminimalizować  ryzyko

przyciągania  ludzkiej  uwagi  do  ich  świata.  Ograniczało  ono  wchodzenie  w

19

związki uczuciowe pomiędzy gatunkami, jak również wszelki udział w ludzkiej

religii  lub  polityce.  Dziewięciu  członków  Kongregacji  egzekwowało

przymierze i upewniało się, że stworzenia przestrzegają jej warunków. Teraz,

Diana i Matthew byli w domu, i jeśli chodziło o Sarę, Kongregacja mogła udać

się do diabła i zabrać te swoje przymierze ze sobą.

Głowa  Diany  odwróciła  się  i  na  jej  twarzy  pojawił  się  wyraz

niedowierzania.

"Gallowglass?" Szepnęła w salonie wypełnionym zapachem morza.

"Witamy w domu, cioteczko". Gallowglass zrobił krok do przodu, jego

złota  broda  błyszczała  w  miejscach,  gdzie  dotarło  światło  słoneczne.  Diana

spojrzała na niego ze zdziwieniem i zaszlochała.

"Już,  już".  Gallowglass  uniósł  ją  w  niedźwiedzim  uścisku.  "Minął  już

pewien czas od kiedy mój widok doprowadził kobietę do łez. Poza tym, tak

naprawdę  to  ja  powinienem  płakać  na  naszym  spotkaniu.  Jeśli  chodzi  o

ciebie, minęło tylko kilka dni odkąd rozmawialiśmy. Według moich obliczeń

minęły wieki."

Coś  tajemniczego  migotało  wokół  krawędzi  ciała  Diany,  jakby  świeca

powoli  łapała  światło.  Sara  zamrugała.  Pomyślała,  że  naprawdę  musi

odstawić alkohol.

Matthew  i  jego  bratanek  wymienili  spojrzenia.  Zaniepokojenie

Matthew  wzrosło  jeszcze  bardziej,  gdy  łzy  Diany  się  nasiliły,  a  poświata

otaczająca ją się zintensyfikowała.

"Pozwól  by  Matthew  zabrał  cię  na  górę."  Gallowglass  sięgnął  do

kieszeni i wyciągnął zmiętą żółtą chustkę. Zaproponował ją Dianie, starannie

chroniąc ją przed wzrokiem innych.

"Czy wszystko z nią w porządku?" Zapytała Sara.

"Jest po prostu odrobinę zmęczona" powiedział Gallowglass, kiedy on i

Matthew pośpieszali Dianę w stronę odległych pomieszczeń wieży Matthew.

Kiedy Diana i Matthew wyszli, kruchy spokój Sary pękł i zaczęła płakać.

Przeżywanie  śmierci  Em  było  na  porządku  dziennym,  ale  robienie  tego  z

Dianą było jeszcze bardziej bolesne. Pojawił się Fernando z zatroskaną miną.

"Już dobrze, Sara. Wyrzuć to" mruknął, przyciągając ją do siebie.

"Gdzie  byłeś,  kiedy  cię  potrzebowałam?"  zapytała  Sara,  gdy  jej  płacz

zamienił się w szloch.

20

"Jestem  tu,  teraz,"  powiedział  Fernando,  kołysząc  ją  delikatnie.  "A

Diana i Matthew są bezpieczni w domu."

***

"Nie  mogę  przestać  się  trząść."  Zęby  Diany  szczękały,  a  jej  kończyny

dygotały, jakby były ciągnięte przez niewidzialne struny. Gallowglass zacisnął

usta,  stojąc  z  tyłu,  podczas  gdy  Matthew  owijał  koc  ciasno  wokół  swojej

żony.

"To  szok,   mon  coeur",  mruknął  Matthew,  składając  pocałunek  na  jej

policzku.

To  nie  tylko  śmierć  Emily,  ale  wcześniejsze  wspomnienia,

traumatycznej utraty rodziców, które były przyczyną jej cierpienia. Rozcierał

jej ramiona, a koc poruszał się na jej ciele.

"Możesz przynieść trochę wina, Gallowglass?"

"Nie powinnam. Dzieci…" zaczęła Diana. Wyraz jej twarzy znów stał się

dziki i łzy powróciły. "Nigdy nie poznają Em. Nasze dzieci dorosną, nie znając

Em."

"Masz".  Gallowglass  pchnął  srebrną  piersiówkę  w  kierunku  Matthew.

Jego wuj spojrzał na niego z wdzięcznością.

"Nawet  lepiej"  powiedział  Matthew,  wyciągając  korek.  "Jeden  łyk,

Diana.  To  nie  zaszkodzi  bliźniakom,  a  pomoże  ci  się  uspokoić.  Poproszę

Marthe, by przyniosła czarną herbatę z dużą ilością cukru."

"Mam zamiar zabić Petera Knoxa" powiedziała Diana, kiedy wzięła łyk

whisky. Światło wokół niej zrobiło się jaśniejsze.

"Nie  dzisiaj"  powiedział  Matthew  stanowczo,  wręczając  piersiówkę  z

powrotem Gallowglassowi.

"Czy blask cioteczki był tak jasny od kiedy wróciliście?" Gallowglass nie

widział Diany Bishop od 1591 roku, ale nie przypominał sobie, żeby to było

zauważalne.

"Tak.  Miała  na  sobie  ukrywające  zaklęcie.  Szok  musiał  je  uszkodzić"

powiedział  Matthew,  kładąc  ją  na  kanapie.  "Diana  chciała,  by  Emily  i  Sara

cieszyły  się  faktu,  że  będą  babciami,  zanim  zaczną  zadawać  pytania  o  jej

zwiększoną moc."

21

Gallowglass zdusił przekleństwo.

"Lepiej?" Zapytał Matthew, przyciągając palce Diany do swoich ust.

Diana  skinęła  głową.  Wciąż  szczękała  zębami,  jak  zauważył

Gallowglass.  Myśl  o  wysiłku  jaki  musiała  podjąć,  by  się  kontrolować

sprawiała mu ból.

"Tak mi przykro z powodu Emily" powiedział Matthew, biorąc jej twarz

między swoje ręce.

"Czy  to  nasza  wina?  Czy  pozostaliśmy  w  przeszłości  zbyt  długo,  jak

powiedział  tata?"  Diana  mówiła  tak  cicho,  że  nawet  Gallowglassowi trudno

było to usłyszeć.

"Oczywiście,  że  nie,"  odpowiedział  Gallowglass,  swoim  szorstkim

głosem. "To Peter Knox to zrobił. Nikt inny nie jest winny."

"Nie martw się o to, kto jest winny," powiedział Matthew, ale w jego

oczach była złość.

Gallowglass kiwnął, że zrozumiał. Matthew miał wiele do powiedzenia

na temat Knoxa i Gerberta – ale później. Teraz był zaniepokojony żoną.

"Emily chciałaby, byś skupiła się na dbaniu o siebie i Sarę. Wystarczy na

razie." Matthew zaczesał do tyłu miedziane kosmyki, które przykleiły się do

mokrych policzków Diany.

"Powinnam wrócić na dół" powiedziała Diana, przyciągając jasno żółtą

chustkę Gallowglassa do oczu. "Sara mnie potrzebuje."

"Zostańmy  tu  trochę  dłużej.  Poczekaj  na  Marthe,  aż  przyniesie

herbatę," powiedział Matthew, siadając obok. Diana opadła obok niego, jej

oddech drżał, gdy próbowała powstrzymać łzy.

"Zostawię was," szorstko stwierdził Gallowglass.

Matthew skinął w milczącym podziękowaniu.

"Dziękuję, Gallowglass," powiedziała Diana, wyciągając chustkę.

"Trzymaj się", rzucił, zwracając się w stronę schodów.

"Jesteśmy  sami.  Nie  musisz  być  teraz  silna,"  mruknął  Matthew  do

Diany kiedy Gallowglass zszedł po schodach.

Gallowglass  opuścił  Matthew  i  Dianę  splecionych  razem  w

nierozerwalnym  węźle,  z  twarzami  skręconymi  bólem  i  smutkiem,  dających

sobie nawzajem pocieszenie, jakiego nie mogli znaleźć osobno.

22

Nigdy  nie  powinnam  była  cię  tu  wzywać.  Trzeba  było  znaleźć  inny

sposób,  aby  otrzymać  moje  odpowiedzi.   Emily  odwróciła  się  do  swojej

najlepszej przyjaciółki.  Powinnaś być ze Stephenem.

Wolę  być  tu  z  moją  córką,  niż  gdziekolwiek  indziej,   powiedziała

Rebecca Bishop.  Stephen rozumie. Odwróciła się na widok Diany i Matthew,

nadal splecionych w bolesnym uścisku.

Nie  bój  się.  Matthew  będzie  się  nią  opiekować,   powiedział  Philippe.

Wciąż  próbował  zrozumieć  Rebeccę  Bishop  -  była  niezwykle  wymagającą

istotą, i tak zręczną w dotrzymywaniu tajemnic, jak jakiś wampir.

Będą  dbać  o  siebie,   powiedziała  Rebecca  z  ręką  na  sercu,   po  prostu

wiedziałam, że będą.

Tłumaczenie: Fiolka2708

23

DWA

Matthew  pędził  w  dół  krętych  kamiennych  schodów,  które  wiły  się

między  jego  pokojami  w  wieży  Sept-Tours  i  głównym  piętrem  zamku.

Uniknął  śliskiego  miejsca  na  trzydziestym  stopniu  i  wyboistej  łaty  na

siedemnastym,  gdzie  miecz  Baldwina  walnął  o  brzeg  podczas  jednej  z  ich

kłótni.

Matthew  zbudował  wieżę  jako  dodatkowe  prywatne  schronienie,

miejsce wyłączone z nieustannych interesów, jakie zawsze otaczały Philippe i

Ysabeau.  Rodziny  wapirze  były  duże  i  głośne,  z  dwóch  lub  więcej  linii  krwi

schodzących się razem i starających żyć jako jedna szczęśliwa grupa. Rzadko

się to udawało z drapieżnikami, nawet tymi, którzy chodzili na dwóch nogach

i  ostatecznie  mieszkali  w  domach.  W  rezultacie,  wieża  Matthew

zaprojektowana  była  głównie  dla  obrony.  Nie  miała  drzwi,  które  mogły

stłumić  ukradkowe  podejście  wampira  i  nie  miała  innego  wyjścia  poza

wejściem. Te staranne przegotowania wiele mówiły o jego relacjach z braćmi

i siostrami.

Dzisiejsza  wieczorna  izolacja  w  wieży  wydawała  się  zamknięciem,

wytchnieniem  od  zgiełku  życia,  jakie  on  i  Diana  prowadzili  w  elżbietańskim

Londynie,  otoczeni  rodziną  i  przyjaciółmi.  Praca  Matthew  jako  szpiega

Królowej była wyzwaniem, ale satysfakcjonującym. Z jego dawnego miejsca

w  Kongregacji, udało  mu  się uratować kilka  czarownic przed  stosem.  Diana

rozpoczęła  proces  przyzwyczajania  się  do  rosnących  mocy  czarownicy.

Przygarnęli  nawet  dwoje  osieroconych  dzieci  i  dali  im  szansę  na  lepszą

przyszłość.  Ich  życie  w  XVI  wieku,  nie  zawsze  było  łatwe,  ale  dni  były

wypełnione miłością i poczuciem nadziei, która następnie przywiodła Dianę

do miejsca gdzie była. Tutaj, w Sept-Tours, zdawali się otoczeni ze wszystkich

stron przez śmierć i de Clermontów.

Połączenie czyniące Matthew niespokojnym i wściekłym, tak starannie

utrzymywane w ryzach, gdy Diana była przy nim, było niebezpiecznie blisko

powierzchni. Krwawy szał - który Matthew odziedziczył po Ysabeau kiedy go

przemieniła - mógł szybko przejąć umysł i ciało wampira, nie pozostawiając

24

miejsca  dla  rozumu  czy  kontroli.  W  celu  utrzymania  choroby  w  ryzach,

Matthew  niechętnie  zgodził  się  pozostawić  Dianę  pod  opieką  Ysabeau,

podczas  gdy  on  spacerował  po  terenie  zamku  ze  swoimi  psami,  Fallonem  i

Hectorem, próbując oczyścić umysł.

Gallowglass nucił żeglarską chanty w wielkiej sali zamkowej. Matthew

nie  mógł  pojąć  powodów,  dla  których  co  drugi  wers  przerywany  był

przekleństwami  i  ultimatum.  Po  chwili  niezdecydowania,  ciekawość

Matthew zwyciężyła.

"Pieprzony ognisty smok." Gallowglass miał włócznię z tajnego składu

broni, skierowaną w dół i machał nią wolno w powietrzu. " Żegnajcie i adieu

wam, kobiety z Hiszpanii. Rusz dupę tutaj, lub babcia będzie cię gotować w

białym  winie  i  paszy  do  psów.   Otrzymaliśmy  rozkaz,  by  płynąć  do  starej

Anglii.  Co  ty  sobie  myślisz,  latając  wokół,  jak  obłąkana  papużka?   I  możemy

się nigdy więcej nie spotkać piękne panie."

"Co ty do cholery robisz?" zażądał Matthew.

Gallowglass  odwrócił  szeroko  otwarte  niebieskie  oczy  na  Matthew.

Młodszy  mężczyzna  ubrany  był  w  czarny  T-shirt  ozdobiony  czaszką  i

piszczelami.  Coś  rozcięło  jego  plecy,  rozdzierając  od  lewego  ramienia  do

prawego biodra. Dziury w dżinsach bratanka wyglądały na skutek zużycia, nie

walki, a jego włosy były kudłate nawet jak na Gallowglassjańskie standardy.

Ysabeau nazywała go ‘Pan Włóczęga’, ale to niewiele dało w kwestii poprawy

jego wyglądu.

"Próbuję  złapać  malutkiego  zwierzaka  twojej  żony."  Gallowglass

wykonał nagły zamach włócznią do góry.

Zabrzmiał  pisk  zaskoczenia,  a  następnie  grad  jasnozielonych  łusek,

rozsypał  się  jak  proszek,  gdy  uderzyły  o  podłogę.  Blond  włosy  na

przedramionach Gallowglassa mieniły się ich opalizującym zielonym pyłem.

Kichnął.

Corra,  chowaniec  Diany,  uczepiła  się  balkonu  szponami,  trajkocząc

szalenie i klekocząc językiem. Machnęła do Matthew kolczastym ogonem na

powitanie,  dziurawiąc  bezcenny  gobelin  przedstawiający  jednorożca  w

ogrodzie. Matthew się skrzywił.

"Miałem  ją  osaczoną  w  kaplicy,  przed  ołtarzem,  ale  Corra  jest

przebiegłą dziewczyną" powiedział Gallowglass z nutką dumy. "Ukrywała się

25

na szczycie grobu dziadka, z szeroko rozłożonymi skrzydłami. Wziąłem ją za

jakąś  postać.  A  teraz  spójrz  na  nią.  Siedzi  w  krokwiach,  próżna  jak  diabeł  i

stwarza dwukrotnie więcej problemów. Czemu wsadziła swój ogon w jedną z

ulubionych draperii Ysabeaua. Babcia dostanie udaru."

"Jeśli Corra jest choć trochę taka jak jej pani, zapędzanie jej w róg nie

skończy  się  dobrze",  powiedział  Matthew  łagodnie.  "W  zamian  spróbuj  ją

przekonać."

"O  tak.  To  bardzo  dobrze  działa  z  cioteczką  Dianą."  Gallowglass

pociągnął  nosem.  "Masz  jakikolwiek  pomysł,  aby  nie  spuszczać  Corry  z

oczu?"

"Im  bardziej  wiwerna  jest  aktywna  tym  spokojniejsza  wydaje  się

Diana" powiedział Matthew.

"Być  może,  ale  Corra  to  diabeł  wcielony  na  dekoracje.  Po  południu

zbiła babci jeden z wazonów Sèvres."

"Tak długo, jak to nie będzie jeden z tych niebieskich z głowami lwów,

który dał jej Philippe, nie należy się martwić." Mathew jęknął, gdy zobaczył

wyraz twarzy Gallowglassa. " Merde".

"Taka samo powiedział Alain." Gallowglass oparł się na włóczni.

"Ysabeau  będzie  miała  jeden  kawałek  ceramiki  mniej"  powiedział

Matthew. "Corra może jest uciążliwa, ale Diana śpi spokojnie po raz pierwszy

od czasu, kiedy wróciliśmy do domu."

"Och,  dobrze,  zatem  wszystko  w  porządku.  Po  prostu  powiedz

Ysabeau,  że  niezdarność  Corry  jest  dobra  dla  wnuków.  Babcia  przekaże

swoje  wazony  jako  podarki  ofiarne.  Tymczasem  postaram  się  zatrzymać

latającą sekutnicę, by cioteczka mogła spać."

"Jak masz zamiar to zrobić?" sceptycznie zapytał Matthew.

"Śpiewając  jej,  oczywiście."  Gallowglass  spojrzał  w  górę.  Corra

zagruchała na jego ponowną uwagę, wyciągając skrzydła nieco dalej, tak że

łapały światło z pochodni przytwierdzonych wspornikami wzdłuż ścian.

Biorąc  to  jako  pozytywny  sygnał,  Gallowglass  wziął  głęboki  oddech  i

zaczął kolejną dynamicznie rozwijającą się balladę.

"Moja głowa odwraca się,

Jestem w płomieniu,

Kocham jak jakiś smok.

26

Powiedz, znasz, imię mojej kochanki?"

Corra  stukała  zębami  z  aprobatą.  Gallowglass  uśmiechnął  się  i  zaczął

poruszać włócznią jak metronomem1. Poruszył brwiami do Matthew, zanim

zaczął śpiewać kolejne wersy.

"Wysyłałem jej ozdóbki bez końca,

Kamienie szlachetne, perły, by ją czcić,

Dopóki nie miałem nic więcej do wysłania,

Więc wysłałem ją - do diabła."

"Powodzenia", mruknął Matthew, mając szczerą nadzieję, że Corra nie

rozumie znaczenia słów.

***

Matthew  skanował  pobliskie  pokoje,  katalogował  ich  mieszkańców.

Hamish był w rodzinnej bibliotece sporządzając jakieś dokumenty, sądząc po

brzmieniu pióra skrzypiącego na papierze i omdlewającym zapachu lawendy

i  mięty  pieprzowej  jakie  wyczuwał.  Matthew  zawahał  się  przez  chwilę,  a

potem pchnął otwarte drzwi.

"Czas na starego przyjaciela?" Zapytał.

"Zacząłem  myśleć  że  mnie  unikasz."  Hamish  Osborne  odłożył  pióro  i

rozluźnił  krawat,  który  był  pokryty  wzorem  letnich  kwiatów,  jaki  większość

ludzi nie miałaby odwagi nosić.

Nawet  we  francuskiej  wsi,  Hamish  był  ubrany  tak,  jak  na  spotkanie  z

członkami Parlamentu, w granatowy garnitur w prążki i lawendową koszulę.

To sprawiło, że wyglądał jak relikt przeszłości z edwardiańskich dni.

Matthew wiedział,  że  demon  próbował sprowokować  sprzeczkę.  On i

Hamish przyjaźnili się od lat, odkąd oboje byli w Oksfordzie. Ich przyjaźń była

oparta  na  wzajemnym  szacunku  i  utrzymała  się  ze  względu  na  ich  silne

kompatybilne  i  ostre  jak  brzytwa,  intelekty.  Między  Hamishem  i  Matthew,

nawet proste wymiany zdań mogły być tak skomplikowane i strategiczne, jak

gra  w  szachy  dwóch  mistrzów.  Ale  jeszcze  było  za  wcześnie,  by  Hamish

umieścił go w niekorzystnej sytuacji.

1  Metronom (miaromierz, taktomierz)  -  urządzenie  mechaniczne  lub  elektroniczne  służące  do  dokładnego

podawania tempa utworu muzycznego. Przyrząd używany podczas ćwiczeń muzycznych oraz komponowania.

27

"Jak Diana?" Hamish zauważył umyślną odmowę Matthew do podjęcia

przynęty.

"Tak jak można by się spodziewać."

"Oczywiście  sam  bym  się  jej  zapytał,  ale  twój  bratanek  powiedział

żebym odszedł." Hamish podniósł kieliszek i upił łyk. "Wina?"

"To  pochodzi  z  mojej  piwnicy  czy  Baldwina?"  Pozornie  niewinne

pytanie  Matthew  zaserwowane  zostało  jako  subtelne  przypomnienie,  że

teraz on i Diana byli z powrotem, Hamish być może będzie musiał wybierać

pomiędzy Matthew, a resztą de Clermontów.

"To  bordo."  Hamish  wirował  zawartością  w  szklance,  gdy  czekał  na

reakcję Matthew. "Drogie. Stare. Dobre."

Matthew wydął usta. "Dziękuję, nie. Nigdy nie miałem zamiłowania do

tych rzeczy, jak reszta mojej rodziny." Wolałby wypełnić fontannę w ogrodzie

cennym Bordeaux z piwnicy Baldwina, niż je pić.

"Co to za historia ze smokiem?" Mięśnie szczęki Hamisha drgnęły, albo

z  uciechy  albo  z  gniewu,  czego  Matthew  nie  mógł  stwierdzić.  "Gallowglass

mówił, że Diana przywiozła go jako pamiątkę, ale nikt mu nie wierzy."

"Ona  należy  do  Diany,"  powiedział  Matthew.  "Będziesz  musiał  ją

zapytać."

"Wszyscy  w  Sept-Tours  trzęsą  portkami,  wiesz."  Z  tą  nagłą  zmianą

tematu,  Hamish  kontynuował.  "Pozostali  jeszcze  nie  zorientowali  się,  że

najbardziej przerażoną osobą w zamku, jesteś  ty."

"A  jak  tam  William?"  Matthew  mógł  zmieniać  temat  tak  samo

skutecznie jak każdy demon.

"Słodki William zasadził swoje uczucia gdzie indziej." Hamish wykrzywił

usta,  i  odwrócił  się,  jego  oczywista  udręka  przyniosła  nieoczekiwane

zakończenie ich gry.

"Bardzo mi przykro, Hamish." Matthew myślał, że ten związek będzie

ostatnim. "William cię kochał."

"Nie  wystarczająco."  Hamish  wzruszył  ramionami,  ale  nie  mógł  ukryć

bólu  w  oczach.  "Obawiam  się,  że  musisz  przepiąć  swoje  romantyczne

nadzieje na Marcusa i Phoebe."

"Ledwie  z  nią  rozmawiałem,"  powiedział  Matthew.  Westchnął  i  nalał

sobie kieliszek Bordo Baldwina. "Co możesz mi o niej powiedzieć?"

28

"Młoda  panna  Taylor  pracuje  w  jednym  z  domów  aukcyjnych  w

Londynie  -  Sotheby  lub  Christie.  Nigdy  nie  mogę  ich  rozróżnić,"  powiedział

Hamish, zapadając się w skórzanym fotelu przed zimnym kominkiem.

"Marcus poznał ją, gdy odbierał coś dla Ysabeau. Myślę, że to poważna

sprawa."

"Jest".  Matthew  wziął  wino  i  krążył  wzdłuż  regałów,  które  okalały

ściany. "Jest na niej zapach Marcusa. Oni są związani."

"Też  tak  podejrzewałem."  Hamish  upił  łyk  i  przyglądał  się

niespokojnym ruchom swojego przyjaciela.

"Nikt  nie  powiedział  niczego,  oczywiście.  Twoja  rodzina  naprawdę

może nauczyć MI62 tego i owego o zachowaniu tajemnic."

"Ysabeau  powinna  była  to  powstrzymać.  Phoebe  jest  zbyt  młoda  na

związek  z  wampirem"  powiedział  Matthew.  "Nie  może  mieć  więcej,  niż

dwadzieścia dwa lata, a Marcus uwikłał ją w nieodwołalną więź."

"Och, tak, Marcus na pewno wziąłby pod uwagę zakaz zakochania się"

powiedział Hamish, a jego szkocki warkot się wzmagał wraz z rozbawieniem.

"Marcus jest równie uparty jak ty, gdy chodzi o miłość, jak się okazuje."

"Może gdyby myślał o swojej pracy dowódcy Rycerzy Łazarza-"

"Zatrzymaj się, Matt, zanim powiesz coś tak niesprawiedliwego czego

może nigdy ci nie wybaczę." Głos Hamisha ciął do niego. "Wiesz, jak trudno

jest być wielkim Mistrzem Bractwa. Od Marcusa oczekiwano, aby wypełniał

trudne obowiązki - i wampir, czy nie, nie jest dużo starszy niż Phoebe."

Rycerze Łazarza zostali założeni w okresie wypraw krzyżowych, rycerski

porządek ustanowiony w celu ochrony interesów wampirów w świecie, który

w  coraz  większym  stopniu  zdominowany  był  przez  ludzi.  Philippe  de

Clermont,  mąż  Ysabeau,  był  pierwszym  wielkim  mistrzem.  Był  również

legendarną postacią, nie tylko wśród wampirów, ale wśród innych stworzeń.

Niewykonalnym  zadaniem  dla  każdego  człowieka  było  pozostać  wiernym,

standardom jakie ustawił.

"Wiem, ale zakochać się-" protestował Matthew, gniewnym głosem.

"Marcus  zrobił  świetną  robotę,  bez  żadnych  ale"  przerwał  Hamish.

"Rekrutował nowych członków i nadzorował każdy szczegół finansowy naszej

działalności. Domagał się, by Kongregacja ukarała Knoxa za swoje czyny tu w

2 Tajny wywiad Królowej

29

maju i złożył formalny wniosek, by odwołać przymierze. Nikt nie mógł zrobić

więcej. Nawet ty."

"Ukaranie  Knoxa  to  nie  wszystko,  po  tym  co  się  stało.  On  i  Gerbert

naruszyli mój dom. Knox zamordował kobietę, która była jak matka dla mojej

żony." Matthew przełknął wino, by zagłuszyć swój gniew.

"Emily  miała  atak  serca"  pouczył  go  Hamish.  "Marcus  powiedział,  że

nie ma sposobu, aby dowiedzieć się co było jego przyczyną."

"Wiem  wystarczająco  dużo"  powiedział  Matthew  z  nagłą  furią,

rzucając  pustą  szklankę  na  drugą  stronę  pokoju.  Rozbiła  się  na  skraju

jednego  z  regałów,  rozpryskując  odłamki  szkła  na  gruby  dywan.  Hamish

wytrzeszczył  oczy.  "Nasze  dzieci  nie  będą  miały  okazji  poznać  Emily.  A

Gerbert, który był w zażyłych stosunkach z rodziną od wieków, stał i patrzył,

jak Knox to robił, wiedząc, że Diana jest moją przyjaciółką."

"Wszyscy  w  domu  mówili,  że  nie  pozwolisz  Kongregacji  wymierzyć

sprawiedliwości  zgodnie  z  naturalną  koleją  rzeczy.  A  ja  im  nie  wierzyłem."

Hamish nie lubił zmian jakie widział w swoim przyjacielu. To było tak, jakby

będąc w XVI wieku miał zrywany strup z jakiejś starej, zapomnianej rany.

"Powinienem  był  zająć  się  Gerbertem  i  Knoxem,  po  tym  jak  pomogli

Satu Järvinen porwać Dianę i trzymali ją w La Pierre. Gdybym to zrobił, Emily

nadal by żyła." Ramiona Matthew były usztywnione przez wyrzuty sumienia.

"Ale Baldwin zabronił. Powiedział, że Kongregacja ma dość kłopotów."

"Masz na myśli grasujące wampiry?" Zapytał Hamish.

"Tak.  Powiedział,  że  jeśli  walczyłbym  z  Gerbertem  i  Knoxem,

pogorszyłbym  tylko  sprawy."  Wiadomości  o  morderstwach  -  przeciętych

tętnicach,  braku  krwi  i  animalistycznych  atakach  na  ludzi  -  były  w  gazetach

od  Londynu  do  Moskwy.  Każdy  historia  skupiała  się  na  dziwnej  metodzie

zabójstwa i groziła narażeniem wampirów na zdemaskowanie przed ludźmi.

"Nie popełnię ponownie błędu, siedząc cicho" kontynuował Matthew.

"Rycerze  Łazarza  i  de  Clermontowie  mogą  nie  być  w  stanie  chronić  mojej

żony i jej rodziny, ale ja na pewno mogę."

"Nie  jesteś  mordercą,  Matt"  nalegał  Hamish.  "Nie  pozwól,  aby  gniew

cię  zaślepił."  Kiedy  Matthew  zwrócił  na  niego  swoje  czarne  oczy,  Hamish

zamrugał.  Choć  wiedział,  że  Matthew  był  kilka  kroków  bliżej  do  królestwa

30

zwierząt, niż większość istot, które chodziły na dwóch nogach, Hamish nigdy

nie widział go, by był aż tak bardzo podobny do wilka i tak niebezpieczny.

"Czy jesteś pewien, Hamish?" Matthew zamrugał onyksowymi oczami,

odwrócił się i wyszedł z pokoju.

***

Podążając  za  charakterystycznym  korzennym  zapachem  lukrecji

Marcusa Whitmore, zmieszanym dzisiaj z upojnym zapachem bzu, Matthew

był  w  stanie  łatwo  śledzić  swojego  syna  w  rodzinnych  apartamentach  na

drugim  piętrze  zamku.  Zakuło  go  sumienie  na  myśl  że  Marcus  być  może

przypadkiem  usłyszał  tą  burzliwą  wymianę  zdań,  mając  słuch  wampira.

Matthew zacisnął usta, gdy nos zaprowadził go do drzwi tuż przy schodach,

stłumił  błysk  gniewu,  kiedy  uświadomił  sobie,  że  Marcus  używał  starego

biura Philippe.

Matthew  zapukał  i  pchnął  drzwi  z  ciężkiego  drewna,  nie  czekając  na

odpowiedź.

Z wyjątkiem srebrnego laptopa na biurku, gdzie była kiedyś podkładka

na  papier,  pokój  wyglądał  dokładnie  tak,  jak  w  dniu  śmierci  Philippe  de

Clermonta  w  1945  roku.  Ten  sam  bakelitowy3  telefon  stał  na  stole  przy

oknie. Stosy cienkich kopert i papieru, w pożółkłym kolorze czekały gotowe,

by  Philippe  napisał  do  jednego  z  jego  wielu  korespondentów.  Do  ściany

przyczepiona  była  stara  mapa  Europy,  której  Philippe  używał,  by  śledzić

pozycje armii Hitlera.

Matthew zamknął oczy przed nagłym, ostrym bólem. To czego Philippe

nie  przewidział  to  to,  że  wpadnie  w  ręce  nazistów.  Jednym  z

nieoczekiwanych  darów  ich  podróży  w  czasie,  była  szansa,  aby  zobaczyć

Philippe ponownie i pojednać się z nim. Cena jaką Matthew musiał zapłacić

to  ponowne  poczucie  straty,  gdy  po  raz  kolejny  znalazł  się  w  świecie  bez

Philippe de Clermonta.

Kiedy  Matthew  otworzył  oczy  stanął  w  obliczu  wściekłej  twarzy

Phoebe Taylor. Marcusowi zajęło tylko ułamek sekundy, by wślizgnąć swoje

ciało  między  Matthew  i  ciepłokrwistą  kobietę.  Matthew  był  zadowolony,

3 Starodawny telefon z tarczą do wykręcania numeru

31

widząc, że jego syn nie stracił wszystkich swoich zmysłów mając partnerkę,

ale  gdyby  Matthew  chciał  skrzywdzić  Phoebe,  dziewczyna  już  byłaby

martwa.

"Marcus".  Matthew  krótko  spojrzał  na  syna  zanim  spojrzał  za  niego.

Phoebe  nie  była  w  ogóle  w  typie  Marcusa.  Zawsze  preferował  rude  włosy.

"Nie  było  czasu  na  właściwe  wprowadzenie,  kiedy  się  poznaliśmy.  Jestem

Matthew Clairmont. Ojciec Marcusa."

"Wiem, kim jesteś." Porządny brytyjski akcent Phoebe, był wspólny dla

publicznych szkół, domów wiejskich i podupadłych arystokratycznych rodzin.

Marcus, rodzinny demokratyczny idealista, trafił na błękitną krew.

"Witamy  w  rodzinie,  pani  Taylor."  Matthew  pochylił  się  ukrywając

uśmiech.

"Phoebe,  proszę."  Phoebe  w  mgnieniu  oka  okrążyła  Marcusa  i

wyciągnęła  prawą  rękę.  Matthew  zignorował  ten  gest.  "W  większości

uprzejmych  kręgów  profesorze  Clairmont,  wziął  by  pan  moją  rękę  i  nią

potrząsnął." Phoebe była bardziej niż trochę zirytowana, jej ręka była nadal

wyciągnięta.

"Jesteś  otoczona  przez  wampiry.  Co  czyni,  że  myślisz  znaleźć  tutaj

cywilizację?"  Matthew  studiował  ją  nieruchomymi  oczami.  Zawstydzona

Phoebe spojrzała w dal. "Możesz uznać moje pozdrowienia za niepotrzebnie

formalne,  Phoebe,  ale  żaden  wampir  nie  dotyka  czyjegoś  partnera  -  czy

narzeczonego - bez zezwolenia." Spojrzał na duży szmaragd na trzecim palcu

jej lewej dłoni. Marcus zdobył kamień w grze w karty w Paryżu wieki temu.

Wtedy i teraz był wart małą fortunę.

"Och. Marcus nie powiedział mi tego" rzekła Phoebe z dezaprobatą.

"Nie,  ale  wspomniałem  ci  o  kilku  prostych  zasadach.  Być  może

nadszedł czas, aby je przypomnieć" mruknął Marcus do swojej narzeczonej.

"Przygotujmy swoją przysięgę małżeńską skoro już jesteśmy przy tym."

"Po  co?  Nadal  w  nie  znajdziesz  niej  słów  ‘podporządkowywać  się’",

powiedziała Phoebe lakonicznie.

Zanim kłótnia rozgorzała ponownie na dobre, Matthew znów zakaszlał.

"Przyszedłem  przeprosić  za  mój  wybuch  w  bibliotece,"  powiedział

Matthew.  "Zbyt  szybko  wpadam  gniew  w  tym  momencie.  Wybacz  mi,  mój

temperament."

32

To był więcej niż temperament, ale Marcus - jak Hamish - nie wiedział

tego.

"Jaki  wybuch?"  Phoebe  zmarszczyła  brwi.  "To  nic",  Postawa  Marcusa

sugerowała, że jest inaczej.

"Zastanawiałem się też, czy byłbyś w stanie zbadać Dianę? Jak pewnie

wiesz, jest w bliźniaczej ciąży. Myślę, że jest na początku drugiego trymestru,

ale  byliśmy  pozbawieni  właściwej  opieki  medycznej,  i  chciałbym  być

pewien."  Gałązka  oliwna  wyciągnięta  przez  Matthew,  jak  ręka  Phoebe,

pozostała w powietrzu przez kilka długich chwil, zanim została przyjęta.

"O-oczywiście"  wyjąkał  Marcus.  "Dziękuję  za  powierzenie  Diany  pod

moją  opiekę.  Nie  zawiodę  cię.  I  Hamish  ma  rację"  dodał.  "Nawet  gdybym

przeprowadził sekcję zwłok Emily - której Sara nie chciała - nie mógłbym w

żaden  sposób  ustalić,  czy  została  zabita  przez  magię  czy  z  przyczyn

naturalnych. Może nigdy się tego nie dowiemy."

Matthew  nie  chciał  się  spierać.  Mógłby  wykazać  dokładną  rolę  jaką

odegrał  Knox  w  śmierci  Emily,  w  odpowiedzi  postanowił  zdecydować,  jak

szybko go zabije i ile czarownica cierpiała najpierw.

"Phoebe, to była przyjemność" powiedział Matthew zamiast tego.

"Dla  mnie  również".  skłamała  dziewczyna  grzecznie  i  przekonująco.

Byłaby przydatnym dodatkiem w paczce de Clermontów.

"Przyjdź  do  Diany  rano,  Marcus.  Będziemy  na  ciebie  czekać."  Z

pożegnalnym  uśmiechem  i  kolejnym  płytkim  ukłonem  fascynującej  Phoebe

Taylor, Matthew wyszedł z pokoju.

***

Nocne  krążenie  Matthew  wokół  Sept-Tours  nie  zmniejszyło  jego

niepokoju  czy  gniewu.  Jeśli  już,  pęknięcia  w  jego  samokontroli  rozszerzyły

się.  Sfrustrowany,  zawrócił  z  powrotem  na  drogę  do  swoich  pokoi,  która

wiodła  przez  twierdzę  zamku  i  kaplicę.  Były  tam  pomniki,  w  większości  de

Clermontów, tych którzy odeszli - Philippe; Louisy; jej brata bliźniaka, Louisa;

Godfreya;  również  Hugha  –  jak  i  niektórych  z  ich  dzieci,  ukochanych

przyjaciół i sług.

33

"Dzień  dobry,  Matthew."  Zapach  szafranu  i  gorzkiej  pomarańczy

wypełnił powietrze.

Fernando. Po długiej przerwie, Matthew zmusił się, aby się odwrócić.

Zazwyczaj  stare  drewniane  drzwi  kaplicy  były  zamknięte,  jak  tylko

Matthew  tam  przebywał.  Dziś  wieczorem,  były  otwarte  na  powitanie,  a

postać  mężczyzny  była  oświetlona  ciepłym  światłem  świec  palących  się

wewnątrz.

"Miałem nadzieję,  że  cię  zobaczę." Fernando  szeroko  zatoczył  ręką  w

zaproszeniu.

Fernando patrzył, jak jego szwagier ruszył w jego stronę, przeszukując

jego cechy, szukając znaków ostrzegawczych, że Matthew był w tarapatach:

rozszerzonych  źrenic,  zgarbienia  ramion  przypominających  wilka,  warkotu

głęboko w gardle.

"Zaliczyłem  kontrolę?"  zapytał  Matthew,  nie  mogąc  utrzymać

obronnego tonu w głosie.

"Zaliczysz." Fernando mocno zamknął drzwi za nimi. "Zaledwie".

Matthew  przebiegł  lekko  palcami  wzdłuż  masywnego  sarkofagu

Philippe  w  centrum  kaplicy  i  poruszył  się  niespokojnie  wokół  komory,

podczas gdy głębokie brązowe oczy Fernando postępowały za nim.

"Gratuluję małżeństwa, Matthew," powiedział Fernando. "Chociaż nie

spotkałem  Diany  jeszcze,  Sara  opowiedziała  mi  tak  wiele  historii  o  niej,  że

czuję się, jak byśmy byli bardzo starymi przyjaciółmi."

"Przykro mi, Fernando, to tylko-" Matthew zaczął z wyrazem winy.

Fernando  zatrzymał  go  uniesioną  ręką.  "Nie  ma  potrzeby  by

przepraszać".

"Dziękuję za opiekę nad ciotką Diany" powiedział Matthew. "Wiem, jak

trudne jest dla ciebie przebywanie tutaj."

"Wdowa potrzebowała kogoś kto pomyśli o jej bólu. Tak samo, jak ty

zrobiłeś to dla mnie, kiedy umarł Hugh" Powiedział Fernando po prostu.

W Sept-Tours każdy: Gallowglass, ogrodnik Victoire i Ysabeau, mówili o

Sarze przez stan jej stosunku do Emily, a nie przez jej imię, kiedy jej nie było

w  pokoju.  Był  to  tytuł  wyrażający  szacunek,  a  także  stałe  przypomnienie

straty Sary.

34

"Muszę cię zapytać, Matthew: Czy Diana wie o twojej chorobie krwi?"

powiedział Fernando cicho.

Ściany  kaplicy  były  grube,  niewiele  dźwięków  się  przez  nie

przedostawało, ale było mądre, aby przedsięwziąć środki ostrożności.

"Oczywiście,  że  wie."  Matthew  padł  na  kolana  przed  kupką  zbroi  i

broni umieszczonej w jednej z rzeźbionych nisz kaplicy. Miejsce było na tyle

duże,  aby  postawić  tam  trumnę,  ale  Hugh  de  Clermont  został  spalony  na

stosie,  nie  pozostawiając  ciała  by  je  pogrzebać.  Matthew  stworzył  pomnik

swojego  ulubionego  brata,  nie  z  malowanego  drewna,  a  z  metalu  zamiast

tego: z jego tarczy, rękawic, kolczugi i warstwy płyt, miecza i hełmu.

"Wybacz mi za znieważenie was sugestią, że można zachować coś tak

ważnego  w  tajemnicy,  przed  kimś  kogo  kochasz."  Rzucił  Fernando.  "Cieszę

się,  że  powiedziałeś  żonie,  ale  zasługujesz  na  chłostę  za  to,  że  nie

powiedziałeś Marcusowi, Hamishowi - czy Sarze."

"Proszę

bardzo,

możesz

spróbować."

Odpowiedź

Matthew

sprowadzała zagrożenie, które odpędziłoby wszystkich innych członków jego

rodziny, ale nie Fernando.

"Chciałbyś  prostą  karę,  prawda?  Ale  nie  wywiniesz  się  tak  łatwo.  Nie

tym razem." Fernando ukląkł obok niego.

Zapadła  długa  cisza,  podczas  gdy  Fernando  czekał  na  Matthew,  by

obniżył gardę.

"Krwawy  szał.  Jest  coraz  gorzej."  Matthew  zwiesił  głowę  nad  swoimi

rękami założonymi w postawie modlitwy.

"Oczywiście, że jest. Jesteś teraz związany. Czego się spodziewałeś?"

Reakcje  chemiczne  i  emocjonalne,  które  towarzyszyły  godom  były

intensywne,  nawet  doskonale  zdrowym  wampirom  trudno  było  spuszczać

ich partnera z oczu. W tych sytuacjach, kiedy bycie razem było niemożliwe,

doprowadzało to do irytacji, agresji, lęku, oraz, w rzadkich przypadkach, do

szaleństwa.  Dla  wampira  z  chorobą  krwi,  zarówno  impuls  krycia  i  skutki

separacji były podwyższone.

"Spodziewałem  się,  że  sobie  z  tym  poradzę."  Czoło  Matthew  opadło,

aż spoczywało na jego dłoniach. "I uważałem, że miłość jaką czułem do Diany

była silniejsza niż choroba."

35

"Och,  Matthew.  Jesteś  bardziej  idealistyczny  niż  Hugh,  nawet  w  jego

najbardziej słoneczne dni." westchnął Fernando i położył uspokajająco rękę

na ramieniu Matthew.

Fernando zawsze dawał spokój i pomoc tym, którzy tego potrzebowali,

nawet  wtedy,  gdy  na  to  nie  zasługiwali.  Wysłał  Matthew,  by  studiował  z

chirurgiem  Albucasis,  wrócił,  gdy  starał  się  pokonać  śmiertelny  szał,  który

znaczył jego pierwsze wieki jako wampira. To Fernando był tym, który Hugha

- brata, którego Matthew uwielbiał - zabezpieczał od krzywd, gdy wyruszał z

bitwy do książek i na powrót do walki. Bez opieki Fernando, Hugh poszedłby

do walki, z tomikiem poezji, tępym mieczem i jedną rękawicą. I to Fernando

był  tym,  który  powiedział  Philippe,  że  wzywanie  Matthew  z  powrotem  do

Jerozolimy,  było  strasznym  błędem.  Niestety,  ani  Philippe,  ani  Matthew  go

nie słuchali.

"Musiałem  się  zmusić,  by  opuścić  ją  dziś  wieczorem."  Oczy  Matthew

krążyły  wokół  kaplicy.  "Nie  mogę  usiedzieć  w  miejscu,  chcę  coś  zabić  –

dotkliwie - a mimo wszystko, prawie niemożliwa jest dla mnie wyprawa, na

odległą większą, niż dźwięk jej oddychania."

Fernando słuchał w milczeniu ze zrozumieniem, choć zastanawiał się,

dlaczego Matthew wyglądał na zaskoczonego.

Fernando  przypomniał  sobie,  że  świeżo  związane  wampiry  często

niedoceniały jak silnie więzi mogą ich dotyczyć.

"Teraz  Diana  chce  pozostać  blisko  Sary  i  mnie.  Ale  kiedy  smutek  po

śmierci  Emily  ustąpi,  będzie  chciała  wznowić  swoje  życie"  powiedział

Matthew, wyraźnie zaniepokojony.

"Nie może. Nie z tobą stojącym przy jej boku." Fernando nigdy niczego

nie  owijał  w  bawełnę  w  rozmowach  z  Matthew.  Idealiści  tacy  jak  on

potrzebowali  zwykłej  mowy  albo  gubili  drogę.  "Jeśli  Diana  cię  kocha,  to  się

dostosuje."

"Nie  będzie  musiała  się  dostosowywać"  powiedział  Matthew  przez

zaciśnięte zęby. "Nie zabiorę jej wolności - bez względu na to, jak dużo mnie

to kosztuje. Nie byłem z Dianą w każdej chwili w XVI wieku. Nie ma powodu,

aby zmienić to w dwudziestym pierwszym."

"Uporałeś  się  ze  swoimi  uczuciami,  ponieważ  w  przeszłości,  gdy  nie

było  cię  u  jej  boku,  był  Gallowglass.  Och,  opowiedział  mi  o  swoim  życiu  w

36

Londynie i Pradze" stwierdził Fernando, kiedy Matthew odwrócił zaskoczoną

twarz  w  jego  stronę.  "A  jeśli  nie  Gallowglass,  Diana  była  z  kimś  innym:

Philippem, Davy, inną czarownicą, Mary, Henrym. Czy ty naprawdę myślisz,

że telefony komórkowe dadzą ci porównywalne poczucie związku i kontroli?"

Matthew  wciąż  wyglądał  na  zezłoszczonego,  z  wściekłością  krwi  tuż

pod powierzchnią, ale wyglądał na zbyt nieszczęśliwego.

Fernando pomyślał, że to krok w dobrym kierunku. "Ysabeau powinna

była cię zatrzymać przed angażowaniem się z Dianą Bishop, jak tylko stało się

jasne,  że  zacząłeś  tworzyć  więź"  powiedział  Fernando  surowo.  Gdyby

Matthew był jego dzieckiem, Fernando by go zamknął w stalowej wieży, by

temu zapobiec.

"Ona  mnie  zatrzymała."  Matthew  wyglądał  na  jeszcze  bardziej

nieszczęśliwego.  "Nie  byłem  w  pełni  związany  z  Dianą,  aż  do  chwili  gdy

dotarliśmy  do  Sept-Tours  w  1590  roku.  Philippe  dał  nam  swoje

błogosławieństwo."

Usta  Fernando  były pełne  goryczy.  "Arogancja  tego  człowieka  nie  ma

granic. Nie ulega wątpliwości, że planował naprawić wszystko, kiedy wrócisz

do teraźniejszości."

"Philippe wiedział, że go nie będzie tutaj" wyznał Matthew. Fernando

wytrzeszczył  oczy.  "Nie  powiedziałam  mu  o  jego  śmierci.  Philippe  sam  to

zrozumiał."

Fernando  przeklął  siarczyście.  Był  pewien,  że  Bóg  Matthew  wybaczy

bluźnierstwo, ponieważ było w pełni uzasadnione w tym przypadku.

"A  czy  w  pełni  związałeś  się  z  Dianą  przed,  czy  po  tym  jak  Philippe

oznaczył  ją  swoją  przysięgą  krwi?"  Nawet  po  podróży  w  czasie,  przysięga

krwi  Philippa  była  słyszalna,  a  według  Verin  de  Clermont  i  Gallowglassa,

nadal ogłuszająca. Szczęśliwie, Fernando nie był pełnej krwi de Clermontem,

więc dźwięk krwi Philippe rejestrował jako nic więcej niż uporczywy szum.

"Po".

37

"Oczywiście.  Przysięga  krwi  Philippe  zapewnia  jej  bezpieczeństwo.

‘ Noli  me  tangere’4"  powiedział  Fernando  kręcąc  głową.  "Gallowglass

marnował swój czas doglądając Diany tak pilnie."

" ’Nie dotykaj mnie, dla Cezara jestem’" powtórzył Matthew cicho. "To

prawda. Żaden wampir jej po tym nie ruszał. Oprócz Louisy."

"Louisa  była  kompletnie  szalona,  ignorując  życzenia  twojego  ojca"

skomentował Fernando.

"Rozumiem, że to dlatego Philippe wysłał Louisę do diabła na zewnątrz

w  1591."  Decyzja  zawsze  wydawała  się  nagła,  i  Philippe  nie  ruszył  nawet

palcem, by pomścić później jej śmierć.

Fernando odłożył tę informację do rozpatrzenia w przyszłości.

Drzwi  otworzyły  się.  Kotka  Sary,  Tabitha,  wystrzeliła  do  kaplicy  w

smudze szarego futra i kociego oburzenia. Gallowglass za nią, niosąc paczkę

papierosów  w  jednej  ręce  i  srebrną  flaszkę  w  drugiej.  Urażona  Tabitha

przemykała wokół nóg Matthew, prosząc o jego uwagę.

"Kocica  Sary  jest  tak  kłopotliwa,  jak  wiwerna  cioteczki".  Gallowglass

wyciągnął flaszkę w kierunku Matthewa. "Masz trochę. To nie jest krew, ale

też  nie  żadna  z  francuskich  rzeczy  babci.  To  co  ona  serwuje,  nadaje  się  na

wodę kolońską, na nic innego."

Matthew odrzucił ofertę, kręcąc głową. Wino Baldwina wystarczająco

już zakwasiło jego żołądek.

"I  ty  nazywasz  siebie  wampirem,"  Fernando  skarcił  Gallowglassa.

"Zmuszony do picia przez  Pequeno Dragão5."

"Spróbuj  oswoić  Corrę  jeśli  uważasz,  że  to  jest  tak  cholernie  proste."

Gallowglass  wysunął  papierosa  z  opakowania  i  umieścił  go  w  ustach.  "Albo

możemy zagłosować na to, co z nią zrobić."

"Zagłosować?"  Matthew  powiedział  z  niedowierzaniem.  "Od  kiedy

mamy głosować w tej rodzinie?"

"Ponieważ Marcus przejął Rycerzy Łazarza," odpowiedział Gallowglass,

wyjmując srebrną zapalniczkę z kieszeni. "Dławiliśmy się demokracją od dnia,

w którym odszedłeś."

4  Noli  me  tangere (łac.  nie  dotykaj  mnie! ,  tłumaczone  także  jako  nie  zatrzymuj  mnie! )  –  słowa,  które według Ewangelii  Jana (J  20,17)  wypowiedział Jezus do Marii  Magdaleny po zmartwychwstaniu.  W  tym

brzmieniu znajdują się w Wulgacie, łacińskim przekładzie Pisma Świętego (tzw. Wulgata klementyńska):

5 Mały smok

38

Fernando spojrzał na niego wymownie.

"Co?" powiedział Gallowglass, kołysząc otwartą zapalniczką.

"To jest święte miejsce, Gallowglass. I wiesz, co Marcus myśli o paleniu

kiedy w domu są ciepłokrwiści" powiedział Fernando z wyrzutem.

"I możesz sobie wyobrazić moje własne przemyślenia na ten temat, z

moją  ciężarną  żoną  na  górze."  Matthew  wyrwał  papierosa  z  ust

Gallowglassa.

"Ta  rodzina  była  bardziej  zabawna,  gdy  mieliśmy  mniej  stopni

medycznych,"  stwierdził  Gallowglass ponuro. "Pamiętam  stare  dobre  czasy,

kiedy  szyło  się  własnoręcznie  ranę,  jeśli  zostało  się  rannym  w  bitwie  i  nie

pozwalało druciarzom tamować naszych poziomów żelaza i witaminy D."

"Och, tak." Fernando podniósł rękę, pokazując poszarpaną bliznę. "Te

dni  były  chwalebne  rzeczywiście.  A  twoje  umiejętności  szycia  były

legendarne,  Bife (portugalski: stek)".

"Znam lepsze," powiedział Gallowglass defensywnie. "Nigdy nie byłem

tak dobry, jak Matthew i Marcus, oczywiście. Ale nie możemy wszyscy iść na

studia."

"Nie  tak  dawno,  gdy  Philippe  był  głową  rodziny,"  mruknął  Fernando.

"Wolał żeby jego dzieci i wnuki dzierżyły miecze, a nie idee. Czyniło ich to o

wiele bardziej giętkimi."

W tym stwierdzeniu było ziarno prawdy, i ocean bólu.

"Muszę wracać do Diany." Matthew zakołysał się na nogach i oparł na

krótką chwilę rękę na ramieniu Fernando, zanim ruszył do wyjścia.

"Czekanie  nie  ułatwi  ci  poinformowania  Marcusa  i  Hamisha  o

krwawym szale, mój przyjacielu." Ostrzegł Fernando, zatrzymując go.

"Myślałem,  że  po  tych  wszystkich  latach  mój  sekret  jest  bezpieczny,"

powiedział Matthew.

"Tajemnice, jak śmierć, nie zawsze pozostają pochowane," powiedział

Fernando ze smutkiem. "Powiedz im. Wkrótce."

***

Matthew  wrócił  do  wieży  bardziej  wzburzony  niż  był,  gdy  z  niej

wychodził.

39

Ysabeau zmarszczyła brwi na jego widok.

"Dziękuję  za  doglądanie  Diany,   Maman",  powiedział,  całując  w

policzek Ysabeau.

"A ty, synu mój?" Ysabeau położyła dłoń na jego policzku, wypatrując

jak Fernando, oznak krwawego szału. "Czy mogę doglądać ciebie w zamian?"

"Nic mi nie jest. Zaprawdę" powiedział Matthew.

"Oczywiście," odpowiedziała Ysabeau. To zdanie oznacza, wiele rzeczy

w  prywatnym  leksykonie  jego  matki.  Nigdy  nie  oznaczało  tego,  że  się

zgadzała. "Będę w swoim pokoju, jeśli będziesz mnie potrzebował."

Gdy  cichy  dźwięk  kroków  matki  wyblakł,  Matthew  otworzył  okna  na

oścież  i  przyciągnął  krzesło  blisko  otwartego  skrzydła.  Chłonął  intensywne

letnie zapachy lepnicy i ostatnich lewkonii. Dźwięk oddychania Diany nawet

na górze mieszał się z innymi melodiami, które w nocy słyszały tylko wampiry

–stukot  jelonków  blokujących  rogi,  gdy  rywalizowały  o  samice,  świszczący

oddech myszy, gdy wpadła na parapet, przepychania kuny leśnej wspinającej

się na drzewa. Na podstawie pomruków i zapachu z ogrodu, Gallowglass miał

nie  większe  sukcesy  w  łapaniu  dzika,  który  wyrywał  warzywa  Marthe,  niż

miał w przypadku łapania Corry.

Normalnie Matthew rozkoszowałby się tą spokojną godziną w równej

odległości od północy do świtu, gdy sowy zatrzymywały swoje pohukiwanie i

nawet  najbardziej  zdyscyplinowane  ranne  ptaszki  jeszcze  nie  odrzuciły

kołdry.  Dzisiejszego  wieczora  nawet  znajome  zapachy  i  dźwięki  z  domu  nie

mogły zdziałać magii.

Tylko jedna rzecz mogła.

Matthew  wspiął  się  po  schodach  na  najwyższe  piętro  wieży.  Spojrzał

na  śpiącą  postać  Diany.  Pogładził  jej  włosy,  uśmiechając  się,  gdy  jego  żona

instynktownie  przycisnęła  swoją  głowę  głębiej  w  jego  rękę.  Niemożliwe,  że

do  siebie  pasowali:  wampir  i  czarownica,  człowiek  i  kobieta,  mąż  i  żona.

Mocny ucisk wokół jego serca poluzował się o kilka cennych milimetrów.

Matthew cicho zdjął ubranie i wsunął się do łóżka.  Prześcieradła były

splątane  wokół  nóg  Diany,  a  on  wyciągnął  pościel,  przykrywając  ich  ciała.

Matthew  ułożył  kolana  za  kolanami  Diany  i  przysunął  jej  biodra  do  siebie.

Chłonął  jej  miękki,  miły  zapach  –  rumianek,  miód  i  sok  z  wierzby  -  złożył

pocałunek na jej jasnych włosach.

40

Po  kilku  oddechach,  serce  Matthew  uspokoiło  się,  a  jego  niepokój

wyciekał,  gdy  Diana  dostarczała  spokój,  który  mu  się  wymykał.  Tutaj,  w

kręgu  jego  ramion,  było  wszystko,  czego  kiedykolwiek  chciał.  Żona.  Dzieci.

Własna rodzina. Pozwolił potężnej prawdzie, którą zawsze czuł w obecności

Diany, zatonąć w jego duszy.

"Matthew?" zapytała sennie Diana.

"Jestem  tu",  mruknął  jej  do  ucha,  trzymając  ją  bliżej.  "Śpij  jeszcze.

Słońce jeszcze nie wstało."

Zamiast  tego  Diana  odwróciła  się  twarzą  do  niego,  układając  się  pod

jego szyją.

"Co jest,  mon coeur?" Matthew zmarszczył brwi i odsunął się by lepiej

zobaczyć wyraz jej twarzy. Skóra była podpuchnięta i czerwona od płaczu, a

drobne linie wokół oczu zostały pogłębione przez niepokój i smutek. Niszczył

go  jej  widok,  kiedy  wyglądała  w  ten  sposób.  "Powiedz  mi",  powiedział

łagodnie.

"Nie  ma  sensu.  Nikt  nie  może  tego  naprawić",  powiedziała  ze

smutkiem.

Matthew uśmiechnął się. "Przynajmniej pozwól mi spróbować."

"Możesz  sprawić  by  czas  się  zatrzymał?"  szepnęła  Diana  po  chwili

wahania. "Tylko na chwilę?"

Matthew był starym wampirem, nie czarownicą podróżującą w czasie.

Ale  był  też  człowiekiem,  i  znał  jeden  sposób,  aby  osiągnąć  ten  magiczny

wyczyn. Jego głowa mówiła mu, że jest zbyt wcześnie, po śmierci Emily, ale

ciało wysyłało inne, bardziej przekonujące sygnały.

Zniżył  usta  celowo,  dając  szansę  Dianie  go  odepchnąć.  Zamiast  tego

wkręciła  palce  w  jego  przycięte  włosy,  przywracając  jego  pocałunek  z

intensywnością, która ukradła jego oddech.

Jej delikatna lniana koszula, która pojechała z nimi w przeszłość, choć

praktycznie  przezroczysta,  wciąż  tworzyła  barierę  między  ich  ciałami.

Podniósł  tkaninę,  odsłaniając  miękką  krągłość  jej  brzucha,  gdzie  rosły  jego

dzieci, krągłość jej piersi, które co dzień dojrzewały z płodną obietnicą.

Nie kochali się od powrotu z Londynu, a Matthew zauważył dodatkowe

naprężenie brzucha Diany - znak, że dzieci w dalszym ciągu się rozwijały, jak

również zwiększony napływ krwi do jej piersi i jej płci.

41

Uzupełniał  tęsknotę  za  nią  oczami,  palcami,  ustami.  Ale  zamiast  być

zaspokojonym jego głód tylko wzrastał. Matthew położył Dianę z powrotem

na łóżko i idąc tropem pocałunków w dół jej ciała, dotarł do ukrytych miejsc,

o których tylko on wiedział. Jej ręce próbowały wcisnąć jego usta mocniej, a

on lekko ugryzł jej udo w niemym wyrzucie.

Wtedy Diana zaczęła walczyć z jego gorliwą kontrolą, żądając cicho, by

dał jej to co było jej potrzebne, Matthew odwrócił ją w ramionach i położył

jedną chłodną dłoń na jej plecach.

"Chciałaś, by czas się zatrzymał" przypomniał jej.

"Chciałam", nalegała Diana, naciskając na jego zaproszenie.

"To  dlaczego  mnie  pośpieszasz?"  Matthew  prześledził  bliznę  w

kształcie  gwiazdy  między  jej  łopatkami,  i  półksiężyca  który  otaczał  z  jednej

strony  jej  żebra.  Zmarszczył  brwi.  Na  dolnej  części  jej  pleców  był  cień.  Był

głęboko w skórze, szary perłowy konspekt, który wyglądał trochę jak smok,

trzymający  w  paszczy  półksiężyc  powyżej,  skrzydłami  obejmując  klatkę

piersiową Diany, i ogonem, który znikał wokół bioder.

"Dlaczego  przestałeś?"  Diana  odgarnęła  włosy  z  oczu  i  wyciągnęła

swoją szyję nad ramię. "Chcę żeby czas się zatrzymał - nie ty."

"Masz coś na plecach." Matthew prześledził skrzydła smoka.

"Masz na myśli coś nowego?" Zapytała z nerwowym śmiechem. Wciąż

obawiała się, że jej zabliźnione rany miały przebarwienia.

"Te inne blizny, przypominają mi malarstwo w pracowni Mary Sidney,

jeden ze smoków przechwycił księżyc w swoją paszczę." Zastanawiał się, czy

to będzie widoczne dla innych osób, czy tylko jego  wampirze oczy mogą to

wykryć. "To piękne. Jest następnym znakiem twojej odwagi."

"Powiedziałeś mi, że jestem lekkomyślna" powiedziała Diana bez tchu,

gdy jego usta zstąpiły do głowy smoka.

"Jesteś".  Matthew prześledził  ścieżkę  ogona  smoka  swoimi wargami i

językiem. Jego usta dryfowały niżej, głębiej. "To doprowadza mnie do szału."

Przyciskał  do  niej  swoje  usta,  trzymając  Dianę  na  skraju  pożądania,

zatrzymując  swoje  zaloty,  szepcząc  to  pieszczotę,  to  obietnicę,  przed

wznowieniem, nigdy nie pozwalając jej by ją zniosło. Ona chciała satysfakcji i

spokoju,  który  przychodził  z  zapomnienia,  a  on  chciał  tej  chwili  -  pełnego

bezpieczeństwa i intymności – by trwała wiecznie. Matthew odwrócił Dianę

42

do siebie. Jej usta były miękkie i pełne, oczy senne, gdy wsunął się powoli w

jej wnętrze. Kontynuował swoje delikatne ruchy, dopóki przyśpieszone bicie

serca jego żony nie powiedziało mu, że zbliża się jej punkt kulminacyjny.

Diana krzyknęła jego imię, tkając zaklęcie, które wysłało ich w centrum

wszechświata.

Potem  leżeli  spleceni  razem  w  ostatnich  chwilach  ciemności  w

odcieniu różu, tuż przed świtem.

Diana  przyciągnęła  głowę  Matthew  do  piersi.  Rzucił  jej  pytające

spojrzenie, a jego żona skinęła głową.

Zniżył usta do srebrzystego księżyca nad widoczną niebieską żyłą.

Był to starożytny sposób, by wampir poznał swojego partnera, święty

moment  komunii,  gdy  myśli  i  emocje  były  wymieniane  szczerze  i  bez

osądzania. Wampiry były tajemniczymi istotami, ale gdy wampir wziął krew

swojego  partnera  z  żyły  serca,  był  to  moment  doskonałego  pokoju  i

zrozumienia, który uspokajał stałą, potrzebę polowania i posiadania.

Skóra Diany rozstąpiła się pod zębami, i Matthew wypił kilka cennych

uncji jej krwi.

Nadeszła  powódź  wrażeń  i  uczuć:  radość  zmieszana  ze  smutkiem,

radość  z  bycia  z  powrotem  z  przyjaciółmi  i  rodziną,  hartowana  żalem

wściekłości  na  śmierć  Emily,  trzymanymi  w  ryzach  obawami  o  niego  i  o

dzieci.

"Oszczędziłbym  ci  tej  straty,  jeśli  bym  tylko  mógł"  szepnął  Matthew,

zostawiając  swój  pocałunek  na  jej  skórze.  Odwrócił  ich  tak,  że  on  był  na

plecach, a Diana leżała na nim. Spojrzała mu w oczy.

"Wiem.  Tylko  nigdy  mnie  nie  zostawiaj,  Matthew.  Nie  bez

pożegnania."

"Nigdy cię nie opuszczę", obiecał.

Diana  dotknęła  swoimi  wargami  czoło  Matthew.  Przycisnęła  je  na

skórze między jego oczami.

Większość stałocieplnych partnerów nie mogła uczestniczyć w rytuale

wampirzej wspólnoty, ale jego żona znalazła sposób na te ograniczenia, jak

robiła  z  większością  przeszkód  na  jej  drodze.  Diana  odkryła,  że  kiedy

pocałowała  go  dokładnie  tutaj,  ona  również  wewnątrz  niego  dostrzegała

najskrytsze myśli i ciemne miejsca, gdzie ukrywały się jego lęki i tajemnice.

43

Matthew nie czuł nic więcej niż mrowienie jej mocy, kiedy dawała mu

czarownicowego buziaka i pozostawał spokojny tak bardzo, jak to możliwe,

chcąc  by  Diana  go  wypełniała.  Zmusił  się,  by  się  zrelaksować  tak  by  jego

uczucia i myśli mogły płynąć bez przeszkód.

"Witaj  w  domu,   siostro."  Nieoczekiwany  zapach  palonego  drewna  i

skóry zalał pokój, gdy Baldwin zerwał okrycie z łóżka.

Diana wydała z siebie zaskoczony okrzyk. Matthew próbował wciągnąć

jej nagie ciało za siebie, ale było zbyt późno. Jego żona była już w szponach

innego.

"Słyszałem przysięgę krwi ojca już w połowie drogi. Jesteś też w ciąży."

Twarz  Baldwina  de  Clermonta  wyrażała  wściekłość  pod  jego  ognistymi

włosami, oczy skierował na zaokrąglony brzuch Diany. Wykręcił jej rękę, żeby

mógł powąchać jej nadgarstek. "Jest tylko zapach Matthew na tobie. Dobrze,

dobrze."

Baldwin puścił Dianę i Matthew ją złapał.

"Wstańcie. Oboje " zarządził Baldwin, jego wściekłość była oczywista.

"Nie masz władzy nade mną, Baldwin!" krzyknęła Diana, a jej oczy się

zwęziły.

Nie mogła wymyślić lepszej odpowiedzi, która by bardziej rozgniewała

brata  Matthew.  Bez  ostrzeżenia,  Baldwin  dopadł  do  niej  tak,  że  jego  twarz

była oddalona od niej o centymetr. Tylko niewzruszony nacisk ręki Matthew

wokół gardła Baldwina powstrzymywał wampira od przybliżenia się bardziej.

"Przysięga  krwi  mojego  ojca  mówi,  że  tak,  czarownico".  Baldwin

spojrzał w oczy Diany, próbując zmusić ją swoją wolą do odwrócenia wzroku.

Kiedy nie odwróciła, oczy Baldwina zaczęły drgać. "Twojej żonie brak manier,

Matthew. Naucz ją, albo ja to zrobię."

"Naucz  mnie?"  Diana  wytrzeszczyła  oczy.  Jej  palce  się  rozstawiły,  a

wiatr  w  pokoju  okrążał  jej  nogi,  gotowy  odpowiedzieć  na  jej  wezwanie.

Powyżej, Corra wrzasnęła, by jej pani wiedziała, że była w drodze.

"Bez  magii  i  bez  smoka"  Matthew  mruknął  jej  do  ucha,  modląc  się,

żeby  tylko  ten  jeden  raz  jego  żona  go usłuchała.  Nie  chciał,  by  Baldwin  lub

ktokolwiek inny w rodzinie, wiedział, jak bardzo zdolności Diany wzrosły, gdy

byli w Londynie.

Cudem Diana skinęła głową.

44

"Co to ma znaczyć?" Mroźny głos Ysabeau ciął przez pokój. "Jedynym

usprawiedliwieniem  dla  twojej  obecności  tutaj,  Baldwin,  jest  to,  że

postradałeś zmysły."

"Ostrożnie,  Ysabeau.  Twoje  pazury  są  wyciągnięte."  Baldwin  ruszył  w

kierunku  schodów.  "I  zapomniałaś:  Jestem  głową  rodziny  de  Clermont.  Nie

potrzebuję wymówek. Spotkaj się ze mną w rodzinnej bibliotece, Matthew.

Ty też, Diana."

Baldwin odwrócił się, by zwrócić swoje dziwne, złoto-brązowe oczy na

Matthew. "Nie każ mi czekać."

Tłumaczenie: Fiolka2708

45

TRZY

Z

Rodzinna biblioteka De Clermontów skąpana była w delikatnym blasku

przedświtu,  co  sprawiało,  że  wszystko  wydawało  się  rozmazane:  grzbiety

książek,  wyraźne  linie  drewnianych  biblioteczek  stojących  wzdłuż  pokoju,

ciepłe złote i niebieskie barwy dywanu z Aubusson6.

Wszystko to jednak nie mogło złagodzić mojego gniewu.

Od trzech dni myślałam, że nic nie jest w stanie wyprzeć mojego żalu

po śmierci Emily, ale trzy minuty w towarzystwie Baldwina pokazały, że się

myliłam.

„Wejdź, Diano.” Baldwin siedział w fotelu Savonarola7 obok wysokich

okien. Jego wypomadowane czerwono-złote włosy lśniły w świetle lamp, ich

kolor przypominał mi pióra Augusty, orła z którym cesarz Rudolf polował w

Pradze.  Każdy  cal  muskularnego  ciała  Baldwina  był  naprężony  z  gniewu  i

zdeponowanej w nim siły.

Rozejrzałam  się  po  pokoju.  Nie  byliśmy  jedynymi,  którzy  zostali

wezwani  do  Baldwina  na  to  improwizowane  spotkanie.  Czekając  przy

kominku, stała porzucona młoda kobieta o skórze w kolorze chudego mleka i

czarnych,  nastroszonych  włosach.  Miała  ogromne,  głęboko  szare  oczy

okolone gęstymi rzęsami. Wciągnęła powietrze, jakby wietrząc burzę.

„Verin.”  Matthew  uprzedził  mnie  o  córkach  Philippe,  które  były  tak

przerażające,  że  rodzina  zażądała  żeby  przestał  je  tworzyć.  Ale  ona  nie

wyglądała  bardzo  przerażająco.  Twarz  Verin  była  spokojna  i  pogodna,

postawa niewymuszona, a jej oczy lśniły energią i inteligencją.

Gdyby nie jej jednolite czarne ubranie, można było wziąć ją za elfa.

Potem  zaważyłam  rękojeść  noża  wystającą  z  jej  czarnego  buta  na

wysokim obcasie.

6 Aubusson – miejscowość i gmina we Francji słynąca z produkcji gobelinów i dywanów.

7  Krzesło  nożycowe  (zwane  również  krzesłem  Savonaroli  -  florencki reformator  religijno-

polityczny, dominikanin,

bohater

wiary

wielu

wspólnot

protestanckich, święty Kościoła

anglikańskiego i mariawickiego.)  składa  się  z  szeregu  deszczułek,  złączonych  jedną  poprzeczką  w  środku  i

rozchylonych  naprzemiennie  -  tworząc  wraz  z  podłokietnikami  i  stopką  -  nogi  krzesła.  Dodatkowo  występuje siedzisko utworzone z deszczułek lub materiałowe, czasami oparcie.

46

„Wölfling,”  odpowiedziała  Verin.  Było  to  zimne  pozdrowienie  dane

bratu  przez  siostrę,  ale  spojrzenie  jakim  mnie  obdarzyła  było  bardziej

lodowate. „Czarownica.”

„Diana,” powiedziałam. Mój gniew zapłonął.

„Mówiłam  ci,  nie  było  mowy  o  pomyłce,”  powiedziała  Verin  do

Baldwina, nie zwracając uwagi na moją odpowiedź.

„Dlaczego tu jesteś, Baldwin?” zapytał Matthew.

„Nie  wiedziałem,  że  potrzebuję  zaproszenia  do  domu  mojego  ojca,”

odpowiedział. „Ale skoro tak się stało, przybyłem z Wenecji aby zobaczyć się

z Marcusem.”

Spojrzenia obu mężczyzn się skrzyżowały.

„Wyobraź  sobie  moje  zdumienie,  gdy  znalazłem  tutaj  ciebie,”

kontynuował Baldwin. „Nie spodziewałem się, że odkryję iż twoja partnerka

jest teraz moją siostrą. Philippe zmarł w 1945 roku. Więc jak to jest, że mogę

wyczuć śluby krwi mojego ojca? Wyczuć? Usłyszeć?”

„Ktoś  inny  może  nadrobić  twoje  braki  w  wiadomościach.”  Matthew

wziął mnie za rękę i odwrócił się żeby iść na górę.

„Żadne  z  was  nie  zejdzie  mi  z  oczu,  zanim  nie  dowiem  się  w  jaki

podstępny sposób czarownica zawarła śluby krwi z martwym wampirem.” W

niskim głosie Baldwina brzmiała groźba.

„To nie był żaden podstęp,” powiedziałam oburzona.

„W

tam

razie,

nekromancja?

Jakieś

obrzydliwe

zaklęcie

wskrzeszające?”  zapytał  Baldwin.  „A  może  wywołałaś  jego  ducha  i  siłą

zmusiłaś go do złożenia ślubów?”

„To,  co  stało  się  między  mną,  a  Philippe  nie  miało  nic  wspólnego  z

moją  magią,  ale  za  to  wszystko  z  jego  wspaniałomyślnością.”  Mój  własny

gniew rozgorzał bardziej.

„Brzmisz  tak  jakbyś  go  znała,”  powiedział  Baldwin.  „To  nie  jest

możliwe.”

„Nie dla podróżnika w czasie,” odpowiedziałam.

„Podróżnika w czasie?” Baldwin był ogłuszony.

„Diana  i  ja  byliśmy  w  przeszłości,”  wyjaśnił  Matthew.  „W  1590  roku,

jeśli  mam  być  dokładny.  Byliśmy  tutaj  w  Sept-Tours  tuż  przed  Bożym

Narodzeniem.”

47

„Widziałeś Philippe?” Wyraz twarzy Baldwina wyrażał szok.

„Widzieliśmy.  Philippe  był  sam  tej  zimy.  Wysłał  monetę  i  rozkazał  mi

zostać  w  domu,”  powiedział  Matthew.  Obecni  de  Clermontowie  rozumieli

prywatny  kod  ich  ojca:  gdy  polecenie  zostało  wysłane  z  jedną  ze

starożytnych,  srebrnych  monet  Philippe,  odbiorca  miał  go  przestrzegać  bez

pytań.

„Grudzień?  To  oznacza,  że  musimy  znieść  jeszcze  pięć  miesięcy

zaśpiew krwi Philippe,” wymamrotała Verin, jej palce ucisnęły grzbiet nosa,

jakby rozbolała ją głowa. Zmarszczyłam brwi.

„Dlaczego pięć miesięcy?” zapytałam.

„Według  naszych  legend,  śluby  krwi  wampira  śpiewają  rok  i  jeden

dzień.  Wszystkie  wampiry  mogą  to  usłyszeć,  ale  zaśpiew  jest  szczególnie

głośny i wyraźny dla tych, w których żyłach płynie krew Philippe,” powiedział

Baldwin.

„Philippe powiedział, że chciał aby nie było żadnych wątpliwości co go

tego, że jestem de Clermontem,” stwierdziłam patrząc na Matthew.

Wszystkie wampiry, które spotkały mnie w szesnastym wieku, musiały

słyszeć  śpiew  krwi  Philippe  i  wiedziały,  że  jestem  nie  tylko  partnerką

Matthew,  ale  również  córką  Philippe  de  Clermonta.  Philippe  chronił  mnie

podczas każdego kroku naszej podróży w przeszłość.

„Żadna czarownica nigdy nie będzie rozpoznawana jako de Clermont.”

Głos Baldwina brzmiał bezbarwnie i ostatecznie.

„Już  jestem.”  Uniosłam  swoją  lewą  dłoń,  aby  mógł  zobaczyć  moją

ślubną obrączkę. „Matthew i ja, jesteśmy małżeństwem i jesteśmy sparzeni.

Twój ojciec był mistrzem ceremonii. Jeśli księgi parafialne parafii Saint-Lucien

przetrwały,  znajdziesz  tam  wzmiankę  o  tym,  że  pobraliśmy  się  siódmego

grudnia 1590 roku.”

„Co  prawdopodobnie  znajdziemy,  powinniśmy  pójść  do  wioski,  jest

tam  pojedyncza  stronica  wyrwana  z  księgi  księdza,”  powiedziała  Verin  pod

nosem. „Atta zawsze ukrywał swoje ślady.”

„Tak  czy  inaczej,  to  że  jesteście  z  Matthew  małżeństwem  jest  bez

znaczenia,”  powiedział  Baldwin  chłodno.  „Matthew  jest  tylko  dzieckiem

partnerki mojego ojca.”

48

„To śmieszne,” zaprotestowałam. „Philippe uznał Matthew za swojego

syna. Matthew nazywał ciebie bratem, a Verin siostrą.”

„Nie  jestem  rodzoną  siostrą.  Nie  dzielimy  krwi,  tylko  nazwisko,”

powiedziała Verin. „I dzięki Bogu i za to.”

„Odkryjesz,  Diano,  że  małżeństwo  i  krycie  nie  bardzo  się  liczą,  gdy

chodzi  o  Clermontów,”  powiedział  cichy  głos  z  wyraźnym  hiszpańskim  albo

portugalskim  akcentem.  Pochodził  z  ust  nieznajomego,  stojącego  w

drzwiach.  Jego  ciemne  włosy  i  oczy  w  kolorze  espresso,  kontrastowały  z

bladą, złocistą skórą i jasną koszulą.

„O  twoją  obecność  nie  proszono,  Fernando,”  powiedział  Baldwin

gniewnie.

„Jak  wiesz,  przybywam  wtedy  gdy  jestem  potrzebny,  nie  wtedy  gdy

jestem  wzywany.”  Fernando  ukłonił  się  nieznacznie  w  moim  kierunku.

„Fernando Gonçalves. Bardzo mi przykro z powodu twoje straty.”

Nazwisko mężczyzny zakłuło w moje pamięci. Już je gdzieś słyszałam.

„To  ty  jesteś  tym  człowiekiem,  którego  Matthew  prosił  żeby

przewodził  zakonowi  Rycerzy  Łazarza,  gdy  ustępował  ze  stanowiska

wielkiego mistrza,” powiedziałam kiedy wreszcie umiejscowiłam go w swojej

pamięci.

Fernando

Gonçalves

był

prawdopodobnie,

jednym

z

najpotężniejszych  wojowników  w  bractwie.  Sądząc  po  szerokości  jego

ramion i ogólnej sprawności fizycznej, nie miałam wątpliwości, że to prawda.

„Zrobił  to.”  Podobnie  jak  wszystkich  wampirów,  głos  Fernanda  był

ciepły  i  bogaty,  wypełniał  pokój  nieziemskimi  dźwiękami.  „Ale  Hugh  de

Clermont był moim partnerem. Odkąd umarł wraz z Templariuszami, miałem

do wykonania kilka rycerskich rozkazów, które nawet najbardziej odważnym

rycerzom  odebrałyby  odwagę,  aby  dotrzymać  danego  słowa.”  Fernando

skupił swoje ciemne oczy na bracie Matthew. „Nieprawdaż Baldwinie?”

„Rzucasz mi wyzwanie?” powiedział Baldwin, wstając.

„A muszę?” Fernando uśmiechnął się. Był niższy niż Baldwin, ale coś mi

mówiło,  że  nie  będzie  mu  łatwo  być  najlepszym  w  walce.  „Nigdy  bym  nie

pomyślał, że zignorujesz śluby krwi twojego ojca, Baldwin.”

„Nie  mamy  pojęcia  czego  chciał  Philippe  od  czarownicy.  Mógł

próbować nauczyć się czegoś więcej na temat jej mocy. Albo ona mogła użyć

49

mocy  aby  go  do  czegoś  zmusić,”  powiedział  Baldwin,  zadzierając  uparcie

podbródek.

„Nie  bądź  głupcem.  Cioteczka  nigdy  nie  użyła  magii  na  Dziaduniu.”

Gallowglass  wszedł  niedbałym  krokiem  do  pokoju,  jakby  de  Clermontowie

zawsze spotykali się o wpół do piątej rano aby przedyskutować pilne sprawy.

„Teraz Gallowglass jest tutaj, tak więc zostawiam de Clermontów w ich

własnych  gronie.”  Fernando  skinął  głową  do  Matthew.  „Wezwij  mnie,

gdybym był ci potrzebny, Matthew.”

„Wszystko  będzie  dobrze.  Jesteśmy  rodziną,  mimo  wszystko.”

Gallowglass  mrugnął  niewinnie  do  Verin  i  Baldwina,  gdy  Fernando  ich

opuścił. „Tak jak chciał Wujek, to całkiem proste: chciał żebyś uznał Dianę za

jego córkę. Zapytaj Verin.”

„Co to ma znaczyć?” Baldwin spojrzał z żądaniem w stronę siostry.

„Atta  wezwał  mnie  na  kilka  dni  przed  śmiercią,”  powiedziała  Verin

niskim  głosem,  sprawiając  wrażenie  nieszczęśliwej.  Słowo  Atta  było

nieznane,  ale  było  jasne  że  było  to  czułe  określenie  kochającej  córki.

„Philippe martwił się, że zignorujesz jego śluby krwi. Kazał mi przysiąc, że to

potwierdzę bez względu na wszystko.”

„Przysięga  Philippe  była  prywatna  –  coś  tylko  pomiędzy  nim,  a  mną.

Nie  potrzebuje  potwierdzenia.  Ani  przez  ciebie,  ani  przez  kogokolwiek

innego.” Nie chciałam aby moje wspomnienia o Philippe – albo o tej chwili –

zostały zniszczone przez Baldwina i Verin.

„Nic  nie  jest  bardziej  publiczne  niż  przyjęcie  ciepłokrwistego  do

wampirzego klanu,” rzekła do mnie Verin. Spojrzała na Matthew. „Dlaczego

nie  poświęciłeś  czasu  na  nauczenie  czarownicy  naszych  wampirzych

zwyczajów, zanim wpakowałeś się w ten zakazany romans?”

„Czas  był  luksusem,  którego  nie  mieliśmy,”  odpowiedziałam

natychmiast. Od samego początku naszej relacji, Ysabeau ostrzegała mnie, że

mam  bardzo  dużo  do  nauczenia  się  o  wampirach.  Po  tej  rozmowie,  temat

ślubów krwi przesunął się na czołówkę mojego programu badawczego.

„Pozwól, że ci to wyjaśnię,” powiedziała Verin głosem ostrzejszym, niż

jakakolwiek  belferka.  „Zanim  zaśpiew  krwi  Philippe  zgaśnie,  jedno  z  jego

pełnokrwistych dzieci  musi to potwierdzić. Jeśli  się  to  nie  zdarzy, nie  jesteś

50

prawdziwym  de  Clermontem  i  żaden  inny  wampir  nie  ma  obowiązku  cię

honorować.”

„To  wszystko?  Nie  dbam  o  honor  wampira.  Bycie  żoną  Matthew  jest

dla  mnie  wystarczające.”  Im  więcej  dowiadywałam  się  o  stawaniu  się  de

Clermontem, tym mniej mi się to nie podobało.

„Jeśli to byłaby prawda, mój ojciec nigdy by cię nie przyjął,” zauważyła

Verin.

„Pójdźmy  na  kompromis,”  powiedział  Baldwin.  „Z  pewnością  Philippe

były usatysfakcjonowany, że dzieci czarownicy gdy przyjdą na świat, zostaną

wymienione  pośród  moich  krewnych  jako  posiadające  rodowód  de

Clermontów.” Jego słowa brzmiały wielkodusznie, ale byłam pewna, że kryło

się  za  nimi  coś  mrocznego.  "Jeśli  Diana  jest  de  Clermont  jak  twierdzi,”

odpowiedział Baldwin z uśmiechem.

„Chwileczkę.  Jaki  rodowód?”  Musiałam  cofnąć  się  o  krok  w  tej

dyskusji.

„Kongregacja  zachowuje  rodowody  wszystkich  wampirzych  rodzin,”

powiedział Baldwin. „Niektóre nie dochowują już tradycji. De Clermontowie

to  robią.  Rodowody  zawierają  informacje  o  odrodzeniach  i  śmierciach,

nazwiska partnerów i ich potomstwa.”

Moje  dłonie  automatycznie  przykryły  brzuch.  Pragnęłam  aby

kongregacja była nieświadoma istnienia moich dzieci tak długo, jak to tylko

możliwe.  Zatrzymałam  spojrzenie  na  oczach  Matthew,  czuł  dokładnie  to

samo.

„Może  wasza  podróż  w  czasie  będzie  wystarczająca,  żeby  udzielić

odpowiedzi  na  pytania  o  śluby  krwi,  ale  tylko  czarna  magia  –  albo

niewierność  –  może  wyjaśnić  ciążę,”  powiedział  Baldwin  rozkoszując  się

zakłopotaniem brata. „Te dzieci nie mogą być twoje Matthew.”

„Diana  nosi  moje  dzieci,”  powiedział  Matthew,  jego  oczy

niebezpiecznie pociemniały.

„Niemożliwe,” odpowiedział Baldwin kategorycznie.

„Prawdziwe,” zripostował Matthew.

„Jeśli tak, będą najbardziej znienawidzonymi – i najbardziej tropionymi

– dziećmi o jakichkolwiek słyszał świat. Istoty żywe będą wyły za ich krwią. I

twoją,” stwierdził Baldwin.

51

Zarejestrowałam  nagłe  odejście  Matthew  ode  mnie,  w  tym  samym

momencie  w  którym  krzesło  na  którym  siedział  Baldwin,  pękło.  Gdy

niewyraźna  plama  ruchu  zatrzymała  się,  Matthew  stał  za  bratem  z

ramieniem zablokowanym wokół gardła Baldwina, przyciskając nóż w okolicy

serca swojego brata.

Verin  spojrzała  na  swoje  buty  i  ze  zdumieniem  ujrzała  tylko  pustą

pochwę po nożu. Zaklęła.

„Może jesteś głową rodziny Baldwin, ale nie nigdy nie zapominaj, że ja

jestem jej zabójcą,” warknął Matthew.

„Zabójcą?”  Próbowałam  ukryć  moje  zmieszanie,  gdy  kolejna  strona

Matthew ujrzała światło dzienne.

Naukowiec. Wampir. Wojownik. Szpieg. Książę. Zabójca.

Matthew  mówił  mi,  że  był  mordercą  –  wielokrotnie  –  ale  zawsze

przypuszczałam,  że  jest  to  część  pakietu  bycia  wampirem.  Wiedziałam,  że

zabijał w obronie własnej, w bitwie, i aby przeżyć. Nigdy nie śniłam, że jest

zdeklarowanym mordercą z ramienia swojej rodziny.

„Z  pewnością  o  tym  wiedziałaś,  prawda?”  Zapytała  Verin  głosem,  w

którym pobrzmiewała złośliwość, jej zimne oczy studiowały mnie dokładnie.

„Gdyby  Matthew  nie  były  w  tym  taki  dobry,  jedno  z  nas  mogłoby  go

poskromić dawno temu.”

„Wszyscy mamy określone role w tej rodzinie, Verin.” Z głosu Matthew

kapała  gorycz.  „Czy  Ernst  wie  –  jak  to  się  zaczyna  pomiędzy  miękkimi

prześcieradłami i udami mężczyzny?”

Verin  poruszyła  się  jak  błyskawica,  jej  palce  wygięły  się  w  śmiertelne

szpony, gdy szła w stronę Matthew.

Wampiry były szybkie, ale magia szybsza.

Popchnęłam Verin na przeciwległą ścianę czarodziejskim podmuchem,

trzymając  ją  z  dala  od  mojego  męża  i  Baldwina,  wystarczająco  długo  aby

uzyskać obietnicę od jej brata i uwolnić go.

„Dziękuję  ci,   moja  lwico.”  Były  to  zwyczajowe  czułe  słowa  Matthew,

gdy  zrobiłam  coś  odważnego  –  lub  niewiarygodnie  głupiego.  Podał  mi  nóż

Verin. „Trzymaj się tego.”

Matthew  podniósł  Verin  na  nogi,  podczas  gdy  Gallowglass  przysunął

się bliżej, aby stanąć przy moim łokciu.

52

„No,  no,”  powiedziała  Verin,  gdy  ponownie  stanęła  na  nogi.  „Widzę

dlaczego  Atta  ciągnął  do  twojej  żony,  ale  nie  pomyślałabym,  że  miałeś

kamienie dla takiej kobiety, Matthew.”

„Rzeczy się zmieniają,” powiedział Matthew szorstko.

„Najwyraźniej.” Verin posłała mi oceniające spojrzenie.

„Dotrzymasz  teraz  przysięgi,  którą  dałaś  Dziadkowi?”  Zapytał  Verin,

Gallowglass.

„Zobaczymy,”  powiedziała  ostrożnie.  „Mam  miesiąc  na  podjęcie

decyzji.”

„Czas minie, ale nic się nie zmieni.” Baldwin spojrzał na mnie z trudno

skrywanym wstrętem.

„Uznając żonę Matthew, wywołamy katastrofalne skutki, Verin.”

„Honorowałam  życzenia  Atty  w  czasie  kiedy  żył,”  powiedziała  Verin.

„Nie mogę ignorować ich teraz, gdy nie żyje.”

„Musimy czerpać pociechę z faktu, że Kongregacja już szuka Matthew i

jego  partnerki,”  rzekł  Baldwin.  „Kto  wie?  Mogą  oboje  być  martwi  przed

grudniem.”

Po  obdarzeniu  nas  ostatnim  pogardliwym  spojrzeniem,  Baldwin

wymaszerował  z  pokoju.  Verin  rzuciła  przepraszające  spojrzenie

Gallowglassowi i podążyła za nim.

„Cóż…  dobrze  poszło,”  mruknął  Gallowglass.  „Wszystko  w  porządku,

Cioteczko? Trochę błyszczysz.”

„Czarodziejski  wiatr  zdmuchnął  moje  zaklęcie  zmieniające.”  Starałam

się ponownie je wokół siebie roztoczyć.

„Biorąc  pod  uwagę  to,  co  się  tutaj  stało  dziś  rano,  myślę,  że  lepiej  je

utrzymywać podczas, gdy Baldwin jest w domu,” zasugerował Gallowglass.

„Baldwin nie może się dowiedzieć o mocy Diany. Byłbym wdzięczny za

twoją  pomoc  w  tym  względzie  Gallowglass.  Fernanda  też.”  Matthew  nie

sprecyzował jaką formę ta ochrona miałaby przyjąć.

„Oczywiście. Miałem Cioteczkę na oku całe jej życie,” odparł rzeczowo

Gallowglass. „Nie przestanę teraz.”

Z tymi słowami, część mojej przeszłości, której nigdy nie rozumiałam,

wśliznęła się na miejsce jak postrzępione puzzle. Jako dziecko często czułam,

że  inne  istoty  mi  się  przyglądają,  ich  wzrok  ocierał  się  o  mnie,  powodując

53

mrowienie i uczucie mrożenia na mojej skórze. Jednym z nich był Peter Knox,

wróg  mojego  ojca  i  ta  sama  czarownica,  która  przybyła  do  Sept-Tours

szukając  Matthew  i  mnie,  zabijając  Em.  Czy  to  mógł  być  inny  mężczyzna  o

posturze  niedźwiedzia,  którego  teraz  kochałam  jak  brata,  a  którego  nawet

nie spotkałam przed podróżą do szesnastego wieku?

„Czuwałeś  nade  mną?”  Moje  oczy  wypełniły  się  łzami,  zamrugałam

żeby cofnąć łzy.

„Obiecałem  Dziadkowi  dbać  o  twoje  bezpieczeństwo.  Ze  względu  na

Matthew.” Niebieskie oczy Gallowglassa złagodniały. „Ale jest również dobra

rzecz. Byłaś dosłownie diabłem wcielonym: wspinałaś się na drzewa, biegałaś

za  rowerami  na  ulicy  i  wchodziłaś  do  lasu  bez  choćby  jednej  wskazówki

dokąd idziesz. Jak radzili sobie twoi rodzice nie mieści mi się w głowie.”

„Czy Tatuś wiedział?” Musiałam zapytać. Mój ojciec spotkał wielkiego

Celta  w  elżbietańskim  Londynie,  gdy  niespodziewanie  wpadł  na  Matthew  i

na  mnie  podczas  jednej  z  jego  regularnych  podróży  w  czasie.  Nawet  w

teraźniejszym  Massachusetts,  mój  ojciec  rozpoznałby  Gallowglassa.  Ten

człowiek był bardzo charakterystyczny.

„Robiłem co w mojej mocy by pozostać niewidocznym.”

„Nie  o  to  pytałam,  Gallowglass.”  Stawałam  się  coraz  lepsza  w

myszkowaniu pośród półprawd wampirów.

„Czy mój ojciec wiedział, że czuwałeś nade mną?”

„Upewniłem  się,  że  Stephen  zobaczył  mnie  tuż  przed  tym  zanim  on  i

twoja  matka  odlecieli  do  Afryki  ostatnim  razem,”  wyznał  Gallowglass,  jego

głos  był  niewiele  głośniejszy  od  szeptu.  „Myślałem,  że  to  może  mu  pomóc,

kiedy nadejdzie koniec, że byłem blisko. Wciąż byłaś taka maleńka. Stephen

musiał drżeć z niepokoju, że minie dużo czasu zanim będziesz z Matthew.”

Bez  wiedzy  Matthew  lub  mojej,  Bishopowie  i  de  Clermontowie

pracowali przez lata, a nawet wieki, aby bezpiecznie nas połączyć: Philippe,

Gallowglass, mój ojciec, Emily, moja matka.

„Dziękuję,  Gallowglass,”  powiedział  Matthew  ochryple.  Tak  samo  jak

ja, był zaskoczony porannymi rewelacjami.

„Nie  ma  potrzeby,  Wujku.  Zrobiłem  to  z  przyjemnością.”  Gallowglass

oczyścił gardło z emocji i odszedł.

Zapadła niezręczna cisza.

54

„Chryste.” Matthew przesunął palcami we włosach. Był to zwyczajowy

znak, że z determinacją zbliża się do wyczerpania swojej cierpliwości.

„Co  zrobimy?” Powiedziałam,  wciąż  starając  się  odzyskać  równowagę

po nagłym pojawieniu się Baldwina.

Delikatne kasłanie oznajmiło nową obecność w pokoju, powstrzymując

Matthew od udzielenia odpowiedzi.

„Przepraszam,  że  przeszkadzam,  milordzie.”  Alain  Le  Merle,  giermek

Philippe de Clermonta, stał w drzwiach biblioteki. Trzymał starożytną kasetę

z  inicjałami  P.C.  wysadzaną  na  wieku  srebrnymi  ćwiekami  i  małą  księgę

owiniętą  zielonym  bukramem8.  Jego  włosy  w  kolorze  soli  z  pieprzem  i

łagodny wyraz  twarzy,  były takie  same jak  wtedy,  gdy  spotkałam  go  po  raz

pierwszy w 1590 roku. Jak Matthew i Gallowglass, był moją stałą gwiazdą w

moim wszechświecie pełnym zmian.

„Co to jest, Alain?” Zapytał Matthew.

„Mam interesy z Madame de Clermont,” odpowiedział Alain.

„Interesy?” Matthew zmarszczył brwi. „Czy to nie może zaczekać?”

„Obawiam się, że nie,” odparł Alain przepraszająco. „Wiem, że jest to

trudny  czas,  Milordzie,  ale  Pan  Philippe  nalegał  aby  dać  Madame  de

Clermont te rzeczy tak szybko, jak to możliwe.”

Alain poprowadził nas z powrotem do naszej wieży. To, co zobaczyłam

na biurku Matthew całkowicie wyparło z mojego umysłu ostatnie wydarzenia

i pozbawiło mnie tchu.

Mała księga oprawiona w brązową skórę.

Haftowany materiał, wytarty z wiekiem.

Bezcenne klejnoty – perły, diamenty i szafiry.

Złoty grot na długim łańcuchu.

Para  miniatur,  ich  jasne  powierzchnie  tak  świeże,  jak  w  dniu  gdy  je

namalowano.

Listy związane wyblakłą goździkową wstążką.

Srebrna  pułapka  na  szczury,  nalot  przylegający  do  świetnego

grawerunku.

Pozłacany przyrząd astronomiczny, godny cesarza.

8  Bukram (ang.  buckram)  -  grube,  podwójnie  tkane  płótno  introligatorskie,  bawełniane  lub lniane, apreturowane,  stosowane  do  oklejania  okładzin okładki w oprawie  twardej.  Ze  względu  na  swoją  trwałość

stosowane do opraw nakładowych, a czasem także bibliotecznych.

55

Drewniane  pudełko  wyrzeźbione  przez  czarnoksiężnika  z  gałęzi

jarzębiny.

Kolekcja  przedmiotów  nie  wyglądała  pokaźnie,  ale  ich  znaczenie  było

ogromne dla minionych ośmiu miesięcy.

Podniosłam  książkę  drżącą  ręką  i  gwałtownie  otworzyłam.  Matthew

dał mi ją wkrótce po tym jak przybyliśmy do jego rezydencji w Woodstock.

Jesienią  1590  roku,  książka  była  świeżo  oprawiona,  a  kartki  kremowe.  Dziś

skóra  była  nakrapiana,  a  papier  pożółkł  z  wiekiem.  Wcześniej  książka  stała

wysoko na półce w Old Lodge9, ale ekslibris w środku mówił mi, że teraz jest

to  własność  biblioteki  w  Sevilli.  Znak  wywoławczy:   "Manuscrito  Gonçalves

4890”,  był pokryty tuszem na wyklejce. Ktoś – bez wątpienia Gallowglass –

usunął  pierwszą  stronę.  Kiedyś  nosiła  ślady  moich  nieśmiałych  prób

napisania mojego nazwiska. Kleksy z tej zaginionej kartki, przesączyły się na

następną  stronę,  ale  lista  monet  będących  w  obiegu  w  czasach

elżbietańskich, wciąż była czytelna. Przerzuciłam resztę stron, przypominając

sobie lekarstwo na ból głowy, które daremnie próbowałam doprowadzić do

mistrzostwa,  jako  prawdziwa  elżbietańska  gospodyni  domowa.  Mój  spis

codziennych  wydarzeń,  przywołał  słodko-gorzkie  wspomnienia  czasu,  które

spędziliśmy  z  Nocną  Szkołą.  Poświęciłam  kilka  stron  przeglądowi  dwunastu

znaków  zodiaku,  przepisaniu  kilku  receptur  i  nabazgraniu  listy  rzeczy  do

zabrania  w  naszą  powrotną  podróż  do  Sept-Tours.  Usłyszałam  jak  łagodny

kurant  przeszłości  i  teraźniejszości  otarły  się  o  siebie  i  spostrzegłam

niebieskie i złocistożółte wątki, ledwie widoczne w rogu obok kominka.

„Skąd to wszystko wziąłeś?” Zapytałam, skupiając się na tu i teraz.

„Pan Gallowglass dał to panu Fernando dawno temu. Kiedy przybył do

Sept-Tours w maju, pan Fernando poprosił mnie żebym ci to oddał,” wyjaśnił

Alain.

„To  cud,  że  wszystko  przetrwało.  Jak  udało  ci  się  ukryć  to  wszystko

przede mną przez  tyle  lat?”  Matthew podniósł  srebrną  pułapkę  na  szczury.

Dokuczał  mi,  gdy  zamówiłam  u  jednego  z  najdroższych  zegarmistrzów  w

Londynie mechanizm do łapania szczurów grasujących po naszym poddaszu

w  Blackfriars.  Monsieur  Vallin  zaprojektował  go  na  podobieństwo  kota,  z

uszami  na  górnej  poprzeczce  i  małą  myszką,  która  siedzi  na  złym  kocim

9 Old Lodge – domek letniskowy.

56

nosie. Matthew rozmyślnie trącił mechanizm i ostre kocie zęby zagłębiły się

w jego palcu.

„Zrobiliśmy  co  musieliśmy,  milordzie.  Czekaliśmy.  Milczeliśmy.  Nigdy

nie  straciliśmy  wiary,  że  czas  sprawi,  iż  Madame  de  Clermont  do  nas

powróci.”  Smutny  uśmiech  igrał  w  kącikach  ust  Alaina.  „Gdyby  tylko  pan

Philippe żył i mógł zobaczyć ten dzień.”

Na  myśl  o  Philippe  moje  serce  gwałtownie  przyspieszyło.  On  musiał

widzieć  jak  źle  zareagują  jego  dzieci  na  mnie  jako  ich  siostrę.  Dlaczego

umieścił mnie w tak niemożliwej do rozwiązania sytuacji?

„Wszystko  w  porządku,  Diano?”  Matthew  delikatnie  położył  swoją

dłoń na mojej.

„Tak. Jestem trochę przytłoczona.” Wzięłam portrety Matthew i mnie

w  strojach  z  epoki  elżbietańskiej.  Nicholas  Hilliard  namalował  je  na  prośbę

hrabiny Pembroke.

Ona  i  hrabia  Northumberland  podarowali  nam  miniatury  naszych

podobizn  w  prezencie  ślubnym.  Ta  dwójka  była  przyjaciółmi  Matthew  od

początku – tak długo jak pozostali członkowie Nocnej Szkoły: Walter Raleigh,

George  Chapman,  Thomas  Harriot  i  Christopher  Marlowe.  Z  czasem

większość, stała się również moimi przyjaciółmi.

„To Madame Ysabeau była tą która znalazła miniatury,” wyjaśnił Alain.

„Przeszukiwała  codzienne  gazety  każdego  dnia,  szukając  jakichkolwiek

twoich  śladów  –  anomalie  odbiegające  od  pozostałych  wydarzeń  dnia.  Gdy

Madame Ysabeau ujrzała to ogłoszenie o aukcji, wysłała do Londynu panicza

Marcusa. Tak spotkał Mademoiselle Phoebe.”

„Ten materiał pochodzi z rękawa naszych strojów ślubnych.” Matthew

dotknął  delikatnej  tkaniny,  śledząc  zarys  rogu  obfitości,  tradycyjnego

symbolu  bogactwa.  „Nigdy  nie  zapomnę  widoku  ciebie,  schodzącej  ze

wzgórza  do  wioski  z  płonącymi  pochodniami  i  dziećmi,  które  torowały  ci

drogę przez śnieg.” Jego uśmiech pełny był miłości i zadowolonej dumy.

„Po  ślubie,  wielu  mężczyzn  z  wioski  gotowych  było  zapłacić  Madame

de Clermont żebyś się jej znudził.” Zaśmiał się Alain.

„Dziękuję  za  przetrzymanie  wszystkich  tych  wspomnień  dla  mnie.”

Spojrzałam  na  biurko.  „Dużo  łatwiej  było  myśleć,  że  sobie  to  wszystko

57

wymyśliłam – że nigdy nie byliśmy w roku 1590. To wszystko sprawia, że ten

czas wydaje się prawdziwy ponownie.”

„Pan  Philippe  przypuszczał,  że  będziesz  się  czuła  w  ten  sposób.

Niestety  są  jeszcze  dwie  rzeczy,  które  wymagają  twojej  uwagi  Madame  de

Clermont.”  Alain  dobył  księgi.  Ciasny  sznurek  powstrzymywał  przed

otwarciem jej, kropla wosku pieczętowała węzeł na okładce.

„Co to jest?” Zmarszczyłam brwi i chwyciłam księgę. Była dużo cieńsza

niż wtedy, gdy Matthew pracował na zawartymi w niej zapisami finansowymi

zakonu Rycerzy Łazarza.

„Twoje konta, Madame.”

„Myślałam,  że  Hamish  zajmuje  się  moimi  finansami.”  Położył  przede

mną stosy dokumentów, wszystkie oczekujące tylko na mój podpis.

„Pan Osborne przejął twoje porozumienie małżeńskie od milorda. A to

są  dwa  fundusze,  które  otrzymałaś  od  Pana  Philippe.”  Przez  chwilę  uwaga

Alaina  skupiła  się  na  moim  czole,  gdzie  Philippe  umieścił  swoją  krew

naznaczając  mnie  jako  jego  córkę.  Ciekawa,  przełamałam  pieczęć  i

rozchyliłam  okładki.  Mała  księga  rachunkowa  składał  się  z  identycznych

stron, na których można dokonywać wciąż nowych zapisów. Pierwsze wpisy

były  zrobione  na  grubym  szesnastowiecznym  papierze  i  pochodziły  z  roku

1591. Pierwszy dotyczył depozytu, który miał stać się posagiem od Philippe,

pod  warunkiem  poślubienia  Matthew:  20 000  weneckich  cekinów  i  30 000

srebrnych monet pruskich. Każde późniejsze inwestowanie tych pieniędzy –

takich jak, dopisywanie odsetek pochodzących z funduszy, domów i działek

zakupionych z dochodów – były drobiazgowo składane w czyste ręce Alaina.

Przewertowałam kartki do ostatniej strony księgi. Ostatni wpis, zrobiony na

olśniewająco białej obligacji, był z 4 lipca 2010 roku, kiedy mieliśmy wrócić z

powrotem  do  Sept-Tours.  Moje  oczy  rozszerzyły  się,  gdy  wzrok  padł  na

kolumnę zaksięgowanych aktywów.

„Żałuję,  że  nie  ma  tego  więcej,”  pospiesznie  powiedział  Alain,  myląc

moją  reakcję  z  niepokojem.  „Inwestowałem  twoje  pieniądze  jak  moje

własne,  ale  bardziej  lukratywne,  a  co  za  tym  idzie  bardziej  ryzykowne

inwestycje, wymagałyby aprobaty Pana Baldwina, a on oczywiście nie mógł

wiedzieć o twoim istnieniu.”

58

„To  więcej  niż  można  sobie  wyobrazić,  Alain.”  Matthew  zapisał  mi

znaczną  część  swojej  własności,  gdy  zostaliśmy  małżeństwem,  ale  to  była

ogromna suma.

Philippe chciał, żebym była niezależna finansowo jak reszta kobiet de

Clermont.

I to czego jeszcze nauczyłam się dziś rano, mój teść martwy czy żywy,

zawsze dostawał to co chciał. Odłożyłam księgę na bok.

„Dziękuję.”

„To była przyjemność,” powiedział Alain z ukłonem. Wyciągnął coś ze

swoje kieszeni. „Wreszcie, Pan Philippe polecił mi dać ci to.”

Alain  podał  mi  kopertę  zrobioną  z  taniego  papieru.  Na  froncie  było

moje imię.

Chociaż  kiepski  klej  od  dawna  był  wysuszony,  koperta  została

zapieczętowana  zawijasami  z  czarnego  i  czerwonego  wosku.  Został  w  nich

odbity obraz starożytnej monety: specjalny znak Philippe.

„Pan  Philippe  pracował  nad  tym  listem  ponad  godzinę.  Kazał  mi  go

przeczytać,  gdy  skończył,  aby  mieć  pewność,  że  zawiera  wszystko  to,  co

chciał powiedzieć.”

„Kiedy?” Wychrypiał Matthew.

„W dniu w którym umarł.” Alain wyglądał na udręczonego.

Chwiejne  pismo  należało  do  kogoś  zbyt  starego  lub  chorego,  aby

odpowiednio  trzymać  pióro.  To  było  żywe  przypomnienie  ile  Philippe

wycierpiał.  Odnalazłam  moje  imię.  Gdy  opuszki  moich  palców  dotarły  do

ostatnich liter, przeciągnęłam nimi po całej powierzchni koperty, ciągnąc za

litery tak, że się rozwiązały.

Najpierw  nie  było  nic  oprócz  morza  czarnego  atramentu,  a  potem

atrament ułoży się w wizerunek twarzy mężczyzny.

Nadal  był  piękny,  choć  zniszczony  bólem  i  oszpecony  głębokimi,

pustymi  oczodołami,  w  których  niegdyś  były  płowe  oczy,  skrzące  się

inteligencją i humorem.

„Nie powiedział mi, że naziści go oślepili.” Wiedziałam, że mój teść był

torturowany,  ale  nie  wyobrażałam  sobie  jak  wielkie  uszkodzenia

spowodowali  jego  oprawcy.  Studiowałam  inne  rany  na  twarzy  Philippe.

Szczęśliwie  nie  było  wystarczająco  dużo  liter  w  moim  imieniu,  żeby

59

narysować  szczegółowy  portret.  Delikatnie  dotknęłam  policzka  mojego

teścia,  a  wtedy  obraz  rozpuścił  się  pozostawiając  plamy  atramentu  na

kopercie.

Za dotknięciem mojego palca, atrament zamienił się w małe tornado.

Gdy wir się zatrzymał, litery wskoczyły na odpowiedni miejsca.

„Pan  Philippe  często  rozmawiał  z  tobą  o  jego  kłopotach,  Madame  de

Clermont,” kontynuował Alain cicho. „Kiedy ból był szczególnie duży.”

„Rozmawiał z nią?” Zapytał tępo Matthew.

„Prawie  każdego  dnia,”  powiedział  Alain  kiwając  głową.  „Kazał  mi

odsyłać  wszystkich  z  tej  część  zamku,  ze  strachu,  że  ktoś  mógłby  usłyszeć.

Madame de Clermont przynosiła pociechę panu Philippe, kiedy nikt inny nie

mógł.”

Odwróciłam  kopertę  na  drugą  stronę,  śledząc  znak  starożytnej

srebrnej  monety.  „Philippe  oczekiwał,  że  monety  zostaną  mu  zwrócone.

Osobiście. Jak mogę tego dokonać, jeśli on nie żyje?”

„Być może odpowiedź jest w środku,” zasugerował Matthew.

Wsunęłam palec pod zamknięcie koperty, uwalniając monety z wosku.

Ostrożnie  odsunęłam  kruchy  arkusz  papieru,  który  zatrzeszczał  złowrogo,

kiedy go rozkładałam.

Słaby zapach Philippe – liść laurowy, figa i rozmaryn – połaskotał mój

nos.

Patrząc  w  dół  na  list,  byłam  wdzięczą  za  moje  doświadczenie  w

odszyfrowywaniu trudnego charakteru pisma.

Po bliższych oględzinach, zaczęłam czytać list na głos.

Diana –

Nie pozwól duchom z przeszłości, ograbić cię z radości przyszłości.

Dziękuję, że trzymałaś mnie za rękę.

Teraz możesz puścić.

Twój ojciec w ślubach krwi,

Philippe

PS.  Moneta  jest  dla  przewoźnika.  Powiedz  Matthew,  że  widzę  cię  z

drugiej strony.

60

Ogłuszyło  mnie  kilka  ostatnich  słów.  Odbiły  się  echem  w  cichym

pokoju.

„A  więc  tak  chciał,  żebym  zwróciła  mu  jego  monety.”  Siedział  na

brzegu rzeki Styx, czekając na łódź Charona, która mnie zabierze. Może Emily

czeka razem z nim, i moi rodzice również. Zamknęłam oczy chcąc zablokować

bolesne obrazy.

„Co  miał  na  myśli  pisząc,  ‘Dziękuję,  że  trzymałaś  mnie  za  rękę’?”

Zapytał Matthew.

„Obiecałam mu, że nie będzie sam w mrocznych czasach. Że będę tam

razem  z  nim.”  Moje  oczy  wypełniły  się  łzami.  „Jak  mam  zapomnieć,  że  to

robiłam?”

„Nie  wiem,  moja  miłości.  Ale  jakoś  musisz  dotrzymać  swojej

obietnicy.” Matthew pochylił się i mnie pocałował. Spojrzał mi przez ramię.

„A Philippe upewnił się, że ostatnie słowo należy do niego, jak zwykle.”

„Co masz na myśli?” Zapytałam, ocierając policzki.

„Zostawił pisemny dowód, że chętnie i z przyjemnością chciał abyś była

jego córką.” Matthew dotknął papieru długim, białym palcem.

„To dlatego pan Philippe chciał żeby Madame de Clermont dostała to

najszybciej jak się da,” przyznał Alain.

„Nie rozumiem,” powiedziałam, patrząc na Matthew.

„Razem z klejnotami, twoim posagiem i tym listem, nie będzie możliwe

dla  któregokolwiek  z  dzieci  Philippe  –  a  nawet  Kongregacji  –  że  został  w

jakikolwiek  sposób  zmuszony  do  obdarzenia  ciebie  ślubami  krwi,”  wyjaśnił

Matthew.

„Pan Philippe dobrze znał swoje dzieci. Często przewidywał przyszłość

jak  jakaś  czarownica,”  powiedział  Alain,  kiwając  głową.  „Zostawię  cię  z

twoimi wspomnieniami.”

„Dziękuję, Alain.” Matthew poczekał, aż zamilknie echo kroków Alaina,

zanim powiedział cokolwiek więcej. Spojrzał na mnie z troską. „Wszystko w

porządku,  mon coeur?”

„Oczywiście,”  wyszeptałam,  wpatrując  się  w  biurko.  Przeszłość  była

porozrzucana wokół, a jasna przyszłośd była nie do odnalezienia.

„Idę  na  górę  się  przebrać.  Nie  będę  długo,”  rzekł  Matthew  dając  mi

buziaka.

61

„Nie  spiesz  się,”  odparłam,  zdobywając  się,  miałam  taką  nadzieję,  na

szczery uśmiech.

Jak  tylko  Matthew  odszedł,  sięgnęłam  po  złoty  grot,  który  dał  mi

Philippe żebym ubrała go do ślubnego stroju. Jego waga niosła pocieszenie, a

metal nagrzewał się szybko od mojego dotyku. Przełożyłam łańcuszek przez

moją  głowę.  Końcówka  grotu  umościła  się  między  moimi  piersiami,  jego

brzegi były zbyt delikatne, żebym mogła zrobić sobie krzywdę, nosząc go.

Poczułam  wijące  się,  w  kieszeni  moich  dżinsów,  jedwabne  wstążki.

Moje tasiemki prządki przybyły ze mną z przeszłości i, w przeciwieństwie do

rękawa  pochodzącego  z  mojej  ślubnej  sukni  lub  wyblakłego  jedwabiu,

którym związane były moje listy, te nitki były nowe i błyszczące. Owinęły się i

tłoczyły wokół mojego nadgarstka, a inne jak pęk jaskrawo kolorowych węży,

łączących  się  w  nowe  barwy  na  moment,  aby  po  chwili  rozdzielić  się  w  ich

oryginalne nici i kolory. Sznury wiły się w górę moich ramion i dalej we włosy

jakby czegoś szukały. Wyciągnęłam je i odłożyłam jedwabie na bok.

Mogłam  sobie  być  prządką.  Ale  czy  kiedykolwiek  pojęłabym  splątane

sieci,  które  Philippe  de  Clermont  plótł,  gdy  uczynił  mnie  jego  córką

zaślubioną krwią?

Tłumaczenie: SarahRockwell

62

CZTERY

"Czy  kiedykolwiek  zamierzałeś  mi  powiedzieć,  że  byłeś  nadwornym

zabójcą rodziny de Clermont?" Zapytałam, sięgając po sok grejpfrutowy.

Matthew  spojrzał  na  mnie  w  milczeniu  zza  kuchennego  stołu,  gdzie

Marthe położyła moje śniadanie.

Wpuścił ukradkiem Hectora i Fallona do wewnątrz, a oni teraz śledzili

naszą rozmowę - i moje śniadanie - z zainteresowaniem.

"I o relacjach Fernando z twoim bratem Hughem?" Zapytałam. "Byłam

wychowywana przez dwie kobiety. Nie zataiłeś przede mną tej informacji, bo

pomyślałeś, że tego nie pochwalam."

Hector  i  Fallon  spojrzeli  na  Matthew  w  oczekiwaniu  na  odpowiedź.

Kiedy żadna nie nastąpiła, psy spojrzały na mnie.

"Verin  wydaje  się  miła"  powiedziałem  celowo,  starając  się  go

sprowokować.

"Miła?" Matthew uniósł brwi spoglądając na mnie.

"Cóż,  z  wyjątkiem  faktu,  że  była  uzbrojona  w  nóż"  przyznałam

łagodnie, zadowolona, że moja strategia działa.

"Noże"  Matthew  poprawił  mnie.  "Miała  jeden  w  swoim  bucie,  jeden

przy talii, i jeden w biustonoszu."

"Czy  Verin  była  kiedykolwiek  scoutem?"  Teraz  była  moja  kolej,  by

podnieść brwi.

Zanim  Matthew  mógł  odpowiedzieć,  przez  kuchnię  przemknął

Gallowglass,  w  niebiesko  czarnej  smudze,  a  następnie  Fernando.  Matthew

wstał.  Kiedy  w  ślad  za  nim  podniosły  się  psy,  wskazał  na  podłogę  i

natychmiast usiadły.

"Skończ  śniadanie,  a  następnie  udaj  się  do  wieży"  zarządził  Matthew

zanim  zniknął.  "Weź  ze  sobą  psy.  I  nie  schodź  na  dół,  zanim  po  ciebie  nie

przyjdę."

"Co  się  dzieje?"  zapytałam  Marthe,  która  mignęła  w  nagle

opustoszałym pokoju.

63

"Baldwin  jest  w  domu",  odpowiedziała,  jakby  to  było  wystarczające

wyjaśnienie.

"Marcus", powiedziałam, pamiętając, że Baldwin wrócił, aby zobaczyć

syna Matthew. Psy i ja poderwaliśmy się. "Gdzie on jest?"

"W biurze Philippe." Marthe zmarszczyła brwi. "Nie sądzę, że Matthew

chce żebyś się tam znalazła. Może być rozlew krwi."

"Codzienność."  Spojrzałam  przez  ramię,  kiedy  to  powiedziałam  i

trafiłam  prosto  na  Verin.  Był  z  nią  dostojny  starszy  pan,  wysokiej,

wychudzonej  postury  z  miłymi  oczami.  Starałam  się  ich  obejść.

"Przepraszam."

"Gdzie idziesz?" Zapytała Verin, blokując mi drogę.

"Do biura Philippe."

"Matthew powiedział, że masz przejść do jego wieży." Verin zmrużyła

oczy. "On jest twoim parterem, i powinnaś być mu posłuszna, jak prawdziwa

żona  wampira."  Jej  akcent  był  lekko  germański  -  nie  dość  niemiecki  czy

austriacki albo szwajcarski, ale zapożyczony ze wszystkich trzech.

"Jaka szkoda, dla was wszystkich, że jestem czarownicą." wyciągnęłam

rękę do pana, który oglądał naszą rozmowę z lekkim rozbawieniem. "Diana

Bishop."

"Ernst  Neumann.  Jestem  mężem  Verin."  Akcent  Ernsta  pochodził

prosto z dzielnic Berlina. "Dlaczego nie pozwolisz Dianie iść za nim, skarbie?

W  ten  sposób  możesz  być  przy  tym  obecna.  Wiem,  że  nienawidzisz  kiedy

dobra kłótnia przechodzi ci koło nosa. Będę czekać w salonie."

"Dobry pomysł, moja miłości. Mogą mnie winić, że czarownica uciekła

z  kuchni."  Verin  spojrzała  na  niego  otwartymi  z  podziwu  oczami  i  dała  mu

buziaka.  Choć  wyglądała  na  tyle  młodo,  że  mogłaby  być  jego  wnuczką,  to

było oczywiste, że ona i Ernst byli bardzo zakochani.

"Mam je od czasu do czasu," powiedział z określonym błyskiem w oku.

"Teraz, zanim Diana ucieknie, a ty ruszysz za nią w pościg, powiedz mi: Czy

mam wziąć  nóż  czy pistolet  ze  sobą  w przypadku,  gdy jeden  z  twoich braci

wpadnie w szał?"

Verin  rozważyła  sprawę.  "Myślę,  że  tasak  Marthe  powinien  być

wystarczający.  Wystarczył,  aby  spowolnić  Gerberta,  a  sytuacja  z  nim  była

znacznie trudniejsza niż z Baldwinem czy Matthew".

64

"Wzięłaś  tasak  na  Gerberta?"  Ernst  podobał  mi  się  coraz  bardziej  i

bardziej.

"Ten  byłby  przesadą"  powiedział  Ernst,  z  zażenowaniem  obracając  w

ręku lekko różowy.

"Obawiam  się,  że  Phoebe  próbuje  dyplomacji,"  przerwała  Verin,

obracając mnie dookoła w kierunku kłótni. "To nigdy nie działa z Baldwinem.

Musimy iść."

"Jeśli  Ernst  bierze  nóż,  ja  zabieram  psy."  Pstryknęłam  palcami  na

Fallona  i  Hectora,  które  ruszyły  w  szybkim  truchcie,  blisko  moich  pięt,

szczekając i kiwając się, jak byśmy mieli pograć w jakąś grę.

Kiedy  dotarliśmy  na  drugie  piętro,  korytarz  prowadzący  do

apartamentów  rodzinnych,  był  cały  zatłoczony  przez  zaniepokojonych

widzów:  Nathaniela,  Sophie  z  okrągłymi  oczami  i  Margaret  w  ramionach,

Hamisha  w  pięknym  jedwabnym  szlafroku  Paisley  i  tylko  jedną  ogoloną

stroną  twarzy  i  Sarą,  która  wydawała  się  być  obudzona  przez  awanturę.

Ysabeau  była  znudzona,  jakby  chciała  powiedzieć,  że  tego  rodzaju  rzeczy

dzieją się cały czas.

"Wszyscy do salonu", powiedziałam, kierując Sarę w stronę schodów.

"Ernst tam do was dołączy."

"Nie  wiem,  co  zrobił  Marcus"  powiedział  Hamish,  wycierając

ręcznikiem  krem do  golenia z  brody. "Baldwin  wezwał  po  niego,  i wszystko

na początku wydawało się w porządku. Potem zaczęli krzyczeć."

Mały  pokój,  który  Philippe  wykorzystywał  na  swoje  biuro  był  pełen

wampirów i testosteronu takiego jak Matthew, Fernando i Gallowglass. Oni

zajęli  najlepsze  pozycje.  Baldwin  siedział  w  windsorskim  fotelu,  który  był

odsunięty,  żeby  mógł  położyć  nogi  na  biurku.  Marcus  oparł  się  po  drugiej

stronie,  i  robił  się  coraz  bardziej  czerwony.  Partnerka  Marcusa  -  drobna

młoda kobieta, stojąca w pobliżu, musiała być tą, o której tak wiele słyszałam

Phoebe  Taylor  -  próbowała  rozsądzić  spór  między  głową  rodziny  de

Clermontów i Wielkim Mistrzem Rycerzy Łazarza.

"To  dziwne,  zbiorowisko  czarownic  i  demonów,  które  tu  jest,  musisz

natychmiast  rozgonić"  powiedział  Baldwin,  próbując  bezskutecznie

powstrzymać nerwy. Jego krzesło z hukiem upadło na podłogę.

65

"Sept-Tours  należy  do  Rycerzy  Łazarza!  Ja  jestem  Wielkim  Mistrzem,

nie ty. Ja mówię, co tu się dzieje!" odkrzyknął Marcus.

"Daj spokój, Marcus." Matthew złapał syna za łokieć.

"Jeśli nie zrobisz dokładnie tego, co mówię, nie będzie żadnych Rycerzy

Łazarza!" Baldwin stał, tak że dwa wampiry były nos w nos.

"Przestań  mi  grozić,  Baldwin,"  powiedział  Marcus.  "Nie  jesteś  moim

ojcem, i nie jesteś moim mistrzem."

"Nie,  ale  jestem  głową  tej  rodziny."  Baldwin  walnął  pięścią  w

drewniane biurko z głośnym crash.

"Będziesz mnie słuchać, Marcus, lub zaakceptuj konsekwencje swojego

nieposłuszeństwa."

"Dlaczego  nie  możecie  we  dwoje  usiąść  i  porozmawiać  o  tym

racjonalnie?" powiedziała Phoebe, z dość odważną próbą rozdzielenia dwóch

wampirów.

Baldwin  warknął  na  nią  ostrzegawczo  i  Macus  rzucił  się  do  gardła

swego wuja.

Matthew  chwycił  Phoebe  i  odciągnął  ją  z  w  porę.  Trzęsła  się,  choć

bardziej  ze  złości,  niż  ze  strachu.  Fernando  obrócił  Marcusa  wokół  i

przytrzymał jego ramiona po bokach. Gallowglass zacisnął dłoń na ramieniu

Baldwina.

"Nie walcz z nim," ostro powiedział Fernando, kiedy Marcus próbował

się  uwolnić.  "Nie,  chyba  że  jesteś  gotowy  odejść  z  tego  domu  i  nigdy  nie

wracać."

Po  kilku  długich  chwilach,  Marcus  skinął  głową.  Fernando uwolnił  go,

ale trzymał się nadal blisko.

"Te  pogróżki  są  absurdalne,"  powiedział  Marcus  nieco  bardziej

rozsądnym  tonem.  "Rycerze  Łazarza  i  Kongregacja  byli  w  łóżku  ze  sobą  od

lat.  Nadzorujemy  ich  sprawy  finansowe,  nie  mówiąc  o  pomocy  w

egzekwowaniu porządku wśród wampirów. Z pewnością- "

"Z  pewnością  Kongregacja  nie  będzie  ryzykować  rodzinnego  odwetu

de  Clermontów?  Nie  zbezczeszczą  azylu,  który  dawał  zawsze  Sept-Tours"

Baldwin pokręcił głową. "Oni już to zrobili, Marcus. Tym razem Kongregacja

nie gra w tą grę. Od lat szukali powodu, aby rozwiązać Rycerzy Łazarza."

66

"Robią  to,  bo  zaniosłem  oficjalne  oskarżenia  przeciwko  Knoxowi  za

śmierć Emily?" Zapytał Marcus.

"Tylko  częściowo.  Kongregacja  nie  mogła  znieść  twojego  nacisku  na

uchylenie  przymierza."  Baldwin  wysunął  zwój  pergaminu  w  kierunku

Marcusa.  Trzy  woskowe  pieczęcie  wiszące  u  dołu,  lekko  się  kołysały.

"Rozważaliśmy prośbę - ponownie. Odmownie. Ponownie."

To  jedno  słowo  –  ‘my’  -rozwiązywało  dawną  zagadkę.  Odkąd  zostało

podpisane przymierze, a w XII wieku została utworzona Kongregacja, zawsze

wśród  trzech  wampirów  na  posiedzeniu  był  de  Clermont.  Do  tej  pory  nie

wiedziałam, że obecnie jest to: Baldwin.

"Wystarczająco  złe  było  to,  że  wampir  ingerował  w  spór  między

dwoma  czarownicami",  kontynuował.  "Wymaganie  zadośćuczynienia  za

śmierć  Emily  Mather  było  głupie,  Marcusie.  Ale  dalsze  kwestionowanie

przymierza było niewybaczalnie naiwne."

"Co się stało?" Zapytał Matthew. Minął Phoebe pod moją opieką, choć

jego wygląd sugerował, że nie był zbyt szczęśliwy, widząc mnie tutaj.

"Marcus  i  inni  uczestnicy  jego  małego  buntu,  w  kwietniu  wezwali  do

zakończenia  przymierza.  Marcus  oświadczył,  że  rodzina  Bishopów  była  pod

bezpośrednią  ochroną  Rycerzy  Łazarza,  a  tym  samym  zaangażowana  w

Bractwo."

Matthew  spojrzał  na  Marcusa  ostro.  Nie  wiedziałam,  czy  pocałować

syna Matthew za jego wysiłki, aby chronić moją rodzinę, czy zbesztać go za

jego optymizm.

"W  maju…  dobrze,  wiesz,  co  wydarzyło  się  w  maju"  powiedział

Baldwin.  "Marcus  przedstawił  śmierć  Emily,  jako  wrogie  działanie  podjęte

przez  członków  Kongregacji,  by  sprowokować  otwarty  konflikt  między

stworzeniami.  Myślał,  że  Kongregacja  może  rozważyć  jego  wcześniejszy

wniosek  do  porzucenia  przymierza,  w  zamian  za  rozejm  z  Rycerzami

Łazarza."

"To było całkowicie uzasadnione żądanie." Marcus rozwinął dokument

i go przeglądał.

"Uzasadnione,  czy  nie,  przegrałeś:  dwa  za  i  siedem  przeciw"  Baldwin

relacjonował. "Nie wolno dopuścić do głosowania, którego wyniku z góry nie

67

można  przewidzieć,  Marcus.  Powinieneś  był  już  odkryć,  tą  nieprzyjemną

prawdę o demokracji."

"To  jest  nie  możliwe.  Oznacza  to,  że  tylko  ty  i  matka  Nathaniela

głosowaliście za moim wnioskiem" powiedział oszołomiony Marcus.

Agatha  Wilson,  matka  Nataniela,  znajomego  Marcusa,  była  jednym  z

trzech demonów, które były członkami Kongregacji.

"Inny demon był po stronie Agaty" chłodno powiedział Baldwin.

"Twój głos był przeciw?"

Oczywiście  Marcus  liczył  na  wsparcie  swojej  rodziny.  Ale  biorąc  pod

uwagę  kilka  moich  spotkań  z  Baldwinem,  mogłam  mu  powiedzieć,  były  to

płonne nadzieje.

"Pokaż  mi  to"  powiedział  Matthew,  wyrywając  pergamin  z  palców

Marcusa. Jego wygląd wymusił na Baldwinie, by wyjaśnił swoje działania.

"Nie miałem wyboru," powiedział Baldwin do Matthew. "Czy wiesz, jak

dużą szkodę twój syn zrobił? Od teraz będą szeptać, jak to młody karierowicz

z  pośledniej  gałęzi  drzewa  genealogicznego  de  Clermontów,  próbował

urządzić powstanie, przeciwko tysiąc letniej tradycji."

"Pośledniej?"  Byłam  przerażona  z  powodu  obrazy  Ysabeau.  Moja

teściowa jednak nie patrzyła na to wszystko zaskoczona. Jeśli już, wyglądała

na  jeszcze  bardziej  znudzoną,  studiując  doskonale  utrzymane  długie

paznokcie.

"Posunąłeś się za daleko, Baldwin," warknął Gallowglass. "Nie było cię

tutaj.  Bandyccy  członkowie  Kongregacji,  który  przyszli  tu  w  maju  i  zabili

Emily- "

"Gerbert  i  Knox  nie  są  bandyckimi  członkami!"  powiedział  Baldwin,

podnosząc ponownie głos. "Mają dwie trzecie głosów."

"Nie  obchodzi  mnie  to.  Nakazywanie  czarownicom,  wampirom  i

demonom, aby trzymali się od siebie z dala, nie ma sensu - jeśli kiedykolwiek

miało" nalegał Marcus, z kamienną twarzą. "Porzucenie przymierza jest tym,

co trzeba zrobić."

"Od kiedy to ma znaczenie?" Baldwin brzmiał jakby był tym zmęczony.

"Tu jest napisane, że Peter Knox został potępiony" stwierdził Matthew

patrząc w dokument. "Co więcej, Knox został zmuszony do dymisji. Gerbert i

Satu  twierdzili,  że  był  sprowokowany  do  podjęcia  działań  przeciwko  Emily,

68

ale  Kongregacja  nie  mogła  zaprzeczyć,  że  odegrał  jakąś  rolę  w  śmierci

czarownicy."

Baldwin zajął swoje miejsce za biurkiem ojca. Mimo dużego rozmiaru,

nie wydawał się wystarczający do zajmowania miejsca Philippe.

"Więc Knox zabił moją ciotkę." Mój gniew - i moja moc - rosły.

"Twierdzi,  że  wszystko  co  robił  to  przesłuchiwanie  jej  w  sprawie

miejsca pobytu Matthew i lokalizacji manuskryptu w bibliotece Bodlejańskiej

-  który  brzmiał  bardzo  podobnie  do  świętego  tekstu,  nazywanego  przez

wampiry  Księgą  Życia",  powiedział  Baldwin.  "Knox  powiedział,  że  Emily  się

wzburzyła,  kiedy  odkrył,  że  córka  Wilsonów  jest  czarownicą,  ale  jej  oboje

rodzice są demonami. Uważa, że przyczyną ataku serca był stres."

"Emily była zdrowa jak koń", odparłam.

"A jaką cenę zapłaci Knox za zabicie członka rodziny mojej partnerki?"

zapytał cicho Matthew, z dłonią na moim ramieniu.

"Knox  został  pozbawiony  swojego  stanowiska  i  ma  zakaz  służenia

kiedykolwiek  w  Kongregacji"  powiedział  Baldwin.  "Ostatecznie  Marcus  miał

w  tym  swój  udział,  ale  nie  jestem  pewien,  czy  nie  pożałujemy  tego  na

koniec." On i Matthew wymienili długie spojrzenie. Opuściłam coś istotnego.

"Kto zajmie jego miejsce?" Zapytał Matthew.

"Jest  zbyt  wcześnie,  aby  to  powiedzieć.  Czarownice  nalegają  na

szkocką  zmianę,  na  podstawie  tego,  że  Knox  nie  zakończył  swojej  kadencji.

Janet  Gowdie  jest  oczywiście  zbyt  stara,  by  służyć  ponownie,  więc

postawiłbym  pieniądze  na  jedną  z  McNivenów  -  Kate,  może.  Lub

ewentualnie Jenny Horne" odpowiedział Baldwin.

"Szkoci  produkują  potężne  czarownice,"  ponuro  powiedział

Gallowglass "a Gowdies, Hornes oraz McNivens są najbardziej szanowanymi

rodzinami na północy."

"Mogą nie być tak łatwe w sterowaniu, jak Knox. I jedno jest pewne:

Czarownice są zdeterminowane, aby dostać Księgę Życia" stwierdził Baldwin.

"One zawsze ją chciały" powiedział Matthew.

"Nie  w  ten  sposób.  Knox  znalazł  list  w  Pradze.  Mówi,  że  to  stanowi

dowód,  że  albo  masz  albo  kiedyś  miałeś  Księgę  Życia  -  lub  pierwszą  Księgę

Zaklęć  czarownic,  jeśli  wolisz  swoją  wersję  bajki"  wyjaśnił  Baldwin.

69

"Powiedziałem  Kongregacji,  że  to  nic  więcej  niż  żądna  władzy  fantazja

czarodzieja, ale nie uwierzyli mi. Zarządzili pełne dochodzenie."

Było wiele legend o treści starożytnej księgi, teraz ukrytej w Oxfordzie

w bibliotece Bodlejańskiej pod nazwą Manuskrypt Ashmole 782. Czarownice

wierzyły, że zawierała pierwsze rzucone zaklęcie, wampiry, że opowiadała o

tym, w jaki sposób pierwsi z nich byli stworzeni. Demony myślały, że księga

zawierała  sekrety  ich  rodzaju.  Posiadałam  tę  księgę  zbyt  krótko,  aby

stwierdzić,  czy  i  które  z  tych  opowieści  były  prawdziwe  -  ale  Matthew,

Gallowglass, i ja wiedzieliśmy, że cokolwiek Księga Życia zawierała, bledło w

porównaniu z genetycznymi informacjami znajdującymi się w jej okładkach.

Księga Życia została wykonana z resztek stworzeń żyjących kiedyś: pergamin

ze  skóry,  tusz  zawierał  ich  krew,  strony  zostały  połączone  włosami  istot,  a

klej wiążący, został wydobyty z ich kości.

"Knox powiedział, że Księga Życia, została uszkodzona przez demona o

imieniu  Edward  Kelley,  który  usunął  trzy  z  jej  stron  w  XVI  wiecznej  Pradze.

Twierdzi, że wiesz, gdzie są te strony, Matthew". Baldwin spojrzał na niego z

otwartą ciekawością. "Czy to prawda?"

"Nie," powiedział szczerze Matthew, spotykając oczy Baldwina.

Podobnie  jak  wiele  odpowiedzi  Matthew,  była  to  tylko  częściowa

prawda.  Nie  znał,  lokalizacji  dwóch  brakujących  stron  z  Księgi  Życia.  Ale

jedna z nich była bezpiecznie schowana w zamkniętej szufladzie biurka.

"Dzięki  Bogu  za  to,"  powiedział  Baldwin,  zadowolony  z  odpowiedzi.

"Przysiągłem na duszę Philippe, że taki zarzut nie może być prawdą."

Gallowglass  spojrzał  beznamiętnie  na  Fernando.  Matthew  patrzył

przez  okno.  Ysabeau,  która  mogła  wyczuć  kłamstwo  tak  łatwo,  jak  każda

czarownica, zmrużyła na mnie oczy.

"I Kongregacja zaufała twoim słowom?" Zapytał Matthew.

"Nie do końca," powiedział Baldwin z niechęcią.

"Jakie  inne  gwarancje  dałeś,  mała  żmijo?"  leniwie  zapytała  Ysabeau.

"Syczysz tak pięknie, Baldwin, ale gdzieś musi być żądło."

"Obiecałem  Kongregacji,  że  Marcus  i  Rycerze  Łazarza  będą  nadal

utrzymywać  przymierze."  Baldwin  zatrzymał  się.  "Następnie  Kongregacja

wybierze  bezstronną  delegację  -  jedna  czarownica  i  jeden  wampir  -  i

skontroluje  Sept-Tours  od  góry  do  dołu.  Upewnią  się,  że  nie  istnieją

70

czarownice  i  demony,  ani  żaden  skrawek  papieru  z  Księgi  Życia  w  jego

murach. Gerbert i Satu Järvinen będą tu w ciągu tygodnia."

Cisza była ogłuszająca.

"Skąd  mogłem  wiedzieć,  że  Matthew  i  Diana  są  tutaj?"  powiedział

Baldwin.  "Ale  to  nie  ważne.  Delegacja  z  Kongregacji  nie  znajdzie  jednej

nieprawidłowości  podczas  ich  wizyty.  To  oznacza,  że  Diana  również  musi

odejść."

"Co jeszcze?" zażądał Matthew.

"Czy  porzucenie  naszych  przyjaciół  i  rodziny  nie  wystarczy?"  Zapytał

Marcus. Phoebe objęła go w pasie w geście pocieszenia.

"Twój  wujek  zawsze  najpierw  dostarcza  dobrą  nowinę,  Marcus"

wyjaśnił  Fernando.  "A  jeśli  perspektywa  wizyty  Gerberta  jest  dobrą

wiadomością, zła wiadomość musi być bardzo zła."

"Kongregacja  chce  ubezpieczenia."  Matthew  zaklął.  "Coś,  co  utrzyma

de Clermontów i Rycerzy Łazarza w najlepszym porządku."

"Nie coś. Kogoś" powiedział stanowczo Baldwin.

"Kogo?" Zapytałam.

"Mnie, oczywiście," powiedziała Ysabeau, brzmiąc obojętnie.

"Absolutnie nie!" Matthew spojrzał z przerażeniem na Baldwina.

"Obawiam  się,  że  tak.  Zaproponowałem  im  najpierw  Verin,  ale  nie

chcieli" powiedział Baldwin. Verin wydawała się lekko urażona.

"Kongregacja może być małostkowa, ale nie są kompletnymi durniami"

mruknęła  Ysabeau  "Nikt  by  nie  mógł  trzymać  Verin  jako  zakładnika,  więcej

niż dwadzieścia cztery godziny."

"Czarownice  powiedziały,  że  to  musi  być  ktoś,  kto  może  zmusić

Matthew  do  wyjścia  z  ukrycia.  Verin  nie  była  wystarczająco  wymuszająca"

wyjaśnił Baldwin.

"Ostatni  raz  kiedy  byłam  przetrzymywana  wbrew  mojej  woli,  byłeś

moim  strażnikiem,  Baldwin"  słodkim  głosem  powiedziała  Ysabeau.

"Wyświadczysz mi ten honor ponownie?"

"Nie  tym  razem"  zaprzeczył  Baldwin.  "Knox  i  Järvinen  chcieli  cię

przetrzymywać w Wenecji, gdzie Kongregacja może mieć oko na ciebie, ale

odmówiłem."

71

"Dlaczego w Wenecji?" Wiedziałam, że Baldwin stamtąd pochodzi, ale

nie mogłem odgadnąć, dlaczego Kongregacja woli Wenecję, niż inne miejsce.

"Wenecja  była  siedzibą  Kongregacji  od  XV  wieku,  kiedy  została

wyparta z Konstantynopola" wyjaśnił szybko Matthew. "Nic się nie dzieje w

mieście  bez  wiedzy  Kongregacji.  A  Wenecja  jest  domem  dla  kilkudziesięciu

stworzeń,  które  mają  długoletnie  relacje  z  Radą  –  w  tym  potomstwa

Domenico."

"Odrażające  zgromadzenie niewdzięczników  i  pochlebców,"  mruknęła

Ysabeau z delikatnym dreszczem.

"Jestem bardzo zadowolony, że mnie tam nie będzie. Nawet bez klanu

Domenico,  Wenecja  jest  nie  do  zniesienia  o  tej  porze  roku.  Tak  wielu

turystów. I komary są niemożliwe."

Myśl o tym, co krew wampira może zrobić z populacją komarów, była

głęboko niepokojąca.

"Twój  komfort  nie  był  głównym  problemem  Kongregacji,  Ysabeau."

Baldwin spojrzał posępnie.

"Gdzie mam się udać, zatem?" Zapytała Ysabeau.

"Po  odpowiednim  wyrażeniu  początkowego  ociągania  z  powodu

dawnej rodzinnej przyjaźni, Gerbert wspaniałomyślnie zgodził się trzymać cię

w  swoim  domu.  Kongregacja  z  trudem  mogła  mu  odmówić"  odpowiedział

Baldwin. "To nie będzie stanowić problemu, prawda?"

Ysabeau  uniosła  ramiona  w  wyrazistym  galijskim,  wzruszeniu  ramion.

"Nie dla mnie."

"Gerbertowi nie można ufać." Matthew odwrócił się do brata z niemal

takim  samym  gniewem  jak  Marcus.  "Chryste,  Baldwin.  Stał  i  patrzył,  gdy

Knox działał magią na Emily!"

"Mam  nadzieję,  że  Gerbertowi  udało  się  zatrzymać  rzeźnika"  dumała

Ysabeau, gdy jej syn nic nie mówił. "Marthe oczywiście będzie musiała pójść

ze mną. Dopilnujesz tego, Baldwin."

"Nigdzie  nie  pójdziesz"  powiedział  Matthew.  "Poddam  siebie  w

pierwszej kolejności."

Zanim mogłam zaprotestować, Ysabeau rzekła. "Nie, mój synu. Gerbert

i ja robiliśmy już to wcześniej, jak wiesz. Będę z powrotem w krótkim czasie -

kilku miesięcy najdalej."

72

"Dlaczego jest to w ogóle konieczne?" Powiedział Marcus. "Po kontroli

Kongregacji  w  Sept-Tours  i  nie  znalezieniu  niezgodności,  powinni  zostawić

nas w spokoju."

"Kongregacja musi mieć zakładnika żeby wykazać, że są potężniejsi niż

de  Clermontowie"  wyjaśniła  Phoebe,  wykazując  niezwykłe  zrozumienie

sytuacji.

"Ale, babcia" Marcus zaczął, patrząc zraniony, "powinienem to być ja,

a nie ty. To moja wina."

"Mogę być twoją babcią, ale nie jestem taka stara i krucha, jak myślisz"

powiedziała odrobinę lodowato Ysabeau. "Moja krew, może i jest poślednia,

ale nie uchyla się przed obowiązkiem."

"Na pewno jest inny sposób" zaprotestowałam.

"Nie, Diana," odpowiedziała Ysabeau. "Wszyscy mamy swoje role w tej

rodzinie.  Baldwin  będzie  nas  gnębić.  Marcus  będzie  doglądał  bractwa.

Matthew będzie doglądał ciebie, a ty będziesz doglądała moich wnuków. Co

do  mnie,  stwierdzam,  że  jestem  orzeźwiona,  że  rozważono  mnie  jako

ponowną kandydaturę przeznaczoną do przetrzymywania dla okupu."

Moja teściowa dzikim uśmiechem sprawiła, że jej uwierzyłam. Pomógł

Baldwinowi  i  Marcusowi  osiągnąć  kruchy  stan  odprężenia.  Matthew  i  ja

powróciliśmy do naszych pokoi po drugiej stronie zamku.

Matthew włączył system nagłośnienia tak szybko, jak tylko przeszliśmy

przez drzwi, zalewając pokój zawiłą muzyką Bacha. Muzyka utrudniła innym

wampirom  w  domu,  usłyszeć  nasze  rozmowy,  więc  Matthew  zawsze  coś

włączał w tle.

"Dobrą  rzeczą  jest  to,  że  wiemy  więcej  o  Ashmole  782  niż  Knox"

powiedziałam  cicho.  "Gdy  odzyskam  księgę  z  biblioteki  Bodlejańskiej,

Kongregacja będzie musiała przestać rozdawać ultimatum z Wenecji i zacząć

zajmować się nami."

Matthew  przyglądał  się  mi  w  milczeniu  przez  chwilę,  a  potem  nalał

sobie trochę wina i wypił je w jednym haustem. Zaproponował mi wodę, ale

ja  pokręciłam  głową.  Jedyną  rzeczą,  jakiej  pragnęłam  w  tej  chwili  była

herbata.  Marcus  uczulił  mnie,  by  unikać  kofeiny  w  czasie  ciąży,  jednak

mieszanki ziołowe były tylko namiastką.

73

"Co  wiesz  o  rodowodach  wampirów  z  Kongregacji?"  Usiadłam  na

kanapie.

"Nie  dużo",  odpowiedział  Matthew,  nalewając  sobie  kolejny  kieliszek

wina. Zmarszczyłam brwi. Nie było szans, by odurzyć wampira piciem wina z

butelki  -  jedynym  sposobem,  by  odczuł  wpływ  alkoholu,  było  picie  krwi  z

pijanego źródła - ale nie był to typowy dla niego sposób by się tak upijać.

"Czy  Kongregacja  zachowuje  też  rodowody  czarownic  i  demonów?"

Zapytałam, mając nadzieję odwrócić jego uwagę.

"Nie wiem.  Sprawy czarownic  i demonów,  nigdy  mnie  nie  dotyczyły."

Matthew przeszedł przez pokój i stanął twarzą do kominka.

"No  cóż,  to  nie  ma  znaczenia,"  powiedziałam.  "Naszym  priorytetem

musi być Ashmole 782. Muszę udać się do Oxfordu, tak szybko jak tylko to

możliwe."

"I co wtedy zrobisz,  ma lionne?"

"Znajdę  sposób,  aby  go  przywołać."  Pomyślałam  przez  chwilę  o

warunkach tkanego przez ojca zaklęcia, którym związał księgę w bibliotece.

"Mój  ojciec  upewnił  się,  że  Księga  Życia  przyjdzie  do  mnie,  jeśli  będę  jej

potrzebować. Obecne okoliczności z pewnością się kwalifikują."

"Tak więc bezpieczeństwo Ashmole 782 jest twoim głównym problem"

powiedział z niebezpieczną miękkością Matthew.

"Oczywiście.  To  i  znalezienie  jego  brakujących  stron"  powiedziałam.

"Bez nich Księga Życia nie ujawni swoich sekretów."

Kiedy demon alchemik Edward Kelley usunął trzy strony w XVI wieku w

Pradze,  uszkodził  magię,  która  była  wykorzystana  w  tworzeniu  księgi.  Dla

ochrony, tekst był zakopany w pergaminie, tworząc magiczny palimpsest, a

słowa  ścigały  się  wzajemnie  przez  strony,  jak  gdyby  szukając  brakujących

liter. Nie było można przeczytać, tego co pozostało.

"Po tym, jak ją odzyskam, być może będziesz w stanie dowiedzieć się,

ile  istot  znajduje  się  w  jej  oprawie,  być  może  nawet  datować  je,  analizując

informacje  genetyczne  w  swoim  laboratorium"  kontynuowałam.  Naukowe

prace Matthew koncentrowały się na kwestii źródeł i wymierania gatunków.

"Kiedy zlokalizuję dwie brakujące strony -"

74

Matthew  odwrócił  się,  a  jego  twarz  miała  spokojną  maskę.  "Masz  na

myśli, kiedy  my odzyskamy Ashmole 782 i kiedy  my zlokalizujemy pozostałe

strony."

"Matthew, bądź rozsądny. Nic bardziej nie rozgniewa Kongregacji, niż

wiadomość, że byliśmy widziani razem w bibliotece."

Jego  głos  stał  się  jeszcze  bardziej  miękki,  a  jego  twarz  spokojniejsza.

"Jesteś  więcej  niż  trzy  miesiące  w  ciąży,  Diana.  Członkowie  Kongregacji  już

najechali  mój dom  i  zabili  twoją  ciotkę. Peter  Knox  jest  zdesperowany,  aby

dostać  w  swoje  ręce  Ashmole  782  i  wie,  że  masz  moc  by  to  zrobić.  Wie

również  skądś  o  zaginionych  stronach  z  Księgi  Życia.  Nie  wybierzesz  się  do

biblioteki, czy gdziekolwiek indziej, beze mnie."

"Muszę  ponownie  złożyć  w  całość  Księgę  Życia",  powiedziałam,

podnosząc swój głos.

"Więc  to  zrobimy,  Diana.  Teraz  Ashmole  782  jest  bezpieczny  w

bibliotece.  Zostaw  go  tam  i  pozwól  Kongregacji  się  ustatkować."  Matthew

liczył - być może za bardzo - na pomysł, że byłam jedyną czarownicą, która

może zwolnić zaklęcie ojca, umieszczone na księdze.

"Jak długo to potrwa?"

"Kilka  miesięcy.  Być  może  dopiero  po  tym,  jak  dzieci  się  narodzą"

powiedział Matthew.

"To może  być  jeszcze  sześć  miesięcy,"  powiedziałem,  hamując  gniew.

"Więc  mam  czekać  i  być  w  ciąży.  A  twój  plan  jest  taki,  że  będziesz  kręcić

kciukami i patrzyć w kalendarz ze mną?"

"Będę  robić,  co  nakazuje  Baldwin,"  powiedział  Matthew  pijąc  resztę

swojego wina.

"Nie  mówisz  poważnie!"  zawołałam.  "Dlaczego  godzisz  się  z  jego

autokratycznymi bzdurami?"

"Ponieważ  silna  głowa  rodziny  zapobiega  niepotrzebnemu  rozlewowi

krwi,  chaosowi  i  gorszemu"  wyjaśnił  Matthew.  "Zapominasz,  że  odrodziłem

się  w  bardzo  odmiennym  czasie,  Diana,  gdy  od  większości  stworzeń

oczekiwano,  by  słuchały  kogoś  innego  bez  zadawania  pytań,  swojego  pana

swojego  kapłana,  ojca,  męża.  Wykonywanie  poleceń  Baldwina  nie  jest  dla

mnie tak trudne, jak to będzie dla ciebie."

"Dla mnie? Nie jestem wampirem" odparłam. "Nie muszę go słuchać."

75

"Musisz,  jeśli  jesteś  de  Clermontem."  Matthew  chwycił  moje  łokcie.

"Kongregacja  i  wampirza  tradycja  zostawili  nam  mało  opcji.  W  połowie

grudnia,  będziesz  pełnoprawnym  członkiem  rodziny  Baldwina.  Znam  Verin,

ona nigdy nie wycofa się z obietnicy danej Philippe."

"Nie potrzebuję pomocy Baldwina," powiedziałem. "Jestem tkaczem i

mam swoją moc."

"Baldwin  nie  musi  o  tym  wiedzieć"  powiedział  Matthew,  trzymając

mnie  mocniej.  "Jeszcze  nie.  I  nikt  nie  może  zaoferować  tobie  lub  naszym

dzieciom bezpieczeństwa, które może dać Baldwin i reszta de Clermontów."

"Jesteś  de  Clermontem"  powiedziałem,  dźgając  palcem  w  jego  pierś.

"Philippe określił to jasno."

"Nie w oczach innych wampirów." Matthew wziął moją rękę w swoją.

"Mogę  być  krewnym  Philippe  de  Clermonta,  ale  nie  jestem  jego  krwią.  Ty

jesteś. Tylko z tego powodu, zrobię wszystko o co prosi mnie Baldwin."

"Nawet zabijesz Knoxa?"

Matthew spojrzał zaskoczony.

"Jesteś zabójcą Baldwina. Knox wtargnął na ziemię de Clermontów, co

jest bezpośrednim wyzwaniem dla honoru rodziny. Zakładam, że to sprawia,

że Knox to twój problem." Trzymałam rzeczowy ton, ale kosztowało mnie to

sporo  wysiłku.  Wiedziałam,  że  Matthew  wcześniej  zabijał,  ale  jakoś  słowo

‘zabójca’ sprawiło, że zgony te wydawały się bardziej brudne i niepokojące.

"Jak  powiedziałem,  będę  słuchać  rozkazów  Baldwina."  szare  oczy

Matthew miały zielonkawy odcień i były zimne i martwe.

"Nie  obchodzi  mnie  to,  co  nakazuje  Baldwin.  Nie  możesz  ścigać

czarodzieja,  Matthew  -  na  pewno  nie  tego,  który  był  kiedyś  członkiem

Kongregacji" powiedziałam. "To tylko pogorszy sprawę."

"Po  tym,  co  zrobił  Emily,  Knox  już  jest  martwy"  powiedział  Matthew.

Puścił mnie i podszedł do okna.

Nici  wokół  niego  błysnęły  na  czerwono  i  czarno.  Tkanina  świata  nie

była widoczna dla każdej czarownicy, ale jako tkacz – twórca zaklęć, jak mój

ojciec - mogłam zobaczyć to wyraźnie.

Dołączyłam do Matthew przy oknie. Słońce złotem podkreślało zielone

wzgórza.  Wyglądało  to  tak,  sielankowo  i  spokojnie,  ale  wiedziałam,  że  pod

powierzchnią  leżą  skały,  tak  trudne  i  posępne  jak  człowiek,  którego

76

kochałam.  Objęłam  ramionami  pas  Matthew  i  oparłam  o  niego  głowę.  Tak

samo trzymał mnie, gdy potrzebowałam czuć się bezpiecznie.

"Nie  musisz  ścigać  Knoxa  dla  mnie"  powiedziałam  mu:  "lub  dla

Baldwina."

"Nie" powiedział cicho. "Muszę to zrobić dla Emily."

***

Em pochowali w starożytnych ruinach pobliskiej świątyni poświęconej

bogini. Byłam tam wcześniej z Philippe, i Matthew nalegał żebym zobaczyła

grób wkrótce po naszym powrocie, żebym mogła się zmierzyć z tym, że ciotki

już  nie  było  -  na  zawsze.  Od  tego  czasu  odwiedziłam  go  kilka  razy,  gdy

potrzebowałem  trochę  ciszy  i  czasu,  aby  pomyśleć.  Matthew  poprosił  mnie

abym  nie  chodziła  tam  sama.  Dziś  moją  eskortą  była  Ysabeau,  tak  jak  ja,

potrzebowała  czasu  z  dala  od  mojego  męża,  jak  również  od  Baldwina  i

kłopotów, które zatruły powietrze w Sept-Tours.

Miejsce  było  tak  piękne,  jak  pamiętałam,  z  cyprysami  stojącymi  jak

wartownicy wokół złamanej kolumny, która była ledwo widoczna teraz. Dziś

miejsce  nie  było  pokryte  śniegiem,  jak  to  było  w  grudniu  1590,  ale  bujne  i

zielone,  z  wyjątkiem  brązowego  prostokątnego  nacięcia,  które  oznaczało

miejsce  spoczynku  Em.  Były  odciski  kopyt  w  miękkiej  ziemi  i  lekkie

zagłębienie na szczycie.

"Biały jeleń spał na grobie," wyjaśniła Ysabeau, idąc w moją stronę. "Są

bardzo rzadkie."

"Biały  samiec  pojawił  się,  gdy  tu  przyszłam  z  Philippe  przed  moim

ślubem, aby złożyć ofiarę dla bogini." Poczułam wtedy jej moc, odpływającą i

rytmiczną  pod  moimi  stopami.  Czułam  ją  teraz,  ale  nic  nie  powiedziałam.

Matthew był nieugięty, w sprawie, że nikt nie musi wiedzieć o mojej magii.

"Philippe powiedział mi, że cię spotkał" powiedziała Ysabeau. "Zostawił

notatkę dla mnie w oprawie jednej z alchemicznych ksiąg Godfreya." Poprzez

notatki,  Philippe  i  Ysabeau  dzielili  malutkie  szczegóły  z  życia  codziennego,

które w przeciwnym razie łatwo byłoby zapomnieć.

"Jak musi ci go brakować." Połknąłem gulę, która groziła uduszeniem.

"On był niezwykły, Ysabeau."

77

"Tak", powiedziała cicho. "Nigdy więcej nie spotkam kogoś takiego jak

on."

Stałyśmy przy grobie, w cichej refleksji.

"To  co  się  stało  dziś  rano,  zmieni  wszystko"  powiedziała  Ysabeau.

"Śledztwo Kongregacji sprawi, że będzie trudniej utrzymać nasze tajemnice.

A Matthew ma więcej do ukrycia, niż większość z nas."

"Podobnie jak fakt, że on jest rodzinnym zabójcą?" Zapytałam.

"Tak," odpowiedziała Ysabeau. "Wiele rodzin wampirów będzie bardzo

chciało wiedzieć, który z członków klanu de Clermont jest odpowiedzialny za

śmierć ich bliskich."

"Kiedy  byliśmy  tu  z  Philippe,  myślałam,  że  odkryłam  większość

tajemnic  Matthew.  Wiem  o  jego  próbie  samobójczej.  I  o  tym,  co  zrobił  dla

swojego ojca." To był najtrudniejszy sekret mojego męża, który odsłonił - że

pomógł ojcu w jego śmierci.

"Z wampirami nie ma ich końca" powiedziała Ysabeau. "Ale tajemnice

są  niesolidnymi  sojusznikami.  Pozwalają  nam  wierzyć,  że  jesteśmy

bezpieczni, podczas gdy nas niszczą."

Zastanawiałam  się,  czy  i  ja  byłam  jedną  z  destrukcyjnych  tajemnic

leżącą  w  sercu  rodziny  de  Clermont.  Wyciągnęłam  z  kieszeni  kopertę  i

podałam Ysabeau. Zobaczyła odręczne pismo, a jej twarz zamarła.

"Alain  dał  mi  tę  notatkę.  Philippe  napisał  to  w  dniu  swojej  śmierci"

wyjaśniłam.  "Chciał  żebyś  ją  przeczytała.  Myślę,  że  wiadomość  była

przeznaczona dla nas wszystkich."

Ręka  Ysabeau  drżała,  kiedy  rozwinęła  jeden  arkusz.  Otworzyła  go  i

przeczytała  te  kilka  linijek  na  głos.  Jedna  z  linii  uderzyła  mnie  ze  zdwojoną

siłą:  ‘Nie pozwól, duchom przeszłości okradać przyszłości z jej radości.’

"Och, Philippe," powiedziała ze smutkiem. Ysabeau odsunęła notatkę i

sięgnęła do mojego czoła. Na jedną krotką chwilę, zobaczyłam kobietę, którą

niegdyś  była:  budzącą  grozę,  ale  zdolną  do  radości.  Przerwała,  jej  palec  się

cofnął.

Złapałam  ją  za  rękę.  Była  zimniejsza  nawet  niż  jej  syna.  Delikatnie

ustawiłam  jej  lodowate  palce  na  skórze  między  moimi  brwiami,  dając  jej

cichą  zgodę  na  zbadanie  miejsca,  w  którym  Philippe  de  Clermont  mnie

78

naznaczył.  Nacisk  palców  Ysabeau  zmieniał  się  nieskończenie,  kiedy  badała

moje czoło. Kiedy odstąpiła, mogłam zobaczyć, że jej gardło się porusza.

"Czuję… coś. Obecność, odrobina Philippe" Oczy Ysabeau były lśniące.

"Chciałabym,  żeby  tu  był,"  przyznałam.  "On  by  wiedział,  co  zrobić  z

tym  bałaganem:  Baldwinem,  ślubem  krwi,  Kongregacją,  Knoxem,  nawet  z

Ashmolem 782."

"Mój  mąż  nigdy  nie  zrobił   niczego,  chyba  że  było  to  absolutnie

konieczne," odpowiedziała Ysabeau.

"Ale on zawsze coś robił." Myślałam, jak zorganizował nasz wyjazd do

Sept-Tours w 1590 roku, pomimo pogody i niechęci Matthew.

"Nie  tak.  Patrzył.  Czekał.  Philippe  pozwalał,  by  inni  podejmowali

ryzyko,  podczas  gdy  on  zbierał  ich  tajemnice  i  przechowywał  do

wykorzystania  w  przyszłości.  To  dlatego,  przeżył  tak  długo"  powiedziała

Ysabeau.

Słowa Ysabeau przypomniały mi o zadaniu jakie Philippe dał mi w 1590

roku, po tym, jak zaprzysiągł mnie jako swoją córkę krwi:  Pomyśl, i pozostań

przy życiu.

"Pamiętaj,  zanim  pospieszysz  z  powrotem  do  Oksfordu  do  swojej

księgi"  kontynuowała  Ysabeau,  przyciszając  swój  głos  do  szeptu.  "Pamiętaj,

kiedy  przyjdą  trudne  dni,  gdy  najciemniejsze  sekrety  rodzinne  de

Clermontów  będą  narażone  na  działanie  światła.  Pamiętaj  o  tym,  pokaż  im

wszystkim, że jesteś córką Philippe de Clermont bardziej, niż tylko z nazwy."

Tłumaczenie: Fiolka2708

79

PIĘĆ

Po  dwóch  dniach  przebywania  z  Baldwinem  w  rezydencji  Sept-Tours,

nie tylko zrozumiałam dlaczego Matthew wybudował wieżę obok domu, ale

życzyłam  sobie,  żeby  znajdowała  się  w  innej  prowincji  –  jeśli  nie  w  innym

kraju.

Baldwin  wyraźnie  dał  do  zrozumienia,  że  bez  względu  na  to  kto  był

prawowitym  właścicielem  zamku,  Sept-Tours  był  jego  domem.

Przewodniczył każdemu posiłkowi. To jego pierwszego widział Alain każdego

ranka, by otrzymać od niego polecenia i od czasu do czasu w ciągu dnia, aby

zdać  raport  na  temat  postępów.  Burmistrz  Saint-Lucien  przybywał  na

wezwanie  i  siedział  z  nim  w  salonie  rozprawiając  o  lokalnych  sprawach.

Baldwin  badał  zaopatrzenie  domu  w  wykonaniu  Marthe,  niechętnie

przyznając,  że  jest  doskonałe.  Wchodził  również  bez  pukania  do  pokojów,

czyniąc  afront  Marcusowi  i  Matthew  oraz  dokuczał  Ysabeau  czepiając  się

wszystkiego,  począwszy  od  wystroju  salonu,  a  na  kurzu  w  wielkim  holu

kończąc.

Nathaniel,  Sophie  i  Margaret  byli  pierwszymi  szczęśliwymi  istotami,

które  opuściły  zamek.  Wypowiedzieli  płaczliwe  słowa  pożegnania  do

Marcusa  i  Phoebe,  i  obiecali  pozostać  w  kontakcie  podczas  swojego

ustabilizowanego życia w Australii.

Baldwin  nakłonił  ich  do  wyjazdu  do  Australii,  aby  okazali  swoją

solidarność z matką Nathaniela, która była nie tylko demonem, ale również

członkiem  Kongregacji.  Nathaniel  z  początku  protestował,  utrzymując,  że

najlepiej będzie gdy wrócą do Północnej Karoliny, ale chłodniejsze głowy – w

szczególności Phoebe – zwyciężyły.

Zapytana później, dlaczego w tej sprawie poparła Baldwina, wyjaśniła,

że  Marcus  niepokoił  się  o  bezpieczeństwo  Margaret  i  nie  mogła  pozwolić

żeby  Marcus  wziął  na  siebie  odpowiedzialność  za  dobro  dziecka.  Dlatego

Nathaniel miał zamiar zrobić to, co Baldwin uznał za najlepsze. Wyraz twarzy

Phoebe  mówił,  że  jeśli  mam  inne  zdanie  na  ten  temat,  lepiej  żebym

zachowała je dla siebie.

80

Nawet  po  tej  pierwszej  fali  wyjazdów,  Sept-Tours  było  wyraźnie

zatłoczone z Baldwinem, Matthew i Marcusem wewnątrz, nie wspominając

już  o  Verin,  Ysabeau  i  Gallowglasie.  Fernando  był  najmniej  uciążliwy,

spędzając większość swego czasu z Sarą lub Hamishem. Wszyscy szukaliśmy

kryjówek  z  dala  od  innych,  w  poszukiwaniu  ciszy  i  spokoju.  Tak  więc  było

zaskoczeniem, gdy Ysabeau wtargnęła do gabinetu Matthew, obwieszczając

gdzie aktualnie przebywa Marcus.

„Marcus  jest  w  Okrągłej  Wieży  z  Sarą,”  powiedziała  Ysabeau,

zaczerwienione policzki rozświetlały jej zwykle bladą cerę. „Phoebe i Hamish

są z nimi. Znaleźli stare, rodzinne rodowody.”

Nie przypuszczałam, że ta wiadomość każe rzucić Matthew swoje pióro

i zeskoczyć z krzesła. Kiedy Ysabeau pochwyciła moje ciekawskie spojrzenie,

posłała mi w odpowiedzi smutny uśmiech.

„Marcus właśnie odkrywa niektóre z tajemnic swojego ojca,” wyjaśniła

Ysabeau.

To ruszyło także mnie.

Nigdy  nie  postawiłam  stopy  w  Okrągłej  Wieży,  stojącej  naprzeciw

wieży  Matthew  i  oddzielonej  od  niej  główną  częścią  zamku.  Jak  tylko  tam

dotarliśmy,  zrozumiałam  dlaczego  nie  znajdowała  się  na  trasie  moich

wędrówek po zamku.

Ogromny, metalowy ruszt był zatopiony w podłodze w centrum wieży.

Znajomy,  wilgotny  zapach  starości,  śmierci  i  rozpaczy  emanował  z

ogromnego, przykrytego otworu.

„An  oubliette10,”  powiedziałam,  chwilowo  zmrożona  przez  widok.

Matthew usłyszał mnie i dało się słyszeć powrotne stukanie na schodach.

„Philippe zbudował ją na więzienie. Rzadko jej używał.” Czoło Matthew

było zmarszczone z niepokoju.

„Naprzód,”  powiedziałam,  odpychając  go  od  złych  wspomnień.

„Będziemy tuż za tobą.”

Loch u podstawy okrągłej wieży był miejscem zapomnienia, ale drugie

piętro  wieży  było  miejscem  pamięci.  Było  po  brzegi  wypchane  pudłami,

dokumentami  i  przedmiotami.  To  musiało  być  rodzinne  archiwum  de

Clermontów.

10 Loch.

81

„Nic dziwnego, że Emily spędziła tu tak dużo czasu.” Sara pochylała się

nad długim, częściowo rozwiniętym, na wysłużonym stole do pracy, zwojem

z Phoebe u swojego boku. Połowa z tuzina zwojów leżała na stole, czekając

na przestudiowanie. „Była maniaczką genealogii.”

„Witam!” Marcus pomachał radośnie z wysokiej kładki okrążającej cały

pokój i podtrzymującej więcej stosów pudeł. Złowieszcze ujawnienia, których

tak  obawiała  się  Ysabeau,  nie  miały  jeszcze  miejsca.  „Hamish  właśnie  miał

pójść po ciebie.”

Marcus przeskoczył nad relingiem wokół podestu i wylądował miękko

obok  Phoebe.  Bez  drabiny  i  schodów  w  zasięgu  wzroku,  nie  było  innego

sposobu żeby dostać się na poziom przechowywania z wyjątkiem wspinania

się przy użyciu szorstkich kamieni jako uchwytów dla dłoni i żadnej drogi w

dół oprócz zeskoku. Bezpieczeństwo wampirów w najczystszej postaci.

„Czego  szukasz?”  Zapytał  Matthew  z  ledwie  wyczuwalnym  cieniem

ciekawości. Marcus nigdy by się nie domyślił, że dostał cynk.

„Sposobu  na  zdjęcie  Baldwina  z  naszych  pleców,  oczywiście,”

powiedział  Marcus.  Podał  zniszczony  notatnik  Hamishowi.  „Proszę  bardzo.

Notatki Godfreya na temat prawa wampirów.”

Hamish  przewracał  strony,  wyraźnie  szukając  jakichś  przydatnych

informacji prawnych. Godfrey był najmłodszym z trzech męskich potomków

Philippe,  znanym  ze  swojego  onieśmielającego,  pokrętnego  intelektu.  Złe

przeczucia zaczęły zapuszczać korzenie.

„I znalazłeś?” Zapytał Matthew, rzucając okiem na zwoje.

„Przyjdź i zobacz.” Marcus przywołał nas w kierunku stołu.

„Pokochasz  to,  Diano,”  rzekła  Sara,  poprawiając  swoje  okulary  do

czytania.  „Marcus  powiedział,  że  to  drzewo  genealogiczne  de  Clermontów.

Wygląda na naprawdę stare.”

„To  jest  to.”  Genealogia  była  średniowieczna,  z  jaskrawo  kolorową

podobizną  Philippe  i  Ysabeau  umieszczonymi  w  oddzielnych  kwadratach  w

górnej  części  strony.  Ich  dłonie  były  złączone  w  przestrzeni  pomiędzy  nimi.

Wstęgi  łączącego  ich  koloru,  zbiegały  się  w  kokardę  u  dołu.  Każde  kółko

zawierało imię.

Niektóre  były  mi  znane  –  Hugh,  Baldwin,  Godfrey,  Matthew,  Verin,

Freyja, Stasia. Ale wiele nie.

82

„Dwunasty wiek. Francuski. Warsztat w stylu Saint-Sever,” powiedziała

Phoebe, potwierdzając moje wyczucie co do wieku pracy.

„Wszystko  zaczęło  się  gdy  poskarżyłem  się  Gallowglassowi  na

ingerencje Baldwina. Powiedział mi, że Philippe był prawie tak zły, jak wtedy

gdy Hugh się karmił i zadziałał na własną rękę z Fernando,” wyjaśnił Marcus.

„Gallowglass nazwał ich potomkami rodziny i stwierdził, że to jedyny sposób

na utrzymanie pokoju.”

Powstrzymywana  furia  na  twarzy  Matthew  sugerowała,  że  pokój  był

ostatnią rzeczą jaką mógł cieszyć się Gallowglass, gdy jego wujek go znalazł.

„Przypominam sobie, że czytałem coś o potomkach, gdy Dziadek miał

nadzieję, że zwrócę się ku prawu i przejmę obowiązki Godfreya,” powiedział

Marcus.

„Znalazłem,” rzekł Hamish, stukając palcem w stronicę.

„Każdy  mężczyzna,  z  jego  pełnokrwistych  dzieci  może  tworzyć  gałąź,  pod

warunkiem, że uzyska zgodę swojego pana lub głowy swojego klanu. Nowa

gałąź  będzie  uważana  za  gałąź  pierwotnej  rodziny,  ale  w  każdym  innym

sensie twórca nowej gałęzi, będzie sprawować swoją wolę i moc swobodnie.”

„Brzmi  to  wystarczająco  jasno,  ale  ponieważ  Godfrey  był

zaangażowany musi być tego więcej.”

„Tworząc odrębną gałąź de Clermontów pod twoim zwierzchnictwem

– rozwiążesz wszystkie nasze problemy!” powiedział Marcus.

„Nie  wszyscy  przywódcy  klanów  witają  nowe  gałęzie  z  otwartymi

ramionami, Marcus,” ostrzegł Matthew.

„Jak  raz  zostałeś  buntownikiem,  pozostajesz  nim  na  zawsze,”  odrzekł

Marcus, wzruszając ramionami. „Wiedziałeś o tym, gdy mnie tworzyłeś.”

„A  Phoebe?”  Brwi  Matthew  się  uniosły.  „Czy  twoja  narzeczona

podziela twoje rewolucyjne uczucia? Może jej się nie podobać pomysł bycia

wyrzuconym  z  Sept-Tours  bez  grosza  przy  duszy,  po  tym  jak  twoje  aktywa

zostaną skonfiskowane przez twojego wujka.”

„Co masz na myśli?” Powiedział Marcus z niepokojem.

83

„Hamish,  popraw  mnie  jeśli  się  mylę,  ale  jestem  pewny,  że  następna

część książki Godfreya stanowi o karach związanych z ustanawianiem nowej

gałęzi bez pozwolenia swojego pana,” odpowiedział Matthew.

„Ty  jesteś  moim  panem,”  powiedział  Marcus  wysuwając  uparcie

podbródek.”

„Tylko w sensie biologicznym: zapewniłem ci moją krew, więc mogłeś

odrodzić się jako wampir.”

Matthew  przeczesał  dłońmi  włosy,  znak,  że  jego  własna  frustracja

narastała. „I wiesz jak nie cierpię określenia ‘pan’ w tym kontekście. Uważam

się za twojego ojca – nie twojego dawcę krwi.”

„Proszę cię żebyś był czymś więcej,” powiedział Marcus. „Baldwin myli

się  jeśli  chodzi  o  przymierze  i  myli  się  co  do  Kongregacji.  Jeśli  możesz

ustanowić  własną  gałąź,  możemy  wytyczyć  własne  ścieżki,  podjąć  nasze

własne decyzje.”

„Czy  masz  jakiś  problem  z  ustanowieniem  swojej  gałęzi,  Matt?”

Zapytał  Hamish.  „Teraz  gdy  Diana  jest  w  ciąży,  myślałem,  że  będziesz

szczęśliwy mogąc wydostać się spod kciuka Baldwina.”

„To nie jest takie proste jak myślisz,” odparł Matthew. „I Baldwin może

mieć zastrzeżenia.”

„Co  to  jest,  Phoebe?”  Sara  wskazała  palcem  na  szorstką  łatkę  na

pergaminie  pod  imieniem  Matthew.  Była  bardziej  zainteresowana

genealogią niż prawnymi zawiłościami.

Phoebe  przyjrzała  się  bliżej.  „To  jest  jakieś  wykreślenie.  Tam  została

użyta  inna  kreska.  Prawie  mogę  wyodrębnić  imię.  Beia  –  och,  to  musi  być

Benjamin. Użyli zwykłych średniowiecznych skrótów  i zastąpili  i  na  j. ”

„Wydrapali kółko, ale zapomnieli pozbyć się czerwonej linii łączącej go

z  Matthew.  Na  podstawie  tego,  Benjamin  jest  jednym  z  dzieci  Matthew,”

powiedziała Sara.

Na  wzmiankę  imienia  Benjamin,  moja  krew  zastygła.  Matthew  miał

syna  o  tym  imieniu.  Była  to  przerażająca  istota,  jedna  z  tych  której

szaleństwo było niezgłębione.

Phoebe  rozwinęła  kolejny  zwój.  To  drzewo  genealogiczne  również

wyglądało  na  wiekowe,  jednak  nie  tak  stare  jak  jedno  z  tych,  które

studiowaliśmy. Zmarszczyła brwi.

84

„To wygląda jakby pochodziło z około jednego wieku później.” Phoebe

rozłożyła  pergamin  na  stole.  „Nie  ma  tu  śladów  usuwania,  ani  też  żadnej

wzmianki o Benjaminie. Po prostu zniknął bez śladu.”

„Kto  to  jest  Benjamin?”  Zapytał  Marcus,  jednak  nie  mogłam  sobie

wyobrazić  dlaczego.  Z  całą  pewnością  musiał  znać  tożsamość  innych  dzieci

Matthew.

„Benjamin  nie  istnieje.”  Wyraz  twarzy  Ysabeau  był  pełen  rezerwy  i

bardzo  ostrożnie  dobierała  słowa.  Mój  mózg  próbował  przetworzyć

implikacje pytania Marcusa i dziwnej odpowiedzi Ysabeau. Jeśli syn Matthew

nie wiedział nic o Benjaminie…

„To dlaczego jego imię zostało usunięte?” Zapytała Phoebe. „Czy ktoś

popełnił błąd?”

„Tak, on był pomyłką,” odparł Matthew głucho brzmiącym głosem.

„A  Benjamin  istnieje,”  powiedziałam,  napotykając  szaro-zielone  oczy

Matthew.  Były  zamknięte  i  odległe.  „Spotkałam  go  w  szesnastowiecznej

Pradze.”

„Czy on żyje?” Zapytał Hamish.

„Nie  wiem.  Myślałem,  że  nie  żyje,  a  wkrótce  potem  spotkałem  go  w

dwunastym  wieku,”  odpowiedział  Matthew.  „Setki  lat  później,  Philippe

słyszał o kimś kto pasował do opisu Benjamina, ale zniknął nam z oczu zanim

mogliśmy  się  upewnić.  Plotkowano  o  Benjaminie  w  dziewiętnastym  wieku,

ale nigdy nie widziałem żadnego dowodu.”

„Rozumiem,”  rzekł  Marcus.  „Nawet  jeśli  nie  żyje,  Benjamin  powinien

wciąż być ukazany w genealogii.”

„Wyparłem się go. Tak jak i Philippe.” Matthew zamknął oczy, żeby nie

spotkać naszych ciekawskich spojrzeń.

„Jeśli  żywa  istota,  zostanie  częścią  twojej  rodziny,  formalnie  może

zostać  wykluczona  aby  radzić  sobie  sama,  bez  rodziny  i  ochrony  prawa

wampirów.  Wiesz  jak  ważne  jest  pochodzenie  pomiędzy  wampirami,

Marcus.  Nie  posiadanie  rodowodu  jest  poważną  skazą  wśród  wampirów,

zupełnie jak bycie oczarowaną dla czarownicy.”

Zaczynało do mnie docierać dlaczego Baldwin może nie chcieć włączyć

mnie do genealogii de Clermontów jako jednego z dzieci Philippe.

85

„Cóż, Benjamin jest martwy,” orzekł Hamish. „Przynajmniej w świetle

prawa.”

„Ale  zmarli  czasami  powstają,  żeby  nas  straszyć,”  mruknęła  Ysabeau,

otrzymując tym samym ciemne spojrzenie od swojego syna.

„Nie mogę sobie wyobrazić co takiego zrobił Benjamin, że odwróciłeś

się  od  swojej  własnej  krwi,  Matthew.”  Marcus  wciąż  brzmiał  na

zdezorientowanego. „Byłem totalnym terrorem w moich wczesnych latach, a

mimo to nigdy się mnie nie wyrzekłeś.”

„Benjamin  był  jednym  z  Krzyżowców,  którzy  poszli  z  armią  hrabiego

Emicho  do  Ziemi  Świętej.  Po  klęsce  na  Węgrzech,  dołączył  do  sił  zbrojnych

mojego brata Godfreya.” Rozpoczął Matthew. „Matka Benjamina była córką

wybitnego  kupca  z  Levant,  i  on  nauczył  się  trochę  hebrajskiego,  a  nawet

arabskiego,  gdyż  tego  wymagały  interesy  rodzinnej  firmy.  Był  cennym

sprzymierzeńcem – na początku.”

„Więc, Benjamin był synem Godfreya?” Zapytała Sara.

„Nie,”  odpowiedział  Matthew.  „Moim.  Benjamin  zaczął  handlować

tajemnicami  rodziny  de  Clermont.  Przysięgał,  że  mógłby  wyjawić  istnienie

innych istot – nie tylko wampirów, ale także czarownic i demonów – ludziom

w  Jerozolimie,  wraz  z  informacją  że  byłem  dotknięty  krwawym  szałem.

Uczynienie go wampirem było jedynym sposobem, żeby zapewnić sobie jego

milczenie.”

„Krwawy  szał?”  Marcus  spojrzał  na  ojca  z  niedowierzaniem.  „To

niemożliwe.  Zamienia  cię  w  zimnokrwistego  zabójcę,  bez  powodu  i

współczucia. Nie było takiego przypadku od niemal dwóch tysiącleci. Sam mi

to powiedziałeś.”

„Kłamałem.” Głos Matthew załamał się na początku zdania.

„Nie masz krwawego szału, Matt,” powiedział Hamish. „Byłaby o tym

wzmianka  w  rodzinnych  dokumentach.  Jej  symptomy  obejmują  ślepą  furię,

niezdolność  do  rozsądnego  myślenia  i  nieodparty  instynkt  zabijania.  Nigdy

nie okazywałeś żadnych z oznak tej choroby.”

„Nauczyłem  się  to  kontrolować,”  powiedział  Matthew.  „Przez

większość czasu.”

„Dzięki  Bogu  i  za  to.  Gdyby  Kongregacja  się  o  tym  dowiedziała,

wyznaczyłaby cenę za twoją głowę. Biorąc pod uwagę to, co tu przeczytałem,

86

inne  stworzenia  miałyby  carte  blanche  do  zniszczenia  ciebie,”  zauważył

Hamish.

„Nie tylko mnie.” Wzrok Matthew przemknął po moim zaokrąglonym

brzuchu. „Moich dzieci też.”

Wyraz twarzy Sary wyrażał grozę. „Dzieci…”

„I  Marcusa?”  Kostki  palców  Phoebe  zaciśnięte  na  krawędzi  stołu

zbielały,  ale  głos  pozostał  spokojny.  „Marcus  jest  tylko  nosicielem,”

próbował  ją  uspokoić  Matthew.  „Symptomy  manifestują  się  natychmiast,  a

nigdy nie pokazały się żadne z nich.”

„Ale  jak  Marcus  zaraził  się  krwawym  szałem?  Od  kogoś  kimś  się

posilał?” Zapytała Phoebe.

„To genetyczne. Kiedyś myślałem, że to wirus, ale to było w mojej krwi

i przekazałem to Marcusowi w chwili, gdy go stworzyłem.” Matthew spojrzał

swojemu  synowi  prosto  w  oczy.  „Kiedy  cię  tworzyłem,  autentycznie

wierzyłem,  że  jestem  uleczony.  Minął  prawie  wiek  od  czasu,  gdy  miałem

napad. Było to w okresie Oświecenia. W naszej dumie wierzyliśmy, że każde

zło może zostać wykorzenione, od ospy wietrznej po przesądy. Potem udałeś

się do Nowego Orleanu.”

„Moje  własne  dzieci,”  Marcus  spojrzał  dziko,  a  potem  zaświtało

zrozumienie.  „Ty  i  Juliette  Durand  przybyliście  do  miasta  i  zaczęliście  siać

śmierć. Zabijaliście ich ze względu na krwawy szał.”

„Twój  ojciec  nie  miał  wyboru,”  powiedziała  Ysabeau.  „Kongregacja

wiedziała,  że  były  problemy  w  Nowym  Orleanie.  Philippe  nakazał  Matthew

zająć się tym, zanim wampiry poznają przyczynę. Gdyby Matthew odmówił,

wszyscy mogliście zginąć.”

„Inne wampiry z Kongregacji były przekonane, że to nawrót starej plagi

krwawego  szału,”  powiedział  Matthew.  „Chciały  zetrzeć  miasto  z

powierzchni  ziemi  i  unicestwić  wszelkie  życie,  ale  ja  argumentowałem,  że

szaleństwo  jest  wynikiem  młodego  wieku  i  braku  doświadczenia,  nie

krwawego  szału.  Byłem  zdecydowany  zabić  ich  wszystkich.  Byłem

zdecydowany  zabić  ciebie,  Marcus.”  Marcus  spojrzał  zaskoczony.  Ysabeau

nie.  „Philippe  był  na  mnie  wściekły,  ale  ja  zabiłem  tylko  tych  u  których

wystąpiły  symptomy.  Zabiłem  ich  szybko,  bez  bólu  i  strachu,”  powiedział

Matthew martwym głosem.

87

Nienawidziłam  tajemnic,  które  skrywał  i  kłamstw,  które  mówił  by  je

chronić, a jednak moje serce nie bolało mniej z tego powodu.

„Wyjaśniłem  ekscesy  reszcie  moich  wnuków  najlepiej  jak  umiałem  –

ubóstwem,  pijaństwem,  chciwością.  A  potem  wziąłem  odpowiedzialność  za

to, co stało się w Nowym Orleanie, rezygnując tym samym z mojego miejsca

w  Kongregacji  i  poprzysięgając,  że  nie  będzie  więcej  dzieci,  dopóki  nie

będziesz starszy i mądrzejszy.”

„Powiedziałeś  mi,  że  byłem  niepowodzeniem  –  hańbą  dla  rodziny.”

Głos Marcusa był ochrypły od powstrzymywanych emocji.

„Musiałem  cię  powstrzymać.  Nie  wiedziałem  co  robić.”  Matthew

wyznał swoje grzechy nie prosząc o wybaczenie.

„Kto jeszcze zna twój sekret, Matthew?” Zapytała Sara.

„Verin,  Baldwin,  Stasia  i  Freyja.  Fernando  i  Gallowglass.  Miriam.

Marthe. Alain.” Matthew wyciągał palce gdy kolejne imiona wypadały z jego

ust. „Więc Hugh, Godfrey, Hancock, Louisa i Louis.”

Marcus  spojrzał  na  ojca  z  goryczą.  „Chcę  wiedzieć  wszystko.  Od

samego początku.”

„Matthew nie może opowiedzieć od początku tej historii,” powiedziała

cicho Ysabeau. „Tylko ja mogę.”

„Nie,   Maman,”  rzekł  Matthew,  potrząsając  głową.  „To  nie  jest

konieczne.”

„Oczywiście,  że  jest,”  odpowiedziała  Ysabeau.  „To  ja  przyniosłam

chorobę do rodziny. Jestem nosicielką, jak Marcus.”

„Ty?” Sara spojrzała oszołomiona.

„Choroba  pochodziła  od  mojego  stwórcy.  Uważał,  że  było  wielkim

błogosławieństwem  dla  wampira  nosić  jego  krew,  bo  czyniła  cię

przerażającym  i prawie  niemożliwym do  zabicia.”  Wstręt  i pogarda  z  jakimi

Ysabeau  wymówiła  słowo  ‘stwórca’,  pozwoliła  mi  zrozumieć  dlaczego

Matthew nie lubił tego terminu.

„Potem była ciągła wojna między wampirami i wszelkie zalety zostały

zatarte.  Ale  ja  byłam  rozczarowaniem,”  kontynuowała  Ysabeau.  „Krew

mojego stwórcy nie działała we mnie tak jak tego oczekiwał, jednak krwawy

szał  był  silny  u  jego  innych  dzieci.  Za  karę  –„  Ysabeau  przerwała  i  wzięła

drżący  oddech.  „Za  karę,”  powtórzyła  powoli.  „Byłam  zamykana  w  klatce,

88

dostarczając  moim  braciom  i  siostrom  rozrywki,  jako  żywa  istota,  na  której

mogli ćwiczyć zabijanie. Mój stwórca nie oczekiwał, że przeżyję.”

Ysabeau  dotknęła  palcami  swoich  ust,  przez  chwilę  niezdolna  aby

kontynuować.

„Żyłam  przez  długi  czas  w  tym  ciasnym,  zaryglowanym  więzieniu  –

brudna,  głodna,  poraniona  na  zewnątrz  i  w  środku,  niezdolna  aby  umrzeć,

jednak tęskniłam za tym. A im więcej walczyłam, i im dłużej byłam w stanie

przetrwać, tym bardziej stawałam się interesująca. Mój stwórca – mój ojciec

– wziął mnie wbrew mojej woli, tak jak moi bracia. Wszystko co mi zrobiono,

wzięło się z niezdrowej ciekawości, żeby zobaczyć co mnie w końcu złamie.

Ale ja byłam szybka – i bystra. Mój stwórca zaczął myśleć, że będę dla niego

użyteczna, po wszystkim.”

„To  nie  jest  historia,  którą  opowiedział  Philippe,”  powiedział  Marcus

tępo.  „Dziadek  powiedział,  że  uratował  cię  z  twierdzy  –  do  której  twój

stwórca porwał cię i uczynił wampirem wbrew twojej woli, dlatego że byłaś

zbyt  piękna  i  nie  mógł  znieść,  żeby  miał  cię  ktokolwiek  inny.  Philippe

powiedział, że twój stwórca stworzył cię abyś służyła mu jako jego żona.”

„I to była prawda – ale nie cała prawda.” Ysabeau spojrzała Marcusowi

prosto w oczy. „Philippe znalazł mnie w twierdzy i uwolnił z tego strasznego

miejsca.  Ale  nie  byłam  wtedy  piękna,  nieważne  jak  romantyczne  historie

opowiadał  później  twój  dziadek.  Ostrzygłam  swoje  włosy  złamaną  muszlą,

którą  ptak  upuścił  na  parapet  okna,  żeby  nie  mogli  mnie  za  nie

przytrzymywać. Nadal mam blizny, jednak teraz są ukryte. Jedna z moich nóg

była  złamana.  A  także  ręka,  jak  sądzę,”  powiedziała  Ysabeau  niejasno.

„Marthe będzie pamiętała.”

Nic  dziwnego,  że  Ysabeau  i  Marthe  traktowały  mnie  tak  czule  po  La

Pierre. Jedna była torturowana, a druga składała ją w całość po mękach. Ale

opowieść Ysabeau jeszcze się nie skończyła.

„Kiedy  Philippe  i  jego  żołnierze  nadeszli,  byli  odpowiedzią  na  moje

modlitwy,”  powiedziała  Ysabeau.  „Mojego  stwórcę  zabili  od  razu.  Ludzie

Philippe zażądali aby zabić wszystkie dzieci mojego ojca, aby trucizna z naszej

krwi  się  nie  rozprzestrzeniła.  Jednego  ranka  przyszli  i  zabrali  moich  braci  i

moje  siostry.  Philippe  trzymał  mnie  z  dala.  Nie  pozwoliłby  żeby  mnie

dotknęli.  Twój  dziadek  kłamał  mówiąc,  że  nie  byłam  dotknięta  chorobą

89

mojego  stwórcy  –  że  ktoś  inny  mnie  stworzył  i  zabiłam  tylko  dlatego  żeby

przeżyć.  Nie  było  nikogo,  kto  by  się  o  to  spierał.”  Ysabeau  spojrzała  na

swojego  wnuka.  „To  dlatego  Philippe  wybaczył  Matthew,  że  cię  nie  zabił,

mimo  iż  kazał  mu  to  zrobić.  Philippe  wiedział  co  znaczy  kochać  kogoś  za

bardzo, aby patrzeć jak ta osoba umiera niezasłużenie.”

Ale  słowa  Ysabeau  nie  usunęły  cieni  z  oczu  Marcusa.  „Dochowujemy

mojej  tajemnicy  –  Philippe  i  Marthe,  i  ja  –  od  wieków.  Stworzyłam  wiele

dzieci  zanim  dotarliśmy  do  Francji  i  myślałam,  że  horror  krwawego  szału

zostawiliśmy  za  sobą.  Moje  dzieci  żyły  długim  życiem  i  nigdy  nie  wykazały

śladu  choroby.  Potem  zjawił  się  Matthew…”  Ysabeau  zawiesiła  głos.

Czerwona kropla uformowała się wzdłuż jej dolnej powieki. Zamrugała zanim

krwawa  łza  mogła  spaść.  „W  czasach  przed  stworzeniem  Matthew,  mój

ojciec  nie  był  niczym  więcej  niż  tylko  czarną  legendą  wśród  wampirów.

Stanowił dla nas przykład tego, co mogłoby się stać, gdybyśmy ulegli naszym

pragnieniom  krwi  i  władzy.  Każdy  wampir  choćby  podejrzany  o  szaleństwo

krwi,  był  natychmiast  zgładzony,  tak  samo  jak  jego  stwórca  i  jakiekolwiek

potomstwo,”  powiedziała  beznamiętnie  Ysabeau.  „Ale  nie  mogłam  zabić

swojego  dziecka,  tak  jak  nie  mogłam  pozwolić  zrobić  tego  nikomu  innemu.

To nie była wina Matthew, że był chory.”

„To  nie  jest  niczyja  wina,   Maman,”  rzekł  Matthew.  „To  choroba

genetyczna – jedna z tych, których nadal nie rozumiem. Dzięki początkowej

bezwzględności Philippe i rodzinie, która ukrywała prawdę, Kongregacja nie

wie, że choroba jest w moich żyłach.”

„Nie  wiedzą  tego  na  pewno,”  ostrzegła  Ysabeau,  „ale  niektórzy  w

Kongregacji  podejrzewają  to.  Są  takie  wampiry,  które  wierzą,  że  choroba

twojej siostry to nie było obłąkanie, tylko krwawy szał.”

„Gerbert,” wyszeptałam.

Ysabeau skinęła głową. „Również Domenico.”

„Nie  martw  się  na  zapas,”  powiedział  Matthew,  starając  się  ją

pocieszyć. „Siedziałem przy stole Rady, gdy dyskutowano na temat choroby i

nikt nie miał najlżejszego przeczucia, że jestem nią dotknięty. Tak długo jak

sądzą, że krwawy szał niemal wymarł, nasz sekret jest bezpieczny.”

„Obawiam się, że mam złe wieści. Kongregacja wierzy, że krwawy szał

powrócił,” powiedział Marcus.

90

„Co masz na myśli?” Zapytał Matthew.

„Morderstwa dokonywane przez wampiry,” wyjaśnił Marcus.

Widziałam wycinki prasowe, które Matthew gromadził po powrocie do

Oxfordu w zeszłym roku. Tajemnicze morderstwa szerzyły się i miały miejsce

w  ciągu  kilku  ostatnich  miesięcy.  Oficerowie  śledczy  mieli  utrudnione

zadanie, ale morderstwa zyskały ludzką uwagę.

„Wygląda jakby zabójstwa ustały tej zimy, ale Kongregacja nadal ma do

czynienia  z  sensacyjnymi  nagłówkami.”  Kontynuował  Marcus.  „Sprawca

nigdy nie został schwytany, tak więc Kongregacja jest przygotowana na to, że

mogą  zostać  wznowione  w  każdej  chwili.  W  kwietniu,  kiedy  złożyłem  moją

pierwszą prośbę, Gerbert powiedział mi, że przymierze będzie uchylone.”

„Nic  dziwnego,  że  Baldwin  niechętnie  podchodzi  do  uznania  mnie  za

swoją  siostrę,”  stwierdziłam.  „Z  całą  atencją  związaną  ze  ślubami  krwi

Philippe  wniesionymi  do  rodziny  de  Clermontów,  ktoś  mógłby  zacząć

zadawać pytania. Wszyscy możecie stać się podejrzanymi o te morderstwa.”

„Oficjalne  genealogie  Kongregacji  nie  zawierają  żadnej  wzmianki  o

Benjaminie.  To  co  znaleźli  Phoebe  i  Marcus  to  tylko  rodzinne  kopie,”

powiedziała Ysabeau. „Philippe stwierdził, że nie ma co się dzielić… brakiem

rozwagi  Matthew.  Gdy  Benjamin  został  stworzony,  rodowody  Kongregacji

były w Konstantynopolu. My byliśmy w departamencie Zamorskim, starając

się  utrzymać  nasze  terytoria  w  Ziemi  Świętej.  Kto  mógłby  wiedzieć,  że  go

pominęliśmy?”

„Ale z całą pewnością inne wampiry w kolonii Krzyżowców wiedziały o

Benjaminie?” Zapytał Hamish.

„Bardzo  niewiele  z  tych  wampirów  przetrwało.  Jeszcze  mniej  takich,

które  odważyłyby  się  podważyć  oficjalną  historię  Philippe,”  powiedział

Matthew. Hamish spojrzał na niego sceptycznie.

„Hamish  ma  prawo  się  martwić.  Kiedy  małżeństwo  z  Dianą  stanie  się

powszechnie  wiadome  –  nie  wspominając  o  ślubach  krwi  Philippe,  czy  o

istnieniu bliźniąt – ktoś, kto milczy na temat mojej przeszłości, może nie być

skłonny robić tego dłużej,” stwierdziła Ysabeau.

Tym  razem  to  Sara  wymówiła  imię  o  którym  wszyscy  myśleliśmy.

„Gerbert.”

91

Ysabeau  skinęła  głową.  „Ktoś  przypomni  sobie  eskapady  Louisy.  A

wtedy jakiś inny wampir przypomni sobie, co stało się wśród dzieci Marcusa

w Nowym Orleanie. Gerbert mógł mówić o tym Kongregacji, kiedyś, dawno

temu. Matthew okazał oznaki szaleństwa, choć wydaje się, że z nich wyrósł.

De Clermontowie będą narażeni na niebezpieczeństwo jak nigdy przedtem.”

„I jedno lub oboje z bliźniąt może być dotknięte chorobą,” powiedział

Hamish.  „Sześciomiesięczny  zabójca  to  przerażająca  perspektywa.  Żadna  z

istot nie będzie winić Kongregacji, że podejmie działania.”

„Może krew czarownicy będzie w stanie jakoś zapobiec, przekazywanej

z pokolenia na pokolenie, chorobie,” rzekła Ysabeau.

„Chwila.”  Twarz  Marcusa  nadal  była  skoncentrowana.  „Kiedy

dokładnie Benjamin został stworzony?”

„Na  początku  XII  wieku,”  odpowiedział  Matthew.  „Po  Pierwszej

Krucjacie.”

„A kiedy czarownica w Jerozolimie urodziła dziecko wampira?”

„Jakie  dziecko  wampira?”  Głos  Matthew  zabrzmiał  w  pokoju  jak

wystrzał.

„To,  o  którym  Ysabeau  opowiedziała  nam  w  styczniu,”  powiedziała

Sara.  „Wychodzi  na  to,  że  ty  i  Diana  nie  jesteście  jedynymi  niezwykłymi

istotami na świecie. To już się wcześniej zdarzyło.”

„Zawsze  myślałam,  że  to  tylko  plotki  mające  na  celu  utrzymanie

jednych  istot  z  daleka  od  innych,”  powiedziała  Ysabeau,  jej  głos  drżał.  „Ale

Philippe wierzył w te opowieści. A teraz Diana przybyła do domu w ciąży…”

„Powiedz mi,  Maman,” rzekł Matthew. „Wszystko.”

„Wampir  zgwałcił  czarownicę  w  Jerozolimie.  Poczęła  jego  dziecko,”

powiedziała  Ysabeau,  rzucając  słowa  w  pośpiechu.  „Nigdy  nie

dowiedzieliśmy  się  kto  był  tym  wampirem.  Czarownica  odmówiła

zidentyfikowania go.”

Tylko  prządki  mogły  nosić  dziecko  wampira,  nie  zwykłe  czarownice.

Goody Aslop opowiedziała mi wystarczająco dużo w Londynie.

„Kiedy?” Głos Matthew był zgaszony.

„Po  Pierwszej  Krucjacie,”  odparła  Ysabeau,  wyglądając  na  zamyśloną.

„Tuż przed założeniem Kongregacji i podpisaniem przymierza.”

„Tuż po tym jak stworzyłem Benjamina,” powiedział Matthew.

92

„Być  może  Benjamin  zaraził  się  krwawym  szałem  od  ciebie,”

powiedział Hamish.

„A dziecko?” Zapytał Matthew.

„Zmarło  śmiercią  głodową,”  wyszeptała  Ysabeau.  „Maleństwo

odmówiło piersi swojej matki.”

Matthew zerwał się na równe nogi.

„Wiele  noworodków  nie  przyjmuje  mleka  swojej  matki,”  zapewniła

Ysabeau.

„Czy dziecko piło krew?” Zażądał Matthew.

„Matka twierdziła, że tak zrobiła.” Ysabeau skrzywiła się gdy Matthew

uderzył  pięścią  w  stół.  „Ale  Philippe  nie  był  pewny.  W  tym  czasie  dziecko

było na krawędzi śmierci i nie mogło przyjąć już żadnego pożywienia.”

„Philippe  powinien  był  mi  o  tym  powiedzieć,  gdy  spotkał  Dianę.”

Matthew wyciągnął oskarżycielsko palec w kierunku Ysabeau. „Pomijając to,

TY powinnaś mi o tym powiedzieć, gdy po raz pierwszy przyprowadziłem ją

do domu.”

„Gdybyśmy  wszyscy  robili  to,  co  powinniśmy,  obudzilibyśmy  się

odnajdując siebie w raju,” odparła Ysabeau, jej temperament brał górę.

„Przestańcie. Oboje. Nie możesz nienawidzić ojca lub Ysabeau za to co

sam  zrobiłeś,  Matthew,”  zauważyła  spokojnie  Sara.  „Poza  tym  mamy

wystarczająco dużo problemów w teraźniejszości bez martwienia się tym co

stało się w przeszłości.”

Słowa Sary natychmiast obniżyły napięcie w pomieszczeniu.

„Co zrobimy?” Zapytał Marcus swojego ojca.

Matthew wydawał się być zaskoczony pytaniem.

„Jesteśmy  rodziną,” powiedział  Marcus. „O  cokolwiek  Kongregacja  by

nas nie podejrzewała, ty i Diana jesteście mężem i żoną, bez względu na to,

co myślą ci idioci w Wenecji.”

„Pozwolimy  Baldwinowi  na  jego  sposób  –  na  razie,”  odpowiedział

Matthew  po  chwili  namysłu.  „Zabiorę  Dianę  i  Sarę  do  Oxfordu.  Jeśli  to

prawda  co  mówisz  i  inny  wampir  –  prawdopodobnie  Benjamin  –  spłodził

dziecko  z  czarownicą,  musimy  wiedzieć  jak  i  dlaczego,  niektóre  wampiry  i

czarownice mogą się rozmnażać.”

93

„Dam znać Miriam,” powiedział Marcus. „Będzie zadowolona, że może

mieć cię z powrotem w laboratorium. Kiedy tam będziesz, może dowiesz się

jak działa krwawy szał.”

„A  myślisz,  że  co  robiłem  przez  te  wszystkie  lata?”  Zapytał  miękko

Matthew.

„Badania,”  powiedziałam,  myśląc  o  studiach  Matthew  nad  ewolucją  i

genetyką istot. „Nie szukałeś wyłącznie źródeł pochodzenia istot żywych, ale

starałeś się dowiedzieć jak można zarazić się krwawym szałem i jak można to

wyleczyć.”

„Niezależnie  od  tego  co  ja  i  Miriam  robimy  w  laboratorium,  zawsze

mamy  nadzieję  dokonać  jakiegoś  odkrycia,  które  doprowadzi  nas  do

wynalezienia lekarstwa,” przyznał Matthew.

„Co ja mogę zrobić?” Zapytał Hamish, przyciągając uwagę Matthew.

„Również  będziesz  musiał  opuścić  Sept-Tours.  Potrzebuję  cię  do

przestudiowania  przymierza  –  wszystkiego,  co  możesz  znaleźć  o  wczesnych

rozważaniach  Kongregacji,  czegokolwiek  co  może  naświetlić  co  stało  się  w

Jerozolimie  pomiędzy  końcem  Pierwszej  Krucjaty,  a  datą  od  której

przymierze  stało  się  prawem.”  Matthew  rozejrzał  się  po  Okrągłej  Wieży.

„Wielka szkoda, że nie możesz pracować tutaj.”

„Mogę pomóc w tych badaniach, jeśli chcesz,” rzekła Phoebe.

„Oczywiście, gdy wrócisz do Londynu,” odparł Hamish.

„Zostanę  tutaj,  z  Marcusem,”  powiedziała  Phoebe  zadzierając

podbródek.  „Nie  jestem  ani  czarownicą,  ani  demonem.  Nie  ma  żadnych

zasad Kongregacji, które nie pozwoliłyby mi pozostać w Sept-Tours.”

„Te  ograniczenia  są  czasowe,”  powiedział  Matthew.  „Jak  tylko

członkowie  Kongregacji  przekonają  się,  że  w  Sept-Tours  wszystko  jest  jak

należy, Gerbert zabierze Ysabeau do jego domu w Cantal. Po tym dramacie

Baldwin szybko się znudzi i wróci do Nowego Jorku. Wtedy będziemy mogli

znowu się tu spotkać. Mam nadzieję, że będziemy więcej wiedzieć i ułożymy

lepszy plan.”

Marcus przytaknął, jednak nie wyglądał na zadowolonego. „Oczywiście

gdybyś ustanowił nową gałąź…”

„To niemożliwe,” odparł Matthew.

94

„Niemożliwe, nie istnieje we francuskim,” powiedziała Ysabeau, ton jej

głosu  był  kwaśny  jak  ocet.  „I  na  pewno  nie  było  tego  słowa  w  słowniku

twojego ojca.”

„Jedyną  kwestią  poza  wszelkimi  wątpliwościami,  jest  pozostanie  w

klanie  Baldwina  i  pod  jego  bezpośrednią  kontrolą,”  powiedział  Marcus,

przytakując swojej babci.

„Po tych wszystkich sekretach, które ujrzały tu dzisiaj światło dzienne,

wciąż uważasz, że moje nazwisko i krew są czymś z posiadania czego można

być dumnym?” Zapytał Matthew Marcusa.

„Bardziej  niż  Baldwina,”  odrzekł  Marcus,  spotykając  spojrzenie

swojego ojca.

„Nie  wiem  jak  możesz  znieść  mnie  w  swojej  obecności,”  powiedział

łagodnie Matthew, odwracając się „nie mówiąc o wybaczeniu mi.”

„Nie  mam  dla  ciebie  wybaczenia,”  odparł  Marcus  spokojnie.  „Znajdź

lekarstwo  na  krwawy  szał.  Walcz  o  uchylenie  przymierza,  i  odmów

Kongregacji  poparcia  dla  podtrzymania  niesprawiedliwego  prawa.  Ustanów

nową gałąź, tak żebyśmy mogli żyć nie czując oddechu Baldwina na karku.”

„A co potem?” Powiedział Matthew, sardonicznie unosząc brew.

„Wtedy,  nie  tylko  ci  wybaczę,  ale  będę  pierwszym,  który  zaoferuje  ci

swoje posłuszeństwo, nie tylko jako mojemu ojcu, ale jako mojemu panu.”

Tłumaczenie: Sarah Rockwell

95

SZEŚĆ

Obiad w Sept-Tours większości wieczorów, był zwykłą sprawą. Każdy z

nas  jadł  kiedy  i  co  chciał.  Ale  dzisiaj  był  naszym  ostatnim  na  zamku,  a

Baldwin  zarządził  obecność  całej  rodziny,  by  przekazać  podziękowania

wszystkim innym stworzeniom wyjeżdżającym oraz pożegnać Sarę, Matthew,

i mnie.

Dostałam  wątpliwy  zaszczyt  dokonania  przygotowań.  Jeśli  Baldwin

oczekiwał,  że  postawi  mnie  w  kłopotliwej  sytuacji  to  będzie  rozczarowany.

Po  zarządzaniu  posiłkami  mieszkańców  Sept-Tours  w  1590  roku,  mogłam  z

pewnością  zarządzać  i  w  czasach  współczesnych.  Wysłałam  zaproszenia  do

każdego wampira, czarownicy i gorącokrwistego, nadal tu zamieszkujących i

byłam dobrej myśli.

W tej chwili żałowałam mojego dopisku, że wszyscy na kolację mają się

ubrać  wieczorowo.  Założyłam  perły  Philippe  na  szyję,  by  towarzyszyły

złotemu grotowi, ale przebiegłam wzrokiem po bluzce i były zbyt długie, aby

dopasować  do  nich  spodnie.  Schowałam  perły  do  aksamitnego  pudełka  z

biżuterią,  które  przybyło  od  Ysabeau,  wraz  z  parą  błyszczących  kolczyków

powodujących mój szeroki uśmiech. Założyłam je na uszy.

"Nigdy  wcześniej  nie  widziałem,  żebyś  zawracała  sobie  głowę

biżuterią."  Matthew  wyszedł  z  łazienki  i  studiował  moje  odbicie  w  lustrze.

Wsuwał  parę  złotych  spinek  do  mankietów.  Były  ozdobione  herbem  New

College,  gest  wierności  dla  mnie  i  do  jednej  z  jego  wielu  macierzystych

uczelni.

"Matthew! Ogoliłeś się." Minęło trochę czasu, odkąd widziałem go bez

jego  elżbietańskiej  brody  i  wąsów.  Choć  wygląd  Matthew  był  powalający,

niezależnie  od  ery,  czy  mody,  teraz  był  gładko  ogolonym,  eleganckim

człowiekiem, w który zakochałam się minionego roku.

"Ponieważ  jedziemy  z  powrotem  do  Oksfordu,  pomyślałem,  że  mogę

równie dobrze wyglądać jak nauczyciel akademicki" powiedział, przesuwając

palce po swojej gładkiej brodzie. "To faktycznie ulga. Broda naprawdę swędzi

jak diabli."

96

"Kocham mieć z powrotem mojego przystojnego profesora, w zamian

za mojego niebezpiecznego księcia," powiedziałam cicho.

Matthew  poprawił  na  ramionach  marynarkę  w  kolorze  węgla

drzewnego,  wykonaną  z  delikatnej  wełny  i  wyciągnął  perłowo  szare

mankiety, mając uroczo zakłopotane spojrzenie. Jego uśmiech był nieśmiały,

ale stał się pełny uznania, kiedy wstałam.

"Wyglądasz  pięknie,"  powiedział  z  gwizdem  podziwu.  "Z  perłami  czy

bez."

"Victoire jest cudotwórczynią", powiedziałam.

Victoire, moja krawcowa i żona wampira Alaina, uszyła mi granatowe

spodnie  i  dopasowaną  jedwabną  bluzkę  z  dekoltem,  która  muskała

krawędzie  ramion  i  opadła  miękkimi  fałdami  wokół  moich  bioder.  Koszula

ukryła  mój  pełny  brzuszek  i  nie  wyglądałam  jakbym  miała  na  sobie  worek

ciążowy.

"Jesteś szczególnie pociągająca w niebieskim," powiedział Matthew.

"Jakim  słodkim  gadułą  jesteś."  Wygładziłam  jego  klapy  i  poprawiłam

kołnierzyk.  Było  to zupełnie  niepotrzebne  –  marynarka  pasowała  idealnie,  i

każdy ścieg był na miejscu, ale te gesty zaspokajały moje uczucie własności.

Podniosłam się na palcach, żeby go pocałować.

Matthew  odwzajemnił  mój  uścisk  z  entuzjazmem,  wplatając  palce  w

miedziane włosy, które spadały w dół moich pleców. Moje westchnienie było

miękkie i zadowolone.

"Och,  lubię  ten  dźwięk."  Matthew  pogłębił  pocałunek,  a  kiedy

wydałam niski, gardłowy pomruk, uśmiechnął się. "Ten podoba mi się jeszcze

bardziej."

"Po takim pocałunku, kobieta powinna być usprawiedliwiona, jeśli się

spóźni  na  kolację,"  powiedziałam,  a  moje  ręce  przesuwały  się  między

paskiem spodni i jego starannie schowaną koszulą.

"Kusicielka".  Matthew  delikatnie  skubnął  moją  wargę  zanim  się

odsunął.

Zerknęłam  ostatecznie  na  siebie  w  lustrze.  Biorąc  pod  uwagę

niedawne  zaloty  Matthew,  dobrze,  że  Victoire  nie  zwinęła  i  nie  skręciła

moich włosów w bardziej skomplikowany układ, ponieważ nigdy nie byłabym

97

w  stanie  poprawić  ich  ponownie.  Na  szczęście  udało  mi  się  ścieśnić  niski

kucyk i zaczesać kilka włosów z powrotem na miejsce.

Wreszcie  uprzędłam  czar  ukrywający  wokół  siebie.  Efekt  był  taki,  jak

pociągnięcie firanki na słoneczne okno. Zaklęcie tłumiło mój kolor i łagodziło

moje cechy. Nosiłam go w Londynie i miałam nosić nadal, kiedy wróciliśmy

do  teraźniejszości.  Nikt  teraz  nie  spojrzy  na  mnie  dwa  razy  -  z  wyjątkiem

Matthew, który był nachmurzony po transformacji.

"Po  tym,  jak  dostaniemy  się  do  Oksfordu,  chcę  żebyś  przestała  nosić

swoje  zaklęcie  ukrywające."  Matthew  skrzyżował  swoje  ramiona.

"Nienawidzę tej rzeczy."

"Nie mogę chodzić po uniwersytecie błyszcząc."

"A  ja  nie  mogę  w  kółko  zabijać  ludzi,  mimo,  że  mam  krwawy  szał,"

powiedział Matthew. "Wszyscy mają swoje krzyże."

"Myślałam, że  nie  chcesz,  żeby  ktokolwiek  wiedział,  jak dużo  bardziej

silniejsza jest moja moc." Z tego powodu, martwiłam się, że będę przyciągać

uwagę nawet przypadkowych obserwatorów. W innych czasach, kiedy tkaczy

było więcej, może nie byłoby to tak widoczne.

"I nadal nie chcę, by Baldwin, czy reszta de Clermontów wiedzieli. Ale

proszę powiedz Sarze tak szybko, jak to możliwe", powiedział. "Nie powinnaś

musieć, ukrywać swojej magii w domu."

"To irytujące tkać zaklęcie ukrywające rano, a następnie zdejmować je

w  nocy,  tylko  po  to  by  tkać  je  ponownie  następnego  dnia.  Łatwiej  jest  po

prostu  je  zachować."  W  ten  sposób  nigdy  nie  zostanę  nakryta  przez

niespodziewanych gości lub erupcję niezdyscyplinowanej mocy.

"Nasze  dzieci  będą  wiedzieć,  kim  naprawdę  jest  ich  matka.  Nie  będą

dorastać  w  niewiedzy,  jak  ty."  Ton  Matthew  był  tym,  z  rodzaju

nieznoszącego żadnego sprzeciwu.

"A czy ten sos jest równie dobry dla gąsiora, jak dla gęsi?" wystrzeliłam

z powrotem. "Czy bliźniaki będą wiedzieć, że ich ojciec ma krwawy szał, czy

będziesz je trzymać w niewiedzy, jak Marcusa?"

"To  nie  jest  to  samo.  Twoja  magia  jest  darem.  Krwawy  szał  jest

przekleństwem."

"To jest dokładnie to samo, i dobrze o tym wiesz." Wzięłam jego ręce

w swoje. "Przywykliśmy do ukrywania tego, czego się wstydziliśmy, ty i ja. To

98

się  musi  skończyć,  zanim  dzieci  się  narodzą.  Marcus  wie  o  Benjaminie  i

krwawym  szale.  I  po  tym  ostatnim  kryzysie  z  uchwałą  Kongregacji,

usiądziemy - jak rodzina - i przedyskutujemy interesy nowej gałęzi" Marcus

miał  rację:  Jeśli  utworzymy  klan,  będzie  to  oznaczało,  że  nie  będziemy

musieli być posłuszni Baldwinowi, a to było warte rozważenia.

"Tworzenie  klanu  niesie  za  sobą  odpowiedzialność  i  obowiązki.  Po

tobie wszyscy będą się spodziewać, że będziesz się zachowywać jak wampir i

funkcjonować  jako  moja  małżonka,  pomagając  mi  kontrolować  resztę

rodziny."  Matthew  pokręcił  głową.  "Nie  nadajesz  się  do  takiego  życia,  i  nie

będę ciebie o to prosić."

"Nie prosisz" odpowiedziałam. "Ja się oferuję. A Ysabeau nauczy mnie,

co muszę wiedzieć."

"Ysabeau będzie pierwszą, która spróbuje cię od tego odwieść. Presja

pod  jaką  była  jako  partnerka  Philippe,  była  nie  do  opisania"  powiedział

Matthew. "Kiedy mój ojciec nazywał Ysabeau swoim generałem, tylko ludzie

się  śmiali.  Każdy  wampir  wiedział,  że  mówił  świętą  prawdę.  Ysabeau

zmuszała,  schlebiała  i  namawiała  nas  do  wykonywania  poleceń  Philippe.

Mógł  jeździć  po  całym  świecie,  ponieważ  Ysabeau  żelazną  ręką  zarządzała

jego rodziną. Jej decyzje były bezwzględne, a jej kara szybka. Nikt się jej nie

sprzeciwiał."

"Brzmi to trudnie, ale nie niemożliwie", odpowiedziałam łagodnie.

"Jest to praca na pełen etat, Diana." irytacja Matthew wzrastała. "Czy

jesteś gotowa zrezygnować z prof. Bishop, aby być Panią Clermont?"

"Może  to  umknęło  twojej  uwadze,   ale  już  nią  jestem."  Matthew

zamrugał. "Nie doradzałam studentom, nie stałam przed klasą, nie czytałam

czasopism  akademickich,  czy  publikowałam  artykułów  od  ponad  roku"

kontynuowałam.

"To jest tymczasowe" powiedział ostro Matthew.

"Naprawdę?"  Moje  brwi  wystrzeliły  w  górę.  "Jesteś  gotów  poświęcić

swoje  stypendium  na  All  Souls  aby  stać  się  Panem  mamą?  Albo  może

będziemy  zatrudniać  niańki  do  opieki  nad  naszymi  niewątpliwie  wyjątkowo

trudnymi dziećmi, a ja wrócę do pracy?"

99

Cisza Matthew przemówiła. Wyraźnie ta kwestia, nigdy nie przyszła mu

do głowy. Po prostu zakładał, że chcę w ogóle bez problemu jakoś pogodzić

naukę i opiekę nad dziećmi.  Typowe, pomyślałam, zanim zaczęłam dalej.

"Oprócz  krótkiej  chwili,  kiedy  pobiegłeś  z  powrotem  do  Oksfordu  w

zeszłym  roku,  myśląc,  że  możesz  grać  rycerza  w  lśniącej  zbroi  i  tego

momentu  stresu,  który  wybaczam  ci,  razem  staliśmy  w  obliczu  naszych

problemów. Co sprawiło, że myślisz, że to się zmieni?" Zażądałam.

"To nie są twoje problemy," odpowiedział Matthew.

"Kiedy  cię  przyjęłam,  stały  się  moimi  problemami.  Już  musimy  się

dzielić  odpowiedzialnością  za  nasze  własne  dzieci  -  dlaczego  również  nie

twoją?"

Matthew  patrzył  na  mnie  w  milczeniu  tak  długo,  że  zaczęłam  się

niepokoić, że oniemiał.

"Nigdy  więcej",  wreszcie  mruknął,  potrząsając  głową.  "Od  dziś  nigdy

więcej ponownie nie popełnię tego błędu."

"Słowo  ‘nigdy’  nie  występuje  w  naszym  rodzinnym  słowniku,

Matthew."  Moja  złość  gotowała  się  razem  z  jego.  Zakopałam  moje  palce w

jego  ramionach.  "Ysabeau  mówi  ‘niemożliwe’  nie  jest  francuskie?  Cóż,

‘nigdy’  nie  jest  Bishop  Clermont.  Nigdy  nie  używaj  go  ponownie.  Co  do

błędów, jak śmiesz-"

Matthew ukradł moje następne słowa pocałunkiem. Waliłam go z całej

siły po ramionach – aż moje zainteresowanie do zbicia go na kwaśne jabłko -

ustąpiło. Odsunął się z krzywym uśmiechem.

"Musisz pozwolić mi dokończyć myśli. Nigdy" - złapał moją pięść zanim

uderzyłam w jego ramiona - "nigdy więcej nie popełnię błędu nie doceniając

cię."

Matthew  skorzystał  z  mojego  zdziwienia,  aby  pocałować  mnie

dokładniej niż wcześniej.

"Nic  dziwnego,  że  Philippe  zawsze  wyglądał  na  wyczerpanego,"

powiedział z żalem kiedy skończył. "To bardzo męczące udawać, że jesteś za

coś odpowiedzialny, kiedy to twoja żona faktycznie wszystkim rządzi".

"Hmm",  powiedziałam,  uważając  jego  analizę  dynamiczności  naszych

stosunków za nieco podejrzaną.

100

"Chociaż mam swoje uwagi, wyrażę się jasno: Chcę, żebyś powiedziała

Sarze że jesteś prządką, i o tym co się stało się w Londynie." ton Matthew był

nieugięty.  "Po  tym  nie  będzie  więcej  zaklęcia  ukrywającego  w  domu.

Rozumiesz?"

"Obiecuję".  Miałam  nadzieję,  że  nie  zauważył  moich  skrzyżowanych

palców.

***

Alain  czekał  na  nas  u  podnóża  schodów,  ubrany  jak  zwykle  w

powściągliwość i ciemny garnitur.

"Czy wszystko gotowe?" Zapytałam go.

"Oczywiście," mruknął, podając mi ostateczne menu.

Rzuciłam  szybkie  spojrzenie.  "Perfekcyjnie.  Czy  wizytówki  są  ułożone

na  miejscach?  Wina  zostały  wzruszone  i  przelane?  Srebrne  puchary  się

znalazły?"

Usta Alaina drgnęły. "Wszystkie twoje instrukcje były przestrzegane co

do joty, pani de Clermont."

"Tu jesteście. Zacząłem myśleć, że wy dwoje mieliście zamiar zostawić

mnie na pożarcie lwom".

Wysiłki  Gallowglassa,  aby  ubrać  się  na  kolację  przyniosły  tylko

uczesane  włosy  i  jakąś  skórę  w  miejscu  dżinsów,  choć  przypuszczam,  że

kowbojskie  buty  można  zakwalifikować  jako  pewnego  rodzaju  ubiór

formalny. Był, niestety, wciąż ubrany w T-shirt. Ten szczególny ubiór polecał

nam ZACHOWAĆ  SPOKÓJ  I  NA  HARLEYA.  Ujawniał  również olbrzymiej ilości

tatuaże.

"Przepraszam  za  koszulę,  cioteczko.  Jest  czarna"  przeprosił

Gallowglass,  śledząc  moje  spojrzenie.  "Matthew  przysyłał  mi  jedną  z  jego

koszul, ale rozdarła się z tyłu, gdy zapinałem guziki."

"Wyglądasz  bardzo  ozdobnie."  Przeglądałam  salę  w  poszukiwaniu

innych  naszych  gości.  Zamiast  tego  znalazłam  Corrę,  siedzącą  na  posągu

nimfy,  jak  jakiś  dziwny  wzór  kapelusza.  Spędziła  cały  dzień  latając  po  Sept-

Tours  i  Saint-Lucien  w  zamian  za  obietnicę  dobrego  zachowania  jutro,

podczas gdy będziemy w podróży.

101

"Co  wy  tam  robiliście  przez  cały  ten  czas?"  Sara  wyszła  z  salonu  i

wysłała Matthew podejrzliwy rzut okiem.

Jak  Gallowglass,  Sara  przyjęła  ograniczony  wieczorowy  wygląd.  Miała

na  sobie  długą  lawendową  koszulę,  przedłużoną  z  tyłu  i  na  biodrach  oraz

parę  beżowych  spodni  do  kostek.  "Myśleliśmy,  że  będziemy  musieli  wysłać

ekipę poszukiwawczą."

"Diana nie mogła znaleźć swoich butów" gładko powiedział Matthew.

Przepraszająco  spojrzał  w  kierunku  Victoire,  która  stała  z  tacą  z  napojami.

Zostawiła oczywiście, buty obok łóżka.

"To nie podobne do Victoire." Sara zmrużyła oczy.

Corra zaskrzeczała i zgrzytnęła zębami na zgodę, dmuchnęła przez nos

tak,  że  deszcz  iskier  spadł  na  kamienną  podłogę.  Na  szczęście,  nie  było

dywanu.

"Szczerze mówiąc, Diana, nie mogłaś zabrać ze sobą do domu czegoś

innego  z  elżbietańskiej  Anglii,  co  by  nie  sprawiało  tak  wiele  problemów?"

Sara spojrzała na Corrę z kwaśną miną.

"Na przykład co? Kulę śniegu?" Zapytałam.

"Najpierw  byłam  uczestnikiem  czarodziejskiej  powodzi,  która

przelewała  się  z  wieży.  Teraz  w  moim  holu  jest  smok.  To  jest  to,  co

przychodzi  z  posiadania  czarownic  w  rodzinie."  Ysabeau  pojawiła  się  w

jedwabiu w bladym kolorze,  idealnie  dopasowanym  do  koloru  szampana w

szkle,  który  wzięła  od  Victoire.  "Są  dni,  kiedy  nie  mogę  przestać  myśleć,  że

Kongregacja ma rację odsuwając nas od siebie."

"Napije się Pani Madame de Clermont?" Victoire zwróciła się do mnie,

ratując mnie od konieczności odpowiedzi.

"Dziękuję",  odpowiedziałam.  Na  jej  tacy  było  nie  tylko  wino,  ale

również szklanki wypełnione kostkami lodu zawierającymi niebieskie kwiaty

ogórecznika i liście mięty, dopełnione wodą gazowaną.

"Dzień dobry, siostro". Verin przechodziła z salonu za Ysabeau, mając

na  sobie  czarne  buty  do  kolan  i  niezwykle  krótką,  czarna  sukienkę  bez

rękawów,  która  zakrywała  nie  więcej  niż  kilka  centymetrów  jej  perłowo

białych nóg, a także końcówkę pochwy przywiązaną do jej uda.

Zastanawiając  się,  dlaczego  Verin  wpadła  na  pomysł,  że  musi  zjeść

uzbrojona,  sięgnęłam  nerwowo  palcami  do  góry  i  wyciągnęłam  złoty  grot,

102

który  spadł  do  wewnątrz  mojej  bluzki.  Traktowałam  go  jak  talizman,  i

przypomniał mi Philippe. Zimne oczy Ysabeau zatrzasnęły się na nim.

"Myślałam, że grot został stracony na zawsze," powiedziała cicho.

"Philippe  dał  mi  go  na  moim  ślubie."  Zaczęłam  zdejmować  łańcuch  z

szyi, myśląc, że musi należeć do niej.

"Nie, Philippe chciał, żebyś go miała, i to był jego podarunek." Ysabeau

delikatnie zamknęła palce wokół zużytego metalu. "Musisz to chronić, moje

dziecko. Jest bardzo stary i niełatwo go zastąpić".

"Czy obiad gotowy?" zagrzmiał Baldwin, pojawiając się nagle po mojej

stronie  z  trzęsieniem  ziemi  i  jego  zwykłym  lekceważeniem  dla  układu

nerwowego gorącokrwistych.

"Tak", szepnął mi do ucha Alain.

"Tak", powiedziałam jasno, przyklejając uśmiech na swoją twarz.

Baldwin podał mi ramię.

"Chodźmy, Matthieu," Ysabeau mruknęła, biorąc syna za rękę.

"Diana?" zaproponował Baldwin, z wciąż wyciągniętą ręką.

Patrzyłam  na  niego  z  obrzydzeniem,  zignorowałam  jego  wyciągniętą

rękę i ruszyłam w kierunku drzwi za Matthew i Ysabeau.

"To  jest  rozkaz,  nie  prośba.  Przeciwstawisz  się  mi  i  przekażę  cię  i

Matthew Kongregacji bez namysłu." Głos Baldwina był groźny.

Przez kilka chwil, rozważałam opór, do diabła z konsekwencjami. Jeżeli

tak  zrobię,  Baldwin  wygra.   Pomyśl,  przypomniałam  sobie.   I  pozostań  przy

życiu. Potem wzięłam go pod rękę, przy jego łokciu, jak nowoczesna kobieta.

Oczy Baldwin się lekko rozszerzyły.

"Dlaczego  jesteś  tak  zaskoczony,   bracie?"  zażądałam.  "Od  momentu

swojego  przyjazdu  zachowywałeś  się  jak  feudał11.  Jeśli  jesteś  zdecydowany

grać rolę króla, powinniśmy zrobić to właściwie."

"Bardzo  dobrze,   siostro."  Baldwin  zacisnął  pięść  pod  moimi  palcami.

Było to przypomnienie o jego władzy, a także jego sile.

11  Podstawą  istnienia  feudalizmu  było  rozdrobnienie  władzy  na  szereg  niewielkich  seniorii  –  okręgów

zgrupowanych wokół grodu, zamku, klasztoru, bądź innej instytucji, której naczelnik posiadał tzw.  bannus, czyli pełnię władzy publicznej. Wokół seniorów grupowali się okoliczni wojownicy, z których później ukształtował się

stan  rycerski,  stanowili  oni  grupę   fideles  i   amicis  („zaufanych”  i  „przyjaciół”)  seniora,  którzy  za  swą  posługę otrzymywali  wynagrodzenie  (lenno),  początkowo  w  postaci  ruchomości  (np.  uzbrojenia),  potem  zazwyczaj

ziemię. Teoretycznie układ lenny obowiązywał do śmierci jednej ze stron, aczkolwiek mógł zostać zerwany na

skutek niedotrzymania przez jedną z nich warunków układu (felonia). W praktyce szybko ustalił się zwyczaj, że

zarówno lenno, jak i stosunek lenny dziedziczy się z ojca na syna, a w końcu także w linii żeńskiej.

103

Baldwin  i  ja  weszliśmy  do  jadalni,  jakby  to  była  sala  audiencyjna  w

Greenwich, a my byliśmy królem i królową Anglii. Usta Fernanda drgnęły na

ten widok, a Baldwin w odpowiedzi groźnie na niego spojrzał.

"Czy  te  małe  puchary  zawierają  krew?"  Sara,  pozornie  nie  świadoma

napięcia, pochyliła się nad talerzem Gallowglassa i powąchała.

"Nie  wiedziałam,  że  nadal  je  mamy"  powiedziała  Ysabeau,  trzymając

jeden ze srebrnych grawerowanych pucharów.

Posłała  mi  uśmiech,  gdy  Marcus  odprowadził  ją  na  miejsce,  po  jego

lewej stronie, podczas gdy Matthew okrążył stół i zrobił honor Phoebe, która

siedziała obok.

"Poprosiłam  Alaina  i  Marthe,  by  ich  poszukali.  Philippe  użył  ich  na

naszym weselu." Dotykałam złotego grotu. Ernst dworsko odsunął dla mnie

krzesło. "Proszę. Siadajcie."

"Stół  jest  pięknie  zorganizowany,  Diana,"  powiedziała  Phoebe  z

uznaniem.  Ale  nie  patrzyła  na  kryształy,  szlachetną  porcelanę  czy  czyste

srebro. Zamiast tego Phoebe zwróciła uwagę na układ istot przy całej lśniącej

przestrzeni palisandru.

Mary  Sidney  kiedyś  powiedziała  mi,  że  kolejność  przy  stole  na

bankiecie  jest  nie  mniej  skomplikowana,  niż  układ  wojsk  przed  bitwą.

Pilnowałam  zasad,  których  nauczyłam  się  w  elżbietańskiej  Anglii,  tak  ściśle

jak to możliwe, przy jednoczesnej minimalizacji ryzyka wojny.

"Dziękuję, Phoebe, ale to wszystko zasługa, Marthe i Victoire. Wybrali

porcelanę" powiedziałam, celowo udając niezrozumienie.

Verin i Fernando patrzyli na talerze przed nimi i wymienili spojrzenia.

Marthe uwielbiała oko przebijające z wzoru Celeste Bleu, jaki Ysabeau zleciła

w  XVIII  wieku,  a  pierwszym  wyborem  Victoire  był  ostentacyjnie  złocony

serwis  ozdobiony  łabędziami.  Nie  mogłam  sobie  wyobrazić  jedzenia  z

żadnego  i  wybrałam  czarno-białe  neoklasyczne  nakrycia  otoczone

uroborosem12 de Clermontów uwieńczone literą C.

12  Gryzący  własny  ogon  wąż wskazuje,  że  koniec  w  procesie  wiecznego  powtarzania  odpowiada  początkowi.

Mamy tu do czynienia z symboliką cyklicznego powtarzania – obiegu  czasu, odnawiania się  świata i światów,

śmierci i odrodzenia, wieczności po prostu. Jako symbol gnostyków urobor wyraża jedność duchową i fizyczną

wszechrzeczy, która nigdy nie zaniknie i będzie trwać w nieskończoność w formie ciągłej destrukcji i odradzania

się.  Jest  to  symbol  nieskończoności,  wiecznego  powrotu  i  zjednoczenia  przeciwieństw  ( coincidentia

oppositorum).

104

"Wierzę,  że  jesteśmy  w  niebezpieczeństwie  bycia  cywilizowanymi,"

mruknęła Verin. "I też przez ciepłokrwistych."

"Nie, zbyt wczesna chwila" powiedział Fernando, podnosząc serwetkę i

rozkładając ją na kolanach.

"Toast",  wtrącił  Matthew,  unosząc  kieliszek.  "Za  bliskich,  którzy

odeszli. Niech ich dusze będą z nami dzisiaj i zawsze."

Słychać było pomruki akceptacji i echa jego słów, gdy kieliszki zostały

wzniesione.  Sara  przetarła  łzę  z  oka,  a  Gallowglass  wziął  ją  za  rękę  i  złożył

delikatny pocałunek.

"Kolejny toast za zdrowie mojej siostry Diany i narzeczonej Marcusa -

najnowszych  członków  mojej  rodziny."  Baldwin  podniósł  swój  kielich

ponownie.

"Diana i Phoebe," powiedział Marcus.

Kielichy  zostały  wzniesione  wokół  stołu,  choć  myślałam  przez  chwilę,

że  Matthew  mógłby  skierować  jego  zawartość  na  Baldwina.  Sara  wzięła

niepewny łyk wina musującego i się skrzywiła.

"Jedzmy,"  powiedziała,  stawiając  pospiesznie  kieliszek.  "Emily

nienawidziła,  gdy  jedzenie  było  zimne,  i  nie  wyobrażam  sobie,  że  Marthe

będzie bardziej wyrozumiała."

Kolacja  przebiegała  bezproblemowo.  Była  zimna  zupa  dla

ciepłokrwistych  i  malutkie  srebrne  pucharki  krwi  dla  wampirów.  Pstrąg

podawany  na  danie  rybne,  pływał  w  pobliskiej  rzece  zaledwie  kilka  godzin

wcześniej.  Pieczony  drób  był  następny  w  kolejności,  przez  wzgląd  na  Sarę,

która  nie  mogła  znieść  smaku  dzikiego  ptactwa.  Powstrzymałam  się  przed

podaniem sarniny. Na koniec posiłku Marthe i Alain umieścili na stole patery

obładowane owocami, wraz z miskami orzechów i talerzami serów.

"Co za znakomity posiłek," powiedział Ernst, siedząc wygodnie w fotelu

i klepiąc swój chudy brzuch.

Rozszedł  się  pomruk  zadowolenia  w  pokoju.  Pomimo  skalistego

początku,  cieszyliśmy  się  doskonale  przyjemnym  wieczorem  jako  rodzina.

Zrelaksowałam się w fotelu.

"Skoro  tu  jesteśmy,  mamy  kilka  nowin  do  przekazania"  powiedział

Marcus, uśmiechając się przez stół do Phoebe. "Jak wiecie, Phoebe zgodziła

się wyjść za mnie."

105

"Czy uzgodniliście datę?" Zapytała Ysabeau.

"Jeszcze  nie.  Widzisz,  zdecydowaliśmy  się  zrobić  wszystko  w

staromodny sposób" odpowiedział Marcus.

Wszystkie  twarze  de  Clermontów  w  pokoju  zwróciły  się  na  Matthew,

ich twarze były zmrożone.

"Nie  jestem  pewna  czy  staromodny  sposób  jest  opcją"  sucho

skomentowała Sara "ze względu na fakt, że wy dwoje już dzielicie pokój."

"Wampiry  mają  inne  tradycje,  Sara,"  wyjaśniła  Phoebe.  "Marcus

zapytał, czy chciałabym być z nim do końca życia. I powiedziałam, tak."

"Oh," powiedziała Sara ze zdziwieniem marszcząc brwi.

"Nie możesz mieć na myśli..." zamarłam, spojrzałam na Matthew.

"Zdecydowałam  się  zostać  wampirem."  Oczy  Phoebe  świeciły  ze

szczęścia,  gdy  patrzyła  na  jej  na-zawsze  męża.  "Marcus  twierdzi,  żebym  się

przemieniła, zanim się pobierzemy, więc tak, nasze narzeczeństwo może być

nieco dłuższe niż byśmy chcieli."

Phoebe  brzmiała  jakby  kontemplowała  niewielką  operację  plastyczną

lub zmianę fryzury, zamiast kompletnej transformacji biologicznej.

"Nie  chcę,  żeby  miała  jakieś  żale,"  powiedział  cicho  Marcus,  z  twarzą

podzieloną szerokim uśmiechem.

"Phoebe nie stanie się wampirem. Zabraniam tego." Głos Matthew był

cichy, ale rozbrzmiewał echem w zatłoczonym pokoju.

"Nie ma głosowania. To jest nasza decyzja - Phoebe i moja", powiedział

Marcus.  Potem  rzucił  rękawicę.  "I  oczywiście  Baldwina.  On  jest  głową

rodziny."

Baldwin złączył palce z przodu twarzy, jakby biorąc pod uwagę pytanie,

podczas  gdy  Matthew  spojrzał  na  syna  z  niedowierzaniem.  Marcus  wrócił

spojrzenie ojcu z wyzwaniem jego własnego.

"Wszystko, co kiedykolwiek chciałem to tradycyjny ślub, jaki dziadek i

Ysabeau mieli" powiedział Marcus. "Gdy chodzi o miłość, ty jesteś rodzinnym

rewolucjonistą, Matthew. Nie ja."

"Nawet  jeśli  Phoebe  zostanie  wampirem,  nigdy  to  nie  będzie

tradycyjne. Ze względu na chorobę krwi, nigdy nie powinna brać krwi z żyły

serca" powiedział Matthew.

106

"Jestem  pewien,  że Dziadek  wziął  krew Ysabeau."  Marcus  spojrzał na

babkę. "Czy to nie prawda?"

"Chcesz  podjąć  to  ryzyko,  wiedząc  to,  co  teraz  wiemy  o  chorobach

przenoszonych  przez  krew?"  powiedział  Matthew.  "Jeśli  naprawdę  ją

kochasz, Marcus, nie zmieniaj jej."

Zadzwonił  telefon  Matthew,  a  on  niechętnie  spojrzał  na  wyświetlacz.

"To Miriam", powiedział, marszcząc brwi.

"Nie  dzwoniłaby  o  tej  godzinie,  chyba  że  to  coś  ważnego  w

laboratorium," powiedział Marcus.

Matthew  włączył  głośnik  telefonu  więc  ciepłokrwiści  słyszeli,  tak  jak

wampiry i odpowiedział na wezwanie. "Miriam?"

"Nie, ojcze. To twój syn. Benjamin".

Głos po drugiej stronie linii był zarówno obcy jak  i znany, jak głosy w

koszmarach często bywały. Ysabeau wstała, jej twarz była koloru śniegu.

"Gdzie jest Miriam?" zażądał Matthew.

"Nie wiem," odpowiedział Benjamin leniwym tonem. "Być może z kimś

o imieniu Jason. Dzwonił kilka razy. Czy kimś o imieniu Amira. Dzwoniła dwa

razy. Miriam jest twoją suką, Ojcze. Być może, jeśli pstrykniesz palcami, ona

przybiegnie."

Marcus  otworzył  usta,  a  Baldwin  syknął  ostrzeżenie,  które

spowodowało, że szczęki bratanka pozostały zamknięte.

"Powiedziano  mi,  że  były  kłopoty  w  Sept-Tours.  Z  jakąś  czarownicą"

powiedział  Benjamin.  Matthew  nie  chwycił  przynęty.  "Czarownica  odkryła

tajemnicę  de  Clermontów,  zrozumiałem  to,  ale  zmarła,  zanim  mogła  ją

ujawniać.  Jaka  szkoda."  Benjamin  wydał  dźwięk  szyderczej  sympatii.  "Czy

była  podobna  do  tej,  którą  trzymałeś  w  niewoli  w  Pradze?  Fascynująca

istota."

Matthew  odwrócił  głowę,  automatyczne  sprawdzając,  czy  jestem

bezpieczna.

"Zawsze  mówili,  że  jestem  czarną  owcą  w  rodzinie,  ale  jesteśmy

bardziej  podobni,  niż  chcesz  to  przyznać"  kontynuował  Benjamin.

"Przybyłem by dzielić twoje upodobanie do towarzystwa czarownic".

107

Poczułam  zmianę  w  powietrzu,  jakby  wściekłość  kipiała  przez  żyły

Matthew. Moja skóra szczypała, i w moim lewym kciuku rozpoczęło się tępe

pulsowanie.

"Nic co robisz mnie nie interesuje," powiedział Matthew chłodno.

"Nawet jeśli wiąże się to z Księgą Życia?" Benjamin czekał kilka chwil.

"Wiem,  że  tego  szukasz.  Czy  to  ma  jakieś  znaczenie  dla  twoich  badań?

Trudny temat, genetyka."

"Czego chcesz?" Zapytał Matthew.

"Twojej  uwagi." Benjamin  roześmiał  się.  Matthew  zamilkł  jeszcze  raz.

"Nie często trwonisz słowa, Matthew," powiedział Benjamin. "Na szczęście,

twoja  kolej,  aby  słuchać.  W  końcu  znalazłem  sposób,  aby  zniszczyć  ciebie  i

resztę de Clermontów. Ani Księga Życia, ani twoja żałosna wizja nauki teraz

nie może pomóc."

"Będę się dobrze bawił robiąc z ciebie kłamcę" obiecał Matthew.

"Och,  nie  sądzę."  Głos  Benjamina  przycichł,  jakby  przekazywał  wielką

tajemnicę.  "Widzisz,  ja  wiem,  co  czarownice  odkryły  wiele  lat  temu.  A  ty?"

Spojrzenie  Matthew  zawisło  na  mnie.  "Będę  w  kontakcie,"  powiedział

Benjamin. Połączenie zostało przerwane.

"Zadzwoń  do  laboratorium,"  powiedziałam  szybko,  myśląc  tylko  o

Miriam.

Palce Matthew gnały, aby wykonać połączenie.

"Dzwonisz  w  porę,  Matthew.  Czego  dokładnie  mam  szukać  w  twoim

DNA?  Marcus  powiedział,  żeby  szukać  markerów  rozrodczych.  Co  to  ma

znaczyć?"  Miriam  brzmiała  ostro,  zirytowanie,  i  zupełnie  jak  ona.  "Twoja

skrzynka jest przepełniona, a ja jestem w trakcie wakacji, tak przy okazji."

"Czy jesteś bezpieczna?" Głos Matthew był zachrypnięty.

"Tak. Dlaczego? "

"Czy wiesz, gdzie jest twój telefon?" Zapytał Matthew.

"Nie.  Gdzieś  go  dzisiaj  zostawiłam.  W  sklepie,  prawdopodobnie.

Jestem pewna, że ktokolwiek go ma zadzwoni do mnie."

"W  zamian  zadzwonił  do  mnie".  zaklął  Matthew.  "Benjamin  ma  twój

telefon, Miriam."

Linia zamilkła.

108

" Twój  Benjamin?"  Zapytała  przerażona  Miriam.  "Myślałam,  że  nie

żyje."

"Niestety, nie" powiedział Fernando, z prawdziwym żalem.

"Fernando?" Jego imię wyszło z ust Miriam ze świstem ulgi.

" Sim,  Miriam.   Tudo  bem  Contiego?  (Tak  Miriam,  Wszystko  ok.?)"

delikatnie zapytał Fernando.

"Dzięki  Bogu,  że  tam  jesteś.  Tak,  tak,  w  porządku."  Głos  Miriam  był

zszokowany ale robiła spory wysiłek, aby go kontrolować. "Kiedy ostatni raz

ktoś słyszał o Benjaminie?"

"Ponad  sto  lat  temu,"  powiedział  Baldwin.  "A  teraz  Matthew  jest  w

domu  od  kilku  tygodni,  a  Benjamin  już  znalazł  sposób  żeby  się  z  nim

skontaktować."

"Oznacza  to,  że  Benjamin  obserwował  i  czekał  na  niego,"  szepnęła

Miriam. "Och, Boże."

"Czy  w  telefonie  jest  coś,  o  naszych  badaniach,  Miriam?"  Zapytał

Matthew. "E-maile? Dane?"

"Nie.  Wiesz,  że  usuwam  moje  e-maile  po  tym  jak  je  przeczytam."

Przerwała.  "Moja  książka  adresowa.  Benjamin  ma  teraz  numery  twoich

telefonów."

"Dostaniemy nowe," energicznie powiedział Matthew. "Nie wracaj do

domu.  Zostań  z  Amirą  w  Old  Logde.  Nie  chcę  by  któraś  z  was  była  sama.

Benjamin wspominał imię Amiry." Matthew zawahał się. "Jasona też."

Miriam wstrzymała oddech. "Syna Bertranda?"

"Wszystko w porządku, Miriam," powiedział Matthew, starając się być

kojącym. Byłam zadowolona, że nie może zobaczyć wyrazu w jego oczach.

"Benjamin zauważył, że zadzwonił do ciebie kilka razy, to wszystko."

"Zdjęcie Jasona jest w moim telefonie. Teraz Benjamin będzie w stanie

go  rozpoznać!"  powiedziała  Miriam,  wyraźnie  zdenerwowana.  "Jason  jest

wszystkim,  co  mi  zostało  po  moim  partnerze,  Matthew.  Jeśli  coś  mu  się

stanie-"

"Upewnię  się,  że  Jason  jest  świadomy  zagrożenia."  Matthew  spojrzał

na Gallowglassa, którzy natychmiast wyjął swój telefon.

"Jace?"  mruknął  Gallowglass,  kiedy  wychodził  z  pokoju,  cicho

zamykając za sobą drzwi.

109

"Dlaczego Benjamin pojawił się teraz?" tępo zapytała Miriam.

"Nie wiem." Matthew spojrzał w moim kierunku. "Wiedział, o śmierci

Emily i wspomniał nasze badania genetyczne i Księgę Życia."

Mogłam wyczuć, że jakiś kluczowy kawałek puzzli wpada na miejsce.

"Benjamin  był  w  Pradze  w  1591,"  powiedziałam  powoli.  "To  tam

Benjamin musiał usłyszeć o Księdze Życia. Cesarz Rudolf ją miał."

Matthew  posłał  mi  ostrzegawcze  spojrzenie.  Kiedy  mówił,  jego  głos

zamienił  się  na  pełen  werwy.  "Nie  martw  się,  Miriam.  Dowiemy  się,  po  co

Benjamin  tu  jest,  obiecuję."  Matthew  upomniał  jeszcze  Miriam,  żeby

uważała i powiedział jej, że zadzwoni ponownie kiedy dotrzemy do Oxfordu.

Gdy odłożył słuchawkę, cisza była ogłuszająca.

Gallowglass wpadł z powrotem do pomieszczenia. "Jace nie widział nic

niezwykłego, ale obiecał mieć się na baczności. Więc. Co teraz zrobimy?"

" My? " powiedział Baldwin, unosząc brwi.

"Ja odpowiadam za Benjamina," ponuro powiedział Matthew.

"Tak,  jest"  zgodził  się  Baldwin.  "Najwyższy  czas  żebyś  to  przyznał,  i

zajął  się  chaosem,  który  spowodowałeś  zamiast  ukrywać  się  za  spódnicami

Ysabeau  i  oddawać  tym  intelektualnym  fantazjom  o  metodzie  leczenia

krwawego szału i odkrywaniu sekretów życia."

"Być może czekałeś zbyt długo, Matthew" dodała Verin. "Byłoby łatwo

zniszczyć Benjamina w Jerozolimie, gdy po raz pierwszy się odrodził, ale teraz

nie  będzie.  Benjamin  nie  mógł  ukrywać  się  przez  tak  długi  czas,  nie  mając

dzieci i sojuszników wokół siebie."

"Matthew  jakoś  sobie  poradzi.  On  jest  rodzinnym  zabójcą,  prawda?"

powiedział Baldwin kpiąco.

"Ja pomogę," powiedział Marcus do Matthew.

"Nidzie  nie  jedziesz,  Marcus.  Zostaniesz  tutaj,  przy  moim  boku  i

powitasz  delegację  Kongregacji.  Tak  samo  Gallowglass  i  Verin.  Musimy

pokazać rodzinną solidarność."

Baldwin studiował uważnie Phoebe. Wróciła mu oburzone spojrzenie.

"Rozważyłem  twoje  pragnienie,  by  stać  się  wampirem,  Phoebe,"

poinformował Baldwin, gdy jego inspekcja dobiegła końca, "I jestem gotów

je  wspierać,  niezależnie  od  uczuć  Matthew.  Dążenie  Marcusa  do

110

tradycyjnego  związku,  wykaże,  że  de  Clermontowie  nadal  honorują  stare

tradycje. Również tutaj zostaniesz."

"Jeśli  Marcus  chce  żebym  tak  zrobiła,  byłabym  zachwycona,  aby

pozostać  w  domu  Ysabeau.  Czy  to  będzie  w  porządku,  Ysabeau?"  Phoebe

wykorzystała  uprzejmość  zarówno  jako  broń  jak  i  podporę,  jak  tylko

Brytyjczycy mogli.

"Oczywiście,"  powiedziała  Ysabeau,  siadając  ostatecznie.  Opanowała

się i słabo uśmiechnęła do narzeczonej swojego wnuka. "Jesteś zawsze mile

widziane, Phoebe."

"Dziękuję,  Ysabeau,"  odpowiedziała  Phoebe,  dając  Baldwinowi

znaczące spojrzenie.

Baldwin  zwrócił  swoją  uwagę  na mnie.  "Pozostaje  jeszcze  decyzja,  co

zrobić z Dianą."

"Moja żona, jak i mój syn, są moją sprawą", powiedział Matthew.

"Nie  możesz  teraz  powrócić  do  Oksfordu".  Baldwin  ignorował

przerywnik brata. "Benjamin nadal może tam być."

"Pojedziemy do Amsterdamu," szybko powiedział Matthew.

"Również  poza  dyskusją,"  powiedział  Baldwin.  "Dom  jest  nie  do

obrony.  Jeśli  nie  możesz  zapewnić  jej  bezpieczeństwa,  Matthew,  Diana

zostanie z moją córką Miyako."

"Diana znienawidzi Hachiōji" stwierdził Gallowglass z przekonaniem.

"Nie wspominając Miyako," mruknęła Verin.

"Wtedy  Matthew  lepiej  wykona  swój  obowiązek."  Baldwin  wstał.

"Szybciej".

Brat Matthew opuścił pokój tak szybko, że wydawał się zniknąć. Verin i

Ernst  szybko  powiedzieli  dobrej  nocy  i  poszli.  Kiedy  wyszli,  Ysabeau

zaproponowała  nam  przejście  do  salonu.  Było  tam  stare  stereo  i  Brahms

tłumił odgłosy rozmowy.

"Co  zrobisz,  Matthew?"  Ysabeau  nadal  wyglądała  na  rozbitą.  "Nie

możesz pozwolić Dianie jechać do Japonii. Miyako zje ją żywcem."

"Pojedziemy do domu Bishopów w Madison," powiedziałam.

Trudno  było  stwierdzić,  kto  był  najbardziej  zaskoczony  tym

objawieniem, że jedziemy do Nowego Jorku: Ysabeau, Matthew, czy Sara.

111

"Nie  jestem  pewien,  czy  to  dobry  pomysł,"  ostrożnie  powiedział

Matthew.

"Em  odkryła  coś  ważnego  tutaj, w  Sept-Tours  –  coś  czego  nie  chciała

ujawnić, a wolała umrzeć." Dziwiłam się, jak spokojnie brzmiałam.

"Czemu tak myślisz?" Zapytał Matthew.

"Sara powiedziała, że Em szperała w rzeczach w Okrągłej Wieży, gdzie

są  przechowywane  wszystkie  zapisy  rodziny  de  Clermont.  Jeśli  wiedziała  o

dziecku czarownicy w Jerozolimie, chciała wiedzieć więcej" odpowiedziałam.

"Ysabeau  powiedziała  nam  obu  o  dziecku"  powiedziała  Sara,  patrząc

na Ysabeau w celu potwierdzenia. "Potem powiedziałyśmy Marcusowi. Więc

nadal  nie  rozumiem,  dlaczego  to  oznacza,  że  powinniśmy  jechać  do

Madison".

"Bo  cokolwiek  to  było,  co  odkryła  Emily,  sprowadzę  ją  przywołując

duchy,"  powiedziałam.  "Sara  uważa,  że  Emily  próbowała  dotrzeć  do  mojej

mamy. Może mama też coś wiedziała. Jeśli to prawda, możemy być w stanie

dowiedzieć się o tym więcej w Madison."

"Dużo  przemyśleń   możliwe  i   być  może,  cioteczko"  powiedział

Gallowglass z dezaprobatą.

Spojrzałam  na  mojego  męża,  który  nie  zareagował  na  moją  sugestię,

zamiast  tego  wpatrywał  się  z  roztargnieniem  w  swój  kieliszek.  "Co  o  tym

myślisz, Matthew?"

"Możemy pojechać do Madison", powiedział. "Na razie."

"Pojadę z tobą," mruknął Fernando. "Dotrzymam towarzystwa Sarze."

Uśmiechnęła się do niego z wdzięcznością.

"Tu  dzieje  się  więcej,  niż  widać  na  pierwszy  rzut  oka  -  i  obejmuje  to

Knoxa i Gerberta. Knox przybył do Sept-Tours z powodu listu, który znalazł w

Pradze, w którym wspomniano Ashmole 782." Matthew spojrzał ponuro. "To

nie  może  być  przypadek,  że  Knox  odkrył  list,  i  to  było  zbieżne  ze  śmiercią

Emily i ponownym pojawieniem się Benjamina."

"Byłeś  w  Pradze.  Księga  życia  była  w  Pradze.  Benjamin  był  w  Pradze.

Knox  znalazł  coś  w  Pradze"  powiedział  Fernando  powoli.  "Masz  rację,

Matthew. To więcej niż zbieg okoliczności. To wzór."

112

"Jest  coś  jeszcze,  coś,  czego  ci  nie  powiedzieliśmy  o  Księdze  Życia",

powiedział  Matthew.  "Jest  napisana  na  pergaminie  wykonanym  ze  skór

demonów, wampirów i czarownic."

Marcus  wytrzeszczył  oczy.  "Oznacza  to,  że  zawiera  informację

genetyczną."

"To  nasze  podejrzenia,"  powiedział  Matthew.  "Nie  możemy  pozwolić

na to, by wpadła w ręce Knoxa albo, nie daj Boże, Benjamina."

"Znalezienie Księgi Życia i jej brakujących stron nadal musi być naszym

priorytetem", zgodziłam się.

"To  nie  tylko  może  nam  powiedzieć  o  pochodzeniu  i  ewolucji  istot,

może pomóc nam również zrozumieć krwawy szał" powiedział Marcus. "Ale

możemy  nie  być  w  stanie  zebrać  z  niej  żadnej  użytecznej  informacji

genetycznej."

"Dom Bishopów zwrócił Dianie stronę z chemicznych zaślubin, wkrótce

po naszym powrocie" powiedział Matthew.

Dom  był  znany  wśród  okolicznych  czarownic  za  jego  magiczne  złe

zachowanie  i  częste  zabieranie  cenionych  przedmiotów  na  przechowanie,

tylko w celu przywrócenia ich właścicielom w późniejszym terminie.

"Jeśli uda nam się dotrzeć do laboratorium, możemy to przetestować."

"Niestety,  nie  jest  łatwo  rozmawiać  o  twojej  drodze  do

najnowocześniejszych  genetycznych  laboratoriów."  Marcus  pokręcił  głową.

"I Baldwin ma rację. Nie możesz jechać do Oksfordu."

"Może  Chris  mógłby  znaleźć  coś  dla  ciebie  w  Yale.  Również  jest

biochemikiem.  Czy  jego  laboratorium  ma  odpowiedni  sprzęt?"  Moje

rozumienie praktyk laboratoryjnych zanika około 1715 r.

"Nie  zrobię  analizy  stron  z  Księgi  Życia  w  laboratorium  uczelni,"

powiedział  Matthew.  "Praca  ze  starożytnym  DNA  jest  wymagająca.  Będę

szukać prywatnego laboratorium. Musi być coś, co można wynająć."

"Starożytne  DNA  jest  nietrwałe.  Będziemy  potrzebować  więcej  niż

jedną pojedynczą stronę do pracy, jeżeli chcemy uzyskać wiarygodne wyniki"

ostrzegł Marcus.

"Następny  powód,  aby  wydobyć  Ashmole  782  z  biblioteki"

powiedziałam.

"Jest bezpieczny, tam gdzie jest, Diana" zapewnił mnie Matthew.

113

"Na razie", odpowiedziałam.

"Gdzieś w świecie, są jeszcze dwie luźne strony?" Powiedział Marcus.

"Moglibyśmy szukać ich w pierwszej kolejności."

"Może uda mi się pomóc," zaoferowała się Phoebe.

"Dzięki,  Phoebe." Widziałem  partnerkę Marcusa  w  trybie  badawczym

w  Okrągłej  Wieży.  Byłabym  szczęśliwa,  mając  jej  umiejętności  do  swojej

dyspozycji.

"A  Benjamin?"  Zapytała  Ysabeau.  "Czy  wiesz,  co  miał  na  myśli,  kiedy

powiedział, że przybył dzielić twoje upodobanie dla czarownic, Matthew?"

Matthew pokręcił głową.

Mój  szósty  zmysł  czarownicy  mówił  mi,  że  znalezienie  odpowiedzi  na

pytanie Ysabeau, równie dobrze może być kluczem do wszystkiego.

Tłumaczenie: Fiolka2708

114

SŁOŃ

O CE

C  W ZN

Z AKU

K  LWA

Urodzona gdy słońce znajdzie się w znaku lwa, będzie naturalnie subtelna i

dowcipna, spragniona wiedzy.

Cokolwiek usłyszy lub zobaczy, a będzie wyglądało na skomplikowane,

natychmiast zapragnie to poznać.

Magiczne nauki stale będą jej towarzyszyły. Będzie dobrze znana i bardzo

kochana przez księcia.

Jej pierwszym dzieckiem będzie dziewczynka, a drugim chłopiec.

Podczas swojego życia spotka ją wiele kłopotów i zagrożeń.

- Anonimowy angielski notatnik, r. 1590, Gonçalves MS 4890, f. 12v

115

SIED

E EM

Stanęłam,  w  pełniącym  rolę  warsztatu  i  spiżarni,  pokoju  Sary  i

zaczęłam  wpatrywać  się  w  kurz  na  falującym  szkle  okien.  Cały  dom

potrzebował  solidnego  wietrzenia.  Sztywna,  mosiężna  zasuwa  na  okiennej

ramie okna, na początku opierała się moim próbom, ale napęczniała rama w

końcu poddała się po walce i okno odskoczyło, drżąc z oburzenia przeciwko

szorstkiemu traktowaniu.

„Załatwione,”  powiedziałam  z  rozdrażnieniem,  odwracając  się  i

lustrując pokój przed sobą. Było to intymne, dziwne miejsce, w którym moje

ciotki  spędziły  dużo  czasu,  a  i  ja  trochę.  Sara  zostawiła  swój  zwykły

nieporządek  za  progiem.  Tutaj  wszystko  było  czyste  i  schludne,  czyste

powierzchnie,  kamienne  słoje  poustawiane  na  półkach,  drewniane  szuflady

oznaczone naklejkami z nazwami zawartości.

JEŻÓWKA,  ZŁOCIEŃ  MARUNA,  OSTROPEST  PLAMISTY,  TARCZYCA,

SADZIEC PRZEROŚNIĘTY, KRWAWNIK POSPOLITY, SERDECZNIK POSPOLITY.

Chociaż  składniki  warsztatu  rzemieślniczego  Sary  nie  były  ustawione

alfabetycznie,  byłam  pewna,  że  stały  według  jakichś  wiedźmich  zasad,  tak

żeby w każdej chwili mogła sięgnąć do potrzebnych ziół czy nasion.

Sara  zabrała  grimoire13  (grymuar)  Bishopów  do  Sept-Tours,  ale  teraz

był tu gdzie przynależał: leżał na pozostawionym przez Em starym pulpicie,

który  kupiła  w  jednym  ze  sklepów  z  antykami  w  Bouckville.  Ona  i  Sara

odpiłowały  jeden  z  filarów  podpierających  i  teraz  pulpit  leżał  na  starym

kuchennym stole, który zjawił się tu wraz z pierwszymi Bishopami pod koniec

osiemnastego wieku. Jedna z nóg stołu była wyraźnie krótsza od pozostałych

- nikt nie wiedział dlaczego – ale nierówność desek podłogowych, sprawiała,

13  Grimoire (starofr.  gramaire, śrdwłac.  grammar),  czasem  spolszczane  jako grymuar –  księga  wiedzy magicznej,  szczególnie  bardzo  stara.  Najczęściej  przez  grimoire  rozumie  się  księgi  magiczne  pisane  od

średniowiecza do XVIII  wieku włącznie,  dla  nowszych  dzieł okultystycznych nazwę  tę  stosuje  się  raczej

przenośnie,  dla  starszych  raczej  błędnie.  Etymologia  słowa  grimoire wywodzi  się  od  francuskiego,  co oznacza  księga  czarodziejska oraz  nieczytelne  pismo[1].  Księgi  te  zawierają  skrótową  wiedzę astrologiczną, listy aniołów i demonów,  zbiory zaklęć,  wskazówki  do  wyrabiania  talizmanów i przywoływania bytów

duchowych i eterycznych (salamander, ondyn itp.).

116

że był wyjątkowo równy i solidny. Jako dziecko myślałam, że to była magia.

Jako dorosła, że to było głupie szczęście.

Przeróżne  stare  urządzenia  i  poturbowany  sprzęt  elektryczny  z

wyprzedaży,  walały  się  wokół  warsztatu  pracy  Sary.  Było  tam  nieduże

naczynie  do  gotowania  na  wolnym  ogniu  w  kolorze  awokado,  sędziwy

ekspres, dwa młynki do kawy i blender. Było tam wiele narzędzi nowoczesnej

czarownicy, choć Sara wciąż trzymała wielki, czarny kocioł na kominku jak za

starych dobrych czasów. Moje ciotki używały gotowania na wolnym ogniu do

sporządzania  olejów  i  mikstur,  młynków  do  kawy  i  blendera  do

przygotowywania  kadzideł  i  mielenia  ziół,  a  ekspresu  do  przyrządzania

naparów.  W  rogu  stała,  lśniąca  bielą,  unikalna  lodówka  z  czerwonym

krzyżem na drzwiach, wyłączona i nieużywana.

„Może

Matthew

znajdzie

coś

bardziej

zaawansowanego

technologicznie dla Sary,” dumałam głośno. Palnik Bunsena.

Być  może  kilka  alembików14.  Nagle  zatęskniłam  za  dobrze

wyposażonym, szesnastowiecznym laboratorium Mary Sidney. Spojrzałam w

górę,  mając  nadzieję,  że  ujrzę  wspaniałe  malowidła  ścienne,  na  murach

Zamku w Baynard, przedstawiające procesy alchemiczne.

Zamiast  tego,  pomiędzy  odkrytymi  krokwiami,  wisiały  zawieszone  na

sznurkach suszone zioła i kwiaty. Niektóre z nich potrafiłam zidentyfikować:

napęczniały  strąk  czarnuszki  siewnej,  ponakłuwany  maleńkimi  nasionkami,

kolczasto  zakończony  oset  mleczny;  dziewanna  na  długich  łodygach

zwieńczona  jasnymi,  żółtymi  kwiatami,  które  zawdzięczały  swoją  nazwę

gromnicom  czarownic,  łodygi  kopru  włoskiego.  Sara  znała  każdy  z  nich  z

wyglądu, dotyku, smaku i zapachu. Przy ich pomocy mogła rzucać zaklęcia i

produkować  uroki.  Suche  rośliny  były  szare  od  kurzu,  ale  ja  wiedziałam

lepiej,  że  to  im  w  niczym  nie  przeszkadza.  Sara  nigdy  by  mi  nie  wybaczyła,

gdyby przyszła do swojego warsztatu-spiżarni i zastała tylko łodygi.

Warsztat-spiżarnia  była  niegdyś  wiejską  kuchnią.  Jedną  ze  ścian

zajmował  ogromny  kominek  razem  z  rozległym  paleniskiem  i  parą  pieców.

14  Alembik (łac.  alembicus)  –  dawny sprzęt  laboratoryjny w  postaci  szklanego  lub  metalowego  naczynia  -

zbiornika,  zakończonego  szyjką,  w  której  osadzano  korek  lub  specjalną  głowicę  z  wychodzącą  z  niej  zagiętą rurką. Służył do destylacji prostej. Wbrew popularnej opinii, która wynalezienie alembiku przypisuje Dżabir Ibn

Hajjanowi około  roku  800,  urządzenie  to  znane  było  greckim alchemikom co  najmniej  kilkaset  lat  wcześniej.

W średniowieczu używano go powszechnie.

117

Powyżej  znajdował  się  strych,  dostępny  dzięki  chwiejnej  starej  drabinie.

Spędziłam  tam  wiele  deszczowych  popołudni,  zwinięta  w  kłębek,  słuchając

bębniącego  w  dach  deszczu.  Teraz  na  górze  była  Corra  z  jednym  otwartym

okiem w leniwym zainteresowaniu.

Westchnęłam, wprawiając w taniec drobinki kurzu. Zamierzałam wziąć

wodę – i zużyć dużo energii – żeby uczynić ten pokój ponownie przyjemnym.

A  jeśli  moja  matka  wiedziała,  co  może  nam  pomóc  odnaleźć  księgę,  to

właśnie tu powinnam to znaleźć.

Rozległ  się  miękki  dźwięk  gongu.  Potem  następny.  Goody  Alsop

nauczyła  mnie  jak  rozpoznać  nici  obwiązujące  świat  i  spleść  je  w  zaklęcia,

których nie  ma w  żadnym  grumuarze. Te  wątki były wokół  mnie  przez  cały

czas, ale gdy ocierały się o siebie, tworzyły coś w rodzaju muzyki. Sięgnęłam i

nawinęłam kilka kosmyków na swoje palce.

Niebieski  i  bursztynowy  –  kolory,  które  łączyły  przeszłość  z

teraźniejszością  i  przyszłością.  Widziałam  jej  już  wcześniej,  ale  tylko  w

narożnikach, gdzie niczego nie podejrzewające żywe istoty nie mogłyby być

schwytane w osnowy i wątki czasu.

Jak  można  było  się  spodziewać,  czas  w  domu  Bishopów  nie

zachowywał się tak jak powinien. Skręciłam niebieski i bursztynowy wątek w

węzeł,  próbując  wcisnąć  je  tam  gdzie  powinny  być,  ale  wyskoczyły  z

powrotem, obciążając  powietrze wspomnieniami  i  żalem. Utkany węzeł  nie

mógł naprawić tego, co było tu złe.

Moje  ciało było  wilgotne  od  potu,  jednak  skończyłam  wypierać  kurz i

brud  z  jednego  miejsca  w  drugie.  Zapomniałam  jak  gorąco  może  być  w

Madison  o  tej  porze  roku.  Podnosząc  wiadro  brudnej  wody,  popchnęłam

drzwi warsztatu-spiżarni. Nie ustąpiły.

„Rusz  się,  Tabitha,”  powiedziałam,  popychając  drzwi  jeszcze  o  cal  w

nadziei, że odsunę kota.

Tabitha  miauknęła.  Nie  chciała  dołączyć  do  mnie  pokoju.  To  było

królestwo Sary i Em, a we mnie widziała intruza.

„Naślę na ciebie Corrę,” zagroziłam.

Tabitha  ustąpiła.  Wyciągnęła  z  trzaskiem  przed  siebie  jedną  łapę,

potem następną i czmychnęła.

118

Kot Sary nie miał życzenia walczyć z moim chowańcem, ale wrodzone

poczucie godności zakazało jej pospiesznego wyjścia.

Otworzyłam  tylne  drzwi.  Na  zewnątrz  rozbrzmiewał  warkot  małych

owadów i nieustające uderzanie.

Wylałam brudną wodę na taras, a Tabitha wyskoczyła na zewnątrz by

dołączyć  do  Fernando.  Stał  z  ze  stopą  opartą  o  pieniek  służący  nam  do

rąbania drewna, patrząc jak Matthew krąży przy ogrodzeniu.

„Wciąż  tam  jest?”  Zapytałam,  kołysząc  pustym  wiadrem.  Odgłosy

uderzeń rozbrzmiewały od wielu dni: najpierw wymiana luźnych gontów na

dachu,  potem  wbijanie  treliażu  na  miejsce  w  ogrodzie,  a  teraz  naprawa

ogrodzenia.

„Umysł  Matthew  jest  spokojniejszy,  gdy  on  pracuje  rękami,”

powiedział  Fernando.  „Rzeźbienie  w  kamieniu,  walka  na  miecze,  pływanie

łodzią, pisanie poematu, przeprowadzanie eksperymentu – to naprawdę bez

znaczenia.”

„Myśli  o  Benjaminie.”  Jeśli  tak,  to  nic  dziwnego,  że  szukał  czegoś  co

rozproszy jego myśli.

Chłodna  uwaga  Fernando  zwróciła  się  w  moją  stronę.  „Im  więcej

Matthew  myśli  o  swoim  synu,  tym  częściej  wraca  do  czasów  gdy  nie  lubił

siebie i swoich wyborów.”

„Matthew  nie  mówił  często  o  Jerozolimie.  Pokazał  mi  swoją  odznakę

pielgrzyma i opowiedział o Eleanor.” Nie było tego dużo, biorąc pod uwagę

jak  długo  tam  był.  I  takie  pradawne  wspomnienia  nie  miały  szansy  ujawnić

się dzięki mojemu pocałunkowi czarownicy.

„Ach.  Piękna  Eleanor.  Jej  śmierć  była  kolejną  pomyłką,  której  można

było  uniknąć,”  powiedział  gorzko  Fernando.  „Matthew  nigdy  nie  powinien

udawać się do Ziemi Świętej za pierwszym razem, o drugim nie wspominając.

Polityka i rozlew krwi to było zbyt wiele do zniesienia dla młodego wampira,

zwłaszcza dla dotkniętego krwawym szałem. Ale Philippe potrzebował każdej

broni, jeśli miał nadzieję na sukces w departamencie Zamorskim.”

Historia  średniowiecza  nie  była  moją  specjalnością,  ale  krzyżackie

kolonie  przywodziły  mgliste  wspomnienia  krwawych  konfliktów  i

śmiercionośnego oblężenia Jerozolimy.

119

„Philippe  marzył  o  utworzeniu  tam  królestwa   manjasang15,  ale  nic  z

tego nie wyszło. Jedyny raz z życiu nie docenił chciwości ciepłokrwistych, nie

wspominając  o  ich  fanatyzmie  religijnym.  Philippe  powinien  zostawić

Matthew w Cordobie z Hughem i ze mną, Matthew nie mógł mu pomóc w

Jerozolimie ani w Acre, ani w żadnym innym miejscu do którego wysłałby go

ojciec.” Fernando potraktował pieniek brutalnym kopniakiem, który skruszył

mech  ze  starego  drewna.  „Wygląda  na  to,  że  krwawy  szał  nie  jest  atutem,

gdy ten kogo dotyczy jest mordercą.”

„Nie myślałam, że lubiłeś Philippe,” powiedziałam miękko.

„Z  czasem  zacząłem  go  szanować.  Ale  lubić  go?”  Fernando  pokręcił

głową. „Nie.”

Ostatnio  doświadczałam  ukłucia  niechęci,  gdy  chodziło  o  Philippe.  W

końcu  przydzielił  Matthew  rolę  rodzinnego  zabójcy.  Czasami,  patrząc  na

mojego męża stojącego samotnie pośród wydłużających się letnich cieni albo

rysującego się na tle okna, widzę ciężar odpowiedzialności obciążający jego

ramiona.

Matthew  wpasował  w  ziemię  słup  ogrodzeniowy  i  spojrzał  w  górę.

„Potrzebujesz czegoś?” Krzyknął.

„Nie. Może trochę wody,” odkrzyknęłam.

„Zmuś Fernando do pomocy.” Matthew wskazał na puste wiadro. Nie

aprobował noszenia ciężkich rzeczy przez ciężarne kobiety.

„Oczywiście,” powiedziałam niezobowiązująco, gdy Matthew powrócił

do swojej pracy.

„Nie chcesz żebym nosił wiadra.” Fernando położył sobie dłoń na sercu

w udawanym przerażeniu. „Ranisz mnie. Jak zachowam twarz w rodzinie de

Clermontów,  jeśli  ty  nie  pozwalasz  się  postawić  na  piedestale  jak  przystało

prawdziwemu rycerzowi?”

„Jeśli  powstrzymasz  Matthew  od  wynajęcia  stalowego  walca  do

odnowienia  podjazdu,  pozwolę  ci  nosić  błyszczącą  zbroję  do  końca  lata.”

Cmoknęłam Fernando w policzek i odeszłam.

Czując  niepokój  i  niewygodę  w  upale,  porzuciłam  puste  wiadro  w

kuchennym zlewie i poszłam szukać mojej ciotki. Nie trudno było ją znaleźć.

Sara siedziała w bujanym fotelu mojej babci w ukrytym pokoju wpatrując się

15 Manjasang – określenie wampira w języku oksytańskim (Francja, Prowansja)

120

w hebanowe drzewo wyrastające z kominka. Po powrocie do Madison, Sara

musiała  skonfrontować  się  z  odejściem  Emily  w  zupełnie  nowy  sposób.  To

uczyniło ją przygaszoną i nieobecną.

„Jest  zbyt  gorąco  na  sprzątanie.  Idę  do  miasta  załatwić  sprawunki.

Chcesz iść ze mną?” Zapytałam.

„Nie, tu mi dobrze,” odparła Sara, kołysząc się tam i z powrotem.

„Hannah  O’Neil  dzwoniła  ponownie.  Zaprasza  nas  do  siebie  na

Lughnasadh  na  składkową  imprezę.”  Od  czasu  naszego  powrotu  byłyśmy

zalewane  strumieniami  telefonów  do  członków  kowenu16  w  Madison.  Sara

powiedziała wysokiej kapłance, Vivian Harrison, że czuje się doskonale będąc

pod opieką rodziny. Potem odmówiła rozmów z kimkolwiek.

Sara  zignorowała  moją  wzmiankę  o  zaproszeniu  Hannah  i  dalej

studiowała  drzewo.  „Duchy  są  zobowiązane  żeby  w  końcu  wrócić,  nie

sądzisz?”

Odkąd  wróciliśmy  dom  był  niezwykle  pusty  bez  widmowych  gości.

Matthew  winił  za  to  Corrę,  ale  Sara  i  ja  wiedziałyśmy  lepiej.  Wraz  z

niedawnym odejściem Emily, reszta duchów trzymała się z dala, żebyśmy nie

mogły dręczyć ich pytaniami jak ona sobie radzi.

„Oczywiście,” odpowiedziałam, „ale to może chwilę potrwać.”

„Dom  bez  nich  jest  tak  cichy.  Nigdy  ich  nie  widziałam  tak  jak  ty,  ale

zawsze  mogłaś  powiedzieć,  że  są  w  pobliżu.”  Sara  zakołysała  się  z  większą

energią, jak gdyby to mogło przywołać duchy bliżej.

„Co  zdecydowałaś  w  sprawie  Zwiędłego  Drzewa?  To  czekało  na

Matthew  i  na  mnie  odkąd wróciliśmy  z  1591  roku,  sękaty  czarny  pień  zajął

większość  komina,  a  jego  korzenie  i  gałęzie  rozkładały  się  w  pokoju.  Choć

wydawało  się  pozbawione  życia,  od  czasu  do  czasu  rodziło  dziwne  owoce:

kluczyki do samochodu, albo obraz chemicznego ślubu, który został wyrwany

z  Ashmole  782.  Ostatnio  zaproponowało  przepis  na  kompot  rabarbarowy  z

około 1875 roku i kilka sztucznych rzęs z 1973. Fernando i ja uważaliśmy, że

powinno  zostać  usunięte,  komin  naprawiony,  a  panele  połatane  i

pomalowane. Sara i Matthew nie byli tak przekonani.

16  Kowen –  grupa  wyznawców Wicca lub  innej religii  neopogańskiej,  działająca  zazwyczaj  w  tej  samej

miejscowości  lub  regionie.  Słowo  pochodzi  z  języka gaelickiego  szkockiego,  w  którym  znaczyło  tyle  co

"zgromadzenie".

121

„Nie  wiem,”  powiedziała  Sara  z  westchnieniem.  „Jestem  gotowa  je

wykorzystać. Zawsze możemy je udekorować na święta.”

„Jak  przyjdzie  zima,  śnieg  będzie  padał  do  środka  przez  te  szczeliny,”

powiedziałam biorąc swój portfel.

„Czego  się  nauczyłaś  o  magicznych  przedmiotach?”  Zapytała  Sara,  i

usłyszałam w jej głosie ślad normalnej ostrości.

„Nie  dotykać  ich  zanim  ich  nie  zrozumiesz,”  zaintonowałam  głosem

sześciolatki.

„Żeby ściąć magiczne drzewo z pewnością trzeba mieć kwalifikacje, jak

‘dotknięcie’,  zgadzasz  się?”  Sara  odsunęła  Tabithę  od  paleniska,  gdzie

siedziała  zapatrzona  w  korę.  „Potrzebujemy  mleka.  I  jajek.  A  Fernando

potrzebuje jakiegoś fantazyjnego ryżu. Obiecał zrobić paelle.”

„Mleko.  Jaja.  Ryż.  Mam  to.”  Posłałam  Sarze  ostatnie  zaniepokojone

spojrzenie. „Powiedz Matthew, że będę nie długo.”

Deski  podłogowe  w  holu  zaskrzypiały  oskarżycielsko,  gdy  przeszłam

przez drzwi. Zatrzymałam się, moja stopa utknęła w miejscu. Dom Bishopów

nie  był  zwykłym  domem  i  miał  tradycje  okazywania  swoich  uczuć  w  wielu

kwestiach, od tego kto miał prawo się nim zajmować po zaaprobowanie lub

nie, nowego koloru okiennic.

Ale nie było żadnej odpowiedzi. Zupełnie jak duchy, czekały.

Na  zewnątrz,  przed  frontowymi  drzwiami,  stał  zaparkowany  nowy

samochód Sary. Jej starą Honda Civic spotkał niefortunny wypadek podczas

powrotu z Montrealu, gdzie Matthew go zostawił. Jeden z pracowników de

Clermontów  miał  za  zadanie  przyprowadzić  go  do  Madison,  ale  silnik  padł

gdzieś  pomiędzy  Brockville,  a  Watertown.  Żeby  pocieszyć  Sarę,  Matthew

wręczył  jej  metalicznie  fioletowego  Mini  Coopera  w  komplecie  z  białymi

pasami  obramowanymi  na  czarno  i  srebrno  oraz  spersonalizowanymi

tablicami rejestracyjnymi, które głosiły NOWA MIOTŁA. Matthew sądził, że ta

wiadomość typowa dla czarownicy, zastąpi Sarze potrzebę umieszczania na

zderzaku naklejek z całego świata, ale ja obawiałam się, że to tylko kwestia

czasu zanim samochód będzie wyglądał jak ten stary.

Na  wypadek  gdyby,  ktoś  pomyślał  że  nowy  samochód  Sary  i  brak

sloganów,  oznaczają  iż  jej  pogaństwo  jest  chwiejne,  Matthew  kupił  piłkę

122

czarownicy  na  antenę.  Miała  rude  włosy,  spiczasty  kapelusz  i  okulary

przeciwsłoneczne.

Bez  względu  na  to  gdzie  Sara  zaparkowała,  ktoś  ją  kradł.  W  szafce  w

przedpokoju, trzymał pełne pudło zamienników.

Poczekałam, aż Matthew zacznie wbijać następny pal przy ogrodzeniu,

zanim  wskoczyłam  do  Mini  Sary.  Wycofałam  i  szybko  wyjechałam  spod

domu.  Matthew  nie  posunął  się  tak  daleko  żeby  zabraniać  mi  opuszczać

farmę  bez  towarzystwa,  a  Sara  wiedziała  dokąd  jadę.  Szczęśliwa  mogąc

uwolnić  się  od  napięcia,  otworzyłam  szyberdach  aby  łapać  powiewy

lipcowego wiatru w drodze do miasta.

Moim  pierwszym  przystankiem  był  urząd  pocztowy.  Pani  Hutchinson

przyglądała się z zainteresowaniem mojej opinającej się koszulce, ale nic nie

powiedziała.  Inne  osoby  na  poczcie,  to  dwaj  sprzedawcy  antyków  i  Smitty,

nowy najlepszy przyjaciel Matthew ze sklepu ze sprzętem budowlanym.

„Jak  się  sprawuje  ten  drewniany  młot  do  wbijania  słupów

ogrodzeniowych  u  pana  Clairmonta?”  Zapytał  Smitty,  stukając  wachlarzem

niezamówionych  przesyłek  reklamowych  w  rondo  swojego  kapelusza  John

Deere17.  „Nie  sprzedałem  żadnego  od  wieków.  W  dzisiejszych  czasach

większość ludzi woli tłuczki.”

„Matthew wydaje się z niego zadowolony.”  Większość ludzi nie jest stu

dziewięćdziesięcio dwu centymetrowym wampirem,  pomyślałam wyrzucając

ulotki lokalnego sklepu spożywczego i inne oferujące nowe opony do kosza

na recykling.

„Złapałaś  jednego  dobrego,”  powiedział  Smitty,  spoglądając  na  moją

obrączkę.  „I  wydaje  się  być  w  dobrych  stosunkach  z  panią  Bishop.”  To

ostanie zostało wypowiedziane trochę bojaźliwym tonem.

Moje usta zadrżały. Zabrałam stos katalogów, rachunków i umieściłam

je w mojej torbie. „Trzymaj się Smitty.”

„Do  widzenia,  pani  Clairmont.  Przekaż  panu  Clairmontowi,  żeby  dał

znać kiedy będzie potrzebował tego walca na podjazd.”

„Nie  pani  Clairmont.  Ja  wciąż  używam  –  Och,  nie  szkodzi,”

powiedziałam, łapiąc zdezorientowany wyraz twarzy Smittiego. Otworzyłam

drzwi  i  przepuściłam  dwoje  dzieci.  Ścigały  się  do  lizaków,  które  pani

17 JOHN DEERE – czołowy producent maszyn rolniczych na świecie.

123

Hutchinson trzymała na ladzie. Byłam prawie za drzwiami, gdy usłyszałam jak

Smitty szepce do naczelniczki poczty.

„Spotkała  pani,  pana  Clairmonta,  Annie?  Miły  facet.  Zaczynałem

przypuszczać,  że  Diana  zostanie  starą panną,  jak pani Bishop,  jeśli  wiesz  co

mam na myśli,” powiedział Smitty mrugając porozumiewawczo.

Skręciłam na zachód, na drogę nr 20, prowadzącą przez zielone pola i

stare  obejścia,  niegdyś  zaopatrujące  w  swoje  produkty  okolicznych

mieszkańców. Wiele zostało podzielonych i ich ziemie służyły innym celom.

Były  szkoły,  biura  z  granitowymi  dziedzińcami,  warsztaty  w  przerobionych

stodołach.

Kiedy dotarłam na parking, wiele supermarketów w pobliżu Hamilton,

było  praktycznie  opuszczonych.  Nawet  gdy  funkcjonował  college,  nie  były

pełne nawet w połowie.

Manewrowałam samochodem Sary do jednego z wielu wolnych miejsc

w  pobliżu  drzwi,  parkując  obok  furgonetki,  jakie  ludzie  kupowali,  gdy  mieli

dzieci.  Miała  przesuwane  drzwi  ułatwiające  montowanie  fotelików

samochodowych,  mnóstwo  uchwytów  na  kubki,  beżowe  dywaniki  zdolne

ukryć  płatki  zbożowe  ciśnięte  na  podłogę.  Moje  przyszłe  życie  stanęło  mi

przed oczami.

Zrywny  i  zwrotny  mały  samochód  Sary,  przypominał,  że  istniały  inne

opcje,  choć  Matthew  z  pewnością  będzie  nalegał  na  pancerny  czołg,  gdy

urodzą  się  bliźnięta.  Spojrzałam  na  śmieszną,  zieloną  wiedźmę  na  antenie.

Gdy  wymamrotałam  kilka  słów,  drut  antenowy  przeplótł  się    przez  piłkę  z

miękkiej pianki i kapelusz czarownicy. Nikt nie będzie kradł maskotki Sary na

mojej wachcie.

„Ładne  zaklęcie  wiążące,”  odezwał  się  za  mną  suchy  głos.  „Nie  do

wiary, że znam akurat to.”

Okręciłam  się  w  koło.  Stojąca  tam  kobieta  miała  około  pięćdziesiątki,

przedwcześnie  posiwiałe  włosy  do  ramion  i  szmaragdowo  zielone  oczy.

Otaczał ją niski szum mocy – nie pretensjonalny, ale solidny.

Była to kapłanka kowenu Madison.

„Witam,  Pani  Harrison.”  Harrisonowie  byli  jedną  ze  starych  rodzin  w

Hamilton. Przybyli z Connecticut, tak jak Bishopowie, a kobiety zachowywały

swoje nazwisko rodowe, bez względu na zawierane małżeństwa. Mąż Vivian,

124

Roger, podjął radykalny krok zmieniając swoje nazwisko Barker na Harrison,

gdy  się  pobierali,  zdobywając  tym  samym  szacowne  miejsce  w  annałach

kowenu za chęć uhonorowania tradycji i sporo nabijania się ze strony innych

mężów.

„Myślę, że jesteś już wystarczająco dorosła, żebyś mówiła do mnie po

imieniu, czyż nie?” Jej oczy opadły na mój brzuch.

„Na zakupy?”

„Acha.”  Czarownica  nie  mogła  okłamać  koleżanki  czarownicy.  W  tych

okolicznościach najlepiej było udzielać krótkich odpowiedzi.

„Cóż za zbieg okoliczności. Ja również.” Za Vivian dwa kosze na zakupy

odwróciły się od reszty i odczepiły z zaczepów.

„Więc,  masz  termin  na  styczeń?”  Zapytała  gdy  byłyśmy  w  środku.

Wypuściłam i prawie upuściłam papierową torbę z jabłkami uprawianymi na

pobliskiej farmie.

„Tylko jeśli donoszę do terminu. Spodziewam się bliźniąt.”

„Bliźnięta  są  utrapieniem.”  Powiedziała  Vivian  za  smutkiem.  „Zapytaj

Abby.” Machnęła w kierunku kobiety trzymającej dwa kartony jaj.

„Witaj,  Diano.  Nie  sądzę,  żebyśmy  się  poznały.”  Abby  położyła  jeden

karton  w  części  przeznaczonej  dla  brzdąców.  Przypięła  jajka  na  miejscu,

używając cienkich pasków. „Kiedy dzieci się urodzą, będziesz musiała znaleźć

inny  sposób  żeby  się  nie  połamały.  Mam  kilka  cukinii w  samochodzie, więc

nawet nie myśl o kupowaniu jakiejś.”

„Czy wszyscy w hrabstwie wiedzą, że jestem w ciąży?” Zapytałam. Nie

wspominając o tym, że chciałam dzisiaj zrobić zakupy.

„Tylko  czarownice,”  odrzekła  Abby.  „I  każdy  kto  rozmawiał  ze

Smittym.”  Czteroletni  chłopiec  w  koszulce  w  paski  i  masce  Spider-Mana

przebiegł szybko obok. „Johnie Pratt! Przestań gonić swoją siostrę!”

„Bez  obaw.  Znalazłem  Grace  w  alejce  z  ciastkami,”  powiedział

przystojny,  młody  człowiek  w  krótkich  spodenkach  i  w  szaro  bordowej

koszulce Uniwersytetu Colgate. Trzymał wijącego się brzdąca, którego twarz

umazana  była  czekoladą  i  okruchami  ciasteczek.  „Cześć,  Diana.  Jestem

mężem Abby, Caleb Pratt. Uczę tutaj.” Głos Caleba był spokojny, ale wokół

niego skwierczała energia. Czyżby posiadał odrobinę magii żywiołów?

125

Moje  pytanie  uwydatniło  kilka  otaczających  go  wątków,  ale  Vivian

mnie rozproszyła zanim zdążyłam się upewnić.

„Caleb jest profesorem na wydziale antropologii,” powiedziała Vivian z

dumą. „On i Abby są mile widzianym dodatkiem we wspólnocie.”

„Miło  cię  poznać,”  wymruczałam.  Cały  kowen  musi  robić  zakupy  w

Cost Cutter w czwartek.

„Tylko  wtedy,  gdy  musimy  porozmawiać  o  sprawach  biznesowych,”

powiedziała  Abby,  z  łatwością  czytając  moje  myśli.  Tak  daleko  jak  mogłam

ocenić,  miała  o  wiele  mniej  magicznego  talentu  niż  Vivian  i  Caleb,  ale  była

oczywista jakaś moc w jej krwi. „Spodziewaliśmy się zobaczyć Sarę dzisiaj, ale

nas unika. Czy wszystko u niej w porządku?”

„Niezupełnie.” Zawahałam się. Był czas, gdy kowen z Madison uosabiał

sobą  wszystko  czemu  chciałam  zaprzeczyć  na  temat  samej  siebie  i  byciu

Bishopem. Ale czarownice z Londynu nauczyły mnie, że była cena za życie w

odcięciu  od  innych  czarownic.  I  było  prostą  prawdą,  że  Matthew  i  ja  nie

mogliśmy  polegać  tylko  na  sobie.  Nie  po  tym  wszystkim  co  zdarzyło  się  w

Sept-Tours.

„Chcesz coś powiedzieć, Diano?” Vivian spojrzała na mnie przebiegle.

„Myślę, że potrzebujemy twojej pomocy.” Słowa wymknęły się łatwo.

Moje zdziwienie musiało być widoczne, ponieważ trzy czarownice zaczęły się

śmiać.

„Dobrze.  Po  to  tutaj  jesteśmy,”  odparła,  rzucając  mi  aprobujący

uśmiech. „W czym problem?”

„Sara  utknęła,”  powiedziałam  bez  ogródek.  „A  Matthew  i  ja,  mamy

kłopoty.”

„Wiem.  Mój  kciuk  dokuczał  mi  od  tygodni,”  powiedział  Caleb,

podrzucając Grace na swoim biodrze.

„Na początku myślałem, że to tylko wampiry.”

„Chodzi  o  coś  więcej.”  Mój  głos  był  ponury.  „I  obejmuje  również

czarownice. I Kongregację. Moja matka miała przeczucie tego, ale nie wiem

gdzie zacząć szukać więcej informacji.”

„Co mówi Sara?” Zapytała Vivian.

„Niewiele.  Wciąż  jest  w  żałobie  po  Emily.  Sara  siedzi  przy  kominku,

patrząc na drzewo wyrastające z jego serca i czeka, aż wrócą duchy.”

126

„A twój mąż?” Caleb uniósł brwi.

„Matthew  wymienia  słupy  w  ogrodzeniu.”  Przeczesałam  rękę  swoje

włosy,  podnosząc  wilgotne  pasma  z  mojego  karku.  Jeśli  zrobi  się  jeszcze

cieplej, będzie można smażyć jajka na samochodzie Sary.

„Klasyczny  przykład  wypartej  agresji,”  stwierdził  Caleb  refleksyjnie,

„należy ustawić twarde granice.”

„Jakiego  rodzaju  to  magia?”  Zapytałam  zdumiona,  że  on  może

wiedzieć tak wiele o Matthew z moich kilku zaledwie słów.

„To antropologia.” Uśmiechnął się Caleb.

„Może  powinniśmy  porozmawiać  o  tym  gdzie  indziej.”  Vivian

uśmiechnęła  się  serdecznie  do  coraz  większego  tłumu  obserwatorów  w

sekcji  z  produktami  rolnymi.  Niewielu  ludzi  w  sklepie  mogło  nie  zauważyć

czterech istot żywych bujających w obłokach, a kilku otwarcie podsłuchiwało

naszą  rozmowę  jednocześnie  udając,  że  oceniają  dojrzałość  kantalup  i

arbuzów.

„Spotkam  się  z  tobą  u  Sary  za  dwadzieścia  minut,”  powiedziałam

chętna do odejścia. „Ryż Arborio jest w alejce numer pięć,” powiedział Caleb

usłużnie,  oddając  Grace  na  powrót  w  ramiona  Abby.  „Jest  on  najbliższy

ryżowi do paelli w Hamilton. Jeśli to nie wystarczy, możesz zatrzymać się u

Maureen  w  sklepie  ze  zdrową  żywnością.  Specjalnie  dla  ciebie  zamówi

trochę  hiszpańskiego  ryżu.  W  przeciwnym  razie  będziesz  musiała  jechać  do

Syrakuz.”

„Dzięki,” powiedziałam słabo. Nie będzie żadnego przystanku z sklepie

ze  zdrową  żywnością,  który  był  lokalnym  miejscem  spotkań  dla  czarownic,

gdy akurat nie były w Cost Cutter. Pchnęłam mój wózek w kierunku przejścia

numer pięć.

„Nie zapomnij kupić mleka!” Zawołała za mną Abby.

Kiedy  wróciłam  do  domu,  Matthew  i  Fernando  stali  na  polu  głęboko

pogrążeni w rozmowie. Wypakowałam zakupy spożywcze i znalazłam wiadro

w  zlewozmywaku,  tam  gdzie  je  zostawiłam.  Moje  palce  wyciągnęły  się

automatycznie, gotowe żeby odkręcić kran aby woda zaczęła lecieć.

„Co,  do  cholery,  jest  ze  mną  nie  tak?”  Mruknęłam,  wyciągając  puste

wiadro  ze  zlewu.  Zaniosłam  je  z  powrotem  do  pokoju  gospodarczego  i

zamknęłam drzwi.

127

Ten pokój był świadkiem niektórych z moich największych porażek jako

czarownicy.  Mimo,  iż  rozumiałam,  że  trudności  z  magią  w  przeszłości,

wynikały z  tego, że byłam  prządką  i zablokowana oczarowaniem, to  jednak

trudno było zostawić wspomnienia niepowodzeń za sobą.

Ale nadszedł czas żeby spróbować.

Umieszczając  wiadro  w  palenisku,  odszukałam  falę,  która  zawsze

przeze mnie przepływała. Dzięki mojemu ojcu, nie tylko byłam tkaczem, ale

moja krew była pełna wody. Kucając obok wiadra, ułożyłam dłonie na kształt

dzióbka i skupiłam się na moich pragnieniach.

Czyste. Świeże. Nowe.

W  tym  momencie  moja  ręka  wyglądała  bardziej  jak  metal,  a  nie  jak

ciało  i  z  moich  palców  zaczęła  lecieć  woda,  uderzając  w  plastik  z  głuchym

łoskotem.  Kiedy  wiadro  było  pełne,  moja  ręka  ponownie  była  ręką.

Uśmiechnęłam  się,  przysiadając  na  pietach,  zadowolona,  że  byłam  zdolna

uprawiać  magię  w  domu  Bishopów.  Wokół  mnie  w  powietrzu  skrzyły  się

kolorowe nici. Nie były ciężkie i grube, tylko jasne i pełne możliwości. Przez

otwarte  okno  wpadł  chłodny  wiatr.  Może  nie  byłam  w  stanie  rozwiązać

naszych  wszystkich  problemów  z  pomocą  pojedynczego  węzła,  ale  jeśli

dowiem się co Emily i moja matka widziały, będę mogła od czegoś zacząć.

„Z  jednym  węzłem,  zaklęcie  rozpoczęte,”  szepnęłam,  zaczepiając

srebrny wątek i dobrze go zawiązując.

Jednym  kącikiem  oka  ujrzałam  obszerną  spódnicę  i  jaskrawo

haftowany  stanik  należący  do  jednego  z  moich  przodków,  Bridget  Bishop.

Witaj w domu, wnuczko, powiedziała swoim upiornym głosem.

Tłumaczenie: Sarah Rockwell

128

OSIEM

E

Matthew  zamachnął  się  drewnianym  młotem  i  opuścił  go  na

drewniany  słupek  od  skrzynki  pocztowej.  Wylądował  z  zadowalającym

trzaskiem,  który  odbił  się  w  górę  jego  ramion  i  po  jego  plecach.  Podniósł

drewniany młot jeszcze raz.

"Nie  wierzę,  że  po  raz  trzeci  trzeba  uderzyć  w  słupek,"  wycedził

Fernando  zza  niego.  "Będzie  nadal  stał  prosto  i  dumnie,  kiedy  nadejdzie

następna epoka lodowcowa."

Matthew  postawił  młot  na  ziemi  i  oparł  ręce  na  trzonku.  Nie  był

spocony czy zdyszany. Był jednak zirytowany, że mu przerywa.

"Co jest, Fernando?"

"Słyszałem, że rozmawiałeś z Baldwinem w nocy," odpowiedział.

Matthew wyjął kołek nie odpowiadając.

"Rozumiem, że powiedział ci żebyś tu został i nie powodował żadnych

problemów – na razie," kontynuował Fernando.

Matthew  zatopił  dwa  ostre  noże  w  ziemię.  Zeszli  trochę  głębiej  w

glebę,  niż  mogła  ludzka  ręka,  gdyby  została  uzbrojona  w  narzędzie.  Skręcił

nóż, wycofał go z ziemi i podniósł drewnianą skrzynkę.

"Dawaj,  Mateus.  Naprawianie  ogrodzenia  Sary,  jest  zapewne

najlepszym sposobem, na spędzenie twojego czasu."

"Najbardziej  pożytecznym  sposobem  na  spędzenie  mojego  czasu

byłoby  znalezienie  Benjamina  i  uwolnienie  rodziny  od  potwora,  raz  na

zawsze."  Matthew  trzymał  siedmio  stopową  skrzynkę  w  jednej  ręce  tak

łatwo, jakby ważyła nie więcej niż ołówek i wbił końcówkę w miękką ziemię.

"Zamiast  tego  czekam,  aż Baldwin da mi  pozwolenie  na  to, co  powinienem

był zrobić dawno temu."

"Hmm."  Fernando  studiował  skrzynkę.  "Zatem  dlaczego  tego  nie

zrobisz?  Do  diabła  z  Baldwinem  i  jego  dyktatorskimi  metodami.  Poszukaj

Benjamina. Dla mnie to żaden kłopot zadbać o Dianę, jak również o Sarę".

Matthew zwrócił zjadliwe spojrzenie na Fernando. "Nie mam zamiaru

zostawiać mojej ciężarnej żony na odludziu - nawet z tobą."

129

"Więc twój plan jest taki, że zostaniesz tutaj, naprawiając, wszystko co

jest  zepsute,  aż  do  szczęśliwego  momentu,  kiedy  pierścień  Baldwina

upoważni cię do zabicia własnego dziecka. Następnie będziesz ciągnąć Dianę

do  jakiejś  zapadłej  dziury,  którą  zajmuje  Benjamin  i  wypatroszysz  jego

wnętrzności  przed  swoją  żoną?"  Fernando  wyrzucił  ręce  w  niesmaku.  "Nie

bądź śmieszny."

"Baldwin  nie  będzie  tolerował  niczego  poza  posłuszeństwem,

Fernando. Bardzo jasno pokazał to w Sept-Tours".

Baldwin wyciągnął wszystkich mężczyzn de Clermontów i Fernando na

zewnątrz  w  nocy  i  wyjaśnił  brutalne  szczegóły  warunków,  jakie  spotkają

wszystkich  i  każdego  z  nich,  gdy  odkryje  szepty  protestu  lub  promyk

powstania. Potem nawet Gallowglass wyglądał na wstrząśniętego.

"Był  czas,  gdy  cieszyłbyś  się  polując  na  Baldwina.  Ale  od  czasu,  kiedy

zmarł  twój  ojciec,  pozwoliłeś  bratu,  by  traktował  cię  okropnie."  Fernando

złapał drewniany młot, zanim Matthew mógł położyć na nim swoje ręce.

"Nie mogłem stracić Sept-Tours.  Maman nie przeżyłaby tego - nie po

śmierci Philippe."

Matka  Matthew  była  wtedy  bardzo  słaba.  Była  tak  krucha  jak

dmuchane szkło. "Château może technicznie należy do Rycerzy Łazarza, ale

każdy  wie,  że  bractwo  należy  do  de  Clermontów.  Jeśli  Baldwin  chciał

kwestionować wolę Philippe w sprawie Sept-Tours, prawdopodobnie by mu

się udało i Ysabeau byłaby na lodzie."

"Wydaje się, że Ysabeau doszła już do siebie, po śmierci Philippe. Jaką

teraz będziesz miał wymówkę?"

"Teraz  moja  żona  jest  de  Clermont."  Matthew  rzucił  spojrzenie

Fernando.

"Rozumiem." Fernando prychnął. "Małżeństwo zmieliło twój umysł na

papkę i złamało kręgosłup jak gałązkę wierzby, przyjacielu."

"Nie zrobię nic co może zagrozić jej pozycji. Ona jeszcze nie rozumie,

co to znaczy, ale ty i ja wiemy, jak ważne jest to, aby znaleźć się wśród dzieci

Philippe"  powiedział  Matthew.  "Nazwisko  de  Clermont  chroni  ją  przed

różnego rodzaju zagrożeniami."

"I  z  powodu  tego  wątpliwego  punktu  zaczepienia  w  rodzinie,

sprzedałbyś swoją duszę temu diabłu?" Fernando był naprawdę zaskoczony.

130

"Dla Diany?" Matthew odwrócił się. "Zrobiłbym wszystko. Zapłaciłbym

każdą cenę."

"Twoja  miłość  do  niej  graniczy  z  obsesją."  Fernando  ruszył  się  z

miejsca,  gdy  Matthew  odwrócił  czarne  oczy.  "To  nie  jest  zdrowe,  Mateus.

Nie dla ciebie. Nie dla niej."

"Więc tak Sara napełniała twój umysł moimi mankamentami, prawda?

Ciotka  Diany  nigdy  mnie  nie  aprobowała."  Matthew  spojrzał  na  dom.  To

mogła być gra światła, ale Dom wydawał się trząść w fasadach ze śmiechu.

"Teraz,  kiedy  widzę  cię  z  jej  siostrzenicą,  rozumiem,  dlaczego,"

powiedział  łagodnie  Fernando.  "Krwawy  szał,  zawsze  czynił  cię  bardziej

podatnym  na  wyolbrzymione  reakcje.  Gdy  się  sparowaliście  jest  jeszcze

gorzej."

"Mam  przed  sobą  trzydzieści  lat  z  nią,  Fernando.  Czterdzieści  lub

pięćdziesiąt, jeśli będę miał szczęście. Ile wieków dzieliłeś z Hughem?"

"Sześć", wypluł Fernando.

"I  to  wystarczyło?"  Matthew  eksplodował.  "Zanim  zaczniesz  mnie

oceniać  za  dbanie  o  dobre  samopoczucie  mojej  żony,  postaw  się  w  mojej

sytuacji i wyobraź sobie, jak byś się zachował, gdybyś wiedział, że twój czas z

Hughem będzie taki krótki."

"Strata  jest  stratą,  Matthew,  a  dusza  wampira  jest  tak  samo  krucha,

jak wszystkich gorącokrwistych. Sześćset lat, sześćdziesiąt czy sześć - to nie

ma znaczenia. Kiedy umiera twój partner, część twojej duszy umiera wraz z

nim. Lub nią." powiedział łagodnie Fernando. "Ale będziesz miał swoje dzieci

- Marcusa, jak również bliźniaki, by cię pocieszyły."

"Jakie  to  będzie  miało  znaczenie,  jeśli  Diana  nie  będzie  tego  z  nami

dzielić?" Matthew spojrzał zdesperowany.

"Nic  dziwnego,  że  byłeś  tak  ostry  w  sprawie  Marcusa  i  Phoebe,"

powiedział Fernando ze zrozumieniem. "Przemienienie Diany w wampira jest

twoim największym pragnieniem-"

"Nie," przerwał Matthew, dzikim głosem.

"I twoim największym horrorem," Fernando zakończył.

"Jeśli stałaby się wampirem, to już nie będzie moja Diana," powiedział

Matthew. "Byłaby – czymś - kimś innym."

"Możesz ją kochać tak samo," powiedział Fernando.

131

"Jak  mógłbym,  kiedy  kocham  Dianę  za  wszystko,  czym  ona  jest?"

odpowiedział Matthew.

Fernando  nie  miał  odpowiedzi  na  to  pytanie.  Nie  mógł  sobie

wyobrazić,  Hugha  jako  cokolwiek  innego  niż  wampira.  To  go  definiowało,

dawało niepowtarzalną kombinację zaciętej odwagi i onirycznego idealizmu,

który sprawił, że Fernando się w nim zakochał.

"Twoje  dzieci  zmienią  Dianę.  Co  się  stanie  z  twoją  miłością,  kiedy  się

narodzą?"

"Nic",  Matthew  powiedział  mniej  więcej,  usiłując  chwycić  młot.

Fernando  lekko  przerzucił  ciężkie  narzędzie  z  jednej  strony  na  drugą,  aby

utrzymać je poza jego zasięgiem.

"To jest mowa krwawego szału. Słyszę to w twoim głosie." Drewniany

młot poszybował w powietrzu z prędkością dziewięćdziesięciu mil na godzinę

i wylądował w ogrodzie O'Neilów. Fernando złapał Matthew za gardło. "Boję

się o twoje dzieci. Boli mnie, że muszę to powiedzieć – czy nawet myśleć o

tym - ale widziałem jak zabijasz kogoś ci bliskiego."

"Diana. Nie. Jest. Eleanor." Matthew wycedził słowo po słowie.

"Nie,  to  co  czułeś  do  Eleanor  jest  niczym  w  porównaniu  do  tego,  co

czujesz do Diany. Mimo to, wszystko zaczęło się od przypadkowego dotyku

Baldwina, samej sugestii, że Eleanor może się z nim zgadzać, a nie z tobą, i

byłeś  gotowy  oderwać  ich  od  siebie."  Fernando  poszukał  twarzy  Matthew.

"Co zrobisz, jeśli Diana przedłoży potrzeby niemowląt przed twoje?"

"Kontroluję się teraz Fernando."

"Krwawy  szał  zwiększa  wszystkie  instynkty  wampira,  aż  są  ostre  jak

szlifowana  stal.  Twoja  zaborczość  już  jest  niebezpieczna.  Skąd  możesz  być

pewien, że będziesz trzymać ją w ryzach?"

"Chryste, Fernando. Nie mogę być pewny. To chcesz mi powiedzieć?"

Matthew błądził palcami po swoich włosach.

"Chcę,  żebyś  posłuchał  Marcusa,  zamiast  budował  ogrodzenia  i

sprawdzał rynny," odpowiedział Fernando.

"Nie, ty też. To szaleństwo nawet myśleć o tworzeniu na własną rękę

odrębnego klanu z Benjaminem na wolności i Kongregacją z bronią w ręku"

Matthew pękł.

132

"Nie mówiłem o tworzeniu nowej galęzi." Fernando myślał, że pomysł

Marcusa był doskonały, ale wiedział, kiedy należy przeczekać.

"Co wiec?" powiedział Matthew z dezaprobatą.

"Twoja  praca.  Jeśli  skupiłbyś  się  na  krwawym  szale,  może  będziesz  w

stanie  udaremnić  plany  jakie  Benjamin  wprawił  w  ruch,  bez  zadawania

jednego  ciosu."  Fernando  pozwolił  wybrzmieć  słowom,  zanim  kontynuował

dalej.  "Nawet  Gallowglass  uważa,  że  powinieneś  być  w  laboratorium  i

analizować stronę, którą masz z Księgi Życia, a on nie rozumie, najprostszej

naukowej rzeczy."

"Żadne  z  lokalnych  laboratoriów  uczelni  nie  jest  wystarczające  dla

moich  potrzeb,"  powiedział  Matthew.  "Widzisz,  i  nie  chodzi  o  kupienie

nowych  rur  spustowych.  Robiłem  rozeznanie.  I  masz  rację.  Gallowglass  nie

ma pojęcia, z czym wiążą się moje badania."

Ani Fernando. Nie bardzo. Ale wiedział, kto miał.

"Zaprawdę, Miriam robiła coś, gdy cię nie było. Ona nie jest typem, co

potrafi  siedzieć  bezczynnie.  Nie  możesz  iść  w  kierunku  jej  najnowszych

wyników badań?" Zapytał Fernando.

"Powiedziałem jej, że mogą czekać," szorstko powiedział Matthew.

"Nawet  wcześniej  zebrane  dane  mogą  okazać  się  przydatne,  teraz,

kiedy  masz  Dianę  i  bliźniaki  do  rozważenia."  Fernando  chciał  użyć

czegokolwiek - nawet Diany – jako przynęty, żeby Matthew działał, zamiast

po prostu reagował. "Być może to nie krwawy szał, wyjaśnia jej ciążę. Może

ona  i  czarownica  w  Jerozolimie,  odziedziczyły  zdolność  do  poczęcia  dziecka

wampira."

"To  jest  możliwe",  powoli  powiedział  Matthew.  Potem  jego  uwagę

zwrócił fioletowy Mini Cooper Sary, wpadający w poślizg wzdłuż, na sypkim

żwirze. Ramiona Matthew zrelaksowały się, a większość z ciemności zniknęła

z  jego  oczu.  "Naprawdę  muszę  położyć  nową  nawierzchnię  na  podjazd,"

powiedział z roztargnieniem, obserwując postępy samochodu.

Diana  wysiadła  z  auta  i  pomachała  w  ich  kierunku.  Matthew

uśmiechnął się i odmachał.

"Musisz zacząć znów myśleć" odparł Fernando.

Zadzwonił telefon Matthew.

"Co jest, Miriam?"

133

"Rozmyślałam." Miriam nigdy nie borykała się z grzecznościami. Nawet

niedawny strach przed Benjaminem tego nie zmienił.

"Co  za  zbieg  okoliczności,"  powiedział  Matthew  sucho.  "Fernando

właśnie wezwał mnie do tego samego."

"Pamiętasz,  jak  ktoś  włamał  się  do  pokoju  Diany  w  październiku?

Obawialiśmy  się  wtedy,  że  ktoś  mógł  szukać  jej  informacji  genetycznej  –  z

włosów, ścinków paznokci, kawałków skóry."

"Oczywiście,  że  pamiętam,"  Matthew  powiedział,  trąc  dłonią  po

twarzy.

"Byłeś  pewny,  że  to  Knox  i  amerykańska  czarownica  Gillian

Chamberlain. Co, jeśli to  Benjamin  był w to zaangażowany?" Miriam zrobiła

przerwę.  "Mam  bardzo  złe  przeczucia  co  do  tego  wszystkiego,  Matthew  -

jakbym  obudziła  się  z  przyjemnego  snu,  by  odkryć,  że  pająk  oplata  mnie

swoją siecią."

"On  nie  był  w  jej  pokoju.  Poczułbym  jego  zapach."  Matthew  brzmiał

pewnie, ale w jego głosie był również ślad niepokoju.

"Benjamin  jest  zbyt  inteligentny,  aby  poszedł  tam  sam.  Wysłał

pomocnika - lub jedno ze swoich dzieci. Jako jego ojciec, możesz go wyczuć,

ale  wiesz,  że  zapach  jest  praktycznie  niewykrywalny  we  wnukach."

westchnęła  z  irytacją  Miriam.  "Benjamin  wspomniał  czarownice  i  badania

genetyczne. Nie wierzysz w zbiegi okoliczności, pamiętasz?"

Matthew pamiętał, że mówił raz coś takiego - na długo przed tym jak

poznał Dianę. Wykonał mimowolną kontrolę domu. Teraz to było połączenie

instynktu  i  odruchu,  musiał  chronić  swoją  żonę.  Matthew  odsunął

wcześniejsze ostrzeżenie Fernando o jego obsesyjności.

"Czy miałaś okazję zagłębić się dalej w DNA Diany?" Pobrał próbki krwi

i wymazy policzkowe w zeszłym roku.

"Co  sądzisz,  że  robiłam  przez  cały  ten  czas?  Szydełkowałam  koce  na

twoje  przybycie  do  domu  z  dziećmi  i  płakałam  z  powodu  twojej

nieobecności?  I  tak,  wiem,  o  bliźniakach  tyle  co  inni  –  co  powiedzmy,  jest

niewystarczające."

Matthew pokręcił głową ze smutkiem. "Tęskniłem za tobą, Miriam."

134

"Nie powinieneś. Bo następnym razem, gdy cię zobaczę, ugryzę cię tak

mocno,  że  będziesz  miał  bliznę  przez  lata."  głośność  Miriam  wzrastała.

"Trzeba było zabić Benjamina dawno temu. Wiedziałeś, że był potworem".

"Nawet  potwory  mogą  się  zmienić,"  cicho  powiedział  Matthew.

"Spójrz na mnie."

"Nigdy  nie  byłeś  potworem,"  powiedziała.  "To  kłamstwo,  które

powtarzałeś , aby utrzymać resztę nas z dala."

Matthew się nie zgadzał, ale nie zaprzeczał. "Co wiesz o Dianie?"

"Dowiedziałam  się,  że  to,  co  myślimy,  że  wiemy  o  twojej  żonie  jest

znikome  w  porównaniu  do  tego,  czego  nie  wiemy.  Jądro  jej  DNA  jest  jak

labirynt:  Jeśli  wędrowałbyś  w  nim,  prawdopodobne  byś  się  zgubił"

powiedziała  Miriam,  odnosząc  się  do  unikalnego  odcisku  genetycznego

Diany. "A jej mtDNA jest równie kłopotliwe."

"Odłóżmy  na  bok  mtDNA  na  tę  chwilę.  Wszystko,  co  nam  powie,  to

jedynie  tyle,  co  Diana  ma  wspólnego  z  jej  żeńskimi  przodkami."  Matthew

zamierzał  wrócić  do  mitochondrialnego  DNA  Diany  później.  "Ja  chcę

zrozumieć, co sprawia, że jest wyjątkowa."

"O  co  się  martwisz?"  Miriam  znała  Matthew  na  tyle  dobrze,  aby

usłyszeć to, czego nie mówił.

"Jej  zdolność  poczęcia  moich  dzieci,  na  początek."  Matthew  wziął

głęboki  oddech.  "Diana  zaznajomiła  się  z  pewnego  rodzaju  smokiem,  gdy

była w XVI wieku. Corra jest wiwerną. I jej chowańcem."

"Chowańcem? Myślałam, że gadanie o czarownicach i chowańcach to

ludzki  mit.  Nie  dziwne,  że  jej  gen  przemiany  jest  taki  dziwny"  mruknęła

Miriam.  "Wiwerna.  Tylko  tego  jeszcze  potrzebujemy.  Chwileczkę.  Czy  ona

jest na smyczy, czy coś? Możemy uzyskać próbkę krwi?"

"Być  może,"  Matthew  powątpiewał.  "Nie  jestem  pewien,  czy  Corra

będzie współpracować, choćby przy wymazie z policzka".

"Zastanawiam się, czy ona i Diana są genetycznie związane..." Miriam

zamarła zaintrygowana możliwościami.

"Znalazłaś  coś  w  jej  chromosomie  czarownicy,  co  powoduje  że

wierzysz, że on odpowiada za płodność? "zapytał Matthew.

"To  zupełnie  nowa  teza,  i  wiesz,  że  naukowcy  zazwyczaj  nie  znajdują

niczego, chyba że konkretnie tego szukają" powiedziała Miriam cierpko. "Daj

135

mi  kilka  dni,  a  ja  zobaczę,  co  mogę  odkryć.  Jest  tak  wiele

niezidentyfikowanych  genów  w  jej  chromosomie  czarownicy,  że  kilka  dni

temu  zastanawiałam  się,  czy  ona  w  ogóle  jest  czarownicą."  zaśmiała  się

Miriam.

Matthew milczał. Nie mógł jej powiedzieć, że Diana jest prządką czasu,

gdy nawet Sara tego nie wiedziała.

"Ukrywasz coś przede mną" powiedziała Miriam, z nutką oskarżenia w

głosie.

"Wyślij  mi  raport  na  temat  czegokolwiek,  co  już  udało  ci  się

zidentyfikować",  powiedział.  "Będziemy  to  szerzej  omawiać  w  ciągu  kilku

następnych dni. Spójrz również na mój profil DNA. Skup się na genach, które

do  tej  pory  udało  się  zidentyfikować,  zwłaszcza  gdy  są  one  w  pobliżu  genu

krwawego szału. Sprawdź, czy coś cię uderzy."

"Ooo-Kay,"  powiedziała  Miriam  rozmyślnie.  "Masz  bezpieczne

połączenie internetowe, prawda?"

"Tak bezpieczne, jakie można kupić za pieniądze Baldwina."

"Zatem cholernie zabezpieczone" powiedziała pod nosem. "Pogadamy

później. I Matthew?"

"Tak?" Powiedział, marszcząc brwi.

"Nadal  zamierzam  cię  ugryźć,  za  to,  że  nie  zabiłeś  Benjamina,  kiedy

miałeś szansę."

"Będziesz musiała mnie najpierw złapać."

"To  proste.  Wszystko,  co  muszę  zrobić,  to  złapać  Dianę.  Sam

przyjdziesz prosto w moje ramiona." powiedziała tuż zanim się rozłączyła.

"Powrót Miriam w najwyższej formie," powiedział Fernando.

"Zawsze  regenerowała  się  po  kryzysie  z  niesamowitą  prędkością,"

czule powiedział Matthew.

"Pamiętasz, jak Bertrand-"

Jakiś nieznajomy samochód skręcił na podjazd.

Matthew  pobiegł  w  jego  kierunku,  z  Fernando  depczącym  mu  po

piętach.

Posiwiała  kobieta  prowadząca  powgniatane  wojskowe  Volvo  nie

wydawała  się  być  zaskoczona  konfrontacją  z  dwoma  wampirami,  w  tym

jednym z nich wyjątkowo wysokim. Zamiast tego opuściła szybę.

136

"Musisz  być  Matthew,"  powiedziała  kobieta.  "Jestem  Vivian.  Diana

poprosiła mnie bym po drodze zatrzymała się i zobaczyła Sarę. Martwi się też

o drzewo w salonie."

"Co to za zapach?" Fernando zapytał Matthew.

"Bergamotka," odpowiedział Matthew i zmrużył oczy.

"To  powszechny  zapach!  Poza  tym,  jestem  księgową"  powiedziała

Vivian  z  oburzeniem,  "nie  tylko  kapłanką  Kowen.  Oczekujesz,  że  będę

pachniała ogniem i siarką?"

"Vivian?" Sara stanęła przy drzwiach, mrużąc oczy w słońcu. "Czy ktoś

jest chory?"

Vivian  wysiadła  z  samochodu.  "Nikt  nie  jest  chory.  Widziałam  się  z

Dianą w sklepie."

"Widzę, że spotkałaś Matthew i Fernando", powiedziała Sara.

"Tak".  Vivian  spojrzała  na  nich.  "Bogini  uchowaj  nas  od  przystojnych

wampirów."Zaczęła  iść  w  kierunku  domu.  "Diana  powiedziała,  że  masz

trochę problemów."

"Nic  z  czym  nie  możemy  sobie  poradzić,"  powiedział  Matthew  z

grymasem.

"On  zawsze  tak  mówi.  Czasami  ma  nawet  rację."  Sara  skinęła  na

Vivian. "Chodź do środka. Diana zrobiła mrożoną herbatę."

"Wszystko  jest  w  porządku,  pani  Harrison,"  powiedział  Matthew,

maszerując obok czarownicy.

Diana  pojawiła  się  za  Sarą.  Spojrzała  na  Matthew  w  furii  z  rękami  na

biodrach.

"W porządku?" Spytała. "Peter Knox zamordował Em. Drzewo wyrasta

z  paleniska.  Jestem  z  tobą  w  ciąży.  Zostaliśmy  wyrzuceni  z  Sept-Tours.  A

Kongregacja  może  pokazać  się  w  każdej  chwili  i  nas  rozdzielić.  Czy  to  dla

ciebie brzmi w porządku, Vivian?"

"Ten  Peter  Knox,  który  chciał  zniszczyć  matkę  Diany?  Nie  jest  on

członkiem Kongregacji?" Zapytała Vivian.

"Już nie," odpowiedział Matthew.

"Myślę,  że  powinniśmy  wejść  do  środka  przede  wszystkim."  Vivian

pokręciła palcem na Sarę. "Powiedziałaś mi, że Em miała atak serca."

137

"Miała"  powiedziała  defensywnie  Sara.  Vivian  wykrzywiła  usta  z

niesmakiem.  "To  prawda!  Syn  Matthew  powiedział,  że  to  była  przyczyna

śmierci."

"Jesteś strasznie dobra w mówieniu prawdy i kłamstwa w tym samym

czasie, Sara." Vivian zmiękczyła ton. "Emily była częścią naszej społeczności.

Ty też. Musimy wiedzieć, co naprawdę stało się we Francji."

"Wiedza, czy to wina Knoxa czy nie, nic nie zmieni. Emily nadal będzie

martwa."  Oczy  Sary  zaszły  łzami.  Odgoniła  je.  "A  ja  nie  chcę  angażować

sabatu. To zbyt niebezpieczne."

"Jesteśmy  przyjaciółmi.  Już  jesteśmy  zaangażowani."  Vivian  zatarła

ręce. "W niedzielę jest Lughnasadh18."

"Lughnasadh?"  powiedziała  Sara  podejrzliwie.  "Sabat  w  Madison  nie

obchodził Lughnasadh od dziesięcioleci."

"Nie  robią  zwykle  dużych  uroczystości,  to  prawda,  ale  w  tym  roku

Hannah  O'Neil  wypruwa  sobie  żyły,  by  uczcić  twój  powrót  do  domu.  I  dać

nam wszystkim szansę pożegnać się z Em."

"Ale Matthew i Fernando." Sara przyciszyła głos. "Przymierze".

Vivian  zaśmiała  się  głośno.  "Diana  jest  w  ciąży.  To  trochę  późno,  aby

martwić się o złamane zasady. Poza tym, sabat wie o Matthew. O Fernando

też."

"Naprawdę?" powiedziała Sara zaskoczona.

"Tak",  powiedziała  Diana  stanowczo.  "Smitty  miał  do  czynienia  z

Matthew w sprawie narzędzi, a wiesz jakie są plotki." Wyrozumiały uśmiech

jaki posłała Matthew złagodził trochę jej słowa.

"Jesteśmy znani jako postępowy sabat. I jeśli będziemy mieli szczęście,

może  Diana  nam  zaufa,  cokolwiek  ma  skryte  pod  swoim  zaklęciem

ukrywającym.  Do  zobaczenia  w  niedzielę."  Z  uśmiechem  do  Matthew  i

skinieniem do Fernando, Vivian wsiadła do samochodu i odjechała.

"Vivian Harrison jest jak spychacz," narzekała Sara.

"Uważna, również," powiedział Matthew w zamyśleniu.

18 Lughnasadh,– przypadające na 1 sierpnia, celtyckie święto boga Lugha; w tradycji iryjskiej również określane jako   Brón  Troghain  –  dosł.  "Smutek/Boleść  porodu"  (irl.   troghan  –  "poród",  "bóle  porodowe",  "narodziny") określenie prawdopodobnie związane z wydawaniem plonów przez ziemię w tym okresie i porównaniem tego

do cierpień przy porodzie. Obecnie święto nosi nazwę Lúnasa (irl.  sierpień) i obchodzone jest w Irlandii w nocy z 31  lipca  na  1  sierpnia  (irl.   Lá  Lúnasa).  Zwane   festiwalem  miłości  wyznacza  początek  zbiorów  pszenicy  i jęczmienia oraz początek jesieni według tradycyjnego kalendarza irlandzkiego.

138

"Tak."  Sara  studiowała  Dianę.  "Vivian  ma  rację.  Nosisz  zaklęcie

ukrywające - dobre. Kto rzucił je dla ciebie?"

"Nikt. Ja-" Niezdolna do kłamstwa, nadal nie chciała powiedzieć swojej

ciotce prawdy. Diana zamknęła usta. Matthew zmarszczył brwi.

"Dobrze. Nie mów mi." Sara przeszła z powrotem do warsztatu. "I nie

idę  na  tę  imprezę,  na  którą  każdy  zobowiązany  jest  przynieść  coś  do

jedzenia.  Cały  sabat  jest  wegetariański.  Nie  będzie  nic  do  jedzenia,  z

wyjątkiem  cukinii,  słynnego  budyniu  Hannah  i  niejadalnego  puddingu

limonkowego."

"Wdowa  czuje  się  bardziej  sobą"  szepnął  Fernando,  pokazując

uniesiony  kciuk  Dianie,  gdy  poszedł  za  Sarą.  "Powrót  do  Madison  to  był

dobry pomysł."

***

"Obiecałaś,  że  powiesz  Sarze,  że  jesteś  prządką,  kiedy  dotrzemy  do

domu Bishopów" powiedział Matthew, kiedy on i Diana byli sami. "Dlaczego

tego nie zrobiłaś?"

"Nie jestem jedyną, która ma tajemnice. I nie mówię tylko o przysiędze

krwi  czy  nawet  fakcie,  że  wampiry  zabijają  inne  wampiry  z  powodu

krwawego szału. Trzeba było mi powiedzieć, że Hugh i Fernando byli parą. A

już na pewno, że Philippe używał choroby jako broni przez te wszystkie lata."

"Czy Sara wie, że Corra jest twoim Chowańcem, a nie pamiątką? A co

w  temacie  spotkania  twojego  ojca  w  Londynie?"  Matthew  skrzyżował

ramiona.

"To nie był dobry moment," powiedziała Diana, pociągając nosem.

"Ach, tak, nieuchwytny odpowiedni moment." prychnął Matthew. "To

nigdy  nie  przychodzi,  Diana.  Czasami  musimy  po  prostu  mówić  prosto  z

mostu i zaufać ludziom, których kochamy."

"Ufam  Sarze."  Diana  zagryzła  wargę.  Nie  musiała  kończyć.  Matthew

wiedział,  że  prawdziwym  problemem  było  to,  że  nie  ufa  sobie  lub  swojej

magii. Nie całkowicie.

"Wybierz  się  ze  mną  na  spacer,"  powiedział,  wyciągając  rękę.

"Możemy porozmawiać o tym później."

139

"Jest za gorąco," Diana rzuciła, kiedy kładła swoją dłoń na jego.

"Będę cię chłodzić," obiecał z uśmiechem.

Diana  spojrzała  na  niego  z  zainteresowaniem.  Uśmiech  Matthew  się

poszerzył.

Jego  żona  -  jego  serce,  jego  partnerka,  jego  życie  -  zeszła  z  ganku  w

jego  ramionach.  Oczy  Diany  były  niebiesko  złote  przez  letnie  niebo,  a

Matthew nie  chciał nic więcej  niż  spaść w  ich  jasną  głębię, aby nie  zatracić

siebie, ale zostać znalezionym.

Tłumaczenie: Fiolka2708

140

DZ

D IEW

E

IĘĆ

"Nic  dziwnego,  że  nie  świętowaliśmy  Lughnasadh,"  mruknęła  Sara

przesuwając  otwarte  frontowe  drzwi.  "Wszystkie  te  okropne  piosenki  o

końcu  lata  i  nadejściu  zimy  -  nie  wspominając  o  akompaniamencie  Mary

Bassett na tamburynie".

"Muzyka  nie  była  taka  zła,"  zaprotestowałam.  Grymas  Matthew

wskazywał, że Sara miała rację skarżąc się.

"Czy  masz  więcej  tego  temperamentnego  wina,  Fernando?"  Sara

włączyła światła w korytarzu. "Muszę się napić. Głowa mi pęka."

"Tempranillo." Fernando rzucił koce piknikowe na ławkę w korytarzu.

"Tempranillo. Zapamiętaj: jest hiszpańskie".

"Francuskie,  hiszpańskie,  wszystko  jedno  –  potrzebuję  jakieś,"

powiedziała, brzmiąc na zdesperowaną.

Stałam  z  boku  tak,  by  Abby  i  Caleb  mogli  dostać  się  do  drzwi.  John

usnął w ramionach Caleba, ale Grace była żwawa. Wierciła się, by zejść.

"Puść ją, Abby. Niczego nie zepsuje" powiedziała Sara, kierując się do

kuchni.

Abby  postawiła  Grace  na  podłodze,  a  dziecko  podreptało  prosto  w

stronę  schodów.  Abby  zaśmiała  się.  "Ma  najbardziej  niesamowity  instynkt,

jeśli  idzie  o  kłopoty.  Schody  nie,  Grace."  Podniosła  ją,  a  Grace  zamachała

nogami  w  powietrzu  przed  postawieniem  jej  z  powrotem  na  podłodze  i

skierowaniem w kierunku pokoju rodzinnego.

"Dlaczego  nie  położysz  Johna  w  salonie?"  Zasugerowałam.  John

porzucił swoją maskę Spider-Mana i w zamian miał na sobie T-shirt z super-

bohaterem.

"Dzięki,  Diana."  Caleb  gwizdnął.  "Rozumiem,  co  miałeś  na  myśli

mówiąc o drzewie, Matthew. Więc tak po prostu wyrosło z paleniska?"

"Uważamy, że trochę krwi i ogień może być tego przyczyną," wyjaśnił

Matthew  idąc  do  Caleba  i  rozkładając  jeden  z  koców.  Oboje  gadali  cały

wieczór  o  wszystkim,  od  polityki  akademickiej,  pracy  Matthew  w  szpitalu

Johna Radcliffe, aż do losu niedźwiedzi polarnych.

141

Matthew ułożył koc na podłodze dla Johna, a Caleb przebiegł palcami

po zniszczonej korze na drzewie.

To  jest  to,  czego  potrzebuje  Matthew,  zdałam  sobie  sprawę.   Domu.

Rodziny. Grupy. Bez innych ludzi do opieki, wycofywał się do tego ciemnego

miejsca, gdzie nawiedzała go przeszłość. A teraz był szczególnie podatny na

rozmyślania,  biorąc  pod  uwagę  niedawne  ponowne  pojawienie  się

Benjamina.

Ja również tego potrzebowałam. Żyjąc w XVI wieku, w gospodarstwach

domowych, raczej, niż w domach, byłam przyzwyczajona do bycia otoczoną

przez innych ludzi. Mój strach przed zdemaskowaniem cofnął się, a na jego

miejscu wyrosła chęć przynależności.

W wyniku tego, impreza sabatu wydała mi się zaskakująco przyjemna.

Czarownice z Madison zajmowały budzące grozę miejsce w mojej wyobraźni,

ale  dzisiaj  zebrane  czarownice  były  miłe,  z  wyjątkiem  moich  licealnych

nemezis  Cassie  i  Lydii.  Były  również  zaskakująco bezsilne w  porównaniu do

czarownic  jakie  poznałam  w  Londynie.  Jedna  lub  dwie  spośród  nich  miały

trochę  magii  żywiołów,  ale  żadna  nie  była  tak  fantastyczna,  jak  czarownice

ognia  lub  czarownice  wody  z  przeszłości.  Ale  czarownice  z  Madison,  które

zajmowały się rzemiosłem nie mogły umywać się do Sary.

"Wina, Abby?" Fernando zaproponował jej szklankę.

"Oczywiście."  Abby  zachichotała.  "Dziwię  się,  że  uszedłeś  żywy  z

imprezy,  Fernando.  Jestem  pewna,  że  ktoś  rzucił  trochę  magii  miłosnej  na

ciebie."

"Fernando  nie  powinien  był  ich  zachęcać,"  powiedziałam  z  udawaną

surowością. "Nie było potrzeby ani do kłaniania się, ani do całowania w rękę

Betty Eastey."

"Jej  biedny  mąż  nie  będzie  słyszał  całymi  dniami  nic  prócz  ‘Fernando

to’ i ‘Fernando tamto’ " powiedziała Abby z następnym chichotem.

"Panie  będą  bardzo  rozczarowane,  gdy  odkryją,  że  próbują  osiodłać

złego  konia"  odpowiedział  Fernando.  "Twoi  przyjaciele  opowiedzieli  mi

najbardziej  urocze  historie,  Diana.  Czy  wiesz,  że  wampiry  są  naprawdę

bardzo milutkie, kiedy znajdą swoją prawdziwą miłość?"

"Matthew nie dokładnie został przekształcony w misia", powiedziałam

sucho.

142

"No  tak,  ale  ty  go  wcześniej  nie  znałaś."  Uśmiech  Fernando  był

nikczemny.

"Fernando" Sara zawołała z kuchni. "Chodź mi pomóc zapalić ten głupi

ogień. Nie mogę go rozniecić."

Dlaczego  czuła,  że  trzeba  było  rozpalić  ogień  w  takie  ciepło,  było  dla

mnie  niezrozumiałe,  ale  Sara  powiedziała,  że  Em  zawsze  paliła  ogień  na

Lughnasadh, i to było to.

"Obowiązki  wzywają,"  mruknął  Fernando,  kłaniając  się  lekko  Abby.

Zarumieniła się jak Betty Eastey.

"Pójdziemy z tobą." Caleb wziął Grace za rękę. "Chodź mała."

Matthew  patrzył  na  oddział  zmierzający  do  kuchni,  uśmiech  grał  w

kąciku jego ust.

"To  wkrótce  będziemy  my,"  powiedziałam,  oplatając  ramiona  wokół

niego.

"Dokładnie  to  samo  pomyślałem."  Matthew  pocałował  mnie.  "Czy

jesteś gotowa, aby powiedzieć swojej ciotce, że jesteś prządką?"

"Jak  tylko  nas  opuszczą."  Każdego  ranka  obiecywałam  powiedzieć

Sarze o wszystkim, czego nauczyłam się od sabatu w Londynie, ale z każdym

dniem było mi trudniej podzielić się tymi informacjami.

"Nie  musisz  mówić  jej  wszystkiego  na  raz,"  powiedział  Matthew,

gładząc  moje  ramiona.  "Po  prostu  powiedz  jej,  że  jesteś  prządką,  i  możesz

przestać nosić tę osłonę."

Dołączyliśmy  do  innych w  kuchni.  Ogień  Sary trzaskał teraz wesoło w

salonie,  dokładając  ciepła  do  letniego  wieczoru.  Siedzieliśmy  przy  stole,

porównując  wrażenia  na  temat  przyjęcia  i  plotkując  o  najnowszych

wydarzeniach  w  sabacie.  Potem  rozmowa  zeszła  na  baseball.  Caleb  był

fanem Red Soxów, tak jak mój tata.

"Co takiego jest w mężczyznach z Harvardu i w Red Soxach?" Wstałam,

aby przygotować herbatę.

Mignięcie bieli wpadło mi w  oko. Uśmiechnęłam  się  stawiając  czajnik

na  kuchence,  i  pomyślałam,  że  to  jeden  z  zaginionych  domowych  duchów.

Sara będzie tak szczęśliwa, jeśli jeden z nich będzie gotowy przemieszczać się

tu ponownie.

To nie był duch.

143

Grace  zachwiała  się  przy  kominku  w  salonie  na  niestabilnych,  dwu

letnich nogach. "Ładny" zagruchała.

"Grace"

Zaskoczona  moim  krzykiem,  Grace  odwróciła  głowę.  To  wystarczyło,

aby zakłócić jej równowagę, i przechyliła się w kierunku ognia.

Nigdy nie złapię jej na czas - nie z wyspy kuchennej i dwudziestu pięciu

metrów między nami. Sięgnęłam do kieszeni spodenek i wyciągnęłam moje

tkackie  sznurki.  Wiły  się  przez  moje  palce  i  skręcały  wokół  moich

nadgarstków, gdy krzyk Grace przeszył powietrze.

Działałam  czystym  instynktem  i  wrosłam  nogami  w  podłogę.  Woda

była wszędzie wokół nas, ściekała przez tętnice, które krzyżowały się głęboko

w  ziemi  Bishopów.  Była  też  we  mnie,  w  celu  skupienia  jej  surowej,

żywiołowej  mocy  odizolowałam  włókna niebieskie,  zielone,  i  srebrne,  które

podkreśliły wszystko w kuchni i warsztacie co było związane z wodą.

W  mgnieniu  srebra,  skierowałam  śrubę  wody  do  kominka.  Wylewała

się  wybuchając  parą,  węgle  syknęły,  a  Grace  wpadła  z  hukiem  w  zawiesinę

popiołu i wody na palenisku.

"Grace" Abby pobiegła za mną, i za Calebem.

Matthew  pociągnął  mnie  w  ramiona.  Byłam  przemoczona  do  suchej

nitki  i  miałam  dreszcze.  Potarł  moje  plecy,  starając  się  przywrócić  trochę

ciepła.

"Dzięki Bogu, że masz tak dużo władzy nad wodą, Diana," powiedziała

Abby, trzymając płaczącą Grace.

"Czy  z  nią  wszystko  dobrze?"  Zapytałam.  "Wyciągnęła  rękę,  żeby  się

podeprzeć, ale była strasznie blisko płomieni".

"Jej ręka jest trochę różowa," powiedział Caleb, badając jej małe palce.

"Co o tym myślisz, Matthew?"

Matthew wziął rękę Grace.

"Ładny", powiedziała, a jej dolna warga drżała.

"Wiem,"  mruknął  Matthew.  "Ogień  jest  bardzo  ładny.  Ale  również

bardzo gorący." Dmuchnął na jej palce, a ona się zaśmiała. Fernando podał

mu wilgotną szmatką i kostki lodu.

"Jesce raz", kazała, wbijając ręce w twarz Matthew.

144

"Nic  nie  wydaje  się  być  uszkodzone  i  nie  ma  pęcherzy,"  powiedział

Matthew  wykonując  rozkaz  malutkiego  tyrana,  dmuchając  jeszcze  raz  na

palce.  Delikatnie  owinął  szmatkę  wokół jej  dłoni  i  przykładał  do niej  kostkę

lodu. "Powinno być w porządku."

"Nie  wiedziałam,  że  władasz  wodą."  Sara  spojrzała  na  mnie  ostro.

"Wszystko w porządku? Wyglądasz inaczej - błyszczysz."

"Nic  mi  nie  jest."  Rozdzieliłam  się  z  Matthew,  próbując  rozciągnąć

poszarpane  szczątki  mojego  ukrywającego  zaklęcia  wokół  siebie.

Przeszukiwałam  podłogę  wokół  wyspy  kuchennej,  szukając  moich  sznurów

tkackich,  które  spadły,  a  były  potrzebne  w  przypadku  ukradkowego  łatania

mojego zaklęcia.

"Co masz wokół siebie?" Sara złapała mnie za rękę i odwróciła dłoń w

górę. To co zobaczyłam spowodowało, że ciężko było mi oddychać.

Każdy  palec  miał  pośrodku  kolorowy  pasek.  Mój  mały  palec  był

podszyty  brązowym,  mój  palec  serdeczny  żółtym.  Jaskrawo  niebieski

oznaczył  mój  środkowy  palec,  a  czerwony  prażył  mój  palec  wskazujący,  we

władczym cięciu w dół. Kolorowe linie łączyły się ze sobą na mojej dłoni, idąc

do mięsistego wzgórka u jej podstawy, w spleciony warkocz, wielokolorowej

liny. Tam spotykał się z nicią zieloną, która wędrowała w dół z mojego kciuka

- ironicznie, dając zgubny koniec większości moich roślin doniczkowych.

Pięcio kolorowy skręt przebywał krótki dystans do mojego nadgarstka i

tworzył węzeł z pięciu przejść - Pentagram.

"Moje tkackie sznurki. Są… wewnątrz mnie." Spojrzałam na Matthew z

niedowierzaniem.

Ale  większość  tkaczy  wykorzystywała  dziewięć  sznurków,  a  nie  pięć.

Odwróciłam moją lewą dłoń i odkryłam brakuje nici: czarną na moim kciuku,

białą  na  moim  małym  palcu  u  ręki,  złotą  na  moim  serdecznym  palcu,  a

srebrną na środkowym.

Wskazujący palec nie miał żadnego koloru. Kolory, które skręcały się w

dół do mojego lewego nadgarstka tworzyły uroborosa, okręg bez początku i

końca, który wyglądał jak wąż z ogonem w swoich ustach. To było rodzinne

godło de Clermontów.

"Czy Diana… połyskuje?" zapytała Abby.

145

Nadal wpatrując się w moje ręce, zgięłam palce. Eksplozja kolorowych

nici oświetliła powietrze.

"Co to było?" Oczy Sary były okrągłe.

"Wątki. Wiążą światy i rządzą magią", wyjaśniłam.

Corra wybrała właśnie ten moment, aby wrócić ze swojego polowania.

Opadała w dół kominka w salonie i wylądowała w wilgotnym stosie drewna.

Kaszląc i świszcząc zerwała się na równe nogi.

"Czy to jest… smok?" zapytał Caleb.

"Nie, to jest pamiątka," powiedziała Sara. "Diana przywiozła go ze sobą

z elżbietańskiej Anglii."

"Corra nie jest pamiątką. To mój chowaniec" wyszeptałam.

Sara prychnęła. "Czarownice nie mają chowańców."

"Prządki  mają"  powiedziałam.  Ręka  Matthewa  spoczęła  na  mojej

dolnej części pleców, dając mi ciche wsparcie. "Lepiej zawołaj Vivian. Muszę

ci coś powiedzieć."

***

"Więc  smok-"  zaczęła  Vivian,  mając  ciasno  owinięte  ręce  wokół

parującego kubka kawy.

"Wiwerna" przerwałam.

"Więc to-"

"Ona. Corra jest kobietą."

"-jest twoim chowańcem?" Vivian zakończyła.

"Tak.  Corra  pojawiła  się,  kiedy  tkałam  moje  pierwsze  zaklęcie  w

Londynie."

"Czy  wszystkie  chowańce  to  smoki…  znaczy,  wiwerny?"  Abby

przesunęła  swoje  nogi  na  rodzinną  kanapę.  Wszyscy  osiedliliśmy  się  wokół

telewizora, z wyjątkiem Johna, który spał spokojnie.

"Nie.  Moja  nauczycielka,  Goody Alsop, miała  sobowtóra  -  cień  siebie.

Miała  predyspozycje  w  kierunku  powietrza,  widzisz,  chowaniec  tkacza

nabiera kształtu zgodnie z żywiołową skłonnością czarownicy."

146

To prawdopodobnie najdłuższa wypowiedź, jaką kiedykolwiek miałam

na temat magii. Była także w dużej mierze niezrozumiała dla którejkolwiek z

obecnych czarownic, nie wiedzących nic o prządkach.

"Mam  powinowactwo  do  wody,  jak  i  ognia",  wyjaśniłam.  "W

przeciwieństwie do smoków, wiwerny są tak samo użyteczne w morzu jak i w

płomieniach."

"Są  także  w  stanie  latać,"  powiedziała  Vivian.  "Ogniste  smoki

faktycznie reprezentują trojakość elementarnej mocy."

Sara spojrzała na nią ze zdziwieniem.

Vivian  wzruszyła  ramionami.  "Mam  tytuł  magistra  literatury

średniowiecznej.  Wiwerny  lub  ogniste  smoki,  jeśli  wolisz  -  były  kiedyś

powszechne w mitologii i legendach europejskich."

"Ale ty… jesteś moją księgową," bełkotała Sara.

"Czy masz pojęcie, ile angielskich kapłanek jest księgowymi?" Zapytała

Vivian  z  uniesionymi  brwiami.  Następnie  zwróciła  swoją  uwagę  na  mnie.

"Umiesz latać, Diana?"

"Tak",  przyznałam  niechętnie.  Lot  nie  był  wspólnym  talentem  wśród

czarownic.  Było  to  efektowne,  a  więc  niepożądane,  jeśli  chciało  się  żyć

spokojnie wśród ludzi.

"Czy inni tkacze błyszczą jak ty?", Zapytała Abby przechylając głowę.

"Nie wiem, czy  istnieją  inni tkacze. Nie zostało ich wielu, nawet w XVI

wieku.  Goody  Alsop  na  Wyspach  Brytyjskich  była  tylko  jedną,  po  tym  jak

szkocki  tkacz  został stracony.  Nie było  tkaczy w  Pradze.  Mój  ojciec  również

był tkaczem. To jest dziedziczne."

"Stephen  Proctor  nie  był  tkaczem,"  powiedziała  Sara  cierpko.  "Nigdy

nie  błyszczał  i  nie  miał  chowańca.  Twój  ojciec  był  zupełnie  zwyczajnym

czarodziejem".

"Proctorowie  nie  mieli  naprawdę  pierwszorzędnej  czarownicy  od

pokoleń" powiedziała Vivian przepraszająco.

"Większość  tkaczy  nie  jest  dobra  w  niczym  –  nie  w  tradycyjnych

standardach."  To  było  nawet  prawdziwe  na  poziomie  genetycznym,  gdzie

testy  Matthew  pokazały  różnego  rodzaju  sprzeczne  markery  w  mojej  krwi.

"Dlatego  nigdy  nie  byłam  dobra  w  rzemiośle.  Sara  nauczy  każdego,  jak

pracować z zaklęciami - ale nie mnie. Ja byłam katastrofą." Mój śmiech był

147

chwiejny.  "Tata  powiedział  mi,  że  powinnam  była  pozwolić  czarom  wpadać

jednym uchem, a drugim wypadać, a następnie tkać moje własne."

"Kiedy Stephen ci to powiedział?" Głos Sary zazgrzytał w pokoju.

"W Londynie. Tatuś również tam był w 1591 roku. To w końcu po nim

odziedziczyłam swoje umiejętności podróży w czasie."

Pomimo nalegań Matthew, by nie mówić Sarze wszystkiego na raz, tak

właśnie opowiadałam historię.

"Widziałaś Rebeccę?" Sara stała z szeroko otwartymi oczami.

"Nie,  tylko  tatę."  Jak  spotkanie  Philippe  de  Clermonta,  ponowne

spotkanie mojego ojca było nieoczekiwanym prezentem na naszej drodze.

"Niech mnie diabli," mruknęła Sara.

"Nie był tam długo, tylko na kilka dni. W tym czasie było troje tkaczy w

Londynie.  Było  głośno  o  tym  w  mieście."  I  nie  tylko  dlatego,  że  mój  ojciec

kontynuował spisek zgodny ze stanowiskiem Williama Szekspira.

Sara  otworzyła  usta,  by  wystrzelić  kolejne  pytanie,  ale  Vivian

wyciągnęła rękę w górę, by była cicho.

"Jeśli tkactwo jest dziedziczne, dlaczego jest was tak mało?" Zapytała

Vivian.

"Bo  dawno  temu,  inne  czarownice  postanowiły  nas  zniszczyć."  Moje

palce zacisnęły się na ręczniku, który Matthew owinął wokół moich ramion.

"Goody  Alsop  powiedziała  nam,  że  wymordowano  całe  rodziny,  aby  być

pewnym,  że  nie  ma  dzieci  które  mogą  to  dziedziczyć."  palce  Matthew

ucisnęły  napięte  mięśnie  na  mojej  szyi.  "Ci,  którzy  przeżyli  ukrywali  się.

Wojna, choroby i śmiertelność niemowląt, odcisnęły znaczne piętno na tych

kilku pozostałych rodach."

"Dlaczego  wyeliminowano  tkaczy?  Nowe  czary  byłyby  wysoce

pożądane w każdym sabacie" zapytał Caleb.

"Zabiłabym  za  zaklęcie,  które  odblokowałoby  mój  komputer,  kiedy

John  wepchnie  klawisze"  dodała  Abby.  "Próbowałam  wszystkiego:  czaru  na

zablokowane koła, zaklęcia na zepsute zamki, błogosławieństwa dla nowych

przedsięwzięć.  Żaden  z  nich  nie  wydaje  się  działać  na  tą  nowoczesną

elektronikę."

148

"Może tkacze byli zbyt silni i inne czarownice były zazdrosne. Może to

był  tylko  strach.  Kiedy  przychodzi  co  do  czego,  nie  wydaje  mi  się,  żeby

stworzenia się bardziej różniły niż ludzie..." Moje słowa wybrzmiały w ciszy.

"Nowe czary." Caleb gwizdnął. "Od czego zaczynacie?"

"To zależy od tkacza. Dla mnie to pytanie lub pragnienie. I skupienie się

na tym, a moje węzły robią resztę." Trzymałam moje ręce w górze. "Myślę,

że teraz będą to robiły moje palce."

"Pokaż mi swoje ręce, Diana," powiedziała Sara.

Wstałam i stanęłam przed nią, z dłońmi odwróconymi do góry.

Sara  spojrzała  uważnie  na  kolory.  Jej  palce  prześledziły  węzeł  w

kształcie pentagramu z pięcioma przejściami na prawym nadgarstku.

"To  piąty  węzeł",  wyjaśniłam,  natomiast  Sara  kontynuowała  badania.

"Tkacze  używali  go  do  rzucania  czarów  w  celu  przezwyciężenia  problemów

lub zwiększania doznań."

"Pentagram  reprezentuje  pięć  elementów."  Sara  klepnęła  moją  dłoń,

gdzie brązowe, żółte, niebieskie i czerwone smugi były splecione razem. "Oto

cztery  kolory,  które  tradycyjnie  reprezentują  ziemię,  powietrze,  wodę  i

ogień.  A  zielony  na  kciuku  jest  związany  z  boginią  -  bogini  jako  matka,  w

szczególności."

"Twoja  ręka  jest  magicznym  gruntem,  Diana,"  zauważyła  Vivian:  "z

wpisanymi  czterema  elementami,  pentagram,  i  boginią.  To  wszystko,  co

czarownica musi mieć, aby pracować z rzemiosłem."

"Musi być  dziesiąty węzeł."  Sara  delikatnie  puściła moją prawą  rękę i

wzięła lewą. Studiowała pętlę wokół pulsu na moim nadgarstku. "To wygląda

na symbol z flagi powiewającej nad Sept-Tours."

"Tak.  Nie  wszyscy  tkacze  mogą  zrobić  dziesiąty  węzeł,  mimo  że

wygląda  na  prosty."  Wzięłam  głęboki  oddech.  "Jest  to  węzeł  stworzenia.  I

zniszczenia."

Sara  zamknęła  moje  palce  w  pięść  i  swoją  ręką  objęła  moją.  Ona  i

Vivian wymieniły zmartwione spojrzenie.

"Dlaczego  jeden  z  moich  palców  nie  ma  koloru?"  Zapytałam,  nagle

nieswojo.

"Porozmawiajmy  o tym  jutro",  powiedziała  Sara.  "Jest późno.  I  to  był

długi wieczór."

149

"Powinniśmy położyć te dzieciaki do łóżka." Abby wstała, uważając by

nie  przeszkadzać  córce.  "Poczekaj,  aż  reszta  sabatu  usłyszy,  że  Diana  może

tworzyć nowe czary. Cassie i Lydia dostaną drgawek."

"Nie  możemy  poinformować  sabatu."  powiedziała  stanowczo  Sara.

"Nie, dopóki nie dowiemy się co to wszystko znaczy."

"Diana naprawdę strasznie błyszczy" wskazała Abby. "Nie zauważyłam

tego wcześniej, ale nawet ludzie będą to widzieć."

"Miałam  na  sobie  zaklęcie  ukrywające.  Mogę  rzucić  kolejne."  Jedno

spojrzenie  Matthew  wyrażające  zakaz,  spowodowało,  że  dodałam

pośpiesznie: "nie będę go nosić w domu, oczywiście."

"Ukrywające  zaklęcie  czy  nie,  O'Neilowie  na  pewno  się  zorientują,  że

coś się dzieje," powiedziała Vivian.

Caleb  spojrzał  ponuro.  "Nie  musimy  informować  całego  sabatu,  Sara,

ale nie możemy trzymać wszystkich w niewiedzy. Powinniśmy wybrać osoby,

którym powiemy i co im powiemy."

"Będzie  znacznie  trudniej  wyjaśnić  ciążę  Diany,  niż  wymyślić  dobry

powód  jej  błyszczenia"  powiedziała  Sara,  stwierdzając  oczywiste.  "Już

zaczyna  być  widać,  a  bliźniaczej  ciąży  nie  będzie  można  ignorować  w

nieskończoność."

"Właśnie  dlatego  musimy  być  całkowicie  szczerzy,"  argumentowała

Abby. "Czarownice mogą wyczuć pół prawdy równie łatwo, jak kłamstwo."

"To  będzie  test  lojalności  sabatu  i  otwartości,"  powiedział  Caleb  w

zamyśleniu.

"A jeśli nie zdamy tego testu?" Zapytała Sara.

"Wtedy podzieli nas na zawsze," odpowiedział.

"Może  powinniśmy  wyjechać."  Doświadczyłam  już  na  własne  oczy

tego, czego mogą dokonać, takie podziały, nadal miałam koszmary o tym, co

wydarzyło  się  w  Szkocji,  gdy  czarownica  zwróciła  się  przeciw  czarownicy  i

zaczęły  się  procesy  w  Berwick.  Nie  chcę  być  odpowiedzialna  za  zniszczenie

sabatu  w  Madison,  zmuszenie  ludzi  do  opuszczenia  domów  i  ich

gospodarstw, które zajmują od pokoleń.

"Vivian?" Caleb zwrócił się do kapłanki sabatu.

"Decyzję należy pozostawić Sarze" powiedziała Vivian.

150

"Kiedyś wierzyłabym, że tkactwo powinno być powszechnie znane. Ale

widziałam  czarownice,  które  robiły  straszne  rzeczy,  i  nie  mówię  tylko  o

Emily." Sara spojrzała w moim kierunku, ale nie rozwinęła myśli dalej.

"Mogę  trzymać  Corrę  wewnątrz  -  głównie.  Mogę  nawet  unikać

wychodzenia  do  miasta.  Ale  nie  będę  w  stanie  ukryć  swoich  różnic  na

zawsze,  nie  ważne  jak  dobre  jest  moje  zaklęcie  ukrywające"  Ostrzegałam

zgromadzone czarownice.

"Zdaję sobie z tego sprawę" powiedziała Vivian spokojnie. "Ale to nie

jest tylko test - to jest szansa. Kiedy czarownice postanowiły zniszczyć tkaczy,

wiele  lat  temu,  straciliśmy  więcej  niż  życie.  Straciliśmy  linie  krwi,

doświadczenie,  wiedzę  -  wszystko  dlatego,  że  obawialiśmy się  mocy,  której

nie rozumieliśmy. To jest nasza szansa, aby zacząć od nowa."

"Gdy w ryku burz i gniewie mórz," szepnęłam.

"Gabriel na brzegu stanie.

I zadmie w cudowny róg,

Świat stary umrze i nowy nastanie.

Byliśmy w środku właśnie takiej zmiany?"

"Gdzie się tego nauczyłaś?" Głos Sary był ostry.

"Goody  Alsop  podzieliła  się  tym  ze  mną.  To  było  proroctwo  jej

nauczycielki - Mateczki Urszuli."

"Wiem,  czyje  to  proroctwo,  Diana,"  powiedziała  Sara.  "Mateczka

Urszula była słynną, przebiegłą kobietą i wielką jasnowidzką."

"Była?"  Zastanawiałam  się,  dlaczego  Goody  Alsop  nie  powiedziała  mi

tego.

"Tak,  była.  Jako  historyk  jesteś  naprawdę  przerażająco  nieświadoma

tradycji  czarownic"  odpowiedziała  Sara.  "Niech  mnie  diabli.  Uczyłaś  się,  jak

pleść  zaklęcia  od  jednej  z  uczennic  Ursuli  Shipton."  Głos  Sary  był  pełen

prawdziwego szacunku.

"Zatem  nie  straciliśmy  wszystkiego"  powiedziała  Vivian  cicho,  "tak

długo, jak nie stracimy ciebie."

Abby  i  Caleb  zapakowali  do  swojego  vana  krzesła,  resztki  jedzenia  i

dzieci. Byłam na podjeździe, machając im na pożegnanie, gdy Vivian podeszła

do mnie, z pojemnikiem sałatki ziemniaczanej w jednej ręce.

151

"Jeśli  chcesz  żeby  Sara  pozbyła  się  strachu  i  przestała  patrzeć  na  to

drzewo,  opowiedz  jej  więcej  o  prządkach.  Pokaż  jej,  jak  to  robisz  -  o  ile  to

tylko możliwe."

"Nadal nie jestem w tym bardzo dobra, Vivian."

"Tym  bardziej,  powinnaś  pozyskać  pomoc  Sary.  Ona  może  nie  jest

prządką,  ale  Sara  wie  więcej  o  architekturze  zaklęć,  niż  jakakolwiek

czarownica,  jaką  kiedykolwiek  spotkałam.  To  da  jej  cel,  teraz,  gdy  nie  ma

Emily." Vivian zachęcająco ścisnęła moją rękę.

"A sabat?"

"Caleb  mówi,  że  to  jest  test",  odpowiedziała.  "Zobaczmy,  czy  go

zdamy."

Vivian  ruszyła  podjazdem,  światła  jej  samochodu  omiotły  stare

ogrodzenie.  Wróciłam  do  domu,  wyłączyłam  światła,  i  wspięłam  się  po

schodach do mojego męża.

"Czy  zamknęłaś  drzwi  wejściowe?"  Zapytał  Matthew,  odkładając

książkę.  Wyciągnął  się  na  łóżku,  które  było  zaledwie  na  tyle  długie,  aby  go

pomieścić.

"Nie  mogłam.  To  rygiel,  a  Sara  zgubiła klucz."  Moje oczy podążyły do

klucza  drzwi  sypialnych,  który  dom  dostarczył  przy  wcześniejszej  okazji.

Wspomnienia tamtej nocy, wcisnęły uśmiech na moje usta.

"Dr  Bishop,  myślisz  o  figlach?"  Ton  Matthew  był  uwodzicielski  jak

pieszczota.

"Jesteśmy  małżeństwem."  Ściągnęłam  buty  i  sięgnęłam  do  górnego

guzika mojej koszuli. "To mój żoniny obowiązek mieć cielesne pragnienia, w

które jesteś zaangażowany."

"I mój mężowski obowiązek ich zaspokajania." Matthew przeniósł się z

łóżka,  do  biurka  z  prędkością  światła.  Delikatnie  zastąpił  moje  palce

własnymi  i  rozpiął  guzik.  Potem przeniósł  się  do  następnego,  i  następnego.

Każdy odkryty cal ciała zdobył całusa, z lekkim muśnięciem zębów.

Pięć guzików później drżałam lekko w wilgotnym letnim powietrzu.

"Jakie  to  dziwne,  że  masz  dreszcze,"  mruknął,  przesuwając  dłonie

wokół, aby zwolnić zapięcie mojego biustonosza. Matthew musnął wargami

bliznę w kształcie półksiężyca w pobliżu serca. "Nie wydajesz się zimna."

152

"To wszystko jest względne, wampirze." Wplotłam palce w jego włosy,

a  on  zachichotał.  "Teraz  będziesz  mnie  kochać,  czy  po  prostu  badać  moją

temperaturę?"

Później  trzymałam  rękę  przed  sobą  i  obracałam  w  srebrnym  świetle.

Palec  środkowy  i  serdeczny  lewej  ręki  miały  kolorową  linię,  jeden  cień

księżyca, a drugi jak złoto słońca. Pozostałości po innych sznurach przygasły

nieznacznie, choć perłowy węzeł był wciąż trochę widoczny na bladym ciele

każdego nadgarstka.

"Co  myślisz,  że  to  wszystko  znaczy?"  zapytał  Matthew,  przesuwając

usta  po  moich  włosach,  podczas  gdy  jego  palce  gładziły  ósemki  i  kręgi  na

moich ramionach.

"Że  poślubiłeś  wytatuowaną  kobietę  -  lub  kogoś  opętanego  przez

obcych." Pomiędzy nowymi życiami zakorzenionymi we mnie, Corrą, a teraz

moimi sznurami tkackimi, zaczęłam czuć się ciasno wewnątrz własnej skóry.

"Byłem  dumny  z  ciebie  dzisiaj.  Wymyśliłaś,  jak  uratować  Grace  tak

szybko."

"Nie  myślałam  w  ogóle.  Kiedy  Grace  krzyknęła,  odwróciła  we  mnie

jakiś  przełącznik.  I  wszystko  było  instynktem".  Odkręciłam  się  w  jego

ramionach. "Czy ten smok jest nadal na moich plecach?"

"Tak. I jest ciemniejszy, niż był wcześniej." Matthew objął rękami moją

talię, i odwrócił mnie z powrotem do siebie. "Jakieś teorie, dlaczego?"

"Jeszcze nie." Odpowiedź była w moim zasięgu. Czułam to, czekała na

mnie.  "Być  może  to  ma  coś  wspólnego  z  mocą.  Jest  teraz  silniejsza  niż

kiedykolwiek wcześniej."

Matthew poprowadził mój nadgarstek do swoich ust. Upajał się moim

zapachem, a następnie przycisnął usta do moich żył.

"Nadal wydzielają zapach letniej błyskawicy, ale teraz jest tam również

nutka dynamitu, gdy pierwsza iskra dotyka proszku."

"Mam  wystarczająco  dużo  mocy.  Nie  chcę  więcej,"  powiedziałam,

wtulając się w Matthew.

Ale  odkąd  wróciliśmy  do  Madison,  ciemne  pragnienie  mieszało  się  w

mojej krwi.

Kłamca, szepnął znajomy głos.

153

Moja skóra szczypała jakby patrzyło na mnie tysiąc czarownic. Ale była

tylko jedna istota, która mnie teraz obserwowała: bogini.

Ukradkiem  rzuciłam  okiem  wokół  pokoju,  ale  nie  było  żadnego  jej

śladu.  Jeśli  obecność  bogini  byłaby  do  wykrycia  przez  Matthew,  zacząłby

zadawać pytania, na które nie chciałam odpowiadać. Mógłby odkryć jedyną

tajemnicę, którą wciąż ukrywam. "Dzięki Bogu," powiedziałam pod nosem.

"Mówiłaś coś?" Zapytał Matthew.

"Nie,"  znów  skłamałam  i  mocniej  się  do  niego  przytuliłam.

"Usłyszałbyś".

Tłumaczenie: Fiolka2708

154

DZIES

E IĘĆ

Następnego  dnia  rano,  zwlekłam  się  na  dół  wyczerpana  po  moim

spotkaniu z wodą i wyrazistych snach, które później nastąpiły.

"Dom  był  strasznie  cichy  w  nocy."  Sara  stała  przy  starym  pulpicie  ze

swoimi  okularami  do  czytania  na  końcu  nosa,  czerwonymi  dzikimi  włosami

wokół twarzy, i Bishopską księgą czarów otwartą przed sobą. Widok pasował

do przodka Emily, Cotton Mather.

"Naprawdę? Nie zauważyłam." Ziewnęłam, ciągnąc palcami po starym

drewnianym  korycie  do  ciasta,  które  zawierało  świeżo  zebraną  lawendę.

Wkrótce  zioła  będą  wisiały  do  góry  nogami  na  szpagacie,  by  się  zasuszyły

między krokwiami. Pająk dodał do tej sprawnej sieci swoją jedwabną wersję.

"Byłaś  bardzo  zajęta  dziś  rano,"  powiedziałam,  zmieniając  temat.  W

sicie  były  kwiaty  ostu,  gotowe  do  wstrząśnięcia,  aby  uwolnić  nasiona  z  ich

mechatych główek. Pęki żółtej kwiecistej ruty i złocienia związane sznurkiem

czekały  gotowe  do  zawieszenia.  Sara  wyciągnęła  swoją  ciężką  prasę  do

kwiatów, a na długiej tacy czekały aromatyczne liście, by pod nią pójść.

Bukiety  nowo  zebranych  kwiatów  i  ziół  leżały  na  blacie,  a  ich

przeznaczenie nie było jeszcze jasne.

"Dużo  pracy  do  zrobienia,"  powiedziała  Sara.  "Ktoś  zajmował  się

ogrodem,  kiedy  nas  nie  było,  ale  mają  też  swoje  działki,  by  się  nimi

zajmować, a zimowe i wiosenne nasiona nie zostały wysiane do ziemi."

Kilka anonimowych ‘ktosiów’ musiało być zaangażowanych, biorąc pod

uwagę wielkość ogrodu czarownic w domu Bishopów. Z myślą, aby pomóc,

sięgnęłam  po  wiązkę  ruty.  Ten  zapach  zawsze  przypominał  mi  Satu  i

okropności, jakich doświadczyłam po porwaniu mnie z ogrodu w Sept-Tours

do La Pierre. Ręka Sary wystrzeliła i przechwyciła moją.

"Kobiecie  w  ciąży  nie  wolno  dotykać  ruty,  Diana.  Jeśli  chcesz  mi

pomóc, idź do ogrodu i utnij trochę podejźrzonu księżycowego19. Użyj tego."

Odwróciła się do swojego noża o białej rączce. Ostatni raz trzymałam go, gdy

19  Roślina  objęta  w  Polsce  ścisłą  ochroną  gatunkową.  Jest  to  jeden  ze  szczególnie  chronionych  w  Europie gatunków. Roślina wysoka na 5-30 cm z podziemnym kłączem, z którego wyrasta jeden liść.

155

otwierałam  własną  żyłę,  by  ratować  Matthew.  Nikt  z  nas  o  tym  nie

zapomniał. Nikt z nas o tym nie wspominał później.

"Podejźrzon księżycowy, to ta roślina ze strąkami, prawda?"

"Purpurowe  kwiaty.  Długie  łodygi.  Wyglądające  na  papierowe  płaskie

dyski" wyjaśniła Sara z większą cierpliwością niż zwykle. "Utnij łodygi, aż do

podstawy  rośliny.  Oddzielimy  kwiaty  od  reszty  rośliny,  zanim  je  powiesimy

do wyschnięcia."

Ogród  Sary  był  schowany  w  kącie  sadu,  gdzie  przerzedzone  jabłonie,

cyprysy  i  dęby  jeszcze  nie  osłoniły  gleby.  Był  otoczony  przez  palisady

ogrodzenia  wykonanego  z  metalowych  słupków,  siatki,  palików,  palet  –

wszystkiego,  co  mogło  być  wykorzystane  do  ochrony  przed  królikami,

nornicami  i  skunksami.  Dla  dodatkowego  bezpieczeństwa  całość  była

otaczana dwa razy do roku zaklęciami ochronnymi.

Wewnątrz ogrodzenia Sara ponownie stworzyła kawałek raju. Niektóre

z  ogrodowych  szerokich  ścieżek  doprowadzały  do  cienistych  dolin,  gdzie

paprocie  i  inne  wrażliwe  rośliny  znalazły  schronienie  w  cieniu  wyższych

drzew.  Wyniesione  grządki  warzywne,  były  najbliżej  domu,  z  kratkami  i

tyczkami. Normalnie byłyby pokryte roślinnością - słodkim groszkiem i fasolą,

każde z opisem - ale w tym roku były puste.

Ominęłam  niewielki  szkoleniowy  ogród  Sary,  gdzie  uczyła  dzieci  z

sabatu  -  i  czasami  rodziców  -  elementarnych  związków  różnych  kwiatów,

roślin i ziół.

Jej  młodzi  podopieczni  wykonali  własne  ogrodzenie,  przy  użyciu  farb,

wierzbowych  gałązek  i  patyczków  po  lodach  odgradzając  ich  świętą

przestrzeń od tej z większym ogrodem. Łatwe w uprawie rośliny jak elfwort i

krwawnik,  pomagały  dzieciom  zrozumieć  sezonowy  cykl  narodzin,  wzrostu,

śmierci,  i  pomagały  rozumieć  prace  czarownicy  w  rzemiośle.  Wklęsły  pień

służył jako pojemnik do mięty i innych roślin inwazyjnych.

Dwie  jabłonie  i  hamak  zawieszony  między  nimi  oznaczały  centrum

ogrodu.  Był  na  tyle  szeroki,  aby  utrzymać  zarówno  Sarę  i  Em,  i  to  było  ich

ulubione miejsce na marzenia i rozmowy do późna w ciepłe letnie wieczory.

Mijając  jabłonie,  przeszłam  przez  drugą  bramę  do  ogrodu

profesjonalnej czarownicy.

156

Ogród  Sary  służył  w  tym  samym  celu,  jak  jedna  z  moich  bibliotek:

dostarczał  źródła  inspiracji  i  schronienia,  a  także  informacje  i  narzędzia,  do

wykonania swojej pracy.

Znalazłam  wysokie  na  trzy  stopy  łodygi,  zwieńczone  fioletowymi

kwiatami,  które  chciała  Sara.  Pamiętając,  aby  zostawić  wystarczającą  ilość

nasion na przyszły rok, wypełniłam wiklinowy kosz i wróciłam do domu.

Tam  moja  ciotka  i  ja  pracowałyśmy  w  ciszy.  Ona  odcinała  kwiaty

podejźrzonu  księżycowego,  których  używała  do  przygotowywania

pachnącego  oleju,  i  oddawała  mi  łodygi,  bym  mogła  obwiązać  je  wokół

kawałkiem sznurka – nie robiąc bukietów, z obawy o uszkodzenie strąków - i

powiesiła do wyschnięcia.

"Do czego użyjesz strąków?" Zapytałam, obwiązując łodygi.

"Uroki  ochronne.  Kiedy  za  kilka  tygodni  zacznie  się  szkoła,  będzie  na

nie popyt. Strąki podejźrzonu księżycowego są szczególnie dobre dla dzieci,

oddalają potwory i koszmary."

Corra,  która  drzemała  na poddaszu  salonu,  uniosła  wzrok  w  kierunku

Sary, i puściła dym z nosa i ust odchrząkując głośno.

"Dla   ciebie  mam  coś  innego"  powiedziała  Sara,  wskazując  swoim

nożem w kierunku ognistego smoka.

Corra obojętnie odwróciła się do niej plecami. Jej ogon z końcówką w

kształcie  pika,  zawisł  na  krawędzi  belki  i  delikatnie  kołysał  się  jak  wahadło

tam  i  z  powrotem.  Schylając  się  obok  niego,  starałam  się  przywiązać

następny  podejźrzon  księżycowy  do  krokwi,  uważając,  aby  nie  stracić

żadnego z papierowych owali, który do niego przylgnął.

"Jak  długo  będą  wisieć  zanim  się  ususzą?"  Zapytałam,  wracając  do

stołu.

"Tydzień",  powiedziała  Sara,  spoglądając  szybko.  "Wtedy  będziemy

mogły zdjąć skórki ze strąków. Pod spodem jest srebrny dysk."

"Jak  księżyc.  Jak  lustro",  powiedziałam,  kiwając  głową  ze

zrozumieniem.  "Odbijając  koszmar  od  siebie  tak,  że  nie  będzie  niepokoić

dziecka".

Sara skinęła głową, zadowolona z mojej intuicji. "Niektóre czarownice

obawiają  się  strąków  podejźrzonu"  kontynuowała  Sara  po  kilku  chwilach.

"Czarownica  w  Hamilton,  która  uczyła  chemii  w  liceum  powiedziała  mi,  że

157

alchemicy  gromadzą  w  nich  majową  rosę  i  używają  jako  bazy  do  eliksiru

życia".

"Potrzebują  wielu  roślin  podejźrzonu",  powiedziałam  z  uśmiechem,

myśląc  o  ilościach  wody  jakie  Mary  Sidney  i  ja  stosowałyśmy  w  naszych

doświadczeniach. "Myślę, że powinniśmy trzymać się uroku ochronnego."

"Dobrze  zatem."  Sara  uśmiechnęła  się.  "Dla  dzieci  umieszczę  uroki  w

sennej  poduszce.  Nie  są  tak  straszne  jak  stożek  lub pentagram  wykonany z

pędów  jeżyn.  Jeśli  byś  chciała  zrobić  taką,  jakich  składników  byś  użyła  na

wypełnienia?"

Wzięłam  głęboki  oddech  i  skoncentrowałam  się  na  pytaniu.  Poduszki

senne nie muszą być duże, ostatecznie - rozmiar mojej dłoni wystarczy.

Rozmiar mojej dłoni. Normalnie biegłabym palcami przez moje tkackie

sznury,  czekając,  aż  natchnienie  -  i  wytyczne  -  do  mnie  spłyną.  Ale  sznury

były  teraz  we  mnie.  Kiedy  odwróciłam  moje  dłonie  i  rozstawiłam  szeroko

palce,  połyskujące  węzły  pojawiły  się  nad  wzorem  żył  w  nadgarstku  i  na

kciuku,  a  mały  palec  prawej  ręki  lśnił  zielonym  i  brązowym,  kolorami

rzemiosła.

Słoiki  Sary  Mason  odbijały  światło  z  okien.  Przeniosłam  się  do  nich,

prowadząc mały palec w dół etykiet, aż poczułam opór.

"Rzepik."  Podróżowałam  po  półce.  "Bielica".  Używając  go  jak

wskaźnika na planszy z literami alfabetu, odchyliłam mój mały palec do tyłu.

"Anyż."  W  dół.  "Chmiel".  W  gorę,  zanurkowałam  na  ukos  po  przeciwnej

stronie. "Waleriana".

Jak to będzie pachniało? Zbyt ostro?

Mój kciuk mrowił.

"Liść  laurowy,  kilka  szczypt  rozmarynu,  i  trochę  tymianku"

powiedziałam.

Ale co, jeśli dziecko obudzi się i tak, i chwyci poduszkę?

"I  pięć  suszonych  ziaren  fasoli."  To  był  dziwny  dodatek,  ale  mój

instynkt prządki powiedział mi, że to może wszystko zmienić.

"Dobrze,  niech  mnie  diabli."  Sara  wcisnęła  swoje  okulary  na  głowę.

Spojrzała  na  mnie  ze  zdziwieniem,  a  potem  uśmiechnęła  się.  "To  jak  stary

urok twojej wspaniałej prababki, z wyjątkiem jej dziewanny i werbeny, i bez

fasoli."

158

"Chciałabym  umieścić  ziarna  fasoli  w  poduszce  najpierw"

powiedziałam.  "Powinny  grzechotać,  jeśli  potrząśniesz.  Można  powiedzieć

dzieciom, że hałas pomaga przy potworach."

"Miły  dodatek"  przyznała  Sara.  "A  strąki  podejźrzonu  –  byś

sproszkowała czy dała całe?"

"Całe", odpowiedziałam, "wszyte z przodu poduszki."

Ale  zioła  były  tylko  pierwsza  połową  uroku  ochronnego.  Potrzebne

były słowa, by im towarzyszyć.

A  jeśli  każda  inna  wiedźma,  ma  być  w  stanie  tego  używać,  te  słowa

musiały być wypełnione potencjałem. Londyńskie czarownice nauczyły mnie

bardzo wiele, ale zaklęcia, które napisałam przejawiały nudę i obojętność na

języki  innych,  z  wyjątkiem  mojego.  Większość  zaklęć  było  pisanych  jako

wierszyki,  które  były  łatwiejsze  do  zapamiętania,  a  także  żywsze.  Ale  nie

byłam poetką, jak Matthew lub jego przyjaciele. Zawahałam się.

"Coś nie tak?" zapytała Sara.

"Moje zamykanie czaru jest do bani," przyznałam, obniżając głos.

"Gdybym miała najmniejsze pojęcie, co to jest, użalałabym się na tobą"

powiedziała sucho Sara.

"Zamykanie  czaru  to  jest  to,  jak  tkacz  przedstawia  magię  w  słowach.

Mogę  stworzyć  czary  i  je  wykonać,  ale  bez  zamknięcia  czaru  nie  będzie  on

użyteczny  dla  innych  czarownic."  Wskazałam  na  księgę  czarów  Bishopów.

"Setki  tkaczy  wymyśliło  słowa  dla  tych  zaklęć,  a  inne  czarownice

przekazywały je przez wieki. Nawet teraz czary zachowują swoją moc. Będę

szczęśliwa, jak moje czary pozostają silne przez godzinę."

"W czym problem?" Zapytała Sara.

"Nie  widzę  zaklęć  w  słowach,  ale  w  kształtach  i  kolorach."  Spód

mojego kciuka i mały palec u ręki były jeszcze lekko odbarwione. "Czerwony

kolor  pomaga  mojemu  zaklęciu  ognia. Więc  układam  słowa  na  stronie,  aby

utworzyły coś w rodzaju obrazu."

"Pokaż  mi,"  powiedziała  Sara,  popychając  kawałek  makulatury  i

zwęglony  kij  w  moim  kierunku.  "Oczar"  wyjaśniła,  gdy  trzymałam  go  w

niemej  prośbie.  "Używam  go  jak  ołówka,  kiedy  próbuję  skopiować  zaklęcia

po raz pierwszy. Jeśli coś pójdzie nie tak, następstwa są mniej… er, trwałe niż

tuszem."

159

Pisała nim lekko. Jedno z jej niesfornych zaklęć spowodowało cyklon w

łazience.  Tygodniami  znajdowałyśmy  odpryski  kremu  do  opalania  i

szamponu w najdziwniejszych miejscach.

Zapisałam  wymyślony  czar,  lekko,  ostrożnie,  nie  mówiąc  słów  do

siebie,  które  wprawiłyby  magię  w  działanie.  Gdy  skończyłam,  palec

wskazujący mojej prawej ręki świecił na czerwono.

"To  była  moja  pierwsza  próba  zamknięcia  czaru",  powiedziałam,

patrząc  na  niego  krytycznie,  zanim  oddałam  go  Sarze.  "Trzecioklasista

prawdopodobnie zrobiłby to lepiej."

Ogniu

zapal się

huczącą jasnością

tłumiąc noc;

"Nie  jest  tak  źle,"  powiedziała  Sara.  Kiedy  spojrzałam  zbita  z  tropu,

pośpiesznie dodała: "Widywałam gorsze. Słowo ogień20 z pierwszych liter w

każdej linii jest sprytne. Ale dlaczego trójkąt?"

"To  jest  struktura  zaklęcia.  To  bardzo  proste,  naprawdę,  tylko

trzykrotny  węzeł."  Teraz  była  moja  kolej  na  studiowanie  mojej  pracy.

"Zabawne  jest  to,  że  trójkąt  był  symbolem  dla  wielu  alchemików

wykorzystujących ogień."

"Trzykrotny  węzeł?"  Sara  spojrzała  przez  ramki  swoich  okularów.

"Mówisz  tak,  że  nic  nie  rozumiem."  To  był  jej  sposób  na  wypuszczanie

powietrza z mojego słownika.

"Staram  się  mówić tak  jasno jak  mogę, Sara. Byłoby  łatwiej,  pokazać,

co  to  znaczy,  gdyby  moje  sznurki  nie  były  w  moich  rękach."  Uniosłam  je  i

pomachałam palcami przed nią. Sara mruknęła coś i potoczyła zwój sznurka

po stole. "Czy zwykły sznurek wystarczy, hmm?"

Zatrzymałam zwój mówiąc własne zaklęcie. Było ciężkie od mocy ziemi

i miało trzy otaczające go węzły. Sara drgnęła zaskoczona.

"Oczywiście,"  powiedziałam,  zadowolona  z  reakcji  ciotki.  Po  ucięciu

szpagatu jej nożem, wzięłam około dziewięciocentymetrowe kawałki. "Każdy

węzeł  ma  inną  liczbę  przejść.  Ty  używasz  dwa  z  nich  w  swoich  zaklęciach  -

20 W oryginale z pierwszych liter wychodzi słowo FIRE (ogień). Zaklęcie układa się w trójkąt ☺

160

pętlę  i  podwójną  pętlę.  To  są  dwa  węzły  tkackie,  które  znają  wszystkie

czarownice. Kiedy dochodzimy do trzeciego węzła, sprawy się komplikują."

Nie byłam pewna, czy szpagat kuchenny nada się do pokazania tego o

co  mi  chodzi.  Węzły  wykonywane  z  moim  tkackich  sznurów  były

trójwymiarowe,  ale  biorąc  pod  uwagę,  że  pracowałam  ze  zwykłym

sznurkiem, postanowiłam pracować w mieszkaniu. Trzymając jeden koniec w

mojej lewie ręce, zrobiłam pętlę na prawo, wyciągając luźny sznurek z jednej

strony  pętli,  na  drugą  i  połączyłam  końce  razem.  Wynikiem  był  węzeł  w

kształcie koniczyny, który przypominał trójkąt.

"Patrz, trzy przejścia," powiedziałam. "Spróbuj".

Kiedy  zabrałam  swoje  ręce  ze  sznurka,  wzbił  się  w  górę  w  znajomą

piramidę  z  końcami  prawidłowo  połączonymi  ze  sobą  w  nierozerwalny

węzeł. Sara westchnęła.

"Cool", powiedziałam. "Zwykły stary szpagat dobrze działa."

"Mówisz  jak  twój  ojciec."  Sara  szturchnęła  węzeł  swoim  palcem.  "To

jeden z tych, co ukrywają zaklęcie?"

"Przynajmniej  jeden.  Bardzo  skomplikowane  zaklęcia  mogą  mieć  dwa

lub trzy węzły, każdy przywiązany do nici, które widziałaś wczoraj w nocy w

pokoju  -  tych,  które  wiążą  świat."  Uśmiechnęłam  się.  "I  chyba  zamknięcie

czaru  zmienia  zaklęcie,  coś  jak  -  wewnętrzne  ukrywanie  funkcjonowania

magii."

"A  kiedy  mówisz  słowa,  ujawnia  je,"  powiedziała  Sara  w  zamyśleniu.

"Pozwólmy ujawnić się twoim."

Zanim mogłam ją ostrzec, Sara zaczęła czytać słowa mojego zaklęcia na

głos.  Papier  wybuchnął  w  jej  dłoniach  płomieniem.  Rzuciła  go  na  stół,  a  ja

oblałam go wyczarowanym deszczem.

"Myślałam,  że to  zaklęcie  do  zapalania świec  -  nie  stawiania  domu  w

ogniu!" zawołała, patrząc na zwęglony bałagan.

"Przykro mi. Zaklęcie jest jeszcze całkiem nowe. W końcu się ustatkuje.

Zamknięcie  czaru  nie  może  trzymać  zaklęcia  na  zawsze,  więc  jego  magia

słabnie z upływem czasu. To dlatego czary przestają działać," wyjaśniłam.

"Naprawdę?  To  powinnaś  być  w  stanie  sprawdzić  orientacyjny  wiek

zaklęcia." Oczy Sary błyszczały.

161

Była  wielkim  zwolennikiem  tradycji  i  starszych  kawałków  magii,  tym

bardziej, że to lubiła.

"Być może", powiedziałam niepewnie "ale są też inne powody, że czar

się  nie  powiedzie.  Tkacze  mają  różne  zdolności.  A  jeśli  słowa  zostały

pominięte  lub  zmienione,  gdy  czarownice  je  kopiowały,  to  też  zagraża

magii."

Ale Sara była już przed swoją księgą czarów, wertowała strony.

"Tu,  popatrz  na  to."  Przywołała  mnie  do  siebie.  "Zawsze

podejrzewałam, że to najstarsze zaklęcie w Grimoire Bishopów."

" Nadzwyczajnie  wielki  urok  do  zassania  czystego  powietrza  do

jakiegokolwiek  miejsca,"  czytałam  na  głos  " przekazany  od  starej  Maude

Bishop i sprawdzony przeze mnie, Charity Bishop w roku 1705."

Na  marginesie  były  notatki  wykonane  przez  inne  czarownice,  w  tym

moją babcię, które miały później opanować zaklęcie. Żrąca adnotacja dodana

przez Sarę głosiła, ‘ zupełnie bezwartościowe.’

"No i co?" zażądała Sara.

"Jest datowany na 1705," wskazałam.

"Tak, ale jej genealogia sięga dalej. Em nigdy nie mogła się dowiedzieć,

kim  była  Maude  Bishop  -  być  może  krewną  Bridget  z  Anglii?"  Te

niedokończone  badania  genealogiczne  dawały  Sarze  pierwszą  okazję,  by

wspomnieć  imię  Em  bez  żalu.  Vivian  miała  rację.  Sara  potrzebuje  mnie  w

swoim warsztacie, tak samo jak ja potrzebuję tam być.

"Być  może",  powiedziałam  znowu,  starając  się  nie  podnosić

nierealistycznych nadziei.

"Zrób  to  samo  co  zrobiłaś  ze  słoikami.  Czytaj  palcami"  powiedziała

Sara,  popychając  ambonę  ku  mnie.  Pobiegłam  lekko  palcami  po  słowach

zaklęcia.  Moja  skóra  mrowiła  gdy  rozpoznałam  utkane  w  nim  składniki:

dmuchanie  wokół  mojego  serdecznego  palca,  odczucie  cieczy  krążącej  pod

paznokciem  mego  palca  środkowego  i  zapach  eksplozji,  który  przylgnął  do

mojego małego palca.

"Hyzop,  majeranek,  i  dużo  soli"  powiedziałam  w  zamyśleniu.  To  były

zwykłe składniki, które można znaleźć w domu i ogrodzie każdej czarownicy.

"Więc  dlaczego  nie  działa?"  Sara  wpatrywała  się  w  moją  uniesioną

prawą rękę, jakby to była wyrocznia.

162

"Nie  jestem  pewna,"  przyznałam.  "Wiesz,  mogłabym  powtórzyć  to

tysiąc razy i nigdy nie będzie dla mnie działać." Sara i jej przyjaciele w sabacie

sami  będą  musieli  się  dowiedzieć,  co  był  nieprawidłowe  w  zaklęciu  Maude

Bishop. Albo kupić puszkę odświeżacza powietrza.

"Być  może  możesz  je  zszyć  razem,  lub  złączyć  splot,  czy  cokolwiek  to

jest, co takie czarownice robią."

Czarownice  takie  jak  ty.  Sara  nie  chciała  tego  zrobić,  ale  jej  słowa

wywołały we mnie niepokój i uczucie izolacji.

Wpatrując  się  w  stronę  z  księgi  zaklęć,  zastanawiałam  się,  czy

niezdolność  do  wykonywania  magii,  była  jednym  z  powodów,  że  tkacze

zostali wykluczeni przez swoje społeczności.

"To nie działa w ten sposób." Złożyłam ręce na szczycie otwartej księgi

i zacisnęłam usta, wycofując jak krab w skorupę.

"Mówiłaś,  że  tkactwo  zaczyna  się  od  pytania.  Zapytaj  zaklęcie,  co  się

stało" zaproponowała Sara.

Chciałam  nigdy  nie  widzieć  zaklęcia  oczyszczającego  Maude  Bishop.

Nawet więcej, chciałam, żeby Sara nigdy go nie widziała.

"Co robisz?" Sara wskazała w przerażeniu na Grimoire Bishopów.

Pod  moimi  rękami,  pismo  rozwijało  się  ze  zgrabnych  zawijasów.

Resztki  rozpryskanego  atramentu  zabrudziły  następną  pustą  stronę.  Po

chwili nie było śladu zaklęcia Maude Bishop z wyjątkiem małego, napiętego

niebiesko-żółtego  węzła.  Patrzyłam  na  niego  z  fascynacją  i  miałam  nagłe

pragnienie by-

"Nie  dotykaj  tego!"  krzyknęła  Sara,  budząc  Corrę  z  jej  snu.

Odskoczyłam od księgi, a Sara doskoczyła do niej, łapiąc węzeł pod słoikiem

do przypraw. Obje spojrzałyśmy na NMP - nieznany magiczny przedmiot.

"Co  teraz  zrobimy?"  Zawsze  myślałam,  o  czarach  jak  o  żywych,

oddychających  kreacjach.  Wydawało  się,  niedobre,  by  utrzymać  to

zamknięte.

"Nie  jestem  pewna  czy  możemy  coś  zrobić."  Sara  wzięła  moją  lewą

rękę i odwróciła ją, odsłaniając kciuk zabarwiony na czarno.

"Mam na nim atrament" powiedziałam.

Sara  pokręciła  głową.  "To  nie  jest  atrament.  To  kolor  śmierci.  Zabiłaś

zaklęcie."

163

"Co  masz  na  myśli,  mówiąc  że  je  zabiłam?"  Wyrwałam  swoją  rękę,

trzymając ją za sobą, jak dziecko złapane na wyjadaniu czekolady ze słoika.

"Nie panikuj", powiedziała Sara. "Rebecca nauczyła się to kontrolować.

Ty też możesz."

"Moja  matka?"  Myślałam  o  długim  spojrzeniu,  które  Sara  i  Vivian

wymieniły wczoraj w nocy.

"Wiedziałaś, że coś takiego może się zdarzyć."

"Dopiero  po  tym,  jak  zobaczyłam  twoją  lewą  rękę.  Nosi  wszystkie

kolory  wyższych  magii,  jak  egzorcyzmy  i  wróżby,  a  twoja  prawa  ręka  ma

kolory rzemiosła." Sara zatrzymała się. "Nosi również kolory ciemnej magii."

"Dobrze, że jestem praworęczna." To była próba humoru, ale drżenie

głosu mnie zdradzało.

"Nie  jesteś  praworęczna.  Jesteś  oburęczna.  Faworyzowałaś  tylko

prawą  ręką,  ponieważ  ta  straszna  nauczycielka  w  pierwszej  klasie

powiedziała,  że  leworęczne  dzieci  były  demoniczne."  Sara  dopilnowała,  by

kobieta została formalnie ostro skrytykowana. Po doświadczeniu pierwszego

Halloween w Madison, panna Somerton zrezygnowała ze stanowiska.

Chciałam powiedzieć, że nie jestem zainteresowana wyższą magią, ale

nic nie wyszło z moich ust.

Sara  spojrzała  na  mnie  ze  smutkiem.  "Nie  możesz  kłamać  innej

czarownicy, Diana. Zwłaszcza w takiej sprawie jak ta."

"Żadnej  czarnej  magii."  Emily  umarła  próbując  przywołać  i  dręczyć

ducha - prawdopodobnie moją matkę.

Peter  Knox  również  był  zainteresowany  ciemniejszymi  aspektami

rzemiosła. Czarna magia była związana z Ashmolem 782 - nie wspominając o

kciuku śmierci.

"Mroczny  nie  musi  oznaczać  złego"  powiedziała  Sara.  "Czy  nów

księżyca  jest  złem?"  Pokręciłam  głową.  "Nów  księżyca  to  czas  nowych

początków."

"A  sowy?  Pająki?  Nietoperze?  Smoki?"  Sara  miała  swój  głos

nauczyciela.

"Nie", przyznałam.

"Nie.  Nie  są  złem. Ludzie  opowiadają  te  historie  o  księżycu i  nocnych

stworzeniach,  ponieważ  stanowią  one  nieznane.  To  nie  przypadek,  że  są

164

również  symbolem  mądrości.  Nie  ma  nic  bardziej  potężnego  niż  wiedza.

Dlatego  jesteśmy  bardzo  ostrożni,  kiedy  uczymy  ktoś  czarnej  magii."  Sara

wzięła  mnie  za  rękę.  "Czarny  to  kolor  bogini  jako  wiedźmy,  plus  kolor

ukrycia, złych omenów i śmierci."

"A te?" Poruszyłam trzema innymi palcami.

"Tutaj  mamy  kolor  bogini  jako  dziewicy  i  łowczyni,"  powiedziała,

zginając mój srebrny środkowy palec. Teraz wiedziałam, dlaczego głos bogini

brzmiał jak brzmiał. "To jest kolor doczesnej władzy". Złożyła mój serdeczny

złoty palec. "Jak i mały palec u ręki, biały jest kolorem wróżby i proroctwa.

Jest  również  stosowany  do  złamania  klątwy  i  wyganiania  niechcianych

duchów."

"Z wyjątkiem śmierci, nie brzmi tak strasznie."

"Jak powiedziałam, ciemna nie musi oznaczać złego" powiedziała Sara.

"Pomyśl  o  doczesnej  władzy.  W  dobroczynnych  rękach  jest  siłą  dobra.  Ale

jeśli ktoś nadużywa jej dla własnej korzyści lub szkodzenia innym, może być

bardzo destruktywna. Ciemność zależy od czarownicy."

"Powiedziałaś,  że  Emily  nie  była  bardzo  dobra  w  wyższej  magii.  A

mama?"

"Rebecca była w niej świetna. Ale wróciła do uczciwego życia, książek i

świecy" powiedziała Sara ze smutkiem.

Część  tego,  czego byłam  świadkiem  co robiła moja  matka, gdy byłam

dzieckiem  teraz  miało  sens,  jak  noc  gdy  przywołała  upiory  z  miski  wody.

Peter Knox również był nią zaniepokojony.

"Rebecca  wydawała  się  stracić  zainteresowanie  wyższą  magią,  gdy

poznała  twojego  ojca.  Jedyne  rzeczy,  które  wtedy  do  niej  przemawiały,  to

antropologia  i  Stephen.  I  ty  oczywiście"  powiedziała  Sara.  "Nie  sądzę,  że

pracowała jeszcze z wyższą magią po tym jak się urodziłaś."

Pracowała,  ale  w  miejscu,  gdzie  ktoś  lub  tata  czy  ja  nie  mogliśmy

zobaczyć,  pomyślałam.  "Dlaczego  mi  nie  powiedziałaś?"  Powiedziałam  na

głos.

"Nie  chcę  mieć  nic  wspólnego  z  wyższą  magią,  pamiętasz?"  piwne

spojrzenie Sary zatrzymało się na mnie. "Zachowałam pewne rzeczy Rebeki,

na  okazję,  jeśli  wykazałabyś  kiedykolwiek  jakieś  zdolności.  Dom  schował  to

na później."

165

Sara  mruknęła  zaklęcie  otwarcia,  bazujące  na  wątkach,  które  nagle

podświetliły  pokój  odcieniami  czerwonego,  żółtego  i  zielonego.  Po  lewej

stronie  starego  kominka,  wbudowanego  w  starożytne  mury,  pojawiła  się

szafa  z  szufladą.  Pokój  wypełnił  się  zapachem  lilii  z  dolin  i  czymś  ciężkim  i

egzotycznym, co wzbudziło ostre i nieprzyjemne uczucia: pustkę i tęsknotę,

rutynę i strach. Sara otworzyła szufladę i wyjęła kawałek czegoś czerwonego

i żywicznego.

"Smocza krew. Czując to, nie mogę nie myśleć o Rebecce." powąchała

Sara.  "Teraz  również  możesz  ją  dostać,  ale  nie  jest  tak  dobrej  jakości,  i

kosztuje fortunę. Chciałam to sprzedać, a pieniądze wykorzystać na naprawę

dachu, gdy załamał się po zamieci w 93, ale Em mi nie pozwoliła."

"Do czego mama tego używała?" Powiedziałam ze ściśniętym gardłem.

"Rebecca  robiła  z  tego  tusz.  Kiedy  stosowała  taki  tusz  kopiując  urok,

jego  siła  mogła  wyssać  energię  z  połowy  miasta.  Było  wiele  awarii

energetycznych w Madison kiedy twoja matka miała naście lat." zachichotała

Sara.  "Jej  książka  zaklęć  powinna  gdzieś  tutaj  być  –  chyba,  że  dom  zjadł  ją

kiedy mnie nie było. Dowiesz się z niej więcej."

"Książka  zaklęć?"  Zmarszczyłam  brwi.  "Co  było  nie  tak  z  Grimoirem

Bishopów?"

"Większość  czarownic,  które  praktykują  wyższą,  ciemniejszą  magię

mają  swoją  własną  Grimoire.  To  tradycja"  powiedziała  Sara,  grzebiąc  w

szafie. "Nie. To nie wydaje się być tutaj. "

Pomimo  bólu  rozczarowania,  które  towarzyszyło  wypowiedzi  Sary,

odczułam  ulgę.  Miałam  już  jedną  tajemniczą  księgę  w  swoim  życiu.  Nie

byłam  pewna,  czy  chcę  następną,  nawet  jeśli  mogła  rzucić  światło  na

pytanie,  dlaczego  Emily  próbowała  przywołać  ducha  mojej  matki  w  Sept-

Tours.

"Och, nie." Sara cofnęła się od szafy, z wyrazem przerażenia na twarzy.

"Czy to szczur?" Moje doświadczenia w Londynie były uwarunkowane

wiarą, że czają się w każdym zakurzonym rogu. Spojrzałam w głąb szafy, ale

zobaczyłam  tylko  zbiór  brudnych  słoików  zawierających  zioła  i  korzenie  i

starodawny  radiobudzik.  Jego  brązowy  kabel  zwisał  z  półki  jak  ogon  Corry

poruszając się delikatnie na wietrze. Kichnęłam.

166

Jak  na  zawołanie,  w  ścianach  rozbrzmiał  metaliczny  brzęk  i  dziwne

toczenie, jakby moneta wpadła do szafy grającej. Muzyczne zgrzytanie, które

nastąpiło,  przypominało  stary  gramofon  nastawiony  na  33  obroty  zamiast

45, szybko jednak ustąpiło miejsca rozpoznawalnej piosence.

Przekrzywiłam głowę. "Czy to jest… Fleetwood Mac?"

"Nie, nie znowu!" Sara wyglądała, jakby zobaczyła ducha. Rozejrzałam

się,  ale  niewidzialną  obecnością  w  pokoju  był  tylko  Stevie  Nicks  i  walijska

czarownica  o  nazwie  Rhiannon.  W  latach  siedemdziesiątych  piosenka  była

hymnem dziesiątek czarownic i czarodziejów.

"Myślę, że dom się budzi." Może to było to, co denerwowało Sarę.

Sara rzuciła się do drzwi i próbowała otworzyć zatrzask, ale nie ustąpił.

Waliła w drewniane panele. Muzyka stawała się głośniejsza.

"To  nie  jest  moja  ulubiona  melodia  Stevie  Nicksa,"  powiedziałam,

starając  się  ją  uspokoić,  "ale  nie  będzie  trwać  wiecznie.  Może  bardziej

spodoba ci się kolejny utwór."

"Następna piosenka to  Over My Head. Znam całą tą cholerną płytę na

pamięć.  Twoja matka  słuchała  tego  wszystkiego  przez  całą  ciążę.  Trwało  to

kilka  miesięcy.  Po  prostu,  kiedy  wydawało  się,  że  Rebecca  przezwyciężyła

swoją  obsesję,  wyszedł  następny  album  Fleetwood  Mac.  To  było  piekło."

Sara darła włosy.

"Naprawdę?"  Zawsze  byłam  głodna  informacji  na  temat  moich

rodziców. "Fleetwood Mac wydaje się bardziej z rodzaju zespołów taty."

"Musimy wyłączyć tę muzykę." Sara podeszła do okna, ale skrzydła nie

drgnęły. Uderzyła w ramę we frustracji. "Pozwól mi spróbować." Im mocniej

pchałam,  tym  muzyka  stawała  się  głośniejsza.  Była  chwilowa  pauza  po  tym

jak  Stevie  Nicks  przestał  kwilić  o  Rhiannon.  Kilka  sekund  później,  Christine

McVie informował nas, jak miło to było ponad twoją głową.

Okno pozostało zamknięte.

"To  jest  koszmar!"  Sara  wybuchła.  Położyła  dłonie  na  uszach,  aby

zablokować  dźwięk,  a  następnie  udała  się  do  księgi  zaklęć  i  przewracała

strony.  "Lekarstwo  na  ugryzienie  psa  Prudence  Willard.  Metoda  słodzenia

kwaśnego  mleka."  Odwróciła  następne.  "Zaklęcie  Clary  Bishop  na

zatrzymanie przeciągu z komina! To może zadziałać."

167

"Ale  to  jest  muzyka,  nie  ogień",  powiedziałam,  zerkając  przez  ramię

Sary na linie tekstu.

"Oba  przenosi  powietrze."  Sara  podwinęła  rękawy.  "Jeśli  to  nie

zadziała,  spróbujemy  czegoś  innego.  Może  grzmot.  Jestem  dobra  w

piorunach. Może zatrzyma energię i wyłączy dźwięk."

Zaczęłam nucić razem z utworem. Był chwytliwy, na sposób z 1970.

"Nie  zaczynaj."  Oczy  Sary  były  dzikie.  Odwróciła  się  do  księgi  zaklęć.

"Dajcie mi jakieś światło, proszę. I podłącz ekspres do kawy."

Posłusznie podeszłam do starodawnego gniazdka i popchnęłam kabel

ekspresu na miejsce.

Elektryczność  wyskoczyła  z  gniazdka  pomarańczowymi  i  niebieskimi

łukami. Odskoczyłam do tyłu.

"Potrzebna jest listwa przeciwprzepięciowa – pewnie ta jest kupiona w

poprzedniej dekadzie - albo spalisz cały dom" powiedziałam do Sary.

Mruczała jak to ona i umieściła papierowy filtr w ekspresie do kawy, a

następnie dużo różnych ziół.

Ponieważ byłyśmy uwięzione wewnątrz pracowni, a Sara nie wydawała

się  potrzebować  mojej  pomocy,  mogłam  równie  dobrze  popracować  nad

słowami mojego zaklęcia przeciw koszmarom dla dzieci. Podeszłam do szafy

mojej matki i znalazłam jakiś czarny atrament, pióro gęsie i kartkę papieru.

Matthew  zapukał  w  szybę  okna.  "Z  wami  wszystko  w  porządku?

Poczułem, że coś się pali."

"Niewielki  problem  elektryczny!"  Krzyknęłam,  machając  piórem  w

powietrzu. Wtedy przypomniałam sobie, że Matthew był wampirem i słyszał

mnie  doskonale  przez  kamienie,  cegły,  drewno  i  pojedyncze  tafle  szkła.

Przyciszyłam swój głos. "Nic się martw."

‘Over  My  Head’  zakończył  się  ze  zgrzytem,  a  zaczął  ‘You  Make  Love

Fun’.   Dobry  wybór,  pomyślałam,  uśmiechając  się  do  Matthew.  Kto  by

potrzebował didżeja, jeśli miałby magiczne radio?

"O,  Boże.  Dom  przełączył  się  na  drugi  album"  jęknęła  Sara.

"Nienawidzę  Rumoursów".

"Skąd dochodzi ta muzyka?" Matthew zmarszczył brwi.

168

"Ze  starego  radiobudzika  mamy."  pokazałam  piórkiem.  "Lubiła

Fleetwood Mac." Spojrzałam na ciotkę, która recytowała słowa zaklęcia Clary

Bishop z rękami na uszach. "Sara nie lubi."

"Acha". Brwi Matthew opadły. "Zostawię cię z tym, zatem". Przycisnął

rękę do szkła w niemym geście pożegnania.

Moje serce wypełniały uczucia. Kochanie Matthew nie było wszystkim,

co  chciałam zrobić, ale  na  pewno  był  jedynym dla  mnie.  Chciałam żeby  nie

było szyby między nami, żebym mogła mu to powiedzieć.

Szkło  jest  tylko  piaskiem  i  ogniem.  Jeden  kłąb  dymu  później,  kupa

piasku leżała na parapecie. Sięgnęłam przez pustą przestrzeń w ramie okna i

uścisnęłam mu dłoń.

"Dzięki  za  troskę  o  nas.  To  było  ciekawe  popołudnie.  Mam  wiele  do

opowiedzenia."  Matthew  zamrugał  na  nasze  splecione  ręce.  "Sprawiasz,  że

jestem bardzo szczęśliwa, wiesz."

"Staram się," powiedział z nieśmiałym uśmiechem.

"I  udaje  ci  się.  Czy  uważasz,  że  Fernando  mógłby  uratować  Sarę?"

ściszyłam swój głos. "Dom zablokował drzwi pracowni i zamknął okna, a ona

właśnie ma dmuchać. Będzie potrzebowała papierosa, kiedy się wydostanie i

mocnego drinka."

"Fernando  nie  ratował  kobiety  z niebezpieczeństwa  już  jakiś  czas,  ale

jestem  pewien,  że  pamięta  jak  to  się  robi"  zapewnił  mnie  Matthew.  "Czy

dom mu pozwoli?"

"Daj mu pięć minut, ewentualnie do momentu zatrzymania muzyki, w

zależności co nastąpi wcześniej." Zabrałam rękę i posłałam mu całusa. Miał

raczej  więcej  ognia  i  wody  niż  zwykle,  i  wystarczającą  ilości  powietrza  do

klapnięcia w policzek.

Wróciłam do stołu roboczego i zanurzyłam pióro mojej matki w tuszu.

Pachniało  jeżynami  i  orzechami  włoskimi.  Dzięki  mojemu  doświadczeniu  z

elżbietańskimi  narzędziami  do  pisania,  byłam  w  stanie  napisać  urok  dla

poduszki sennej Sary bez jednego kleksa.

Lustra

Blask

Wystraszy potwora

Wypędzi koszmary

169

Do końca spania;

Dmuchnęłam  na  niego  delikatnie,  aby  wysuszyć  farbę.  Bardzo

przyzwoicie,  stwierdziłam.  Było  znacznie  lepsze  niż  moje  zaklęcie  dla

wyczarowywania  ognia,  i  łatwe  dla  dzieci,  by  je  zapamiętały.  Kiedy  strąki

będą  suche  i  cienkie  jak  papier,  napisałbym  czar  maleńkimi  literami  na  ich

srebrzystej powierzchni.

Marząc, o pokazaniu mojej pracy Sarze, zsunęłam się ze stołka. Jedno

spojrzenie na jej twarz przekonało mnie, by odłożyć to, aż moja ciotka będzie

miała whisky i dym. Miała nadzieję przez dziesięciolecia, że będę wykazywać

zainteresowanie  magią.  Mogłam  poczekać  jeszcze  dwadzieścia  minut  na

ocenę mojego uroku.

Lekkie  mrowienie  za  mną  zaalarmowało  mnie  o  obecności  ducha  na

chwilę przed miękkim uściskiem wokół moich ramion.

"Dobra  robota,  orzeszku,"   szepnął  znajomy  głos.   "Jak  również

doskonały smak muzyczny."

Kiedy odwróciłam głowę, nie było nic, poza lekką smugą zieleni, ale nie

musiałam nawet patrzeć, by wiedzieć, że był tam mój ojciec. "Dzięki, tato",

powiedziałam cicho.

Tłumaczenie: Fiolka2708

170

JEDEN

E AŚCI

C E

Matthew  przyjął  wiadomość  o  biegłości  mojej  matki  w  wyższej  magii

lepiej niż się spodziewałam. Od dawna podejrzewał, że istnieje coś pomiędzy

niewyszukanym  rzemiosłem,  a  spektakularną  magią  żywiołów.  W  ogóle  go

nie  zdziwiło,  że  ja,  pomiędzy  innymi  oznakami,  mogę  ćwiczyć  taki  rodzaj

magii. To co nim wstrząsnęło, to fakt, że talent przyszedł wraz z krwią mojej

matki.

„Będę musiał przyjrzeć się bliżej twojemu mitochondrialnemu DNA, po

wszystkim,” powiedział, wąchając jeden z atramentów mojej matki.

„Brzmi  nieźle.”  To  był  pierwszy  raz,  gdy  Matthew  wykazał  pragnienie

powrotu do badań genetycznych. Dni upłynęły bez jakiejkolwiek wzmianki o

Oxfordzie, Baldwinie, Księdze Życia czy krwawym szale.

Na  chwilę  zapomniał,  że  informacje  genetyczne  były  powiązane  z

Ashmole 782, ja nie. Jak tylko manuskrypt ponownie znajdzie się w naszych

rękach,  będziemy  potrzebowali  jego  naukowych  umiejętności,  aby  to

rozszyfrować.

„Masz  rację.  W  tym  z  całą  pewnością  jest  krew,  jak  również  żywica  i

akacja.”  Matthew  zakręcił  atramentem.  Akacja,  jak  nauczył  się  dzisiaj  rano,

była  źródłem  gumy  arabskiej,  która  sprawiała,  że  atrament  nie  był  zbyt

rzadki.

„Zastanawiałam się nad tym. Atrament użyty w Ashmole 782 również

zawierał  krew.  To  była  bardziej  powszechna  praktyka  niż  myślałam,”

stwierdziłam.

„Jest tam również kadzidło,” rzekł Matthew, ignorując moje wzmianki

o Księdze Życia.

„Acha.  To  daje  ten  egzotyczny  zapach.”  Grzebałam  w  pozostałych

buteleczkach, żeby znaleźć coś na co złapię jego biochemiczną ciekawość.

„To i krew, oczywiście,” powiedział Matthew sucho.

„Jeśli to krew mojej matki, to może rzuci więcej światła na moje DNA,”

zauważyłam. „Mój talent do wyższej magii, także.”

„Hmm,” powiedział Matthew wymijająco.

171

„A co z tym?” Zdjęłam korek z butelki wypełnionej niebiesko-zielonym

płynem i zapach letniego ogrodu wypełnił powietrze.

„To  jest  zrobione  z  irysów,”  powiedział  Matthew.  „Pamiętasz

poszukiwania zielonego atramentu w Londynie?”

„Więc  to  jest  to  coś  niesamowicie  drogiego  u  Mistrza  Platta,  co

przypominało atrament!” Roześmiałam się.

„Zrobione z korzeni importowanych z Florencji. Albo tylko tak mówił.”

Matthew  badał  stół  i  niebieskie,  czerwone,  czarne,  zielone,  fioletowe  i  w

kolorze  fuksji,  słoje  wypełnione  płynami.  „Wygląda  na  to,  że  masz  tyle

atramentu, żeby zachować cię w ruchu przez jakiś czas.”

Miał  rację:  miałam  go  wystarczająco  żeby  przejść  przez  kilka

najbliższych tygodni. I byłam już tak skłonna wprowadzić projekt w życie, że

nawet mój mały palec u lewej dłoni, pulsował w niecierpliwym oczekiwaniu

na przyszłość.

„Powinno wystarczyć, nawet z całą ta pracą, jaką miała dla mnie Sara,”

zgodziłam się. Każdy z otwartych słoików na stole, był opatrzony na spodzie

malutką  karteczką  z  notatką  napisaną  zamaszystym  pismem.   ”Ukąszenia

komara,”   przeczytałam  jedną.   „Lepszy  odbiór  telefonów  komórkowych” ,

odczytałam  inną.  Jej  życzenia  sprawiały,  że  czułam  się  jak  obsługa  w

restauracji typu fast-food. „Dziękuję za pomoc.”

„Do usług,” powiedział Matthew na do widzenia.

Przez  następnych  kilka  dni,  rutynowe  zajęcia  dnia  codziennego

zakotwiczyły  nas  w  domu  Bishopów  i  do  siebie  nawzajem  –  nawet  bez

stabilizującej obecności Em, która zawsze była punktem ciężkości.

Fernando  był  domowym  tyranem  -  znacznie  gorszym  niż  Em  była

kiedykolwiek  –  a  jego  zmiany  wprowadzane  do  diety  Sary  i  planu  ćwiczeń,

były  radykalne  i  nieugięte.  Zaangażował  moją  ciotkę  w  program  CSA21,

zgodnie  z  którym  raz  w  tygodniu  otrzymywaliśmy  skrzynkę  egzotycznych

warzyw,  takich  jak  jarmuż  czy  boćwina  i  chodził  z  nią  wokół  ogrodzenia

posiadłości,  ilekroć  próbowała  przemycić  papierosa.  Fernando  gotował,

sprzątał,  a  nawet  spulchniał  poduszki  –  każda  z  tych  rzeczy  sprawiała,  że

zastanawiałam się nad jego życiem z Hughem.

21  CSA  -  Community  Supported  Agriculture  (społeczne  wspieranie  rolnictwa)  –  program  mający  na  celu

wspieranie  lokalnego  rolnictwa  i  propagowanie  zakupu  produktów  rolnych  bezpośrednio  od  wytwórców

lokalnych.

172

„Gdy  nie  mieliśmy  służących  –  a  tak  było  często  –  ja  zajmowałem  się

domem,” wyjaśnił, wieszając pranie na linkach. „Jeśli czekałbym, aż Hugh to

zrobi, żylibyśmy w nędzy. On nie zwracał uwagi na takie przyziemne sprawy

jak  czyste  prześcieradła  albo  czy  mamy  wino.  Hugh  zajmował  się  pisaniem

poezji  lub  planowaniem  trzymiesięcznego  oblężenia.  W  jego  dziennym

rozkładzie zajęć nie było czasu na domowe obowiązki.”

„A Gallowglass?” Zapytałam, wręczając mu klamerkę.

„Gallowglass  był  gorszy.  Nawet  meble  –  lub  ich  bark  –  nie  były  dla

niego ważne. Wracaliśmy do domu by stwierdzić, że zostaliśmy okradzeni, a

Gallowglass  spał  na  stole,  jak  wiking  gotowy  do  wypłynięcia  w  morze.”

Fernando  pokręcił  głową.  „Poza  tym,  ja  lubię  pracować.  Zajmowanie  się

domem  jest  jak  przygotowywanie  broni  do  bitwy.  Ta  powtarzalność  jest

kojąca.”  Jego  wyznanie  sprawiło,  że  czułam  się  mniej  winna  obarczając  go

całym gotowaniem.

Inną  domeną  Fernando,  poza  kuchnią,  było  zajmowanie  się

narzędziami. Naprawiał to co było zepsute, czyścił, ostrzył co tego wymagało

i kupował te przedmioty, których według niego brakowało, jak kosę. Brzegi

sekatora  do  przycinania  róż  były  teraz  tak  ostre,  że  można  było  kroić  nim

pomidory, jeśli się chciało. Przypomniałam sobie wszystkie wojny w których

brał udział, wykorzystując sprzęt gospodarstwa domowego i zastanawiałam

się czy po cichu nie zbroi nas do walki.

Sara ze swojej strony, narzekała na nowy reżim, ale poddawała mu się.

Kiedy była wkurzona – a zdarzało się to często – wyładowywała się w domu.

Nadal  nie  było  to  pełne  przebudzenie,  ale  okresowe  dudnienie  jego

aktywności  przypominało  nam  i  jej,  że  narzucony  okres  hibernacji  dobiega

końca.  Większość  tej  energii  był  skierowana  do  Sary.  Któregoś  ranka

obudziliśmy  się  żeby  odkryć,  że  cały  wysokoprocentowy  alkohol  w  domu

został wylany do zlewu, a chwiejne, puste butelki i wszystkie srebra stołowe

zostały przymocowane do lampy w kuchni.

Matthew i ja śmialiśmy się, ale Sara była zaniepokojona, to była wojna.

Od tej chwili, moja ciotka i dom, toczyli ciągłą walkę o dominację.

Dom  wygrywał  dzięki  swojej  głównej  broni:  Fleetwood  Mac.  Sara

rozbiła  stare  radio  mamy,  które  przez  dwa  dni,  odkąd  je  znaleźliśmy,  grało

niekończący  się  koncert  „The  Chain”.  Dom  zrewanżował  się  usuwając  cały

173

papier toaletowy z szafek w łazience i umieszczając zamiast niego wszelkiego

rodzaju  elektroniczne  gadżety  zdolne  do  puszczania  muzyki.  To  wzbudziło

poranny alarm.

Nic  nie  powstrzymało  domu  przed  graniem  piosenek  z  dwóch

pierwszych  albumów  zespołu,  nawet  wyrzucenie  przez  okno  trzech

gramofonów, ośmiościeżkowego magnetofonu i starożytnego dyktafonu.

Dom  najzwyczajniej  w  świecie,  przepuścił  muzykę  przez  piec,  basy

dudniły  w  przewodach  kominowych,  podczas  gdy  wysokie  tony

rozbrzmiewały z nawiewów wentylacyjnych.

Z  całym  tym  gniewem  skierowanym  na  dom,  Sara  była  zaskakująco

cierpliwa  i  delikatna  w  stosunku  do  mnie.  W  poszukiwaniu  księgi  czarów

mojej mamy przewróciłyśmy warsztat czarownic do góry nogami, posuwając

się  do  usunięcia  wszystkich  szuflad  i  półek  z  szafek.  Znalazłyśmy  jakieś

zadziwiająco  obrazowe  listy  miłosne  z  1820  roku  ukryte  w  szufladzie  pod

fałszywym dnem i makabryczną kolekcję czaszek gryzoni przypiętą w rządku

za ukrytym panelem półki, ale nie księgę czarów. Dom pokazałby ją gdyby był

gotowy.

Gdy  muzyka  i  wspomnienia  o  Emily  i  moich  rodzicach  stawały  się

przytłaczające,  Sara  i  ja  uciekałyśmy  do  ogrodu  lub  do  lasu.  Dzisiaj  moja

ciotka zaoferowała się, że pokaże mi gdzie znaleźć zgubne rośliny. Księżyc był

dzisiaj  prawie  niewidoczny  i  było  ciemno,  początek  nowej  fazy  wzrostu.  To

był  sprzyjający  czas  na  zbieranie  materiałów  do  wyższej  magii.  Matthew

podążał  za  nami  jak  cień,  gdy  kierowałyśmy  się  naszą  drogą  pomiędzy

zagonem warzywnym, a ogrodem dydaktycznym. Gdy doszłyśmy do ogrodu

czarownicy,  Sara  kontynuowała  spacer.  Olbrzymia  księżycowa  winorośl

wyraźnie  odznaczała  się  na  granicy  ogrodu  i  lasu.  Rozkładała  się  we

wszystkich kierunkach, przykrywając ogrodzenie i furtkę poniżej.

„Pozwól  mi,  Saro.”  Matthew  poszedł  krok  naprzód  żeby  uruchomić

zatrzask.  Dotychczas  przechadzał  się  za  nami,  pozornie  zainteresowany

kwiatami. Ale wiedziałam, że bycie na końcu plasuje go na doskonałej pozycji

do obrony. Przeszedł przez bramę, upewniając się, że nic groźnego się za nią

nie czai i odepchnął winorośl żebyśmy mogły z Sarą przejść do innego świata.

Było wiele magicznych miejsc na farmie Bishopów – dębowe zagajniki

dedykowane  bogini,  długie  aleje  pomiędzy  drzewami  cisu,  niegdyś  będące

174

starymi drogami z wciąż widocznymi koleinami pozostawionymi przez wozy

załadowane  drewnem  i  produktami  na  rynek,  nawet  stary  cmentarz

Bishopów.  Ale  mały  zagajnik  pomiędzy  ogrodem  i  lasem,  był  moim

ulubionym.

Pstrokate  światło  słoneczne  przedarło  się  na  środek,  poprzez

otaczające  go  cyprysy.  W  poprzednich  wiekach  takie  miejsce  mogło  być

nazywane  czarcim  kołem,  gdyż  ziemia  usiana  była  muchomorami  i  innymi

grzybami.  Jako  dziecko  miałam  zakaz  zrywania  czegokolwiek  co  tutaj  rosło.

Teraz zrozumiałam dlaczego:

Każda  roślina  tutaj  była  zgubna  i  związana  z  ciemnym  aspektem

rzemiosła. Dwie drogi przecinały się na środku zagajnika.

„Rozdroże.” Zamarłam.

„To  skrzyżowanie  jest  tu  dłużej  niż  sam  dom.  Niektórzy  mówią,  że  te

drogi zostały zrobione przez plemię Oneida, zanim osiedlili się tutaj Anglicy.”

Sara skinęła głową do przodu. „Chodź i spójrz na te rośliny. Czy to śmiertelna

jagoda czy czarna jagoda?”

Zamiast  słuchać,  byłam  totalnie  zahipnotyzowana  iksem  na  środku

zagajnika.

Tam  była  moc.  Również  wiedza.  Czułam  znajome  popychanie  i

przyciąganie,  pragnienie  i  strach.  Widziałam  polanę  oczami  tych,  którzy

przechodzili tędy w przeszłości.

„Co to jest?” Zapytał Matthew, którego instynkty ostrzegały go, że coś

jest nie w porządku.

Ale inne głosy, chociaż niewyraźne, zdobyły moją uwagę: moja matka i

Emily, mój ojciec i moja babcia i inne, których nie znałam.  Tojad, wyszeptały

głosy.   Tarczyca.   Odrobina  szatana.  Język  żmii.  Żarnowiec  miotlasty.   Chór

głosów  był  przerywany  ostrzeżeniami  i  sugestiami,  a  ich  litania  zaklęć

obejmowała rośliny zamieszczane w baśniach.

Zebrać pięciornik, gdy księżyc jest w pełni, aby rozszerzyć zasięg

swojej władzy.

Ciemiernik uczyni zaklęcie zmieniające bardziej skutecznym.

Jemioła przyniesie ci miłość i wiele dzieci.

Aby zobaczyć przyszłość jaśniej, należy użyć czarnego lulka.

175

„Diana?” Sara stała wyprostowana z rękami na biodrach.

„Idę,”  wymamrotałam,  odciągając  swoją  uwagę  od  niewyraźnych

głosów  i  idąc  posłusznie  obok  ciotki.  Sara  dała  mi  wszelkie  instrukcje  na

temat  roślin  z  zagajnika.  Jej  słowa  wpadały  mi  jednym  uchem  i  wypadały

drugim,  przepływały  przeze  mnie  w  sposób  z  którego  mój  ojciec  byłby

dumny.  Moja  ciotka  mogła  wyrecytować  nazwy  zwyczajowe  i  botaniczne

wszystkich  dzikich  kwiatów,  chwastów,  korzeni  i  ziół,  jak  również  ich

właściwości  i  przeznaczenie,  zarówno  dobroczynne  jak  i  zgubne.  Ale  jej

mistrzostwo  pochodziło  z  czytania  i  studiowania.  Sara  nie  miała

instynktownego  poczucia,  dlaczego  to  wszystko  tu  rosło.  W  laboratorium

alchemicznym Mary Sidney, gdy po raz pierwszy stanęłam twarzą w twarz z

wyzwaniem  robienia  tego,  o  czym  czytałam  latami  jako  naukowiec,

poznałam ograniczenia wiedzy opartej tylko na książkach. Tam odkryłam, że

umiejętność  cytowania  alchemicznych  tekstów  była  niczym,  gdy  miało  się

odwagę  robić  doświadczenia.  Ale  moja  matka  i  Emily  nie  mogły  mi  już

pomóc. Jeżeli zamierzałam iść ciemną drogą wyższej magii, musiałam zrobić

to sama.

Ta perspektywa mnie przeraziła.

Tuż  przed  wschodem  księżyca,  Sara  zaprosiła  mnie  do  wspólnego

zbierania  roślin,  których  mogłaby  potrzebować  w  tym  miesiącu  do  pracy.

Wykręciłam  się,  twierdząc  że  jestem  zbyt  zmęczona  aby  chodzić.  Ale  to

uparte głosy z rozdroża spowodowały, że odmówiłam.

***

„Czy  niechęć  pójścia  do  lasu  ma  coś  wspólnego  z  twoją  wycieczką

dzisiejszego popołudnia?” Zapytał Matthew.

„Być może,” odparłam, patrząc przez okno. „Sara i Fernando wrócili.”

Moja ciotka niosła kosz pełen zieleniny. Parawan kuchenny zatrzasnął

się  za  nią,  a  następnie,  skrzypiąc,  otworzyły  się  drzwi  warsztatu-spiżarni.

Kilka minut później ona i Fernando wspięli się po schodach. Oddech Sary był

mniej  świszczący  niż  w  zeszłym  tygodniu.  Reżim  zdrowotny  Fernando,

działał.

„Chodź do łóżka,” powiedział Matthew, odchylając kołdrę.

176

Noc  była  ciemna,  rozświetlona  jedynie  gwiazdami.  Niedługo  będzie

północ, moment pomiędzy dniem, a nocą. Głosy na rozdrożu wzmogły się.

„Muszę iść.” Odepchnęłam Matthew i udałam się na schody.

„My musimy iść,” powiedział stanowczo. „Nie będę cię powstrzymywał

ani się mieszał. Ale nie pójdziesz do lasu sama.”

„Tam  jest  moc,  Matthew.  Ciemna  moc.  Wyczuwam  ją.  I  wzywa  mnie

odkąd słońce zaszło!”

Chwycił  mnie  za  łokieć  i  wypchnął  przez  drzwi.  Nie  chciał  żeby

ktokolwiek usłyszał dalszą część tej rozmowy.

„Więc odpowiedz na wezwanie,” warknął. „Powiedz tak, albo powiedz

nie,  ale  nie  oczekuj  ode  mnie,  że  będę  tu  siedział  i  cicho  czekał  na  twój

powrót.”

„A jeśli powiem tak?” Zażądałam.

„Zmierzymy się z tym. Razem.”

„Nie wierzę ci. Powiedziałeś mi kiedyś, że nie chcesz abym wtrącała się

w  życie  i  śmierć.  To  właśnie  taki  rodzaj  energii  czeka  na  mnie  tam  gdzie

krzyżują  się  drogi  w  lesie.  I  chcę  tego!”  Wyrwałam  łokieć  z  jego  uchwytu  i

dźgnęłam go palcem w klatkę piersiową. „Nienawidzę siebie za to, ale zrobię

to!”

Odwróciłam  się  od  odrazy  jaką  spodziewałam  się  zobaczyć  w  jego

oczach. Matthew skierował moją twarz z powrotem w jego stronę.

„Wiedziałem,  że  ciemność  jest  w  tobie  odkąd  znalazłem  cię  w

bibliotece Bodlejańskiej, ukrywającą się przez innymi czarownicami w święto

Mabon.”  Wstrzymałam  oddech.  Jego  wzrok  przygwoździł  mój.  „Poczułem

ten  urok  i  ciemność  we  mnie  odpowiedziała.  Czy  więc  powinienem  siebie

nienawidzić?”  Głos  Matthew  był  ledwie  słyszalnym  szeptem.  „Czy  ty

powinnaś?”

„Ale powiedziałeś-”

„Powiedziałem, że nie chciałbym żebyś mieszała się w życie i śmierć, a

nie że nie możesz tego zrobić.” Matthew ujął moje ręce. „Zostałem pokryty

krwią, trzymając przyszłość mężczyzny w swoich rękach, decydując czy serce

kobiety będzie wciąż biło. Za każdym razem, gdy dokonujesz wyboru, coś w

twojej  duszy  umiera.  Widziałem  co  śmierć  Juliette  z  tobą  zrobiła,  tak  samo

zresztą jak Champier.”

177

„Nie  miałam  wyboru  w  tych  przypadkach.  Nie  naprawdę.”  Champier

wziąłby  moje  wszystkie  wspomnienia  i  zranił  ludzi,  którzy  próbowali  mi

pomóc. Juliette próbowała zabić Matthew – i osiągnęłaby swój cel, gdybym

nie wezwała bogini.

„Ależ  miałaś.”  Matthew  wycisnął  pocałunek  na  moich  knykciach.

„Wybrałaś dla nich śmierć, tak jak wybrałaś życie dla mnie, życie dla Louisy i

Kita,  pomimo  tego,  że  próbowali  cię  skrzywdzić,  życie  dla  Jacka,  gdy

przywiodłaś  go  do  naszego  domu  w  Blackfriars  zamiast  pozostawić  go  na

ulicy żeby umarł z głodu, życie dla dziecka Grace, gdy uratowałaś je od ognia.

Czy zdajesz sobie sprawę, czy nie, za każdym razem zapłaciłaś jakąś cenę.”

Znałam cenę za ocalenie Matthew, jednak on nie: moje życie należało

do bogini, tak długo jak sama uzna.

„Philippe był jedyną spośród innych istot, która podejmowała decyzje

o życiu lub śmierci tak szybko i tak instynktownie jak ty. Ceną jaką zapłacił za

to  Philippe,  była  coraz  bardziej  narastająca,  straszliwa  samotność.  Nawet

Ysabeau nic nie mogła na to poradzić.” Matthew oparł swoje czoło na moim.

„Nie chcę dla ciebie takiego losu.”

Mój  los  nie  należał  do  mnie.  Nadszedł  czas  by  powiedzieć  o  tym

Matthew.

„Noc, gdy cię uratowałam. Pamiętasz?” Zapytałam.

Matthew  skinął  głową.  Nie  lubił  rozmawiać  o  nocy  podczas  której

oboje omal nie straciliśmy życia.

„Dziewczyna  i  starucha  tam  były  –  dwa  aspekty  bogini.”  Moje  serce

waliło jak młot. „Zadzwoniliśmy do Ysabeau, po tym jak mnie postawiłeś na

nogi  i  powiedziałam  jej,  że  je  widziałam.”  Szukałam  na  jego  twarzy  oznak

zrozumienia,  ale  wciąż  wyglądał na  oszołomionego.  „Nie  ja cię  uratowałam

Matthew. Bogini to zrobiła. Poprosiłam ją o to.”

Jego  palce  zakopały  się  w  moim  ramieniu.  „Powiedz  mi,  że  nie

zawarłaś z nią w zamian żadnego układu.”

„Byłeś umierający, a ja nie miałam wystarczająco dużo mocy żeby cię

uleczyć.” Chwyciłam go za koszulkę, w obawie jak może zareagować na moją

kolejną rewelację. „Moja krew nie wystarczyłaby. Ale bogini wyssała życie z

gałęzi wiekowego dębu, dlatego mogłam cię nakarmić przez swoje żyły.”

178

„A  w  zamian?”  Ręce  Matthew  się  naprężyły,  unosząc  mnie  dopóki

moje stopy ledwo dotykały ziemi. „Twoi bogowie i boginie nie okazują łaski,

nie oczekując czegoś w zamian. Philippe mnie tego nauczył.”

„Powiedziałam  jej,  że  może  zabrać  każdego,  wszystko,  tak  długo  jak

ciebie ocali.”

Matthew puścił mnie nagle. „Emily?”

„Nie,” potrząsnęłam głową. „Bogini chciała życia za życie – nie śmierci

za  życie.  Wybrała  moje.”  Moje  oczy  napełniły  się  łzami  na  widok  zdrady

malującej  się  na  jego  twarzy.  „Nie  znałam  jej  decyzji,  dopóki  nie  utkałam

swojego  pierwszego  czaru.  Wtedy  ją  zobaczyłam.  Bogini  powiedziała,  że

wciąż ma dla mnie pracę do wykonania.”

„Idziemy  to  naprawić.”  Matthew  praktycznie  wlókł  mnie  w  kierunku

furtki do ogrodu.

Pod ciemnym niebem, księżycowe kwiaty były jedynym drogowskazem

oświetlającym  naszą  drogę.  Szybko  dotarliśmy  do  skrzyżowania.  Matthew

pchnął mnie na środek.

„Nie możemy,” zaprotestowałam.

„Jeśli  potrafisz  utkać  dziesiąty  węzeł,  możesz  rozwiązać  każdą

obietnicę, jaką dałaś bogini,” powiedział ostro.

„Nie!” Mój żołądek się zacisnął, a w piersi zaczęło palić. „To jest bogini.

Nie mogę tak po prostu machnąć rękę i sprawić, że nasza umowa zniknie.”

Martwe  gałęzie  starożytnego  dębu,  które  bogini  poświęciła,  aby

Matthew  mógł  żyć,  były  ledwie  widoczne.  Ziemia  pod  moimi  stopami

wydawała  się  zmieniać.  Spojrzałam  w  dół  i  ujrzałam,  że  stoję  okrakiem

dokładnie na skrzyżowaniu dróg. Palące sensacje w moim sercu rozszerzyły

się na ramiona i palce.

„Nie  będziesz  wiązała  swojej  przyszłości  z  powodu  kaprysu  jakiegoś

bóstwa.  Nie  przez  wzgląd  na  mnie,”  powiedział  Matthew,  jego  głos  drżał  z

wściekłości.

„Nie  mów  źle  o  bogini  w  tym  miejscu,”  ostrzegłam.  „Nie  poszłam  do

ciebie do kościoła i nie wyśmiewałam się z twojego boga.”

„Jeśli  nie  zerwiesz  obietnicy  danej  bogini,  to  użyj  czarów  żeby  ją

przywołać.” Matthew dołączył do mnie na skrzyżowaniu dróg.

179

„Zejdź ze skrzyżowania, Matthew.” Wiatr wirował wokół moich stóp w

magicznym sztormie.

Corra wrzasnęła na nocnym niebie, płożąc ogniem jak kometa. Krążyła

nad nami, krzycząc ostrzegawczo.

„Nie,  dopóki  jej  nie  wezwiesz.”  Stopy  Matthew  pozostały  tam  gdzie

były. „Nie zapłacisz za moje życie, własnym.”

„To  był  mój  wybór.”  Moje  włosy  trzeszczały  wokół  mojej  twarzy,

palący kosmyk zwinął się na moim karku. „Wybrałam ciebie.”

„Nie odpuszczę ci.”

„To  się  już  dokonało.”  Moje  serce  dudniło,  a  jego  rozbrzmiewało

echem  tego  dudnienia.  „Jeśli  bogini  chce  mnie  do  wypełnienia  jakiegoś  jej

celu,  zrobię  to  –  z  przyjemnością.  Bo  jesteś  mój  i  jeszcze  z  tobą  nie

skończyłam.”  Ostatnie  słowa  były  niemal  identyczne  jak  te,  które  kiedyś

wypowiedziała  do  mnie  bogini.  Zadźwięczały  z  mocą,  wyciszając  wiatr  i

zawodzenie  Corry.  Pożar  w  moich  żyłach  gasł,  uczucie  pieczenia  stało  się

zaledwie  tlącym  ciepłem,  gdy  połączenie  z  Matthew  zacieśniło  się,  łączące

nas więzy błyszczały i były mocne.

„Nie  możesz  mieć  do  mnie  żalu  o  to,  o  co  poprosiłam  boginię,  lub  o

jakąkolwiek cenę jaką za to zapłaciłam,” powiedziałam. „Nie złamię danej jej

obietnicy. Pomyślałeś o tym co mogłoby się stać, gdybym to zrobiła?”

Matthew pozostał milczący, słuchał.

„Bez ciebie, nigdy nie poznałabym Philippe, nie otrzymałabym ślubów

krwi  i  nie  nosiłabym  twoich  dzieci.  Nie  spotkałabym  mojego  ojca  i  nie

dowiedziałbym się, że jestem prządką. Nie rozumiesz?” Moje dłonie uniosły

się,  żeby  objąć  jego  twarz.  „Ratując  twoje  życie,  uratowałam  również

własne.”

„Do czego zamierza cię użyć?” Głos Matthew był ochrypły z emocji.

„Nie wiem. Ale jednego jestem pewna: bogini potrzebuje mnie do tego

żywej.”

Ręce  Matthew  przykryły  wolną  przestrzeń  pomiędzy  moimi  biodrami

gdzie spały nasze dzieci.

Poczułam  delikatne  trzepotanie.  Kolejne.  Spojrzałam  na  niego

zaalarmowana.

180

Jego  dłoń  napięła  się  ponad  moją  skórą,  naciskając  lekko  i  to

powodowało silne migotanie w moim brzuchu.

„Czy coś jest nie tak?” Zapytałam.

„Ależ  skąd.  Dzieci.  Poruszyły  się.”  Wyraz  twarzy  Matthew  wyrażał

zarówno niepokój i ulgę.

Oboje czekaliśmy na kolejny przejaw aktywności wewnątrz mnie. Gdy

się  pojawił,  Matthew  i  ja  śmialiśmy  się  z  niespodziewanej  radości.

Odchyliłam  głowę.  Gwiazdy  wydawały  się  jaśniejsze,  utrzymując  w

równowadze ciemność młodego księżyca ze światłem.

Rozdroże milczało, a moja potrzeba przebywania na zewnątrz w blasku

ciemnego księżyca, minęła.

To nie śmierć mnie tutaj przyciągnęła, ale życie. Ręka w rękę, razem z

Matthew, wróciliśmy do domu.

Kiedy,  po  powrocie,  włączyłam  światło  w  kuchni,  czekała  na  mnie

niespodzianka.

„Jest  zbyt  wcześnie  żeby  ktoś  zostawiał  mi  prezent  urodzinowy,”

powiedziałam,  przyglądając  się  dziwnie  zawiniętej  paczce.  Kiedy  Matthew

ruszył naprzód, żeby się lepiej przyjrzeć, wyciągnęłam rękę i powstrzymałam

go. „Nie dotykaj tego.”

Spojrzał na mnie zmieszany.

„To  ma  na  sobie  dosyć  magicznych  zapór  zdolnych  odeprzeć  armię,”

wyjaśniłam.

Paczka  była  cienka  i  miała  kształt  prostokąta.  Dziwna  mieszanina

różnych skrawków papieru była posklejana ze sobą, żeby ją pokryć: różowy

papier  w  bociany,  główny  papier  uformowany  był  na  kształt  cyfry  cztery,

jaskrawy,  świąteczny  papier  pakowy  i  srebrna  folia  wytłaczana  w  weselne

dzwony. Bukiet błyszczących łuków pokrywał powierzchnię.

„Skąd to przyszło?” Zapytał Matthew.

„Z  domu,  jak  sądzę.”  Szturchnęłam  to  palcem.  „Poznaję  niektóre

kawałki papieru z minionych uroczystości urodzinowych.”

„Czy jesteś pewna, że to dla ciebie?” Spojrzał z powątpiewaniem.

Przytaknęłam.  Paczka  zdecydowanie  była  dla  mnie.  Uniosłam  ją

ostrożnie.  Łuki,  używane  przez  wszystkie  czarownice  dawniej  i  dlatego  nie

przyklejone, ześlizgnęły się i opadły na kuchenną wyspę.

181

„Pójść po Sarę?” Zapytał Matthew.

„Nie.  Zajmę  się  tym.”  Moje  ręce  drżały  i  każdy  tęczowy  skrawek  był

dowodem na to, że usuwałam papier. Wewnątrz była złożona książka – biało

czarna okładka i strony związane grubym sznurkiem. Ktoś przykleił stokrotkę

w kolorze fuksji nad białym polem na imię i nazwisko, a słowa Szeroki Zbiór

Reguł został przeredagowany na Reguły Czarownicy.

„ Księga  Cieni  Rebeccy  Bishop,”  powiedziałam,  czytając  na  głos  słowa

napisane  grubym,  czarnym  tuszem  na  stokrotce.  „To  jest  zaginiona  księga

czarów mojej matki – ta, której używała do praktykowania wyższej magii.”

Otworzyłam  okładkę.  Po  wszystkich  naszych  problemach  z  Ashmole

782,  byłam  przygotowana  na  wszystko,  od  tajemniczych  ilustracji  po

zakodowane  pismo.  Zamiast  tego  znalazłam  okrągły,  dziecinny  charakter

pisma mojej matki.

‘ Jak  przywołać  ducha  kogoś  niedawno  zmarłego  i  zadać  mu  pytanie,’

było pierwszym zaklęciem w książce.

„Mama  z  pewnością  wierzyła  w  start  z  hukiem,”  powiedziałam,

pokazując Matthew słowa na stronie.

Notatki  poniżej  zaklęcia  zawierały  daty,  kiedy  ona  i  Emily  próbowały

pracować  z  magią  oraz  rezultaty  tych  prób.  Pierwsze  trzy  były  nieudane.

Udało się dopiero za czwartym razem.

Obie miały w tym czasie po trzynaście lat.

„Chryste,” powiedział Matthew. „Były dziećmi. Jakież miały sprawy do

zmarłych?”

„Najwyraźniej  chciały  wiedzieć  czy  Bobby  Woodruff  lubił  Mary

Bassett,” stwierdziłam, spoglądając na ciasne pismo.

„Dlaczego  po  prostu  nie  zapytały  o  to  Bobbyego  Woodruffa?”

Zastanawiał się Matthew.

Przerzuciłam  kartki.  Zaklęcia  wiążące,  czary  wyganiające,  zaklęcia

ochronne, czary do przywoływania mocy żywiołów – wszystkie tam były, od

zaklęć miłosnych po czary bardziej przymusowe.

Moje palce się zatrzymały. Matthew pociągnął nosem.

Coś cienkiego i prawie przeźroczystego było przyciśnięte do jednej ze

stron na końcu książki.

182

Wyżej,  nagryzmolone  bardziej  dojrzałą  wersją  okrągłego  pisma,

napisano słowa:

Diano:

Wszystkiego najlepszego z okazji urodzin! Zachowałam to dla Ciebie.

To było nasze pierwsze życzenie, żebyś została wielką czarownicą.

Może pewnego dnia będziesz tego potrzebowała.

Mnóstwo miłości, Mama

„To jest mój czepek.” Spojrzałam w górę na Matthew. „Myślisz, że ma

znaczenie, że dostałam to w tym samym dniu, gdy dzieci się poruszyły?”

„Nie,”  odparł  Matthew.  „Dużo  bardziej  prawdopodobne  jest,  że  dom

dał ci to dzisiaj bo wreszcie przestałaś uciekać od tego o czym twoja matka i

ojciec wiedzieli od samego początku.”

„Co to jest?” Zmarszczyłam brwi.

„To,  że  miałaś  posiąść  niezwykłą  kombinację  całkowicie  różnych

umiejętności magicznych swoich rodziców,” odpowiedział.

Dziesiąty  węzeł  zapłonął  na  moim  nadgarstku.  Odwróciłam  rękę  i

spojrzałam na zwijający się kształt.

„To  dlatego  potrafię  zawiązać  dziesiąty  węzeł,”  powiedziałam,

nareszcie  rozumiejąc  skąd  pochodzi  moc.  „Mogę  tworzyć  ponieważ  mój

ojciec był tkaczem i mogę niszczyć, gdyż moja matka miała talent do wyższej,

ciemniejszej magii.”

„Związek przeciwieństw,” rzekł Matthew. „Twoi rodzice również wzięli

alchemiczny ślub. To pozwoliło spłodzić cudowne dziecko.”

Ostrożnie  zamknęłam  księgę  czarów.  Zajęłoby  mi  miesiące  –  może

nawet lata – aby nauczyć się na błędach mojej matki i stworzyć swoje własne

zaklęcia, żeby osiągnąć takie same skutki. Z jedną ręką zaciśniętą na księdze

czarów  mojej  matki  i  drugą  dociskając  mój  brzuch,  odchyliłam  się  do  tyłu  i

słuchałam powolnego bicia serca Matthew.

„ Nie  odrzucaj  mnie  dlatego,  że  jestem  ciemnością  i  cieniem,”

wyszeptałam,  przypominając  sobie  linijkę  z  alchemicznego  tekstu,  który

studiowałam  w  bibliotece  u  Matthew.  „Ta  linijka  z   Aurora  Consurgens22

zwykle  przypomina  mi  o  tobie,  ale  teraz  sprawia,  że  myślę  o  rodzicach  i  o

mojej własnej magii, a także o tym jak bardzo się temu przeciwstawiałam.”

22 Aurora Consurgens – jeden z najwcześniejszych alchemicznych manuskryptów.

183

Matthew  kciukiem  głaskał  mój  kark,  powodując,  że  dziesiąty  węzeł  lśnił

kolorami pełnymi życia.

„To  przywodzi  mi  na  myśl  inną  część   Aurora  Consurgens,”  zamruczał.

„ Gdy  ja  jestem  końcem,  moja  kochanka  jest  początkiem.  Obejmuję  całe

dzieło stworzenia, a cała wiedza ukryta jest we mnie.”

„Jak myślisz, co to oznacza?” Odwróciłam głowę żeby zobaczyć wyraz

jego twarzy.

Uśmiechnął  się,  a  jego  ramiona  objęły  moją  talię,  jedna  ręka

spoczywała  na  dzieciach.  Poruszyły  się,  jakby  rozpoznając  dotyk  swojego

ojca. „Że jestem bardzo szczęśliwy,” odpowiedział Matthew.

Tłumaczenie: Sarah Rockwell

184

DWANAŚCIE

Obudziłam  się  z  chłodnymi  rękami  Matthew  przesuwającymi  się  pod

moją koszulką piżamy i z kojącymi ustami na mojej wilgotnej szyi.

"Wszystkiego najlepszego", mruknął.

"Mój  własny  klimatyzator,"  powiedziałam,  tuląc  go  do  siebie.  Mąż

wampir  przynosił  ulgę  w  warunkach  tropikalnych.  "Co  za  przemyślany

prezent."

"Jest więcej", powiedział, dając mi powolny, niegodziwy pocałunek.

"Fernando  i  Sara?"  Prawie  martwiłam  się  jak  w  przeszłości,  że  ktoś

może usłyszeć nasze kochanie, ale nie całkiem.

"Na zewnątrz. Na hamaku w ogrodzie. Z gazetami".

"Musimy być szybcy, zatem." Lokalne gazety miały mało wiadomości z

dużą ilością miejsca na ogłoszenia.

Zajmie im to dziesięć minut – może piętnaście jeśli będą chcieli robić

zakupy na kiermaszu szkolnym lub chcieli się dowiedzieć, które z trzech sieci

sklepów spożywczych miały najlepszą ofertę na wybielacz.

"Wyszedłem dziś rano po  New York Timesa" powiedział.

"Zawsze  przygotowany,  prawda?"  Wyciągnęłam  rękę  i  dotknęłam  go.

Matthew zaklął. Po francusku.

"Jesteś jak Verin. Taki chłopak skaut".

"Nie zawsze", powiedział, zamykając oczy. "Nie teraz, na pewno."

"Strasznie  pewny  siebie,  może  nazbyt."  Moje  usta  przesuwały  się

wzdłuż  jego  w  dokuczliwym  pocałunku.  " New  York  Times.  Co  byś  zrobił,

gdybym była zmęczona? Marudna? Albo humorzasta? Gazeta Albany byłaby

wtedy więcej niż wystarczająca, aby ich zająć."

"Opierałem się na moim prezencie przymilania się do ciebie."

"No,  nie  wiem."  Skręt  mojej  dłoni  wywołał  kolejne  francuskie

przekleństwo.  "Może  rozpakuję  ten  jeden?  Wtedy  możesz  mi  pokazać,  co

tam jeszcze masz."

***

185

Przed  godziną  jedenastą  rano  w  moje  urodziny,  rtęć  na  termometrze

wspięła  się  powyżej  trzydziestu  dwóch  stopni.  Fala  upałów  w  sierpniu  nie

miała się ku końcowi.

Martwiłam się o ogród Sary, złączyłam ze sobą cztery węże ogrodowe

za  pomocą  czarów  i  nowej  mocnej  taśmy  klejącej,  abym  mogła  dotrzeć  do

wszystkich  grządek.  Wcisnęłam  słuchawki  na  swoje  uszy,  i  słuchałam

Fleetwood Mac. Dom wydawał się upiornie cichy, jakby czekał na coś, co się

ma  wydarzyć,  a  ja  odkryłam,  że  brakuje  mi  rytmu  ulubionych  zespołów

moich rodziców.

Gdy  przeciągałam  wąż  przez  trawnik,  moją  uwagę  na  chwilę  przykuły

duże żelazne chorągiewki pogodowe wyrastające z góry stodoły. Nie było ich

tam  wczoraj.  Zastanawiałam  się,  dlaczego  dom  majstrował  przy

zabudowaniach  gospodarczych.  Kiedy  rozważałam  pytanie,  dwie  kolejne

łopatki  wyskoczyły  z  belki.  Przez  chwilę  drgały  jak  nowo  pojawiające  się

rośliny, a potem zakręciły szalenie. Gdy się zatrzymały, wszystkie wskazywały

północ.  Przy  odrobinie  szczęścia,  ich  stanowisko  wskazuje,  że  deszcz  jest  w

drodze. Do tego czasu, mój wąż będzie musiał wystarczyć.

Podlewałam obficie rośliny, gdy ktoś zgarnął mnie w uścisku.

"Dzięki  Bogu!  Tak  się  martwiłem  o  ciebie."  Głęboki  głos  został

wyciszony  przez  dźwięk  gitary  i  perkusji,  ale  go  poznałam.  Zerwałam

słuchawki  z  uszu  i  odwróciłam  się  do  mojego  najlepszego  przyjaciela.  Jego

głębokie brązowe oczy były pełne obaw.

"Chris"  Objęłam  ramionami  jego  szeroką  szyję.  "Co  ty  tu  robisz?"

Przeszukiwałam  jego  cechy  w  poszukiwaniu  zmian,  ale  nie  znalazłam

niczego.  Wciąż  te  same  krótko  przycięte  kręcone  włosy,  wciąż  ta  sama

orzechowa  skóra,  wciąż  te  same  wysokie  kości  policzkowe  ustawione  pod

kątem prostych brwi, wciąż te same szerokie usta.

"Czekałem  na  ciebie!"  odpowiedział  Chris.  "Co  się  do  cholery  dzieje?

Całkowicie zniknęłaś w listopadzie. Nie odbierałaś telefonu i e-maili. Potem

zobaczyłem  harmonogram  nauczania  i  ciebie  tam  nie  było!  Musiałem  upić

przewodniczącego  departamentu  historii,  zanim  powiedział,  że  jesteś  na

zwolnieniu lekarskim. Pomyślałem, że jesteś umierająca - nie w ciąży."

Tak więc, to była jedna rzecz mniej, którą musiałabym mu powiedzieć.

186

"Przykro mi, Chris. Tam gdzie byłam nie było telefonów komórkowych.

Czy internetu."

"Mogłaś zadzwonić do mnie stąd", powiedział, jeszcze nie gotowy, aby

mi odpuścić. "Zostawiłem wiadomości dla twoich ciotek, wysłałem listy. Nikt

nie odpowiedział."

Czułam wzrok  Matthew,  zimny  i  wymagający. Czułam  również  uwagę

Fernando.

"Kto to jest, Diana?" zapytał Matthew cicho, podchodząc do mnie.

"Chris Roberts. Kim, do cholery, jesteś  ty?" zażądał Chris.

"To jest Matthew Clairmont, członek zarządu All Souls College, Oxford

University." Zawahałam się. "Mój mąż."

Chrisowi opadła szczęka.

"Chris" Sara pomachała z ganku. "Chodź i daj mi się przytulić!"

"Cześć, Sara!" Ręka Chrisa uniosła się na powitanie. Odwrócił się i dał

mi oskarżycielskie spojrzenie. "Wyszłaś za mąż?"

"Jesteś tu na weekend, prawda?" zawołała Sara.

"To zależy, Sara." Sprytny Chris przenosił wzrok ze mnie na Matthew i z

powrotem.

"Od czego?" Brew Matthew uniosła się w arystokratycznej pogardzie.

"Jak  długo  mi  zajmie,  aby  dowiedzieć  się,  dlaczego  Diana  poślubiła

kogoś takiego jak ty, Clairmont, i czy zasługujesz na nią. I nie marnuj swojej

lordowskiej gry na mnie. Pochodzę z długiej linii robotników rolnych. Nie robi

to  na  mnie  wrażenia."  powiedział  Chris,  idąc  w  stronę  domu.  "Gdzie  jest

Em?"

Sara zamarła, jej twarz zrobiła się biała. Fernando zerwał się z ganku i

do niej dołączył.

"Wejdziemy do środka?" Wymamrotał, starając się skierować ją z dala

od Chrisa.

"Czy  mogę  na  słówko?"  Zapytał  Matthew,  kładąc  rękę  na  ramieniu

Chrisa.

"Wszystko w porządku, Matthew. Musiałam powiedzieć Dianie. Mogę

powiedzieć  też  Chrisowi."  Gardło  Sary  pracowało.  "Emily  miała  atak  serca.

Zmarła w maju."

187

"Boże, Sara. Tak mi przykro." Chris ogarnął ją w uścisku lżejszej wersji

kruszenia kości niż dał mi. Kołysał się lekko na nogach, z mocno zamkniętymi

oczami.  Sara  kołysała  się  z  nim,  jej  ciało  było  rozluźnione  i  otwarte,  a  nie

spięte i pełne żalu. Moja ciotka jeszcze nie doszła do siebie po śmierci Emily

jak  Fernando,  może  nigdy  nie  dojdzie,  po  tak  fundamentalnej  stracie,  ale

były drobne  oznaki,  że  jest na  początku  powolnego procesu  uczenia  się  jak

znowu żyć.

Ciemne  oczy  Chrisa  otworzyły  się  i  znalazły  mnie  przez  ramię  Sary.

Wyrażały gniew i ból, jak również żal i pytania bez odpowiedzi . Dlaczego mi

nie pozwiedzałaś? Gdzie byłaś? Dlaczego nie pozwolisz mi pomóc?

"Chciałabym  porozmawiać  z  Chrisem,"  powiedziałam  cicho.  "Na

osobności".

"Będzie  wam  najwygodniej  w  salonie."  Sara  odsunęła  się  od  Chrisa  i

otarła  swoje  oczy.  Skinieniem  zachęciła  mnie,  bym  powiedziała  mu

tajemnicę  naszej  rodziny.  Na  podstawie  zaciśniętej  szczęki,  Matthew  nie

wydawało mi się, by był równie hojny.

"Będę  tutaj,  jeśli  byś  mnie  potrzebowała."  Matthew  podniósł  moją

rękę do ust. Ścisnął mnie ostrzegawczo w mój palec serdeczny, jakby chciał

przypomnieć mi - i sobie - że jesteśmy mężem i żoną. Niechętnie mnie puścił.

Chris  i  ja  przeszliśmy  przez  dom  do  salonu.  Gdy  byliśmy  w  środku,

zsunęłam drzwi.

"Jesteś żoną Matthew Clairmonta?" Chris eksplodował. "Od kiedy?"

"Jakieś  dziesięć  miesięcy.  To  wszystko  wydarzyło  się  bardzo  szybko"

powiedziałam przepraszająco.

"Mało powiedziane" Chris zniżył głos. "Ostrzegałem cię w sprawie jego

reputacji  u  kobiet.  Clairmont  może  jest  wielkim  naukowcem,  ale  jest  także

notorycznym dupkiem! Poza tym, jest dla ciebie za stary."

"On  ma  tylko  trzydzieści  siedem  lat,  Chris."  Mniej  więcej  tysiąc

pięćsetny  rok.  "I  powinnam  cię  ostrzec,  Matthew  i  Fernando  słyszą  każde

słowo,  które  mówimy."  Z  wampirami  wokół,  zamknięte  drzwi  nie  były

gwarancją prywatności.

"W  jaki  sposób?  Czy  twój  chłopak  –  mąż  założył  podsłuch  w  domu?"

ton Chrisa był ostry.

188

"Nie.  On  jest  wampirem.  Mają  wyjątkowy  słuch."  Czasami  szczerość

była naprawdę najlepszą polityką.

Ciężki garnek rozbił się w kuchni.

"Wampirem".  Chris  rzucił  mi  spojrzenie  z  rodzaju,  że  postradałam

zmysły. "Podobnie jak w telewizji?"

"Niezupełnie",  powiedziałam,  postępując  ostrożnie.  Opowiadanie

ludziom jak naprawdę działa świat powoduje ich niepokój. Zrobiłam to tylko

raz  -  i  to  był  wielki  błąd.  Moja  współlokatorka,  nowa  studentka,  Melanie,

zemdlała.

"Wampir", Chris powtórzył powoli, jakby o tym myślał.

"Lepiej  usiądź."  Wskazałam  na  kanapę.  Jeżeli  by  upadł,  nie  chciałam

żeby uderzył się w głowę.

Ignorując  moją  sugestię,  Chris  wpadł  w  fotel.  Był  bardziej  wygodny,

niewątpliwie,  ale  był  znany  z  tego,  że  wyrzucał  gości,  którzy  mu  się  nie

spodobali. Spojrzałam na niego ostrożnie.

"Czy ty też jesteś wampirem?" zażądał Chris.

"Nie" usiadłam ostrożnie na skraju bujanego fotela babci.

"Czy  jesteś  absolutnie  pewna,  że  Clairmont  jest?  To  jego  dziecko

nosisz,  prawda?"  Chris  wysunął  się  do  przodu,  jakby  wiele  zależało  od

odpowiedzi.

"Dzieci". Trzymałam dwa palce w powietrzu. "Bliźnięta".

Chris wyrzucił ręce w powietrze. "Cóż, żaden wampir nigdy nie zapukał

do  dziewczyny  w  Buffy23.  Nawet  Spike.  I  nigdy  nie  uprawiał  bezpiecznego

seksu."

Pokoleniu mojej matki film Czarownica24 dostarczył nadprzyrodzonego

podkładu.  Dla  mojego  to  był   Buffy:  Postrach  wampirów.  Niezależnie  jakie

istoty  wprowadził  Joss  Whedon  do  naszego  świata,  miałam  wiele  do

opowiedzenia. Westchnęłam.

"Jestem absolutnie przekonana, że Matthew jest ojcem."

Uwaga Chrisa dryfowała wokół mojej szyi.

"Nie tam mnie gryzie."

23 Buffy: Postrach wampirów to amerykański serial telewizyjny bazujący na wątkach filmu fabularnego o tym

samym tytule z 1992 roku. Serial został stworzony przez Jossa Whedona oraz jego firmę producencką Mutant

Enemy

24 Film z lat 60tych

189

Jego oczy rozszerzyły się. "Gdzie…?" Potrząsnął głową. "Nie, nie mów

mi."

To  było,  pomyślałam,  dziwne  miejsce,  aby  pokazać.  Chris  nie  był

normalnie wrażliwy czy pruderyjny. Wciąż nie zemdlał. To było zachęcające.

"Przyjmujesz  to  bardzo  dobrze,"  powiedziałam,  wdzięczna  za  jego

spokój.

"Jestem naukowcem. Jestem przyzwyczajony do zapominania o całym

świecie  i  do  bycia  otwartym  do  obalania  teorii."  Chris  patrzył  teraz  na

zniszczone drzewo. "Dlaczego w kominku drzewo rośnie?"

"Dobre pytanie. Naprawdę nie wiem. Być może masz inne pytania, na

które mogę odpowiedzieć." Było to dziwne zaproszenie, ale nadal martwiłam

się, że może zemdleć.

"Kilka."  Po  raz  kolejny  Chris  utkwił  ciemne  oczy  we  mnie.  Nie  był

czarownicą,  ale  bardzo  trudno  było  go  okłamywać  przez  te  wszystkie  lata.

"Mówisz,  że  Clairmont  jest  wampirem,  ale  ty  nie  jesteś.  Czym  ty  jesteś,

Diana? Znam cię od pewnego czasu i wiem, że nie jesteś taka jak inni ludzie."

Nie wiedziałam, co powiedzieć. Jak wytłumaczyć komuś, kogo kochasz,

że nie potrafiłeś powiedzieć o sobie?

"Jestem  twoim  najlepszym  przyjacielem  -  lub  byłem,  do  chwili

pojawienia  się  Clairmonta.  Z  pewnością  ufasz  mi  na  tyle,  by  to  wyjawić"

powiedział Chris. "Bez względu na to co to jest, to nie zmieni niczego między

nami."

Za ramieniem Chrisa zielona smuga zanikała w kierunku zniszczonego

drzewa.  Zielona  plama  stała  się  niewyraźną  postacią  Bridget  Bishop,  z

haftowanym stanikiem i pełną spódnicą.

Bądź  sprytna,  córko.  Wiatr  wieje  z  północy,  znakiem  tego, że  walka

nadchodzi. Kto stanie z tobą, a kto przeciw tobie?

Miałam  mnóstwo  wrogów.  Nie  mogłam  sobie  pozwolić  na  utratę

jednego przyjaciela.

"Może nie ufasz mi wystarczająco" powiedział cicho Chris, kiedy nie od

razu zareagowałam.

"Jestem czarownicą." Moje słowa były ledwo słyszalne.

"Okay." Chris czekał. "I?"

"I co?"

190

"To wszystko? To jest to, co bałaś się mi powiedzieć?"

"Nie  mówię  o  nowo-poganach,  Chris  -  chociaż  oczywiście  jestem

poganką.  Chodzi  mi  o  abrakadabra,  zaklęcia,  eliksiry."  W  tym  przypadku

miłość  Chrisa  do  telewizji  prime-time  w  rzeczywistości  może  okazać  się

przydatna.

"Czy masz różdżkę?"

"Nie. Ale mam wiwernę. To rodzaj smoka."

"Cool".  Chris  się  uśmiechnął.  "Bardzo,  bardzo  fajnie.  Czy  dlatego

wyjechałaś z New Haven? Zabrałaś go do szkoły posłuszeństwa dla smoków,

czy coś?"

"Matthew  i  ja  musieliśmy  szybko  wyjechać  z  miasta,  to  wszystko.

Przepraszam, że ci nie powiedziałam."

"Gdzie byłaś?"

"W 1590 roku"

"Zrobiłaś  jakieś  badania?"  Chris  się  zamyślił.  "Przypuszczam,  że  to

byłoby  przyczyną  problemów  z  cytatami.  Co  byś  umieściła  w  swoich

przypisach? ‘Osobista rozmowa z Williamem Shakespearem?’” Zaśmiał się.

"Nigdy nie spotkałam się z Szekspirem. Nie akceptowali go przyjaciele

Matthew." Zatrzymałam się. "Spotkałam Królową".

"Nawet  lepiej"  powiedział  Chris  kiwając  głową.  "Ale  równie

nieprzydatne do przypisu."

"Miałeś  być  w  szoku!"  To  nie  jest  to,  czego  się  spodziewałam.  "Nie

chcesz dowodów?"

"Nic mnie nie zszokowało od czasu kiedy zadzwonili do mnie z Fundacji

MacArthura. Jeśli to było możliwe, to wszystko jest możliwe." Chris pokręcił

głową. "Wampiry i czarownice. Wow".

"Istnieją też demony. Ale ich oczy nie świecą i nie są złe. Nie bardziej

od innych gatunków."

"Inne  gatunki?"  Chris  zaostrzył  ton  z  zainteresowaniem.  "Czy  istnieją

wilkołaki?"

"Absolutnie nie!" Matthew krzyknął w oddali.

"Drażliwy temat." Posłałam Chrisowi niepewny uśmiech. "Więc czujesz

się z tym wszystkim naprawdę w porządku?"

191

"Dlaczego miałbym nie? Rząd wydaje miliony na poszukiwania obcych

w  kosmosie,  i  okazuje  się,  że  są  tutaj.  Pomyśleć  o  tych  wszystkich

pieniądzach,  które  można  zaoszczędzić."  Chris  zawsze  szukał  sposobu,  aby

zmniejszyć wagę działu fizyki.

"Nie możesz nikomu powiedzieć" stwierdziłam pośpiesznie. "Niewielu

ludzi o nas wie, a my musimy zachować to w tajemnicy."

"Dowiemy się, w końcu," powiedział Chris. "Poza tym, większość ludzi

byłaby zachwycona."

"Myślisz?  Dziekan  Yale  College  będzie  zachwycony,  gdy  się  dowie,  że

zatrudnia  czarownicę?"  Uniosłam  brwi.  "A  rodzice  moich  uczniów  będą

zachwyceni jak odkryją, że ich ukochane dzieci uczą się o rewolucji naukowej

od czarownicy?"

"No,  może  dziekan  nie."  Głos  Chrisa  przycichł.  "Matthew  nie  ugryzie

mnie, żebym trzymał język za zębami?"

"Nie," Zapewniłam go.

Fernando  włożył  nogę  między  drzwi  salonu  i  szturchnął,  by  je

otworzyć.

"Byłbym  zaszczycony,  mogąc  cię  ugryźć  w  zamian  za  Matthew,  ale

tylko  w  przypadku  jeśli  bardzo  ładnie  poprosisz."  Fernando  położył  tacę  na

stole.  "Sara  pomyślała,  że  może  potrzebujesz  kawy.  Lub  czegoś

mocniejszego.  Zawołaj  mnie,  jeśli  będziesz  potrzebował  czegoś  jeszcze.  Nie

musisz  krzyczeć."  Posłał  Chrisowi  ten  rodzaj  olśniewającego  uśmiechu,

którym  obdarzał  żeńskie  członkinie  sabatu  czarownic  na  imprezie

Lughnasadh, na którą każdy zobowiązany był przynieść coś do jedzenia.

"Siodłanie złego konia, Fernando," Ostrzegłam, gdy odchodził.

"On też jest wampirem?" szepnął Chris.

"Tak.  To  bratanek  Matthew."  Podniosłam  butelkę  whisky  i  dzbanek.

"Kawy? Whisky?"

"Jedno i drugie", powiedział Chris, sięgając po kubek. Spojrzał na mnie

z  przerażeniem.  "Nie  ukrywałaś  tych  wszystkich  rzeczy  o  czarownicy  przed

ciotką, prawda?"

"Sara  też  jest  czarownicą.  Tak  samo  Em."  Nalałam  zdrowy  łyk  whisky

do  jego  kubka  i  było  to  miłe  zakończenie  z  odrobiną  kawy.  "To  trzeci  lub

192

czwarty  dzbanek,  więc  jest  głównie  bezkofeinowa.  W  przeciwnym  razie

musimy zeskrobywać Sarę z sufitu."

"Kawa powoduje, że lata?" Chris upił łyk, i dodał więcej whisky.

"W pewnym sensie," powiedziałam, nalałam sobie wody i wzięłam łyk.

Niemowlęta szalały więc delikatnie pacnęłam mój brzuch.

"Nie mogę uwierzyć, że jesteś w ciąży." Po raz pierwszy, Chris brzmiał

na zdumionego.

"Właśnie  dowiedziałeś  się,  że  spędziłam  większość  ubiegłego  roku  w

XVI  wieku,  mam  zwierzaka  smoka,  i  że  jesteś  otoczony  przez  demony,

wampiry i czarownice, ale to moja ciąża wydaje ci się nieprawdopodobna?"

"Zaufaj  mi,  kochanie,"  powiedział  Chris,  wyciągając  w  swój  najlepszy

sposób samogłoski. "To dużo bardziej nieprawdopodobne."

Tłumaczenie: Fiolka2708

193

TRZY

Z NAŚCI

C E

Kiedy  zadzwonił  telefon,  na  zewnątrz  było  zupełnie  ciemno.

Otrząsnęłam się ze snu, sięgając w poprzek łóżka żeby obudzić Matthew. Nie

było go.

Przekręciłam  się  i  podniosłam  jego  telefon  z  nocnego  stolika.  Na

wyświetlaczu widniało imię MIRIAM razem z aktualnym czasem. Trzecia nad

ranem  w  poniedziałek.  Moje  serce  załomotało  na  alarm.  Tylko  nagły

wypadek skłoniłby ją do telefonowania o tej godzinie.

„Miriam?” Powiedziałam po wciśnięciu przycisku odbierz.

„Gdzie on jest?” Głos Miriam drżał. „Muszę porozmawiać z Matthew.”

„Znajdę  go.  Musi  być  na  dole  albo  poluje  na  zewnątrz.”  Odrzuciłam

nakrycie. „Coś się stało?”

„Tak,” powiedziała gwałtownie Miriam. Potem przeszła na inny język,

taki  którego  nie  rozumiałam.  Intonacja  była  jednak  charakterystyczna.

Miriam Shephard się modliła.

Matthew wtargnął przez drzwi. Fernando za nim.

„Jest tu Matthew.” Wcisnęłam głośnomówiący i podałam mu telefon.

Nie zamierzał potraktować tej rozmowy jako prywatnej.

„Co jest, Miriam?” Powiedział Matthew.

„Był  list.  W  skrzynce  pocztowej.  Był  tam  podany  adres  w  sieci.”

Rozległo  się  przekleństwo,  potem  przerywany  szloch  i  Miriam  wznowiła

modlitwę.

„Podaj mi ten adres, Miriam,” powiedział Matthew spokojnie.

„To on, Matthew. To Benjamin,” szepnęła Miriam. „I nie było znaczka

na kopercie. On wciąż musi tu być. W Oksfordzie.”

Wyskoczyłam z łóżka, drżąc w ciemności przedświtu.

„Podaj mi ten adres,” powtórzył Matthew.

W korytarzu błysnęło światło.

„Co  się  dzieje?”  Chris  dołączył  na  progu  do  Fernando,  trąc  zaspane

oczy.

194

„To jedna z koleżanek Matthew z Oksfordu, Miriam Shephard. Coś się

stało w laboratorium,” powiedziałam mu.

„Och,”  odparł  Chris  ziewając.  Potrząsnął  głową  żeby  oczyścić  umysł  z

pajęczyn  snu  i  zmarszczył  brwi.  „Ale  to  nie  ta  Miriam  Shephard,  która

napisała artykuł klasyk o tym, jak wśród zwierząt hodowanych w zoo zanika

heteroseksualność?”  Spędziłam  mnóstwo  czasu  wśród  naukowców,  ale  to

nie pomagało mi zrozumieć o czym mówią.

„Ta sama,” mruknął Matthew.

„Myślałem, że ona nie żyje,” rzekł Chris.

„Nie  całkiem,”  powiedziała  Miriam  swoim  przenikliwym  sopranem.

„Do kogo ja mówię?”

„Chris-Christopher  Roberts.  Uniwersytet  w  Yale,"  wyjąkał  Chris.

Brzmiał  jak  absolwent  uczelni,  który  przedstawia  się  na  swoim  pierwszym

kongresie.

„Och. Podobał mi się twój ostatni kawałek w  Naukowcu.  Model badań

jest  imponujący,  mimo  iż  wszystkie  wnioski  są  złe.”  Teraz  Miriam  brzmiała

bardziej  jak  ona,  gdy  krytykowała  kolegę  po  fachu.  Matthew  również

zauważył pozytywną zmianę.

„Zajmuj  ją  rozmową,”  zachęcił  Chrisa  Matthew,  wydając  nieme

polecenie Fernando.

„Czy  to  Miriam?”  Zapytała  Sara,  wpychając  ręce  w  rękawy  szlafroka.

„Czy wampiry nie mają zegarów. Jest trzecia w nocy!”

„Co  jest  nie  tak  z  moimi  wnioskami?”  Zapytał  Chris  ze  wzburzonym

wyrazem twarzy.

Wrócił  Fernando  i  wręczył  Matthew  jego  laptop.  Był  uruchomiony,

poświata  z  ekranu  rozświetlała  pokój.  Sara  podeszła  do  drzwi  i  włączyła

światło,  usuwając  resztki  ciemności.  Mimo  wszystko  mogłam  poczuć  cienie

naciskające na dom. Matthew usiadł na krawędzi łóżka i położył laptopa na

swoich  kolanach.  Fernando  rzucił  mu  inny  telefon  komórkowy,  który

Matthew przyłączył do komputera.

„Widziałeś wiadomość od Benjamina?” Miriam brzmiała spokojniej niż

przedtem, ale strach wciąż pobrzmiewał w jej głosie.

„Zamierzam połączyć się teraz,” powiedział Matthew.

195

„Nie  używaj  łącza  internetowego  Sary!”  Jej  niepokój  był  namacalny.

„On  monitoruje  ruch  w  sieci.  Może  zlokalizować  adres  twojego  komputera

po numerze IP.”

„Wszystko  w  porządku,  Miriam,”  powiedział  Matthew  kojącym

głosem.  „Używam  telefonu  Fernando.  A  ludzie  Baldwina  od  komputerów

zadbali o to żeby nie można było wyśledzić mojej lokalizacji.”

Teraz  rozumiałam  dlaczego  Baldwin  zaopatrzył  nas  w  nowe  telefony

komórkowe,  gdy  opuszczaliśmy  Sept-Tours,  zmieniając  wszystkie  nasze

abonamenty i anulując usługi internetowe Sary.

Na  ekranie  pojawił  się  obraz  pustego  pokoju.  Był  wyłożony  białymi

płytkami i był pusty, nie licząc starej umywalki z odkrytą instalacją sanitarną i

stołem do badań. W podłodze znajdował się odpływ. Data i godzina były w

dolnym  lewym  rogu,  liczby  na  zegarze  terkotały  za  każdym  razem,  gdy

minęła sekunda.

„Co  to  za  bryła?”  Chris  wskazał  na  kupę  szmat  na  podłodze.  To  się

poruszyło.

„To kobieta,” powiedziała Miriam. „Leży tam od czasu, gdy kilka minut

temu  byłam  na  stronie.”  Kiedy  Miriam  to  powiedziała,  mogłam  rozpoznać

chude  ramiona  i  nogi,  zakrzywienie  jej  piersi  i  brzucha.  Skrawek  materiału

nie był wystarczający, żeby uchronić ją przed zimnem. Drżała i jęczała.

„A Benjamin?” Powiedział Matthew z oczami przyklejonymi do ekranu.

„Przeszedł  przez  pokój  i  coś  do  niej  powiedział.  A  potem  spojrzał

prosto w kamerę – i uśmiechnął się.”

„Czy powiedział coś jeszcze?” Zapytał Matthew.

„Tak. Witaj, Miriam.”

Chris  przechylił  się  ponad  ramieniem  Matthew  i  dotknął  touchpadu

komputera.  „Na  podłodze  jest  krew.  A  ona  jest  przykuta  do  ściany.”  Chris

spojrzał na mnie. „Kto to jest Benjamin?”

„Mój  syn.”  Matthew  rzucił  okiem  na  Chrisa,  a  następnie  ponownie

spojrzał na ekran.

Chris  skrzyżował  ramiona  na  piersi  i  zagapił  się  w  ekran,

nieruchomiejąc.

Delikatna  muzyka  rozbrzmiała  z  głośników  komputera.  Kobieta

skurczyła się przy ścianie, jej oczy się rozszerzyły.

196

„Nie,”  jęknęła.  „Nie  znowu.  Proszę.  Nie.”  Popatrzyła  prosto  w

obiektyw. „Pomóż mi.”

Moje  dłonie  błysnęły  kolorami,  a  węzły  na  moich  nadgarstkach

zapłonęły. Poczułam mrowienie, nieznaczne, ale bezsprzeczne.

„Ona jest czarownicą. Ta kobieta jest czarownicą.” Dotknęłam ekranu.

Kiedy cofnęłam palce, cienki zielony wątek był przyczepiony do koniuszków.

Nić zerwała się.

„Czy ona nas słyszy?” Zapytałam Matthew.

„Nie,” odparł ponuro Matthew. „Nie sądzę. Benjamin chce żebym to ja

słuchał jego.”

„Nie  rozmawiaj  z  naszymi  gośćmi.”  Nie  było  śladu  po  synu  Matthew,

ale znałam ten zimny głos.

Kobieta natychmiast ucichła, obejmując się ramionami.

Benjamin przybliżał się do kamery, aż jego twarz wypełniała większość

ekranu.  Kobieta  była  wciąż  widoczna  ponad  jego  ramieniem.  Zaaranżował

ten występ skrupulatnie.

„Dołączył do nas kolejny gość – Matthew, bez wątpienia. Jak sprytnie,

że udało ci się ukryć twoją lokalizację. I droga Miriam wciąż jest z nami, jak

widzę.”  Benjamin  uśmiechnął  się  ponownie.  Nic  dziwnego,  że  Miriam  była

roztrzęsiona.

To  był  przerażający widok:  te  wykrzywione  usta  i martwe  oczy,  które

pamiętałam  z  Pragi.  Nawet  po  czterech  wiekach,  Benjamin  był

rozpoznawalny jako ten, którego Rabin Loew przezywał Pan Lis.

„Jak ci się podoba moje laboratorium?” Benjamin potoczył ramieniem

po  pokoju.  „Nie  jest  tak  dobrze  wyposażone  jak  twoje,  Matthew,  ale  mnie

więcej nie potrzeba. Doświadczenie jest naprawdę najlepszym nauczycielem.

Wszystko  czego  oczekuję,  to  współpraca  obiektu  badawczego.  A

gorącokrwiści o wiele więcej ukazują niż zwierzęta.”

„Chryste,” mruknął Matthew.

„Miałem nadzieję, że następnym razem będziemy dyskutować o moim

najnowszym  pomyślnym  eksperymencie.  Ale  sprawy  nie  całkiem  potoczyły

się  jak  było  zaplanowane.”  Benjamin  odwrócił  głowę,  a  jego  głos  stał  się

groźny. „Nieprawdaż?”

197

Muzyka  stała  się  ogłuszająca,  a  kobieta  na  podłodze  jęknęła  i  zakryła

uszy.

„Kiedyś  kochała  Bacha,”  poinformował  Benjamin  z  udawanym

smutkiem. „Pasję wg Świętego Mateusza, zwłaszcza. Zawsze, kiedykolwiek ją

biorę, gram ten utwór. Teraz, z niewiadomych przyczyn, czarownica zdaje się

być zasmucona, gdy tylko słyszy pierwsze tony.” Nucił w takt muzyki.

„Czy to oznacza, to co ja myślę?” Zapytała z trudem Sara.

„Benjamin  ciągle  gwałci  tę  kobietę,”  powiedział  Fernando  z  ledwo

kontrolowaną furią. To był pierwszy raz, gdy widziałam coś ponad spokojną

fasadą u tego wampira.

„Dlaczego?”  Zapytał  Chris.  Zanim  ktokolwiek  zdążył  odpowiedzieć,

Benjamin kontynuował.

„Tak  szybko,  jak  ona  wykaże  oznaki  zajścia  w  ciążę,  muzyka  się

zatrzyma.  To  jest  nagroda  dla  czarownicy  za  jej  pracę  i  zadowolenie  mnie.

Czasami, jednakże, natura ma swoje własne plany.”

Implikacje  słów  Benjamina  dotarły  do  mojej  świadomości.  Wtedy,

dawno temu w Jerozolimie tamta czarownica musiała być prządką. Zakryłam

usta z powodu wzbierającej żółci.

Błysk w oku Benjamina zintensyfikował się. Wyregulował kąt kamery i

skupił go na krwi, która poplamiła nogi kobiety i podłogę.

„Niestety, czarownica poroniła.” Głos Benjamina brzmiał obojętnie, jak

każdego  naukowca,  który  raportuje  wyniki  swoich  badań.  „To  był  czwarty

miesiąc  –  najdłużej  jak  była  w  stanie  utrzymać  ciążę.  Jak  dotąd.  Mój  syn

zapłodnił ją w grudniu, ale tym razem poroniła w ósmym tygodniu.”

Matthew i ja również poczęliśmy nasze pierwsze dziecko w grudniu. Ja

wcześnie poroniłam tę ciążę, w tym samym czasie co czarownica Benjamina.

Zaczęłam  się  trząść  z  powodu  kolejnego  połączenia  między  mną,  a  kobietą

leżącą  na  podłodze.  Ramię  Matthew  oplotło  moje  biodra,  przytrzymując

mnie.

„Byłem tak pewny swojej zdolności, jako ojca, do przekazania dziecku

krwawego szału, który otrzymałem od ciebie – daru, jaki dzieliłem z wieloma

moimi dziećmi. Po tym jak czarownica poroniła po raz pierwszy, moi synowie

i  ja  próbowaliśmy  zapłodnić  demony  i  ludzi,  bez  rezultatu.  Doszedłem  do

wniosku,  że  musi  istnieć  jakieś  specjalne  powinowactwo  reprodukcyjne,

198

pomiędzy  wampirami  z  krwawym  szałem,  a  czarownicami.  Ale  te

niepowodzenia oznaczają, że będę musiał zbadać swoją hipotezę.” Benjamin

przyciągnął stołek do kamery i usiadł, nieświadomy narastającego niepokoju

kobiety za nim. W tle wciąż rozbrzmiewał Bach.

„I  jest  jeszcze  jeden  kawałek  informacji,  który  jest  powodem  moich

rozmyślań:  twoje  małżeństwo.  Czy  twoja  nowa  żona  zastąpiła  Eleanor  w

twoich  uczuciach?  Szaloną  Juliette?  Biedną  Celię?  Czy  to  ta  fascynująca

czarownica,  którą  spotkałem  w  Pradze?”  Benjamin  strzelił  palcami  jakby

próbował sobie coś przypomnieć. „Jak ona miała na imię? Diana?”

Fernando  syknął.  Skóra  Chrisa  pokryła  się  plamami.  Popatrzył  na

Fernando i cofnął się.

„Powiedziano  mi,  że  twoja  nowa  żona  jest  również  czarownicą.

Dlaczego nigdy nie dzielisz się ze mną swoimi pomysłami? Musisz wiedzieć,

że zrozumiałbym.” Benjamin pochylił się bardziej, jakby dzielił się sekretem.

„Napędzają nas te same rzeczy, mimo wszystko: rządza władzy, nienasycony

głód krwi, pragnienie zemsty.”

Muzyka osiągnęła apogeum, a kobieta zaczęła kołysać się w przód i w

tył próbując się uspokoić.

„Nic nie mogę poradzić na to, że zastanawiam się jak długo wiedziałeś

o  mocy  w  naszej  krwi.  Czarownice  z  pewnością  wiedziały.  Jakie  inne

tajemnice  może  zawierać  Księga  Życia?”  Benjamin  urwał  jakby  czekając  na

odpowiedź.  „Nie  zamierzasz  mi  powiedzieć,  nie?  Zatem,  cóż.  Nie  mam

wyboru, jak tylko wrócić do mojego własnego eksperymentu. Nie martw się.

Dowiem  się  jak  rozmnożyć  tę  czarownicę  –  albo  zabiję  ją  próbując.  Potem

rozejrzę się za następną czarownicą. Może twoja będzie odpowiednia.”

Benjamin uśmiechnął się. Odsunęłam się od Matthew, nie chcąc żeby

wyczuł mój strach. Ale wyraz jego twarzy powiedział mi, że wiedział.

„To  na  razie.”  Benjamin  pomachał  żwawo.  „Czasami  pozwalam

ludziom  patrzeć  jak  pracuję,  ale  dzisiaj  nie  mam  nastroju  na  publiczność.

Będę pamiętał, żeby was informować, gdy rozwinie się coś interesującego. W

tym czasie możecie pomyśleć o podzieleniu się tym co wiecie. Może to mnie

powstrzyma przed koniecznością zadania pytań twojej żonie.”

Po czym, Benjamin wyłączył obiektyw i dźwięk. Pozostał czarny ekran z

zegarem w narożniku wciąż odmierzającym sekundy.

199

„Co zrobimy?” Zapytała Miriam.

„Uratujemy  tę  kobietę,”  odparł  Matthew,  jego  wściekłość  była

oczywista.

„Benjamin chce żebyś szybko zadziałał i odkrył się,” ostrzegł Fernando.

„Twój atak musi być perfekcyjnie zaplanowany i przeprowadzony.”

„Fernando  ma  rację,”  powiedziała  Miriam.  „Nie  możesz  ruszyć  za

Benjaminem,  dopóki  nie  będziesz  pewien,  że  możesz  go  zniszczyć.  W

przeciwnym przypadku narazisz Dianę na niebezpieczeństwo.”

„Ta czarownica dłużej nie wytrzyma!” Zawołał Matthew.

„Jeśli  postąpisz  zbyt  pochopnie  i  nie  będziesz  potrafił  zmusić

Benjamina  do  posłuszeństwa,  on  po  prostu  weźmie  inną  i  koszmar  zacznie

się  od  nowa  dla  jakiejś  innej  niczego  nie  podejrzewającej  istoty,”  rzekł

Fernando, jego ręka zacisnęła się na ramieniu Matthew.

„Masz  rację.”  Matthew  odwrócił  wzrok  od  ekranu.  „Możesz  ostrzec

Amirę,  Miriam?  Ona  musi  wiedzieć,  że  on  ma  już  jedną  czarownicę  i  nie

zawaha się wziąć kolejnej.”

„Amira  nie  jest  prządką.  Nie  będzie  zdolna  do  poczęcia  dziecka

Benjamina,” zauważyłam.

„Nie sądzę, że Benjamin wie o prządkach. Jeszcze nie.” Matthew potarł

swoją  szczękę.  „A  ja  nigdy  nie  podejrzewałem,  że  krwawy  szał  może

odgrywać rolę w reprodukcji pomiędzy wampirami i czarownicami.”

„Co to jest prządka?” Jednocześnie zapytali Miriam i Chris. Otworzyłam

usta  do  odpowiedzi,  ale  delikatne  potrząsanie  głową  przez  Matthew

sprawiło, że ponownie je zamknęłam.

„Powiem ci później, Miriam. Zrobisz to o co się prosiłem?”

„Oczywiście, Matthew,” zgodziła się Miriam.

„Zadzwoń  do  mnie  później  i  potwierdź.”  Zmartwione  spojrzenie

Matthew osiadło na mnie.

„Duś  sobie  Dianę  swoją  nadmierną  uwagą,  jeśli  musisz,  ale  ja  nie

potrzebuję  niańki.  Poza  tym,  mam  robotę  do  wykonania.”  Miriam  odłożyła

słuchawkę.  Sekundę  później,  Chris  wysłał  potężny  hak  w  stronę  szczęki

Matthew.  Za  nim  wysłał  lewy  sierpowy.  Matthew  przechwycił  cios

podniesioną dłonią.

200

„Przyjąłem jeden cios ze względu na Dianę.” Matthew zamknął swoją

pięść  na  zaciśniętej  dłoni  Chrisa.  „Moja  żona,  mimo  wszystko  wzbudza

opiekuńcze instynkty w ludziach. Ale nie przeceniaj swojego szczęścia.”

Chris się nie poruszył. Fernando westchnął.

„Odpuść,  Roberts.  Nie  wygrasz  fizycznego  konkursu  z  wampirem.”

Fernando położył rękę na ramieniu Chrisa, przygotowany żeby go odciągnąć

w razie potrzeby.

„Jeśli  dopuścisz  tego  łajdaka  na  pięćdziesiąt  mil  w  pobliże  Diany,  nie

dożyjesz kolejnego wschodu słońca – wampir nie wampir. Czy to jest jasne?”

Domagał się Chris, jego uwaga skupiona była na Matthew.

„Jak  kryształ,”  odpowiedział  Matthew.  Chris  cofnął  ramię  i  Matthew

uwolnił jego pięść.

„Nikt  już  nie  pośpi  dzisiejszego  wieczora.  Nie  po  tym  wszystkim,”

rzekła Sara. „Musimy porozmawiać. I potrzebujemy dużo kawy – i nie waż się

użyć  kawy  bezkofeinowej,  Diana.  Ale  najpierw  wyjdę  na  zewnątrz  na

papierosa, bez względu na to co mówi Fernando.” Sara wyszła z pokoju. „Do

zobaczenia w kuchni,” krzyknęła przez ramię.

„Utrzymuj  połączenie  z  tą  witryną.  Kiedy  Benjamin  włączy  kamerę,

żeby coś zrobić, albo powiedzieć, poznamy jego położenie.” Matthew podał

Fernando laptop z wciąż przypiętym do niego telefonem.

Nie  było  nic  oprócz  czarnego  ekranu  i  tym  strasznym  zegarem

oznaczającym  upływ  czasu.  Matthew  obrócił  głowę  w  kierunku  drzwi  i

Fernando podążył za Sarą.

„Uporządkujmy  to.  Złe  Potomstwo  Matthew,  które  jest  elementem

jakiegoś  domowego  eksperymentu  naukowego  badającego  warunki

dziedziczenia,  porwana  czarownica  i  na  wpół  upieczone  idee  dotyczące

eugeniki25.”  Chris  skrzyżował  ramiona  na  piersi.  Było  tu  parę  pominiętych

detali,  ale  bardzo  szybko  zorientował  się  w  sytuacji.  „Kiedy  wczoraj

opowiadałaś mi bajkę, Diano, pominęłaś niektóre ważne zakręty fabuły.”

„Nie wiedziała o naukowych zainteresowaniach Benjamina. Nikt z nas

nie wiedział.” Powiedział Matthew.

„Musiałeś  wiedzieć,  że  Złe  Potomstwo  było  tak  samo  szalone  jak

kompletny wariat. On jest twoim synem.” Chris zmarszczył brwi. „Zgodziłeś

25 selektywne rozmnażanie, mające na celu polepszanie cech genetycznych z pokolenia na pokolenie

201

się  z  nim,  że  obaj  dzielicie  krwawy  szał.  To  oznacza,  że  obaj  jesteście

niebezpieczni dla Diany.”

„Wiedziałem, że jest niestabilny, tak. I ma na imię Benjamin.” Matthew

postanowił nie odpowiadać na drugą część uwagi Chrisa.

„Niestabilny?  Ten  człowiek  jest  pierdolonym  psychopatą.  On  próbuje

stworzyć  rasę  panów  wampiro-czarownic.  Dlaczego  więc  zły  Benjamin  nie

jest zamknięty? Tym sposobem nie mógłby porywać i gwałcić, realizując plan

naukowy podobnie jak szaleńcy typu Sims, Verschuer, Mengele i Stanley.”

„Chodźmy do kuchni.” Popchnęłam ich obu w kierunku schodów.

„Za tobą,” mruknął Matthew, położywszy dłoń nisko na moich plecach.

Zachęcona jego spokojną zgodą, zaczęłam schodzić.

Rozległ się głuchy odgłos i stłumione przekleństwo.

Chris został przyszpilony do drzwi, ramię Matthew było owinięte wokół

jego tchawicy.

„Bazując na bluźnierstwach jakie wyszły w twoich ust w ciągu ostatnich

dwudziestu  czterech  godzin,  wnioskuję,  że  uważasz  Dianę  za  jednego  z

facetów.”  Matthew  rzucił  mi  ostrzegawcze  spojrzenie,  gdy  zaczęłam

wchodzić  aby  interweniować.  „Nie  jest  nim.  Ona  jest  moją  żoną.  Byłbym  ci

wdzięczny, gdybyś ograniczył swoje wulgaryzmy w jej obecności. Czy to jest

jasne?”

„Jak kryształ.” Chris spojrzał na niego z odrazą.

„Cieszę się słysząc to.” Matthew znalazł się przy mnie w mgnieniu oka,

jego  ręka  ponownie  spoczęła  u  dołu  mojego  kręgosłupa,  gdzie  pojawiły  się

mroczne iskry. „Uważaj na schodach,  mon coeur, ” wymruczał.

Gdy  doszliśmy  do  parteru,  rzuciłam  ukradkowe  spojrzenie  na  Chrisa.

Studiował  Matthew  jakby  ten  był  nową  dziwną  formą  życia  -  którą  jak

przypuszczam  był.  Moje  serce  zamarło.  Matthew  może  wygrał  kilka

pierwszych  bitew,  ale  wojna  pomiędzy  moim  najlepszym  przyjacielem,  a

moim mężem daleka była od zakończenia.

W  tym  czasie  Sara  dołączyła  do  nas  w  kuchni,  jej  włosy  wydzielały

zapach  tytoniu  i  chmielowej  winorośli,  która  porastała  pod  balustradami

ganku.  Machnęłam  ręką  przed  nosem  –  dym  papierosowy  był  jedną  z

niewielu rzeczy wciąż wywołujących mdłości tak późno w ciąży – i parzenie

kawy.  Gdy  była  gotowa,  napełniłam  parującą  zawartością  kubki  dla  Sary,

202

Chrisa  i  Fernando.  Matthew  i  ja  byliśmy  wierni  zwykłej  wodzie.  Chris  był

pierwszym, który przerwał milczenie.

„Tak,  Matthew  i  dr  Shephard  badali  genetykę  wampirów  od

dziesięcioleci, starając się zrozumieć krwawy szał.”

„Matthew  znał  Darwina.  Studiował  pochodzenie  istot  żywych  i

ewolucję  więcej  niż  kilka  dekad.”  Nie  zamierzałam  mówić  Chrisowi  dużo

więcej,  ale  nie  chciałam  żeby  był  zaskoczony  wiekiem  Matthew,  tak  jak  ja

byłam.

„My studiowaliśmy. Mój syn pracował razem z nami.” Matthew posłał

mi poskramiające spojrzenie.

„Tak, widziałem to,” powiedział Chris, zaciskając mięśnie na policzkach.

„Osobiście bym się tym nie chwalił.”

„Nie Benjamin. Mój drugi syn, Marcus Whitmore.”

„Marcus Whitmore.” Chris bawił się dźwiękiem słów. „Wszystkie bazy

obstawione, jak widzę. Ty dzierżysz ewolucję biologii i neurobiologię, Miriam

Shephard jest ekspertem w dziedzinie genetyki populacji i Marcus Whitmore

jest znany ze swoich badań morfologii funkcjonalnej i wysiłków mających na

celu  obalenie  plastyczności  fenotypowej.  Zmontowałeś  piekielny  zespół

badawczy, Clairmont.”

„Jestem bardzo szczęśliwy,” powiedział łagodnie Matthew.

„Chwila.”  Chris  spojrzał  na  Matthew  w  zdumieniu.  „Ewolucyjna

biologia,  ewolucyjna  fizjologia.  Genetyka  populacji.  Odkrycie  w  jaki  sposób

jest  przekazywany  krwawy  szał  nie  jest  jedynym  celem  badań.  Starasz  się

ustalić schemat ewolucji. Pracujesz nad drzewem życia – i to nie tylko jego

ludzkim odgałęzieniem.”

„Czy tak nazywa się drzewo rosnące w kominku?” Zapytała Sara.

„Nie sądzę.” Matthew pogłaskał ją po ręce.

„Ewolucja.  Niech  mnie  diabli.”  Chris  odepchnął  się  od  wyspy.  „Więc

odkryłeś wspólnego przodka ludzi i twoich chłopaków?” Machnął w naszym

kierunku.

„Jeśli  przez  ‘twoich  chłopaków’  masz  na  myśli  stworzenia  –  demony,

wampiry i czarownice – to nie.” Brwi Matthew wygięły się w łuk.

„Ok. Jakie są zasadnicze różnice genetyczne dzielące nas?”

203

„Wampiry  i  czarownice  mają  dodatkową  parę  chromosomów,”

wyjaśnił Matthew. „Demony mają jeden chromosom ekstra.”

„Czy masz mapę genetyczną chromosomów tych istot?”

„Tak,” odparł Matthew.

„W  takim  razie,  prawdopodobnie,  pracowałeś  nad  tym  małym

projektem jeszcze przed 1990, żeby dotrzymać kroku ludziom.”

„To  prawda,”  powiedział  Matthew.  Pracowałem  nad  nim  od  1968,  a

krwawy szał jest dziedziczny, skoro już musisz wiedzieć.”

„Oczywiście.  Przystosowałeś  wykorzystywany  rodzinny  rodowód

Donahue  żeby  wyznaczyć  gen  transmisji  międzypokoleniowej.”  Chris  skinął

głową. „Dobry ruch. Jak daleko jesteś z sekwencjonowaniem? Zlokalizowałeś

już gen krwawego szału?”

Matthew zagapił się na niego w milczeniu.

„Więc?” Zażądał się Chris.

„Miałem  kiedyś  nauczyciela  takiego  jak  ty,”  powiedział  Matthew

chłodno. „On doprowadzał mnie do szału.”

„A ja miałem takich studentów jak ty. Nie popracowali długo w moim

laboratorium.”  Chris  sięgnął  przez  stół. „Zakładam,  że nie  każdy wampir  na

planecie  ma  twoje  warunki.  Czy  ustaliłeś  dokładnie  jak  jest  dziedziczony

krwawy szał i dlaczego niektórzy się zarażają, a niektórzy nie?”

„Niezupełnie,”  przyznał  Matthew.  „Z  wampirami  to  trochę  bardziej

skomplikowane, tym bardziej że mamy troje rodziców.”

„Trzeba  zwiększyć  tempo,  przyjacielu.  Diana  jest  w  ciąży.  Z

bliźniętami.” Chris spojrzał na mnie znacząco. „Zakładam, że sporządziłeś już

dokładne  profile  genetyczne  każdego  z  was  i  zrobiłeś  prognozę  schematu

dziedziczenia  dla  twojego  potomstwa,  włączając  w  to  krwawy  szał,  ale  nie

ograniczając się tylko do niego?”

„Przez  większość  roku  byłem  w  szesnastym  wieku.”  Matthew

naprawdę nie lubił być przesłuchiwany. „Nie miałem okazji.”

„W takim razie, najwyższy czas zacząć,” beznamiętnie zauważył Chris.

„Matthew pracował  nad  czymś.” Spojrzałam  na  Matthew  czekając  na

potwierdzenie. „Pamiętasz? Odkryłam, że papier jest pokryty chromosomem

X i O.”

204

„X  i  O?  Panie  Boże  Wszechmogący.”  To  zdawało  się  potwierdzać

najgorsze obawy Chrisa. „Mówisz mi, że masz troje rodziców, ale nadal jesteś

związany  z modelem  dziedziczenia  Mendla26.  Mogłem  się  tego  spodziewać,

biorąc pod uwagę, że jesteś tak stary jak ziemia i znałeś Darwina.”

„Mendla  również  raz  spotkałem,”  powiedział  lakonicznie  Matthew,

sam  brzmiąc  jak  poirytowany  profesor.  „Poza  tym,  krwawy  szał  mógł  być

również cechą Mendla. Nie możemy tego wykluczyć.”

„Wysoce nieprawdopodobne,” rzekł Chris. „I nie tylko dlatego, że troje

rodziców  jest  problemem  –  który  będę  musiał  rozważyć  bardziej

szczegółowo. To musi poczynić spustoszenie w bazie.”

„Wyjaśnij.” Matthew splótł namiot z palców przed swoją twarzą.

„Czy muszę przedstawiać ogólny zarys dziedziczenia nie-Mendelowego

dla  kolegów  z  All  Souls?”  Chris  uniósł  brwi.  „Ktoś  musi  przejrzeć  politykę

nadawania stanowisk na Uniwersytecie w Oksfordzie.”

„Rozumiesz słowa, które wypowiadają?” Wyszeptała Sara.

„Jedno na trzy,” powiedziałam przepraszająco.

„Mam  na  myśli  konwersję  genów.  Dziedziczenie  zarażenia.  Wpajanie

genomu.  Mozaicyzm27.”  Chris  wyliczył  je  na  palcach.  „Dzwonią  jakieś

dzwony,  profesorze  Clairmont,  czy  chcesz  żebym  kontynuował  wykład,  jaki

daję swoim studentom?”

„Czy mozaicyzm nie jest formą chimeryzmu28?” To było jedyne słowo,

które rozpoznałam.

26  o.  Gregor  Johann  Mendel  OSA,  Grzegorz  Mendel  (ur. 20  lipca 1822 w Heinzendorf  bei  Odrau[1],  zm. 6

stycznia 1884 w Brnie)  −  zakonnik,  opat  zakonu  auguskanów  w  Brnie  na  Morawach, prekursor genetyki.

Zajmował

się

badaniami

nad

dziedziczeniem

cech grochu

zwyczajnego.

Mendel

udowodnił,

że dziedziczenie cech  grochu  oparte  jest  na  zestawie  praw  (które  później  zostały  nazwane  od  jego  nazwiska prawami Mendla).

27 W genetyce mozaicyzm to obecność dwóch linii komórkowych o różnym genotypie u jednego osobnika, który

powstał  z  jednej  zapłodnionej komórki  jajowej.  Chociaż  przyjmuje  się,  że  mutacje  germinalne  występują  w

mejozie  lub  w  późnym  mitotycznym  podziale  tworzenia  gamet,  to  jednak  ich  część  może  występować  we

wczesnych mitotycznych podziałach gamet, co powoduje, że u rodziców mogą w gonadach występować klony

zmutowanych  komórek  rozrodczych  –  jest  to  tzw. mozaicyzm  gonadalny.  Ma  to  znaczenie  w  przewidywaniu ponownego wystąpienia wady genetycznej u potomstwa rodziców, których dziecko jest obciążone daną wadą i

uzasadnia stosowanie diagnostyki prenatalnej.

28 Chimera – organizm zbudowany z komórek różniących się genetycznie. W świecie roślin chimera pojawia się

na

skutek

zaburzeń

mitozy

w stożku

wzrostu i

czasami

w

wyniku szczepienia roślin

(np.  Laburnocytisus 'Adamii').  Natomiast  wśród zwierząt chimery  mogą  powstać  np.  wskutek  podwójnego

zapłodnienia komórki  jajowej,  połączenia  zarodków  lub  częściowej  wymiany  komórek  pomiędzy zarodkami.

Powstały osobnik  ma niektóre narządy zbudowane z komórek o innym  składzie chromosomów niż reszta jego

organizmu.  U  człowieka  za  mozaikę  genetyczną  uznaje  się  bliźnięta  dwujajowe,  jeśli  –  w  wyniku  wspólnego krwiobiegu w okresie płodowym – każde z nich posiada domieszkę komórek krwi drugiego.

205

Chris skinął na mnie z  aprobatą.

„Jestem chimerą – jeśli to pomoże.”

„Diana,” warknął Matthew.

„Chris jest moim najlepszym przyjacielem, Matthew,” powiedziałam. „I

jeśli ma pomóc ustalić ci jakie skutki ma krwawy szał w reprodukcji wampir-

czarownica – nie wspominając o znalezieniu lekarstwa na tę chorobę – musi

wiedzieć  wszystko.  Włączając  w  to  wyniki  moich  testów  genetycznych,  tak

przy okazji.”

„Te informacje mogą być śmiertelnie niebezpieczne w niepowołanych

rękach,” powiedział Matthew.

„Matthew ma rację,” zgodził się Chris.

„Cieszę się, że tak myślisz.” Słowa Matthew ociekały kwasem.

„Nie traktuj mnie protekcjonalnie, Clairmont. Znam niebezpieczeństwa

badań na ludziach. Jestem czarnym facetem z Alabamy i dorastałem w cieniu

Tuskegee29.”  Chris  zwrócił  się  do  mnie.  „Nie  przekazuj  swoich  danych

genetycznych nikomu spoza tego pokoju – nawet jeśli ma na sobie biały kitel.

Zwłaszcza jeśli ma na sobie biały kitel, jak się nad tym zastanowić.”

„Dzięki  za  twój  wkład,”  powiedział  sztywno  Matthew.  „Z  całą

pewnością przekażę twoje pomysły reszcie mojego zespołu.”

„Więc,  co  zrobimy  z  tym  wszystkim?”  Zapytał  Fernando.  „Może

wcześniej  nie  było  pośpiechu,  ale  teraz…”  Spojrzał  na  Matthew  w

poszukiwaniu wsparcia.

„Program  hodowlany  Złego  Potomstwa  zmienia  wszystko,”  wygłosił

Chris  zanim  Matthew  zdołał  przemówić.  „Po  pierwsze  musimy  się

dowiedzieć, czy krwawy szał jest tym, co czyni poczęcie możliwym, czy jest to

kombinacja czynników. I musimy poznać prawdopodobieństwo zarażenia się

dzieci  Diany  chorobą.  Cóż,  musimy  mieć  do  tego  mapy  genetyczne

czarownicy i wampira.”

„Będziesz  potrzebował  mojego  DNA,”  powiedziałam  cicho.  „Nie

wszystkie czarownice są zdolne do reprodukcji.”

„Chcesz  być  dobrą  czarownicą?  Czy  złą  czarownicą?”  Głupie  żarty

Chrisa zwykle doprowadzały mnie do śmiechu, ale nie dzisiejszego wieczoru.

29  Badanie  Tuskegee –  seria  eksperymentów  medycznych  prowadzonych  w  latach 1932-1972 w

miejscowości Tuskegee w Alabamie (Stany  Zjednoczone)  przy  udziale Amerykańskiej  Publicznej  Służby

Zdrowia (United States Public Health Service).

206

„Potrzebujesz  tkacza,”  odpowiedziałam.  „Będziesz  potrzebował  mojej

sekwencji genów, w szczególności, aby porównać to do innych czarownic. To

samo  będziesz  musiał  zrobić  dla  Matthew  i  wampirów,  które  nie  mają

krwawego szału. Musimy dobrze zrozumieć krwawy szał, żeby go leczyć, albo

Benjamin i jego dzieci będą nadal stanowić zagrożenie.”

„W  takim  razie,  dobrze.”  Chris  uderzył  rękami  w  uda.  „Potrzebujemy

laboratorium. I pomocy. Dużo danych i szybkiego komputera. Mogę zlecić to

moim ludziom.”

„Absolutnie nie.” Matthew skoczył na nogi. „Także mam laboratorium.

Miriam  pracowała  od  jakiegoś  czasu  nad  problemami  związanymi  z

krwawym szałem i genami istot.”

„W takim razie powinna niezwłocznie tu przyjechać i przywieźć swoją

pracę.  Moi  studenci  są  dobrzy,  Matthew.  Najlepsi.  Będą  widzieć  rzeczy  do

których zobaczenia ty i ja nie jesteśmy uwarunkowani.”

„Tak. Jak wampiry. I czarownice.” Matthew przeczesał palcami włosy.

Chris  spojrzał,  zaniepokojony  transformacją  w  jego  schludnym  wyglądzie.

„Nie podoba mi się pomysł, aby jeszcze więcej ludzi o nas wiedziało.”

Słowa  Matthew  przypomniały  mi,  kto  musi  się  dowiedzieć

najnowszych  wieści  na  temat  Benjamina.  „Marcus.  Musimy  powiedzieć

Marcusowi.”

Matthew wybrał jego numer.

„Matthew?  Wszystko  w  porządku”  Powiedział  Marcus  jak  tylko

odebrał telefon.

„Niezupełnie. Mamy tu pewną sytuację.” Matthew szybko opowiedział

mu  o  Benjaminie  i  czarownicy trzymanej  w  niewoli.  Wtedy też  opowiedział

Marcusowi dlaczego.

„Jeśli  wyślę  ci  adres  strony  czy  Nathaniel  będzie  mógł  dowiedzieć  się

jak monitorować Benjamina przez dwadzieścia cztery godziny siedem dni w

tygodniu?  I  gdyby  mógł  ustalić  skąd  pochodzi  sygnał,  zaoszczędziłoby  to

wiele czasu,” powiedział Matthew.

„Uważaj to za zrobione,” Odpowiedział Marcus.

Ledwie Matthew się rozłączył, zadzwonił mój telefon.

„Kto  teraz?”  Powiedziałam  spoglądając  na  zegarek.  Słońce  ledwo

wzeszło. „Halo?”

207

„Dzięki Bogu, że nie śpisz,” powiedziała Vivian Harrison z ulgą.

„Co się stało?” Mój czarny kciuk zaswędział.

„Mamy kłopoty,” odparła ponuro.

„Jakie  kłopoty?”  Zapytałam.  Sara  przycisnęła  ucho  z  drugiej  strony

słuchawki. Próbowałam ją trzepnąć.

„Otrzymałam wiadomość od Sidonie von Borcke,” powiedziała Vivian.

„Kim  jest  Sidonie  von  Borcke?”  Nigdy  wcześniej  nie  słyszałam  jej

nazwiska.

„Jedną z czarownic z Kongregacji,” odpowiedziały głośno Vivian i Sara.

Tłumaczenie: Sarah Rockwell

208

CZTERNAŚCI

C E

"Sabat  nie  zdał  egzaminu."  Vivian  rzuciła  swoją  torebkę  wielkości

worka na wyspę kuchenną i nalała sobie filiżankę kawy.

"Czy ona też jest czarownicą?" zapytał mnie szeptem Chris.

"Jestem", odpowiedziała Vivian, widząc Chrisa po raz pierwszy.

"Och".  Spojrzał  na  nią  z  podziwem.  "Czy  mogę  pobrać  ci  wymaz  z

policzka? Jest to bezbolesne."

"Może później." Vivian miała opóźnioną reakcję. "Przepraszam, ale kim

jesteś?"

"To  jest  Chris  Roberts,  Vivian,  mój  kolega  z  Yale.  Jest  biologiem

molekularnym." Podałam cukier i uścisnęłam Chrisa w ramię, aby był cicho.

"Czy  możemy  ewentualnie  pomówić  w  salonie?  Głowa  mi  pęka  -  a  nogi

puchną mi jak balony."

"Ktoś  złożył  skargę  do  Kongregacji  o  naruszenie  warunków umowy  w

Madison  County"  powiedziała  nam  Vivian,  gdy  wygodnie  siedzieliśmy  na

sofach i fotelach umieszczonych przed telewizorem.

"Czy wiesz, kto to był?" Zapytała Sara.

"Cassie i Lydia." Vivian patrzyła ponuro w swoją kawę.

"Cheerleaderki na nas doniosły?" Sara była zdumiona.

"Nierozłączne",  powiedziałam.  Od  dzieciństwa  zawsze  były  razem,

nieznośne  od  wieku  dojrzewania,  i  nie  do  odróżnienia  od  liceum  z  ich

delikatnie podkręconymi blond włosami i niebieskimi oczami. Ani Cassie, ani

Lydia  nie  pozwolą,  by  ich  pochodzenie  utrzymywało  je  w  cieniu.  Wspólnie

sprawowały  funkcję  kapitanek  cheerleaderek,  a  czarownice  przypisały  ich

zasługom  najbardziej  udany  sezon  w  historii  piłki  nożnej  w  Madison,

wkładając do każdego śpiewu, zaklęcie zwycięstwa.

"A  jakie  są  zarzuty  -  dokładnie?"  Matthew  przełączył  się  w  tryb

adwokat.

"Że Diana i Sara zadają się z wampirami," mruknęła Vivian.

" Zadają się?" Oburzenie Sary było jasne.

209

Vivian  wyrzuciła  ręce  w  powietrze.  "Wiem,  wiem.  To  brzmi  bardzo

lubieżnie, ale zapewniam cię, to dokładne słowa Sidonie. Szczęśliwie, Sidonie

jest  teraz  w  Las  Vegas  i  nie  może  osobiście  prowadzić  śledztwa.  Konwent

Clark  County  zbyt  dużo  zainwestował  w  nieruchomości,  i  pomagają  za

pomocą czarów, wzmocnić ich na rynku mieszkaniowym."

"I co teraz?" Poprosiłam Vivian.

"Muszę odpowiedzieć. W formie pisemnej."

"Dzięki Bogu. Oznacza to, że możesz kłamać" powiedziałam z ulgą.

"Nie  ma  mowy,  Diana.  Sidonie  jest  zbyt  inteligentna.  Widziałam  jak

przesłuchiwała  sabat  SoHo  dwa  lata  temu,  gdy  otworzyli  ten  nawiedzony

dom  na  Spring  Street,  dokładnie  tam,  gdzie  zaczyna  się  parada  Halloween.

To  było  mistrzowskie."  Vivian  zadrżała.  "Nawet  ujawniła,  w  jaki  sposób

zawiesili  bulgoczący  kociołek  nad  platformą  widowiskową  na  sześć  godzin.

Po  wizycie  Sidonie  Sabat  był  uziemiony  przez  cały  rok  -  bez  latania,  bez

teleportacji, i bez egzorcyzmów. Nadal się nie pozbierali."

"Co to za czarownica?" Zapytałam.

"Potężna", powiedziała Vivian parskając.

Ale nie o to mi chodziło.

"Jej moc jest elementarna czy bazuje na rzemiośle?"

"Ma dobrą znajomość zaklęć, z tego co słyszę," powiedziała Sara.

"Sidonie może latać, i również jest szanowanym jasnowidzem" dodała

Vivian.

Chris podniósł rękę.

"Tak, Chris?" Sara brzmiała jak nauczycielka.

"Inteligentna,  potężna,  latająca  -  to  nie  ma  znaczenia.  Nie  można

pozwolić  jej  dowiedzieć  się  o  dzieciach  Diany,  o  najnowszym  projekcie

badawczym Złe Potomstwo i tej umowie, którą wszyscy się martwicie."

"Złe Potomstwo?" Vivian spojrzała na Chrisa tępo.

"Syn  Matthew  zmajstrował  dziecko  czarownicy.  Wydaje  się,  że

zdolności  reprodukcyjne  uruchomiły  się  w  rodzinie  Clairmontów."  Chris

spojrzał  na  Matthew.  "I  o  tym  przymierzu,  na  które  wszyscy  się  zgodzili.

Rozumiem, że czarownice nie powinny spotykać się z wampirami?"

"Albo  z  demonami.  To  sprawia,  że  ludzie  czują  się  niekomfortowo"

powiedział Matthew.

210

"Niekomfortowo?"  powątpiewał  Chris.  "Coś  jak  w  przypadku,  gdy

czarni siedzą w autobusach obok białych. Segregacja nie jest odpowiedzią."

"Ludzie  zauważą  stworzenia,  jeśli  będą  w  mieszanych  grupach"

powiedziałam, mając nadzieję uspokoić Chrisa.

"Widzimy  cię,  Diana,  nawet  kiedy  idziesz  Temple  Street  sama  o

dziesiątej  rano"  powiedział  Chris,  roztrzaskując  moją  ostatnią,  wątłą

nadzieję, że wydaję się być po prostu taka jak wszyscy inni.

"Kongregacja  została  założona  w  celu  wyegzekwowania  przymierza,

które chroni nas przed uwagą ludzi i problemami" powiedziałam, trzymając

się  jednak  moich  przekonań.  "W  zamian  wszyscy  trzymają  się  z  dala  od

ludzkiej polityki i religii."

"Myśl,  co  chcesz,  ale  forsowanie  segregacji  -  lub  przymierza,  jeśli

chcesz  mówić  w  ten  sposób  –  często  jest  obawą  o  czystość  rasową".  Chris

oparł nogi na stoliku do kawy. "Twoje przymierze prawdopodobnie powstało

ponieważ  czarownice  miały  dzieci wampirów.  Mówienie,  że  ludzie będą  się

czuli bardziej ‘komfortowo’ było tylko wygodnym pretekstem."

Fernando i Matthew wymienili spojrzenia.

"Sądziłam,  że  zdolność  Diany  do  poczęcia  dziecka  jest  wyjątkowa,  że

przyczyną  była  bogini,  a  nie,  że  jest  częścią  jakiegoś  szerszego  wzorca."

Vivian  była  przerażona.  "Długowieczne  stworzenia  z  nadprzyrodzonymi

mocami byłyby przerażające."

"Nie,  jeśli  chcesz  zaprojektować  super  rasę.  Wtedy  takie  stworzenia

byłyby  właśnie  genetycznym  zamachem  stanu"  Chris  obserwował.  "Czy

znacie  jakichś  megalomanów  zainteresowanych  genetyką  wampira?  Oh,

czekaj. Znamy dwóch."

"Wolę  zostawić  takie  rzeczy  Bogu,  Christopher."  Na  czole  Matthew

pulsowały ciemne żyły. "Nie mam żadnego interesu w medycynie".

"Zapomniałem.  Masz  obsesję  na  punkcie  ewolucji  gatunku  -  innymi

słowy, historii i chemii. To są zainteresowania badawcze Diany. Co za zbieg

okoliczności." Chris zmrużył oczy. "W oparciu o to co usłyszałem, mam dwa

pytania, profesorze Clairmont. Czy tylko wampiry wymierają czy czarownice i

demony też? I które z tych tak zwanych gatunków dba najbardziej o czystość

rasową?"

211

Chris  naprawdę   był  geniuszem.  Z  każdym  cennym  pytaniem  zgłębiał

tajemnicę związaną z Księgą Życia, tajemnice rodzinne de Clermontów, oraz

tajemnicę mojej własnej i Matthew krwi.

"Chris  ma  rację"  powiedział  z  podejrzaną  prędkością  Matthew.  "Nie

możemy  ryzykować,  że  Kongregacja  odkryje  ciążę  Diany.  Jeśli  nie  masz  nic

przeciwko,   mon  coeur,  myślę,  że  powinniśmy  natychmiast  przenieść  się  do

domu Fernando w Sewilli. Sara oczywiście może jechać z nami. Dzięki temu

reputacja sabatu nie będzie kompromitowana."

"Powiedziałem,  że  nie  można  pozwolić  nikczemnym  czarownicom

dowiedzieć się o Dianie, nie że powinna uciekać" powiedział oburzony Chris.

"Zapomniałeś o Benjaminie?"

"Walczmy  na  wojnie  na  jednym  froncie,  Christopher."  Wyraz  twarzy

Matthew musiał być dopasowany do jego tonu, ponieważ Chris natychmiast

ustąpił.

"Dobrze. Pojadę do Sewilli." Nie chciałam, ale nie chciałam również, by

czarownice w Madison cierpiały.

"Nie,  to  nie  jest  w  porządku",  powiedziała  Sara,  podnosząc  głos.

"Kongregacja  chce  odpowiedzi?  Cóż,  ja  też  chcę  odpowiedzi.  Powiedz

Sidonie  von  Borcke,  że   zadaję  się  z  wampirami,  od  października  ubiegłego

roku, odkąd Satu Järvinen porwała i torturowała moją siostrzenicę, podczas

gdy,  Peter  Knox  był  tam  i  nic  nie  zrobił.  Jeśli  to  oznacza,  że  już  złamałam

przymierze, to jest cholernie źle. Bez de Clermontów, Diana będzie martwa

lub gorzej."

"To są poważne zarzuty," powiedziała Vivian. "Jesteś pewna, że chcesz,

to robić?"

"Tak,"  powiedziała  Sara  uparcie.  "Knox  został  już  wydalony  z

Kongregacji. Chcę również wykopać Satu."

"Szukają teraz zastępstwa za Knoxa" stwierdziła Vivian. "To plotki, ale

podobno Janet Gowdie wróci z emerytury, aby zająć jego miejsce."

"Janet  Gowdie  ma  dziewięćdziesiąt  lat",  powiedziała  Sara.  "Nie  może

wrócić do pracy."

"Knox  twierdzi,  że  będzie  to  czarownica  znana  z  możliwości  rzucania

zaklęć,  jak  on.  Nikt  -  nawet  Janet  Gowdie  -  w  historii  nie  pokonał  go,  gdy

przyszło do wykonywania zaklęć" powiedziała Vivian.

212

"Na razie", powiedziała zwięźle Sara.

"Jest  jeszcze  coś,  Sara  -  i  to  może  cię  zatrzymać,  zanim  pójdziesz  po

czarownicę  z  Kongregacji."  Vivian  się  zawahała.  "Sidonie  poprosiła  o

sprawozdanie w sprawie Diany. Powiedziała, że to standardowa procedura w

celu  sprawdzenia  czarownic,  które  nie  rozwinęły  swoich  magicznych

talentów, czy przejawiły jakieś w późniejszym życiu."

"Jeśli  to  moją  mocą  jest  zainteresowana  Kongregacja,  to  wniosek

Sidonie  naprawdę  nie  ma  nic  wspólnego  z  moim  i  Sary  zadawaniem  się  z

wampirami" powiedziałam.

"Sidonie twierdzi, że ma ocenę z dzieciństwa Diany, że nie przejawiała

żadnych  normalnych  uzdolnień,  tradycyjnie  związanych  z  czarownicami"

Vivian  ciągnęła,  wyglądając  na  nieszczęśliwą.  "Peter  Knox  to  prowadził.

Rebecca i Stephen zgodzili się na jego werdykt i podpisali na nim."

"Powiedz  Kongregacji,  że  ocena  Rebeccy  i  Stephena  magicznych

umiejętności  ich  córki  była  absolutnie  poprawna,  aż  do  ostatniego

szczegółu." oczy Sary błyszczały ze złości. "Moja siostrzenica nie ma zwykłych

zdolności."

"Dobra robota, Sara," powiedział Matthew, z oczywistym podziwem jej

starannej prawdy. "To odpowiedź godna mojego brata Godfreya."

"Dziękuję, Matthew," powiedziała Sara z lekkim skinieniem głowy.

"Knox  coś  wie  -  lub  coś  podejrzewa.  Podejrzewał  odkąd  byłam

dzieckiem."  Oczekiwałam,  że  Matthew  zaprzeczy.  Ale  nie  zrobił  tego.

"Myślałam, że odkryliśmy to, co moi rodzice ukrywali: że jestem tkaczem, jak

tata.  Ale  teraz  kiedy  wiem,  o  zainteresowaniu  mamy  wyższą  magią,

zastanawiam  się,  czy  to  nie  ma  również  czegoś  wspólnego  z

zainteresowaniami Knoxa."

"On  jest  oddanym  badaczem  wyższej  magii,"  zadumała  się  Vivian.  "A

jeśli byłabyś w stanie opracować nowe ciemne czary? Wyobrażam sobie, że

Knox byłby gotów zrobić niemal wszystko, aby położyć na tym swoje łapy."

Dom  zajęczał,  i  dźwięk  gitary  ze  znanej  melodii  wypełnił  pokój.  Ze

wszystkich utworów w ulubionym albumie mojej matki, ‘ Landslide’ był tym,

który najbardziej pociągał mnie za serce. Zawsze, gdy to słyszałam, myślałam

o niej trzymającej mnie na kolanach.

213

"Mama kochała tę piosenkę," powiedziałam. "Wiedziała, że nadchodzi

zmiana, i bała się tego, podobnie jak kobiety w piosence. Ale nie możemy już

sobie pozwolić na strach."

"Co ty mówisz, Diana?" Zapytała Vivian.

"Zmiana, której moja mama się spodziewała? Jest tutaj" powiedziałam

po prostu.

"A  jeszcze  większa  zmiana  jest  w  drodze,"  powiedział  Chris.  "Już  nie

będziecie  w  stanie  dłużej  utrzymać  istnienia  stworzeń  w  tajemnicy  przed

ludźmi.  Jesteście  jedyną  autopsją,  jedyną  sesją  genetyczną,  jedynym

domowym zestawem testów genetycznych."

"Bzdura" oświadczył Matthew.

"Jedyna  prawda.  Masz  dwie  możliwości.  Chcesz  mieć  kontrolę  nad

sytuacją, kiedy to się zdarzy, Matthew, czy chcesz, się z tym zderzyć?" Chris

czekał.  "Na  podstawie  naszej  ograniczonej  znajomości,  zgaduję,  że  wolisz

opcję A."

Matthew przebiegł palcami po swojej głowie i spojrzał na Chrisa.

"Tak  myślałem."  Chris  przechylił  do  tyłu  swoje  krzesło.  "Więc.  Biorąc

pod  uwagę  twój  kłopot,  co  Uniwersytet  Yale  może  dla  ciebie  zrobić,

profesorze Clairmont?"

"Nie" Matthew pokręcił głową. "Nie użyjesz studentów i doktorantów

do analizy DNA istot."

"To  straszne  jak  diabli,  wiem,"  Chris  kontynuował  łagodniejszym

tonem.  "Mieliśmy  wszystko  raczej  ukryć  w  bezpiecznym  miejscu  i  pozwolić

komuś innemu podjąć trudne decyzje. Ale ktoś zamierza wstać i walczyć o to

co  słuszne.  Fernando  mówił  mi,  że  jesteś  całkiem  imponującym

wojownikiem."

Matthew spojrzał na Chrisa, nie mrugając.

"Stanę  z  tobą,  jeśli  to  pomoże,"  dodał  Chris,  "pod  warunkiem,  że  się

spotkamy w połowie drogi."

Matthew  był  nie  tylko  imponującym,  ale  i  doświadczonym

wojownikiem. Wiedział, kiedy został pokonany.

"Wygrałeś, Chris," powiedział cicho.

"Dobrze.  Zaczynajmy  więc.  Chcę  zobaczyć  mapy  genetyczne  istot.

Następnie  chcę  sekwencjonować  i  ponownie  złożyć  trzy  genomy  istot,  w

214

stosunku  do  genomu  ludzkiego."  Chris  odhaczał  jedną  rzecz  po  drugiej.

"Chcę mieć pewność, że poprawnie zidentyfikowałeś gen odpowiedzialny za

krwawy  szał.  I  chcę  gen,  który  umożliwił  Dianie  począć  twoje  dziecko.  Nie

sądzę, że zacząłeś już tego szukać."

"Czy w czymś jeszcze mogę pomóc?" Brwi Matthew uniosły się.

"Tak  na  prawdę,  to  tak."  Krzesło  Chrisa  przewróciło  się  na  ziemię.

"Powiedz Miriam Shephard, że chcę, by jej tyłek był w Kline Biology Tower w

poniedziałek rano. To jest na Science Hill. Nie możesz tego nie znaleźć. Moja

pracownia  znajduje  się  na  piątym  piętrze.  Chciałbym  jej  wyjaśnić,  moje

błędne  naukowe  wnioski,  zanim  dołączy  na  nasze  pierwsze  spotkanie

zespołowe o jedenastej."

"Przekażę  tę  wiadomość  dalej."  Matthew  i  Fernando  spojrzeli  na

siebie,  a  Fernando  wzruszył  ramionami,  jakby  chciał  powiedzieć,   To  jego

pogrzeb.  "Ale  pamiętaj,  Chris.  Badania  zorganizowane  w  ten  sposób  zajmą

lata. Nie będziemy w Yale bardzo długo. Diana i ja będziemy musieli pojawić

się  w  Europie  w  październiku,  jeżeli  chcemy,  żeby  tam  urodziła  bliźniaki.

Diana nie powinna podróżować na długich dystansach później."

"Tym  bardziej,  jak  najwięcej  ludzi,  jak  to  tylko  możliwe,  powinno

pracować  nad  projektem."  Chris  wstał  i  wyciągnął  rękę.  "Umowa?"  Po

długiej  przerwie,  Matthew  uścisnął  jego  dłoń.  "Mądra  decyzja"  powiedział

Chris.  "Mam  nadzieję,  że  zabrałeś  ze  sobą  swoją  książeczkę  czekową,

Clairmont.  Centrum  Analizy  Genomu  Yale  i  Analizy  DNA,  każą  sobie  słono

płacić, ale są szybcy i dokładni." Spojrzał na zegarek. "Moja torba jest już w

samochodzie. Za ile wyruszycie w drogę?"

"Będziemy kilka godzin za tobą," powiedział Matthew.

Chris pocałował Sarę w policzek i mnie przytulił. Następnie uniósł palec

w geście ostrzeżenia. "Jedenasta rano w poniedziałek, Matthew. Nie spóźnij

się."

Po tym wyszedł.

"Co  ja  zrobiłem?"  Matthew  mruknął,  gdy  zatrzasnęły  się  drzwi

wejściowe. Wyglądał trochę na zszokowanego.

"Będzie  dobrze,  Matthew,"  powiedziała  Sara  z  zaskakującym

optymizmem. "Mam dobre przeczucia."

215

***

Kilka  godzin  później,  wsiedliśmy  do  samochodu.  Pomachałam  Sarze  i

Fernando  z  fotela  pasażera,  wstrzymując  łzy.  Sara  uśmiechała  się,  ale  jej

ramiona były owinięte tak ciasno wokół siebie, że kostki były białe. Fernando

zamienił kilka słów z Matthew i uścisnął krótko, łokieć w łokieć, jak to jest w

zwyczaju de Clermontów.

Matthew wsunął się za kierownicę. "Jesteś gotowa?"

Skinęłam głową. Jego palec nacisnął przycisk i silnik odpalił.

Z głośników zalały nas keyboard i bębny w towarzystwie gitary.

Matthew  grzebał  w  kontrolkach,  próbując  ściszyć  muzykę.  Gdy  to

zawiodło, próbował ją wyłączyć. Ale bez względu na to, co zrobił, Fleetwood

Mac ostrzegł nas, by nie przestać myśleć o jutrze. W końcu odrzucił ręce w

geście klęski.

"Dom  odsyła  nas  w  wielkim  stylu,  jak  widzę."  Potrząsnął  głową  i

wrzucił bieg.

"Nie  martw  się.  Nie  będzie  w  stanie  nadal  puszczać  muzyki,  gdy

wyjedziemy z posesji."

Wjechaliśmy na długi podjazd w kierunku drogi, wszelkie nierówności

były niewyczuwalne dzięki amortyzatorom Range Rovera.

Przekręciłam  się  w  fotelu,  gdy  Matthew  włączył  kierunkowskaz,  by

opuścić  farmę  Bishopów,  ale  ostatnie  słowa  piosenki  obróciły  mnie  twarzą

do przodu. "Nie oglądaj się", szepnęłam.

Tłumaczenie: Fiolka2708

216

SŁOŃ

O CE

C  W ZN

Z AKU

K  PANNY

Gdy słońce jest w znaku Panny, wysyłamy dzieci do szkoły.

Oznacza zmianę miejsca.

- Anonimowy angielski notatnik, r. 1590, Gonçalves MS 4890, f. 12v

217

PIĘTN

T AŚCIE

"Jeszcze herbaty, profesor Bishop?"

"Hmm?" Spojrzałam na eleganckiego młodego człowieka oczekującego

odpowiedzi. "Och. Tak. Oczywiście. Dziękuję."

"Już podaję." Zabrał biały porcelanowy czajniczek ze stołu.

Spojrzałam  w  stronę  drzwi,  ale  nadal  nie  było  śladu  Matthew.  Był  w

dziale   Zasobów  Ludzkich  wyrabiając  sobie  identyfikator,  a  ja  czekałam  na

niego  w  elitarnej  poczekalni  w  pobliżu  New  Haven  Lawn  Club.  W

wyciszonych  granicach  głównego  budynku  pobrzmiewały  charakterystyczne

dźwięki  piłek  tenisowych  i  wrzeszczących  dzieci  korzystających  z  basenu  w

czasie  ostatniego  tygodnia  wakacji.  Trzy  przyszłe  panny  młode  i  ich  matki

były eskortowane przez pomieszczenie, w którym siedziałam, aby zobaczyć z

jakich udogodnień będą mogły skorzystać biorąc tutaj ślub.

Może to i jest New Haven, ale to nie było moje New Haven.

"Proszę,  pani  profesor."  Mój  uprzejmy  kelner  był  z  powrotem  w

towarzystwie świeżego zapachu liści mięty. "Herbata miętowa."

Wspólne  mieszkanie  z  Matthew  w  New  Haven  wymagało  pewnych

modyfikacji.  Mój  mały  dom  na  zadrzewionym  odcinku  ulicy  Court  był

znacznie bardziej spartański, niż jakakolwiek rezydencja, którą zajmowaliśmy

w  ciągu  ostatniego  roku,  czy  to  w  teraźniejszości,  czy  w  przeszłości.  Był

urządzony prosto, tanimi sosnowymi meblami znalezionymi na pchlim targu i

pozostałymi  z  mojego  życia  studenckiego  oraz  półkami  na  książki  i

czasopisma.  Moje  łóżko  nie  miało  szczytu  czy  zagłówka,  nie  miało  też

baldachimu. Jednak materac był szeroki i przyjemny, a na zakończenie naszej

długiej  drogi  z  Madison  oboje  padliśmy  na  niego  z  jękiem  ulgi.  Spędziliśmy

większość  weekendu  na  zaopatrywaniu  domu  w  niezbędne  rzeczy,  jak

wszystkie normalne pary w New Haven: wino ze sklepu na Whitney Avenue

dla  Matthew,  artykuły  spożywcze  dla  mnie,  i  tyle  elektroniki,  że  można  by

wyposażyć pracownię komputerową. Matthew był przerażony, że posiadam

tylko  laptopa.  Opuściliśmy  sklep  komputerowy  na  Broadwayu  z  dwoma

wszystko  mającymi  -  jednym  dla  niego  i  jednym  dla  mnie.  Potem

218

spacerowaliśmy  ścieżkami  kolegiów  mieszkalnych,  podczas  gdy  kurant  grał

na  wieży  Harkness.  College  i  miasto  dopiero  zaczęły  zapełniać  się

powracającymi  studentami,  którzy  wykrzykiwali  pozdrowienia  przez

dziedziniec i wspólne skargi na listy lektur i harmonogramy zajęć.

"Dobrze  jest  być  z  powrotem,"  szepnęłam,  z  ręką  zaczepioną  o  jego

ramię. Wyglądało to jakbyśmy wyruszali na nową przygodę, tylko nas dwoje.

Ale dzisiaj było inaczej. Czułam się nie w humorze i nie mogłam znaleźć

rytmu.

"Tu  jesteś."  Matthew  pojawił  się  przy  moim  boku  i  dał  mi  buziaka.

"Tęskniłem za tobą."

Roześmiałam się. "Nie widzieliśmy się półtorej godziny."

"Dokładnie.  Zbyt  długo."  Jego  wzrok  krążył  wokół  stołu,  nietkniętego

dzbanka  herbaty,  żółtego  pustego  notatnika  i  nieotwartego  egzemplarza

najnowszego   American  Historical  Review,  który  uratowaliśmy  z  mojej

skrzynki pocztowej w drodze do Science Hill.

"Jak minął ranek?"

"Bardzo o mnie dbali."

"Tak,  jak  powinni."  W  drodze  do  wielkiego  ceglanego  budynku,

Matthew wyjaśnił, że Marcus był jednym z członków-założycieli prywatnego

klubu i że obiekt został zbudowany na ziemi, która niegdyś należała do niego.

"Czy mogę coś dla pana zrobić, profesorze Clairmont?"

Zacisnęłam  swoje  wargi.  Między  bystrymi  oczami  na  gładkiej  skórze

mojego męża, pojawiła się mała zmarszczka.

"Dziękuję, Chip, ale jesteśmy już gotowi."

Był już najwyższy czas. Wstałam i zebrałam swoje rzeczy, wsuwając je

do dużej aktówki u moich stóp.

"Czy  możesz  dopisać  to  do  rachunku  dr  Whitmorea?"  mruknął

Matthew, wyciągając moje krzesło.

"Oczywiście,"  powiedział  Chip.  "Nie  ma  problemu.  Zawsze  jest  miło

powitać członka rodziny dr Whitmorea."

Tym razem walnęłam Matthew, gdy wyszliśmy.

"Gdzie jest samochód?" Powiedziałam, przeszukując parking.

"Jest  zaparkowany  w  cieniu."  Matthew  zabrał  torbę  z  mojego

ramienia. "Pójdziemy do laboratorium, a nie pojedziemy. Członkowie mogą

219

swobodnie  tutaj  parkować,  a  laboratorium  jest  bardzo  blisko."  Spojrzał

sympatycznie. "To jest trudne dla nas obojga, ale to minie."

Wzięłam głęboki oddech i skinęłam głową. Matthew niósł moją torbę,

trzymając za krótkie uchwyty na górze.

"Będzie  lepiej,  gdy  będę  w  bibliotece",  powiedziałam,  tak  samo  dla

mojego dobra, jak i jego. "Możemy zabrać się do pracy?"

Matthew  wyciągnął  wolną  rękę.  Chwyciłam  ją,  a  jego  twarz

złagodniała. "Prowadź," powiedział.

Kroczyliśmy  Whitney  Avenue  przez  ogród  z  rzeźbami  dinozaurów,

przecięliśmy Peabody, i zbliżaliśmy się do wysokiej wieży, gdzie znajdowało

się laboratorium Chrisa. Zwolniłam kroku. Matthew spojrzał w górę, a nawet

trochę wyżej.

"Nie.  Proszę  tylko  nie  tam.  Jest  gorszy  niż  Beinecke."  Jego  oczy  były

utkwione  w  odpychającym  zarysie  Kline  Biology  Tower  lub  KBT,  jak  była

zwana  w  kampusie.  Była  podobna  do  Beinecke,  z  białymi  marmurowymi

ścianami  rzeźbionymi  w  kwadraty,  jak  gigantyczna  taca  z  kostkami  lodu.

"Przypomina mi-"

"Laboratorium  w  Oksfordzie  nie  było  wielkiej  urody,  o  ile  dobrze

pamiętam,"  powiedziałam,  przerywając  mu,  zanim  mógł  dać  mi  inną  żywą

analogię, która zostałaby ze mną na zawsze. "Chodźmy".

Przyszła  kolej  na  niechęć  Matthew.  Mruknął,  gdy  weszliśmy  do

budynku,  odmówił  włożenia  na  szyję  niebiesko-białej  smyczy  Yale  ze  swoją

plastikową  kartą  ID,  gdy  strażnik  go  poprosił,  kontynuował  narzekanie  w

windzie, i patrzył wilkiem na drzwi do laboratorium Chrisa. "Będzie dobrze,

Matthew. Uczniowie Chrisa będą zachwyceni mogąc cię poznać" Zapewniłam

go.

Matthew  był  światowej  sławy  badaczem  i  członkiem  katedry

Uniwersytetu  w  Oksfordzie.  Było  kilka  instytucji,  które  były  pod  wrażeniem

Yale, i to była jedna z nich.

"Ostatni raz byłem wśród studentów, kiedy ja i Hamish kumplowaliśmy

się  w  All  Souls".  Matthew  patrzył w  dal,  starając  się  ukryć  zdenerwowanie.

"Bardziej nadaję się do badań laboratoryjnych."

Pociągnęłam go za ramię, zmuszając do zatrzymania. Wreszcie spojrzał

mi w oczy.

220

"Uczyłeś Jacka różnych rzeczy. Annie też" Przypomniałam mu, wracając

wspomnieniami  do  dwójki  dzieci,  które  mieszkały  z  nami  w  elżbietańskim

Londynie.

"To co innego. Były..." Matthew urwał, cień zasnuł jego oczy.

"Rodziną?"

Czekałam na jego odpowiedź. Skinął głową z niechęcią.

"Studenci  pragną  tych  samych  rzeczy,  co  Annie  i  Jack:  uwagi,

uczciwości, twojej wiary w nich. Będziesz w tym rewelacyjny. Przyrzekam."

"Będę  zadowolony  z  dostatecznego"  mruknął  Matthew.  Przejrzał

korytarz.  "To  laboratorium  Christophera.  Powinniśmy  iść.  Zagroził  mi

odebraniem identyfikatora, jeśli się spóźnię."

Chris pchnął drzwi, wyraźnie wyczerpany. Matthew złapał je i podparł

stopą.

"Jeszcze  minuta,  Clairmont,  i  zacząłbym  bez  ciebie.  Hej,  Diana"

powiedział  Chris,  całując  mnie  w  policzek.  "Nie  spodziewałem  się  ciebie

tutaj. Dlaczego nie jesteś w Beinecke?"

"Specjalna  dostawa."  Skinęłam  głową  ku  aktówce,  którą  podał  mi

Matthew "strona z Ashmole 782, pamiętasz?"

"Och.  Racja."  Chris  nie  brzmiał  na  ani  trochę  zainteresowanego.  On  i

Matthew wyraźnie koncentrowali się na innych kwestiach.

"Hej wy dwaj, obiecaliście" powiedziałam.

"Racja. Ashmole 782." Chris skrzyżował ramiona. "Gdzie jest Miriam?"

"Przekazałem Miriam zaproszenie i oszczędzę ci jej odpowiedzi. Będzie

tu,  jeśli  będzie  chciała  i  kiedy  będzie  chciała."  Matthew  podniósł  swoje  ID.

Nawet  w  kadrach  nie  mogli  zrobić  mu  złego  zdjęcia.  Wyglądał  jak  model.

"Oficjalnie jestem, czy jak to się mówi."

"Dobrze.  Chodźmy."  Chris  wziął  biały  fartuch  z  pobliskiego  stojaka  i

włożył na ramiona. Podał kolejny Matthew.

Matthew spojrzał na niego z powątpiewaniem. "Nie włożę tego."

"Jak chcesz. Brak fartucha, brak kontaktu ze sprzętem. Twoja sprawa."

Chris odwrócił się i odmaszerował.

221

Podeszła do niego kobieta z plikiem papierów. Miała na sobie fartuch z

wyhaftowanym  nazwiskiem  CONNELLY  i  napisem  ‘Beaker30’  wykonanym

czerwonym markerem.

"Dzięki, Beaker." Chris spojrzał na nie. "Dobrze. Nikt nie odmówił."

"Co to jest?" Zapytałam.

"Umowa  o  poufności.  Chris  powiedział,  że  wy  nie  musicie  tego

podpisywać."  Beaker  spojrzała  na  Matthew  i  skinęła  głową  na  powitanie.

"Jesteśmy  zaszczyceni,  że  jest  pan  tutaj,  profesorze  Clairmont.  Jestem  Joy

Connelly,  zastępczyni  Chrisa.  Na  krótko  jestem  kierownikiem  laboratorium,

w  zastępstwie,  aż  Chris  znajdzie  Matkę  Teresę  albo  Mussoliniego.  Mógłby

pan  przesunąć  kartą  w  czytniku,  żeby  wczytał  się  czas  pana  przybycia?  Jak

będzie pan wychodził proszę również o to samo. Pozwoli to na prawidłowy

zapis." Wskazała czytnik przy drzwiach.

"Dziękuję,  doktor  Connelly."  Matthew  posłusznie  przeciągnął  swoją

kartę. Jednak nadal nie miał na sobie fartucha.

"Profesor  Bishop  też  musi  się  wczytać.  Wymagania  laboratorium.  I

mów do mnie Beaker. Każdy tak mnie nazywa."

"Dlaczego?" Matthew zapytał, gdy ja wyławiałam moje ID z torby. Jak

zwykle, było na dnie.

"Chris  stwierdził,  że  pseudonimy  są  łatwiejsze  do  zapamiętania"

powiedziała Beaker.

"Miał  siedemnaście  Amy  i  dwunastu  Jaredów  na  swoim  pierwszym

wykładzie  dla  studentów"  dodałam.  "Nie  sądzę,  że  kiedykolwiek  ich

rozróżniał."

"Na  szczęście,  moja  pamięć  jest  doskonała,  dr  Connelly.  Więc,  co

robisz  w  katalitycznym  RNA,  tak  przy  okazji."  Matthew  uśmiechnął  się.  Dr

Connelly wyglądała na zadowoloną.

"Beaker" ryknął Chris.

"Już!" odkrzyknęła Beaker. "Mam nadzieję, że wkrótce znajdzie Matkę

Teresę" mruknęła do mnie. "Nie potrzebujemy kolejnego Mussoliniego."

"Matka  Teresa  nie  żyje,"  wyszeptałam,  prowadząc  swoją  kartę  przez

czytnik.

30 Beaker – zlewka. Tak będzie nazywana ta dziewczyna, wiec postanowiłam zostawić angielską nazwę ;)

222

"Wiem.  Kiedy  Chris  przygotował  opis  zadań  dla  nowego  kierownika

laboratorium,  to  na  liście  poniżej  kwalifikacji  napisał  ‘Matka  Teresa  lub

Mussolini’.  Przepisaliśmy  to  oczywiście.  Kadry  nie  zatwierdziłyby  takich

wymagań."

"Jak  Chris  nazywał  swojego  poprzedniego  kierownika  laboratorium?"

Prawie bałam się zapytać.

"Kaligula". Westchnęła Beaker. "Bardzo nam jej brakuje."

Matthew  czekał  na  nas,  zanim  otworzył  drzwi.  Beaker  spojrzała

zakłopotana na tę uprzejmość. Drzwi furgnęły za nami.

Stado  ubranych  na  biało  naukowców  w  każdym  wieku  i  o  różnych

kwalifikacjach czekało na nas w środku, w tym doświadczonych naukowców,

takich  jak  Beaker,  wyglądających  na  wyczerpanych  i  grono  studentów.

Większość  siedziała  na  stołkach  przy  stołach  laboratoryjnych;  kilku

leniuchowało  przy  zlewach  i  szafkach.  Jedna  umywalka  miała  ręcznie

wypisane  powiadomienie,  raczej  brzmiąco  złowieszczo:  TO  ZLEW

ZAREZERWOWANY  DLA  HAZMAT31.  Tina,  wiecznie  zabiegana  asystentka

administracyjna  Chrisa,  próbowała  wydobyć  wypełnione  formularze  o

poufności  spod  puszki  z  napojem  bez  poruszania  laptopem,  który  Chris

uruchamiał. Szum rozmów ucichł, gdy weszliśmy.

"Och. Mój. Boże. To-" studentka spojrzała na Matthew i zakryła dłonią

swoje usta.

Matthew został rozpoznany.

"Hej,  profesor  Bishop!"  Student  wstał,  wygładzając  swój  fartuch.

Wyglądał  na  bardziej  zdenerwowanego  niż  Matthew.  "Jonathan  Garcia.

Pamięta mnie pani? Historia chemii? Dwa lata temu?"

"Oczywiście.  Jak  się  masz,  Jonathan?"  Poczułam  kilka  szturchnięć  od

spojrzeń, gdy uwaga w pokoju zwróciła się w moją stronę. W laboratorium

Chrisa były demony. Rozejrzałam się wokół, starając się dowiedzieć, kim byli.

Potem złapało mnie zimne spojrzenie wampira. Stał przed zamkniętą szafką z

Beaker i inną kobietą. Matthew też już go zauważył.

"Richard"  chłodno  powiedział  Matthew  ze  skinieniem  głowy.  "Nie

wiedziałem, że opuściłeś Berkeley."

"W ubiegłym roku". Wyraz twarzy Richarda się nie zmienił.

31 Substancje niebezpieczne

223

Nigdy nie przyszło mi do głowy, że w laboratorium Chrisa, są już jakieś

stworzenia.  Odwiedziłam  go  tylko  raz  czy  dwa,  gdy  pracował  sam.  Moja

torba stała się nagle ciężka od tajemnic i ewentualnej katastrofy.

"Później będzie czas na spotkanie z Clairmontem, Shotgun," powiedział

Chris,  podłączając  laptopa  do  projektora.  Nastąpiła  fala  wdzięcznego

śmiechu. "Światło proszę, Beaker."

Śmiechy  ucichły,  a  światła  przygasły.  Zespół  badawczy  Chrisa  pochylił

się,  aby  zobaczyć  co  wyświetlał  na  tablicy.  Czarno-białe  paski  maszerowały

na górze, a reszta była umieszczona pod spodem. Każdy pasek lub ideogram,

jak Matthew wyjaśnił mi ostatnio w nocy - stanowił chromosom.

"W  tym  semestrze  mamy  zupełnie  nowy  projekt  badawczy."  Chris

oparł  się  o  tablicę,  jego  ciemna  skóra  i  biały  fartuch  wyglądały  jak  inny

ideogram. "Oto nasz temat. Kto mi powie, co to jest?"

"Czy to jest żywe czy martwe?" Zapytał chłodny żeński głos.

"Dobre pytanie, Scully." Chris się uśmiechnął.

"Dlaczego  pytasz?"  Matthew  ostro  spojrzał  na  studentkę.  Scully  się

wierciła.

"Ponieważ," wyjaśniła, "jeśli on nie żyje - oh, obiekt jest mężczyzną, tak

przy okazji - przyczyna śmierci może posiadać element genetyczny".

Studenci podyplomowi, chętnie udowadniali swoją wartość, skłonni do

podrzucania  rzadkich  i  śmiertelnych  zaburzeń  genetycznych,  szybciej  niż

mogli zapisać je na swoich laptopach.

"W  porządku,  w  porządku."  Chris  podniósł  rękę.  "Nasze  zoo  nie  ma

miejsca na zebry. Wróćmy do początku, proszę."

Oczy  Matthew  patrzyły  z  rozbawieniem.  Kiedy  spojrzałam  na  niego  z

zakłopotaniem, wyjaśnił.

"Studenci  mają  tendencję,  do  bardziej  egzotycznych  wyjaśnień,  nie

oczywistych  –  jak  na  przykład  myślenie,  że  pacjent  ma  SARS,  a  nie  zwykłe

przeziębienie.  Nazywamy  je  ‘zebry’,  bo  oni  słysząc  odgłos  kopyt  wnioskują,

że to zebry, a nie konie."

"Dzięki."  Pomiędzy  pseudonimami  i  dzikimi  zwierzętami,  byłam

całkiem zdezorientowana.

"Przestańcie próbować zaimponować sobie nawzajem i popatrzcie na

ekran. Co widzicie?" powiedział Chris, wstrzymując konkurs.

224

"To  mężczyzna,"  powiedział  chudy  młody  człowiek  w  muszce,  który

używał  tradycyjnego  notatnika  zamiast  komputera.  Shotgun  i  Beaker

spoglądali po sobie i potrząsali głowami.

"Scully  już  to  wywnioskowała."  Chris  spojrzał  na  nich  z

niecierpliwością.  Strzelił  palcami.  "Nie  zawstydzajcie  mnie  przed

Uniwersytetem Oxfordzkim, albo wszyscy będziecie podnosić ze mną ciężary

przez cały wrzesień."

Wszyscy jęknęli. Poziom sprawności fizycznej Chrisa był szeroko znany,

gdy  miał  na  sobie  starą  koszulkę  piłkarską  Harvard  Yale  był  w  grze.  Był

jedynym profesorem, który publicznie i rutynowo, gwizdał w klasie.

"Cokolwiek  to  jest,  nie  jest  człowiekiem,"  powiedział  Jonathan.  "Ma

dwadzieścia cztery pary chromosomów."

Chris spojrzał na zegarek. "Cztery i pół minuty. Dwie minuty dłużej, niż

myślałem  że  wam  to  zajmie,  ale  znacznie  szybciej  niż  oczekiwał  profesor

Clairmont."

"Trafione  Profesorze  Roberts,"  powiedział  łagodnie  Matthew.  Zespół

Chrisa przesunął spojrzenie w kierunku Matthew, wciąż próbując dowiedzieć

się, co profesor Oxfordu robi w laboratorium badawczym Yale.

"Chwileczkę.  Ryż  ma  dwadzieścia  cztery  chromosomy.  Studiujemy

ryż?"  Zapytała  młoda  kobieta,  którą  widziałam  na  posiłkach  w  Branford

College.

"Oczywiście, że nie uczymy się o ryżu," powiedział Chris z irytacją. "Od

kiedy  to  ryż  uprawia  seks,  Hazmat?"  To  ona  musiała  być  właścicielką

specjalnie oznaczonego zlewu.

"Szympansy?"  Młody  człowiek,  który  rzucił tę  sugestię  był przystojny,

w rodzaju drogiego intelektualisty, z jego niebieską koszulą oxford i falistymi

brązowymi włosami.

Chris  okrążył  jeden  z  ideogramów  na  górze  ekranu  czerwonym

markerem. "Czy te wyglądają jak chromosom 2A szympansa?"

"Nie",  odpowiedział  zbity  z  tropu  młody  człowiek.  "Ramię  jest  za

długie. Wygląda na ludzki chromosom 2."

"To  jest  ludzki  chromosom  2."  Chris  usunął  czerwony  znak  i  zaczął

liczyć ideogramy.

225

Kiedy  dotarł  do  dwudziestego  czwartego,  okrążył  go.  "To  jest  to,  na

czym  będziemy  się  skupiać  w  tym  semestrze.  Chromosom  24,  znany  odtąd

jako  CC,  by  zespół  badawczy  w  Osborn  prowadzący  prace  nad  genetycznie

zmodyfikowanym ryżem się nie wystraszył. Mamy dużo pracy do zrobienia.

DNA  zostało  zsekwencjonowane,  ale  bardzo  niewiele  funkcji  genów

zidentyfikowano".

"Ile bazowych par" Zapytał Shotgun.

"Gdzieś w okolicach czterdziestu milionów," odpowiedział Chris.

"Dzięki Bogu," mruknął Shotgun, patrząc na Matthew. Brzmiało to na

bardzo dużo dla mnie, ale byłam zadowolona, że on był zadowolony.

"Co oznacza CC?" Zapytała filigranowa Azjatka.

"Zanim odpowiem, chcę przypomnieć, że każda osoba tutaj przekazała

Tinie podpisaną umowę o poufności" powiedział Chris.

"Czy  pracujemy  z  czymś,  co  będzie  skutkowało  patentem?"  Student

zatarł ręce. "Wspaniale".

"Pracujemy  nad  bardzo  wrażliwym,  bardzo  poufnym  projektem

badawczym z daleko idącymi implikacjami. Co się dzieje w tym laboratorium

pozostaje w tym laboratorium. Nie rozmawiacie z przyjaciółmi. Nie mówiąc o

waszych  rodzicach.  Nie  chwalcie  się  w  bibliotece.  Jeśli  rozpowiadacie,

odchodzicie. Rozumiecie?"

Wszyscy kiwali głowami w potwierdzeniu.

"Zakaz prywatnych laptopów, telefonów komórkowych, żadnych zdjęć.

Jeden  terminal  w  laboratorium  będzie  miał  dostęp  do  internetu,  ale  tylko

Beaker,  Shotgun,  i  Sherlock  będą  mieli  kod  dostępu"  kontynuował  Chris

wskazując  na  starszych  pracowników  naukowych.  "Będziemy  pracowali  w

notatnikach  w  laboratorium  w  staromodny  sposób,  pisząc  ręcznie  na

papierze, i wszystkie będą zwracane do Beaker zanim wyjdziecie. Tym, którzy

zapomnieli, jak używać pióra, Bone pokaże."

Bone,  wychudzony  młody  człowiek  z  papierowym  notatnikiem,

spojrzał  zadowolony  z  siebie.  Nieco  niechętnie  studenci  rozstali  się  z  ich

telefonami komórkowymi, składając je w plastikowym pudełku, które Beaker

wyniosła z pokoju.

Tymczasem  Shotgun  zebrał  laptopy  i  zamknął  je  w  szafie.  Po  tym  jak

laboratorium zostało wyczyszczone z elektroniki, Chris kontynuował.

226

"Kiedy  w  końcu,  zdecydujemy  się  opublikować  nasze  odkrycia  -  tak,

profesorze Clairmont, pewnego dnia zostanie to opublikowane, bo to jest to,

co robią naukowcy" powiedział Chris, patrząc ostro na Matthew "-nikt z was

nigdy nie będzie musiał się martwić o swoją karierę."

Dookoła zajaśniały uśmiechy.

"CC oznacza ‘chromosom istoty’."

Wcześniej uśmiechnięte twarze zbladły.

"C-C istoty?" Zapytał Bones.

"Mówiłem  ci,  obcy  istnieją",  powiedział  człowiek  siedzący  obok

Hazmat.

"On nie jest z kosmosu, Mulder," powiedział Chris.

"Dobre  przezwisko"  Powiedziałam  do  Matthew,  który  wyglądał  na

oszołomionego.  Nie  posiadał  przecież  telewizora.  "Powiem  ci,  później

dlaczego."

"Wilkołak?" powiedział Mulder z nadzieją. Matthew się skrzywił.

"Koniec  z  domysłami,"  pospiesznie  powiedział  Chris.  "Dobrze,  zespół.

Ręce do góry ci, którzy są demonami."

Szczęka Matthew opadła.

"Co ty robisz?" Wyszeptałam do Chrisa.

"Rozpoznanie",  odparł,  rozglądając  się  po  pokoju.  Po  kilku  chwilach

głuchej ciszy, Chris pstryknął palcami. "No dalej. Nie wstydźcie się."

Azjatka  podniosła  rękę.  Tak  samo  młody  człowiek,  który  przypominał

żyrafę ze swoimi imbirowymi włosami i długą szyją.

"Powinienem był się domyślić, że to Game Boy i Xbox," mruknął Chris.

"Ktoś jeszcze?"

"Daisy",  powiedziała  kobieta,  wskazując  na  istotę  o  marzycielskich

oczach,  noszącą  jaskrawe  żółte  i  białe  ubranie,  nucącą  coś  i  wyglądającą

przez okno.

"Czy jesteś pewna, Game Boy?" Chris brzmiał z niedowierzaniem. "Ona

jest taka... hm, zorganizowana. Precyzyjna. Nie jest taka jak ty i Xbox."

"Daisy jeszcze nie wie," Game Boy szepnęła ze zmarszczonym czołem,

"więc trzeba potraktować ją łagodnie. Wiedza o tym, czym naprawdę jesteś

może wkurzyć."

"Całkowicie zrozumiałe," odpowiedział Chris.

227

"Co to jest demon?" Zapytała Beaker.

"Wysoce ceniony członek tego zespołu badawczego, który barwi poza

liniami." Odpowiedź Chrisa była błyskawicznie szybka. Shotgun zacisnął usta

w rozbawieniu.

"Och", łagodnie odpowiedziała Beaker.

"Zatem również muszę być demonem" stwierdził Bones.

"Chciałbyś" mruknęła Game Boy.

Wargi Matthew drgnęły.

"Wow. Demony. Wiedziałem, że Yale było lepszym wyborem niż Johns

Hopkins," powiedział Mulder. "Czy to DNA Xboxa?"

Xbox spojrzał na Matthew w niemym błaganiu. Daisy przestała nucić i

zwróciła uwagę na rozmowę.

Matthew,  Shotgun,  i  ja  byliśmy  dorosłymi  w  tej  sytuacji.  Mówienie

ludziom  o  stworzeniach  nie  powinno  być  pozostawione  studentom.

Otworzyłam  usta,  by  odpowiedzieć,  ale  Matthew  położył  rękę  na  moim

ramieniu.

"To nie jest DNA twojego kolegi," powiedział Matthew. "Jest moje."

"Też  jesteś  demonem?"  Mulder  spojrzał  na  Matthew  z

zainteresowaniem.

"Nie,  jestem  wampirem."  Matthew  podszedł,  dołączając  do  Chrisa  w

świetle projektora. "I zanim zapytasz - mogę wyjść na zewnątrz w ciągu dnia,

a  moje  włosy  nie  zapalą  się  w  słońcu.  Jestem  Katolikiem  i  mam  krzyż.  Gdy

śpię, co nie jest częste, wolę łóżko niż trumnę. Jeśli spróbujesz przebić mnie,

drewno  prawdopodobnie  pęknie  wcześniej,  zanim  wejdzie  w  moją  skórę."

Wyszczerzył zęby. "Żadnych kłów. I ostatnia rzecz: nigdy nie błyszczałem".

Twarz Mathew spochmurniała podkreślając to.

Byłam  dumna  z  Matthew  przy  wielu  okazjach.  Widziałam  go,  jak  stał

przed królową, zepsutym cesarzem, i jego własnym inspirującym ojcem. Jego

odwaga  -  czy  to  w  walce  na  miecze,  czy  w  zmaganiu  się  z  własnymi

demonami - była głęboko zakorzeniona. Ale to nic w porównaniu do tego, co

czułam,  patrząc  na  niego,  gdy  stanął  przed  grupą  studentów  i  kolegów

naukowych i przyznał się do tego, czym był.

"Ile  masz  lat?"  zapytał  Mulder  bez  tchu.  Podobnie  jak  jego  imiennik,

Mulder był prawdziwym wyznawcą wszystkich rzeczy cudownych i dziwnych.

228

"Trzydzieści siedem."

Słyszałam okrzyki rozczarowania. Matthew zlitował się nad nimi.

"Mniej więcej tysiąc pięćset."

"O  cholera!"  Scully  wypaliła,  patrząc,  jak  gdyby  jej  racjonalny  świat

został wywrócony na drugą stronę.

"To  więcej  niż  stary.  Po  prostu  nie  mogę  uwierzyć,  że  w  Yale  jest

wampir."

"Najwyraźniej  nigdy  nie  byłeś  na  wydziale  astronomii,"  powiedziała

Game  Boy.  "Wykładają  tam  cztery  wampiry.  Nowa  profesor  ekonomii  -

kobieta zatrudniona od MIT - jest zdecydowanie wampirem. Plotka głosi, że

jest kilka na wydziale chemii, ale nie rozgłaszają tego."

"W Yale są również czarownice." Mój głos był cichy, i unikałam wzroku

Shotguna.  "Mieszkamy  obok  ludzi  od  tysiącleci.  Na  pewno będziecie  chcieli

przestudiować wszystkie trzy chromosomy istot, profesorze Roberts?"

"Będziemy."  Uśmiech  Chrisa  był  powolny  i  szczery.  "Czy  proponuje

pani swoje DNA, profesor Bishop?"

"Zajmijmy  się  jednorazowo  chromosom  jednej  istoty."  Matthew  dał

Chrisowi ostrzegawcze spojrzenie. Może był gotowy, by pozwolić studentom

na  analizę   jego  informacji  genetycznej,  ale  nie  był  przekonany  co  do

wtrącania się w moje.

Jonathan  spojrzał  na  mnie  z  podziwem.  "Więc  to  czarownice

błyszczą?"

"Tak  naprawdę  to  bardziej  niż  błyszczenie,"  powiedziałam.  "Nie

wszystkie czarownice tak mają. Jestem jedną z tych szczęściarek, tak myślę."

Mówiąc  te  słowa  poczułam  uwolnienie,  a  gdy  nikt  nie  wybiegł  z

krzykiem z pokoju, zalała mnie fala ulgi i nadziei. Chciało mi się też chichotać.

"Światło, proszę." Powiedział Chris.

Stopniowo zapaliły się światła.

"Powiedziałeś,  że  będziemy  pracować  nad  kilkoma  projektami?"

zapytała Beaker.

"Będziecie  analizując  również  to."  Sięgnęłam  do  torby  i  wyciągnęłam

dużą  kopertę.  Została  ona  usztywniona  wkładkami  z  kartonu,  tak  by

zawartość  opakowania  nie  została  wygięta  i  uszkodzona.  Rozwiązałam

sznurki  i  wyjęłam  stronę  z  Księgi  Życia.  Jaskrawo  kolorowe  ilustracje

229

mistycznego zjednoczenia słońca i księżyca odbijały się w fluorescencyjnych

lampach w laboratorium.

Ktoś zagwizdał. Shotgun wyprostował się, jego oczy zatrzymały się na

stronie.

"Hej,  to  jest  ślub  chemiczny  rtęci  i  siarki,"  powiedział  Jonathan.

"Pamiętam, że widziałem to w klasie, profesor Bishop."

Skinęłam głową byłemu studentowi z aprobatą.

"Czy  nie  powinno  to  być  w  Beinecke?"  Shotgun  zapytał  Matthew.

"Albo gdzie indziej, gdzie będzie bezpieczne?"

Nacisk  na  ‘bezpieczne’  był  tak  niewielki,  że  pomyślałam,  że  sobie  to

wyobraziłam.

Jednak wyraz twarzy Matthew powiedział mi, że nie.

"Na pewno jest to bezpieczne tutaj, Richard?" Książę-zabójca wrócił do

uśmiechu  Matthew.  To  sprawiło,  że  poczułam  się  niekomfortowo  widząc

śmiertelnie groźną twarz Matthew wśród kolb i probówek.

"Co mamy z tym zrobić?" Ciekawie zapytał Mulder.

"Analizę  DNA",  odpowiedziałam.  "Wyjaśnienie  jest  na  skórze.

Chciałabym  wiedzieć,  jak  stara  jest  skóra  i  z  jakiego  rodzaju  stworzenia

pochodzi."

"Właśnie  czytałem  o  tego  rodzaju  badaniach,"  powiedział  Jonathan.

"Robią  analizy  mtDNA  średniowiecznych  ksiąg.  Mają  nadzieję,  że  to  im

pomoże określić datę oraz miejsce, gdzie zostały wykonane."

DNA  mitochondrialne  rejestruje  co  organizm  odziedziczył  od

wszystkich swoich matczynych przodków.

"Być może mógłbyś wyciągnąć te artykuły dla swoich kolegów, gdyby

tego nie czytali tak jak ty." Matthew spojrzał zadowolony, że Jonathan był na

bieżąco w literaturze. "Ale będziemy pozyskiwać jądro DNA, jak i mtDNA."

"To  niemożliwe"  zaprotestował  Shotgun.  "Pergamin  przeszedł

chemiczny proces, by uzdatnić powierzchnię skóry do pisania. Zarówno jego

wiek jak i zmiany jakie przeszedł podczas produkcji uszkodziły DNA - jeśli w

ogóle można cokolwiek wyodrębnić."

"To  będzie  trudne,  ale  nie  niemożliwe,"  skorygował  Matthew.

"Pracowałem  z  kruchym  i  uszkodzonym  DNA.  Moje  metody  powinny

zadziałać również z tą próbką."

230

W  pomieszczeniu  pojawiły  się  podekscytowane  spojrzenia,  gdy  dwa

plany badawcze dotarły do ich świadomości.

Oba  projekty  stanowiły  rodzaj  pracy,  który  wszyscy  naukowcy  mieli

nadzieję robić, bez względu na etap na jakim były ich kariery.

"Nie  sądzi  pani,  że  ta  strona  jest  ze  skór  krów  lub  kóz,  prawda,  dr

Bishop?" niespokojny głos Beaker uciszył głosy.

"Nie. Myślę, że to skóra demona, człowieka, wampira lub czarownicy."

Byłam  pewna,  że  to  nie  ludzka  skóra,  ale  nie  mogłam  tego  całkowicie

wykluczyć.

"Człowieka?"  Oczy  Scully  wyszły  z  orbit  na  ten  pomysł.  Perspektywa

innych stworzeń obdartych ze skóry, aby wykonać książkę nie wydawała się

jej niepokoić.

"Anthropodermic  bibliopegy32,"  szepnął  Mulder.  "Myślałem,  że  to

mit."

"Technicznie  to  nie  jest  anthropodermic  bibliopegy,"  powiedziałam.

"Książka  z  której  to  pochodzi  nie  tylko  jest  wykonana  z  pozostałości  istot  -

jest całkowicie z nich wykonana."

"Dlaczego?" Zapytała Bones.

"Dlaczego  nie?"  odpowiedziała  enigmatycznie  Daisy.  "Desperackie

czasy wymagają desperackich metod".

"Nie dzielmy skóry na niedźwiedziu," powiedział Matthew, wyrywając

stronę z moich rąk. "Jesteśmy naukowcami. ‘Dlaczego’ następuje po ‘co’."

"Myślę, że wystarczy na dzisiaj," powiedział Chris. "Wszyscy wyglądają

jakby potrzebowali przerwy."

"Muszę się napić piwa," mruknął Jonathan.

"To  początek  dnia,  ale  całkowicie  rozumiem.  Tylko  pamiętajcie,

gadacie,  odchodzicie"  powiedział  surowo  Chris.  "Oznacza  to,  że  nie

rozmawiacie ze sobą na ten temat również poza tymi murami. Nie chcę, by

ktoś podsłuchał".

"Jeśli ktoś podsłucha nas jak mówimy o czarownicach i wampirach, po

prostu  pomyśli,  że  graliśmy  w  D&D"  powiedział  Xbox.  Game  Boy  skinęła

głową.

32  Anthropodermic  bibliopegy  jest  praktyką  tworzenia  książek  z  ludzkiej  skóry.  Choć  niezwykle  rzadka  w

dzisiejszych czasach, technika sięga co najmniej 17 wieku. Działalność jest nierozerwalnie związane z praktyką

garbowania ludzkiej skóry, często wykonywana w pewnych okolicznościach ze zwłok.

231

"Nie gadacie" powtórzył Chris.

Drzwi  się  otworzyły.  Weszła  malutka  kobieta  w  fioletowej

minispódniczce,  czerwonych  butach  i  czarnym  T-shircie  z  napisem  COFNĄĆ

SIĘ – ZAMIERZAM UŻYĆ NAUKI. Przybyła Miriam Shephard.

"Kim jesteś?" zażądał Chris.

"Twój  najgorszy  koszmar  -  i  nowy  kierownik  laboratorium.  Cześć,

Diana." Miriam wskazała na puszki wody gazowanej. "Czyje to?"

"Moje", powiedział Chris.

"Żadnego jedzenia czy picia w laboratorium. To podwójne ostrzeżenie

dla ciebie Roberts" powiedziała Miriam, dźgając palcem w kierunku Chrisa.

"Kadry  nie  informowały  mnie,  że  wysyłają  kandydatkę"  powiedziała

Beaker zdezorientowana.

"Nie  jestem  kandydatką.  Wypełniłam  papiery  rano,  zostałam

zatrudniona, i dostałam swój identyfikator".

Miriam  podniosła  ID,  które  było,  jak  mandat,  przymocowane  do  jej

smyczy.

"Ale ja przewidywałem rozmowę wstępną..." zaczął Chris. "Mówisz, że

kim jesteś?"

"Miriam Shephard. W kadrach odstąpili od rozmowy wstępnej po tym

jak pokazałam im to." Miriam wyciągnęła swój telefon komórkowy. "Cytuję:

Widzę  twój  tyłek  w  moim  laboratorium  o  dziewiątej  rano,  i  bądź  gotowa

wyjaśnić mi moje błędy w ciągu dwóch godzin, żadnych wymówek." Miriam

wyjęła  dwa  arkusze  papieru  ze  swojej  torby,  która  była  nafaszerowana

laptopami i aktami. "Gdzie jest Tina?"

"Jestem". Uśmiechnięta Tina podeszła. "Dzień dobry, Dr Shephard."

"Witam.  Mam  swój  jawny  najem,  czy  zrzeczenie  się  ubezpieczenia

zdrowotnego czy coś tam dla ciebie. A to jest formalna nagana dla Robertsa

za  nieodpowiednią  wiadomość  tekstową.  Włącz  to  do  akt."  Miriam

przekazała papiery.

Przewieszoną  torbę  z  ramienia  rzuciła  do  Matthew.  "Przyniosłam

wszystko, o co mnie prosiłeś, Matthew".

Całe  laboratorium  z  otwartymi  ustami  obserwowało,  jak  torba  pełna

komputerów  frunęła  przez  powietrze.  Matthew  złapał  ją  bez  uszkodzenia

jednego laptopa, a Chris patrzył na rzut Miriam pełen podziwu.

232

"Dziękuję,  Miriam,"  mruknął  Matthew.  "Ufam,  że  miałaś  spokojną

podróż." Jego ton i dobór słów był formalny, ale nie było fałszu w jego uldze,

gdy ją zobaczył.

"Jestem  tutaj,  prawda?"  Powiedziała  cierpko.  Miriam  wyciągnęła

kolejny kawałek papieru z tylnej kieszeni jej minispódniczki. Po sprawdzeniu

go spojrzała. "Która z was to Beaker?"

"Tutaj". Beaker podeszła do Miriam, wyciągnęła rękę. "Joy Connelly."

"Och. Przepraszam. Wszystko co mam, to śmieszna lista pseudonimów

wyciągniętych z odmętów kultury masowej, wraz z jakimiś skrótami." Miriam

uścisnęła dłoń Beaker, wyciągnęła długopis ze swojego buta, i skreśliła coś.

Nabazgrała  coś  obok  tego.  "Miło  cię  poznać.  Podoba  mi  się  twoja  praca  o

RNA.  Ma  wydźwięk.  Bardzo  pomocna.  Chodźmy  na  kawę  i  omówimy,  co

należy zrobić, by doprowadzić to miejsce do używalności."

"Najbliższa  przyzwoita  kawa  oznacza  niezłą  wyprawę,"  powiedziała

Beaker przepraszająco.

"Nie  do  przyjęcia". Miriam  napisała kolejną  notatkę  na  swojej  kartce.

"Potrzebujemy  kawiarki  w  piwnicy  tak  szybko  jak  to  możliwe.  Zwiedziłam

budynek po drodze tutaj, ta przestrzeń jest niewykorzystana."

"Powinienem iść z wami?" zapytał Chris, przesuwając się.

"Nie teraz," odpowiedziała Miriam. "Na pewno masz coś ważniejszego

do  roboty.  Wrócę  o  pierwszej.  Wtedy  chcę  się  spotkać  z"  zatrzymała  się  i

spojrzała na swoją listę "Sherlockiem, Game Boy, i Scully."

"Co ze mną, Miriam?" Zapytał Shotgun.

"Nadrobimy  później,  Richard.  Miło  spotkać  znajomą  twarz." Spojrzała

na swoją listę. "Jak Roberts cię nazywa?"

"Shotgun". Richardowi drgnęły usta.

"Mam nadzieję, że to z powodu twojego szybkiego sekwencjonowania,

nie dlatego, że polujesz na ludzi." Miriam zmrużyła oczy. "Czy to, co robimy

tutaj będzie problemem, Richard?"

"Nie  mogę  sobie  wyobrazić,  dlaczego,"  powiedział  Richard  z  lekkim,

wzruszeniem ramion. "Kongregacja i jej problemy są zdecydowanie powyżej

mojego zaszeregowania."

233

"Dobrze." Miriam przeglądała swoją nową ciekawą odpowiedzialność.

"No i co? Na co czekacie? Jeśli chcecie coś zrobić, zawsze możecie uruchomić

kilka żeli. Lub rozpakować pudełka z dostawą. W korytarzu jest ich sporo."

Wszyscy w laboratorium się rozproszyli.

"Tak  myślałam."  Uśmiechnęła  się  do  Chrisa.  Spojrzał  na  nią

zdenerwowany.  "Jeśli  chodzi  o  ciebie,  Roberts,  do  zobaczenia  o  drugiej.

Mam twój artykuł do przedyskutowania. I twoje protokoły do przejrzenia. Po

za  tym,  możesz  zabrać  mnie  na  kolację.  Gdzieś  do  ładnego  miejsca,  ze

stekami i dobrym winem."

Chris patrzył oszołomiony, ale skinął głową.

"Czy możecie dać nam chwilę?" Zapytałam Chrisa i Beaker. Przesunęli

się  na  bok,  Beaker  uśmiechała  się  od  ucha  do  ucha,  a  Chris  ściskał  nasadę

nosa. Matthew dołączył do nas.

"Zaskakująco dobrze wyglądasz na kogoś, kto był w XVI wieku i wrócił,

Matthew.  A  Diana  jest  oczywiście   enceinte"  powiedziała  Miriam,  używając

francuskiego słowa ‘w ciąży’.

"Dzięki. Jesteś w mieszkaniu Marcusa?" zapytał Matthew.

"W  tym  monstrum  na  Orange  Street?  Nie  ma  szans.  Jest  to  dogodna

lokalizacja, ale powoduje, że mam gęsią skórkę" Miriam zadrżała. "Zbyt dużo

mahoniu."

"Zapraszamy  do  pozostania  z  nami  na  Court  Street,"  zaoferowałam.

"Jest  tam  zapasowa  sypialnia  na  trzecim  piętrze.  Będziesz  miała  trochę

prywatności."

"Dzięki,  ale  mieszkam  za  rogiem.  W  blokowym  mieszkaniu

Gallowglassa" odpowiedziała Miriam.

"W jakim mieszkaniu?" Matthew zmarszczył brwi.

"Kupił  jakieś  na  Wooster  Square.  Inne  przekształcono  na  kościół.  Jest

bardzo miłe, z nieco zbyt duńskim wystrojem, ale znacznie lepsze niż ciemne

i ponure Marcusa." Miriam ostro spojrzała na Matthew.

"Gallowglass powiedział ci, że przyjedzie ze mną?"

"Nie, nie mówił." Matthew przesunął palcami po włosach.

234

Wiedziałam,  jak  czuł  się  mój  mąż:  de  Clermontowie  przełączyli  się  w

tryb  nadopiekuńczy.  Tylko  że  teraz  nie  chronili  tylko  mnie.  Oni  chronili

również Matthew.

Tłumaczenie: Fiolka2708

235

SZESNAŚCI

C E

"Złe wieści, tak jak się obawiałam." Usta Lucy Meriweather wykrzywił

grymas współczucia. Była jedną z bibliotekarek w Beinecke, pomagała mi od

lat, zarówno z moimi własnymi badaniami jak i w przypadkach, kiedy któryś z

moich uczniów przyszedł do biblioteki, aby skorzystać z rzadkiej książki. "Jeśli

chcesz  zajrzeć  do  Rękopisu  408,  będziesz  musiała  udać  się  do  prywatnego

pokoju  z  kustoszem.  I  jest  limit  czasu  -  trzydzieści  minut.  Nie  pozwolą  ci

siedzieć z tym w czytelni."

"Trzydzieści  minut?  Z  kustoszem?"  Byłam  oszołomiona  przepisami,

spędziłam  ostatnich  dziesięć  miesięcy  z  Matthew,  który  nigdy  nie  zwracał

uwagi  na  takie  ograniczenia.  "Jestem  profesorem  Yale.  Dlaczego  kustosz

musi mnie niańczyć?"

"Takie są zasady dla wszystkich – nawet z naszego wydziału. Całość jest

w internecie," przypomniała mi Lucy.

Ale obraz z komputera, bez względu na to jak wysokiej rozdzielczości,

nie  dostarczy  mi  potrzebnych  informacji.  Ostatnio  widziałam  rękopis

Voynicha  -  teraz  w  bibliotece  Beinecke  pod  nazwą  MS  408–  w  1591  roku,

kiedy  Matthew  przewoził  książkę  z  biblioteki  doktora  Dee  na  dwór  cesarza

Rudolfa  w  Pradze,  w  nadziei,  że  możemy  zamienić  go  na  Księgę  Życia.

Miałam  teraz  nadzieję,  że  rzuci  on  światło  na  to,  co  Edward  Kelley  mógł

zrobić z tymi brakującymi stronami.

Szukałam  ich  śladów  odkąd  wróciliśmy  do  Madison.  Jedna  brakująca

strona  zawierała  obraz  dwóch  pokrytych  łuskami  długo  ogoniastych

stworzeń  krwawiących  do  okrągłego  naczynia.  Drugi  obraz  był  wspaniałą

interpretacją  drzewa,  z  gałęziami  niemożliwe  połączonymi  kwiatami,

owocami  i  liśćmi,  a  jego  pień  składał  się  z  wijących  się  ludzkich  kształtów.

Miałam nadzieję, że zlokalizowanie dwóch stron będzie dość proste w dobie

internetu i wyszukiwania cyfrowych zdjęć. Do tej pory to nie był przypadek.

"Być  może,  jeśli  możesz  wyjaśnić,  dlaczego  potrzebujesz  fizycznie

zobaczyć książkę..." urwała Lucy.

236

Ale jak mam powiedzieć Lucy, że potrzebuję tej książki, żebym mogła

na niej użyć magii?

To była Biblioteka Beinecke, na miłość boską.

Jeśli ktoś by się dowiedział, zrujnowałoby to moją karierę.

"Popatrzę  na  Voynicha  jutro."  Przy  odrobinie  szczęścia  do  tego  czasu

wymyślę  inny  plan,  aż  będę  mogła  po  prostu  wyciągnąć  księgę  cieni  mojej

matki  i  opracować  nowy  czar  na  kustosza.  Żonglowanie  moim  własnym  ja

czarownicy  i  moim  własnym  ja  uczonego  okazywało  się  trudne.  "Czy

przyjechały inne książki, które zamówiłam?"

"Tak".  Lucy  uniosła  brwi,  kiedy  przesuwała  przez  biurko  zbiór

średniowiecznych  tekstów  magicznych,  wraz  z  kilkoma  starymi  drukami.

"Zmiana tematyki badań?"

Starając  się  być  przygotowaną  na  każdą  ewentualność,  gdy  wreszcie

przyjdzie czas, by magicznie przywołać Ashmole 782 i ponownie połączyć go

z  jego  brakującymi  stronami,  zamówiłam  książki,  które  mogą  inspirować

moje  wysiłki  w  tkaniu  nowych  wyższych  zaklęć.  Choć  księga  zaklęć  mojej

matki  była  cennym  zasobem,  wiedziałam  z  własnego  doświadczenia,  jak

daleko  nowoczesne  czarownice  upadły  w  porównaniu  do  czarownic  z

przeszłości.

"Alchemia  i  magia  nie  są  całkowicie  odrębne,"  powiedziałam  Lucy

defensywnie. Sara i Em starały się przez wiele lat bym to zobaczyła. W końcu

im uwierzyłam.

Kiedyś  prowadziłam  ustabilizowane  życie  w  czytelni,  a  magiczne

rękopisy  były  tak  intrygujące,  jak  miałam  nadzieję,  z  pieczęciami  które

przypomniały  mi  węzły  tkaczy  i  Gramarye,  precyzyjne  i  silne.  Większość

współczesnych  książek  o  czarach,  z  których  dużo  znałam  tylko  z  tytułu  i

reputacji,  były  jednak  przerażające.  Były  wypełnione  nienawiścią  do

czarownic i każdego kto był inny, zbuntowany lub odmówił dostosowania się

zgodnego z oczekiwaniami społecznymi.

Sporo  czasu  później,  wciąż  gotując  się  ze  złości  nad  jadowitym

naciskiem  Jean  Bodin,  że  wszystkie  opinie  na  temat  czarownic  i  ich  złych

czynów były uzasadnione, zwróciłam księgi i rękopisy i umówiłam się z Lucy

na dziewiątą rano, aby zobaczyć rękopis Voynicha z nadzorem kustosza.

237

Wędrowałam  schodami  na  główny  poziom  biblioteki.  Tutaj

obudowane  szkłem  książki  tworzyły  kręgosłup  Beinecke,  istota  wiedzy  i

pomysłów,  wokół  której  narastała  kolekcja.  Rzędy  rzadkich  książek  stały  w

szeregach na półkach, skąpane w świetle.

To  był  widok  zapierający  dech  w  piersiach,  który  przypomniał  mi  o

moim celu jako historyka: odkryciu ważnej prawdy zawartej w tych starych,

zakurzonych tomach.

Matthew  czekał  na  mnie  na  zewnątrz.  Wylegiwał  się  naprzeciwko

niskiego  muru  z  widokiem  na  proste  rzeźby  ogrodowe  Beinecke,  jego  nogi

były  skrzyżowane  w  kostkach,  przeglądał  wiadomości  na  swoim  telefonie.

Wyczuwając moją obecność, spojrzał w górę i uśmiechnął się.

Żywa  istota  nie  może  się  oprzeć  takiemu  uśmiechowi  czy  spojrzeniu

skoncentrowanemu w tych szaro-zielonych oczach.

"Jak  minął  dzień?"  Zapytał  dając  mi  buziaka.  Poprosiłam  go,  by  nie

smsował  do  mnie  stale,  a  on  był  w  tym  niezwykle  zgodny.  W  rezultacie

naprawdę nie wiedział.

"Nieco  frustrująco.  Przypuszczam,  że  moje  umiejętności  badawcze

zardzewiały  po  tak  wielu  miesiącach.  Poza  tym"  -mój  głos  przycichł-

"wszystkie  księgi  wyglądają  dla  mnie  dziwnie.  Są  tak  stare  i  zużyte  w

porównaniu do tego, jak wyglądały w XVI wieku."

Matthew  odrzucił  głowę  do  tyłu  i  roześmiał  się.  "Nie  pomyślałem  o

tym.  Twoje  otoczenie  też  się  zmieniło  od  kiedy  ostatnio  pracowałaś  przy

alchemii  na  Zamku  Baynard."  Spojrzał  nad  swoim  ramieniem  na  Beinecke.

"Wiem,  że  biblioteka  jest  skarbem  architektury,  ale  nadal  uważam,  że

wygląda jak taca kostek lodu."

"Tak  wygląda"  Zgodziłam  się  z  uśmiechem.  "Przypuszczam,  że  gdybyś

ją zbudował, Beinecke wyglądałaby jak normański lub romański klasztor."

"Myślałem  o  czymś  gotyckim  -  zdecydowanie  bardziej  nowoczesne,"

dokuczał mi Matthew. "Gotowa do pracy w domu?"

"Bardziej  niż  gotowa,"  powiedziałam,  chcąc  zostawić  Jean  Bodin  za

sobą.

Wskazał na moją torbę. "Mogę?"

238

Zwykle  Matthew  nie  pytał.  Próbował  mnie  nie  zadusić,  tak  jak

próbował  powstrzymać  swoją  nadopiekuńczość.  Wynagrodziłam  go

uśmiechem i przekazałam torbę bez słowa.

***

"Gdzie  jest  Roger?"  Zapytałam  Lucy,  spoglądając  na  zegarek.  Zostało

mi  przydzielone  dokładnie  trzydzieści  minut  z  manuskryptem  Voynicha  i

kustoszem, którego nigdzie nie było widać.

"Roger  zadzwonił,  że  jest  chory,  tak  jak  zawsze  w  pierwszym  dniu

zajęć.  Nienawidzi  histerii  i  wszystkich  pierwszaków  z  ich  prośbami  o

wskazówki.  Utknęłaś  ze  mną."  Lucy  podniosła  pudełko,  które  zawierało

Beinecke MS 408.

"Brzmi  dobrze."  Starałam  się  utrzymać  emocje  w  moim  głosie.  To

może być dokładnie to czego potrzebowałam.

Lucy  odprowadziła  mnie  do  małego  prywatnego  pokoju  z  oknami  z

widokiem  na  czytelnię,  słabym  oświetleniem  i  podwieszanym  sufitem.

Kamery bezpieczeństwa zamontowane wysoko na ścianach powstrzymywały

każdego  czytelnika  od  kradzieży,  czy  uszkodzenia  jednego  z  bezcennych

woluminów Beinecke.

"Nie będę uruchamiać zegara, dopóki go nie rozpakujesz." Lucy podała

mi  pudełko  z  rękopisem.  To  wszystko  co  miała  ze  sobą.  Nie  było  żadnych

dokumentów,  materiałów  do  czytania,  czy  nawet  telefonu  komórkowego,

aby odwrócić jej uwagę od monitorowania mnie.

Choć  zazwyczaj  natychmiast  otwierałam  rękopisy  by  spojrzeć  na

obrazy,  chciałam  najpierw  poczuć  Voynicha.  Prześlizgnęłam  palce  przez

wiotką  oprawę  rękopisu  –  ówczesny  nowoczesny  odpowiednik  miękkiej

oprawy.  Mój  umysł  zalały  obrazy,  dotyk  czarownicy  ujawnił,  że  niniejsza

oprawa  została  wykonana  kilka  wieków  po  jej  napisaniu  i  co  najmniej

pięćdziesiąt lat po tym, jak trzymał ją w bibliotece Dee.

Widziałam  twarz  i  XVII-wieczną  fryzurę  introligatora  kiedy  dotknęłam

grzbietu.

Ostrożnie  położyłam  Voynicha  w  piankowej  kołysce  i  otworzyłam

książkę. Opuściłam nos, aż praktycznie dotknął pierwszej, barwnej strony.

239

"Co robisz, Diana? Wąchasz to?" Lucy zaśmiała się cicho.

"W  rzeczywistości  tak."  Jeśli  Lucy  miała  współpracować  z  moimi

dziwnymi wnioskami tego ranka, muszę być tak szczera, jak to możliwe.

Otwarcie ciekawa, Lucy przeszła wokół stołu. Też powąchała Voynicha.

"Dla  mnie  pachnie  jak  stary  rękopis.  Wiele  szkód  uczyniły  mole

książkowe."  Opuściła  w  dół  swoje  okulary  do  czytania  i  podeszła  jeszcze

bliżej.  "Robert  Hooke  zbadał  robaki  książkowe  pod  mikroskopem  w  XVII

wieku. Nazwał je ‘zębami czasu’".

Patrząc na pierwszą stronę Voynicha, mogłam zobaczyć, dlaczego. Była

pełna otworów w prawym górnym rogu i dolnym marginesie, z których oba

były poplamione.

"Myślę, że mole książkowe muszą być przyciągane przez tłuszcz, który

przenosili czytelnicy na pergamin palcami."

"Co sprawia, tak myślisz?" Zapytała Lucy. To była odpowiedź, na którą

po prostu miałam nadzieję.

"Szkody  są  najgorsze  tam,  gdzie  czytelnik  dotykał,  aby  przekręcić  na

następną  stronę."  Położyłam  swój  palec  na  rogu  strony,  jakby  na  coś

wskazując.

Ten krótki kontakt spowodował kolejny wybuch twarzy zmieniających

się z jednej na drugą: Chciwy wyraz twarzy cesarza Rudolfa; seria nieznanych

mężczyzn  ubranych  w  odzież  z  różnych  okresów,  dwóch  z  nich  było

duchownymi;  kobieta  robiąca  dokładne  notatki;  inna  kobieta  pakująca

książkę  do  pudełka.  I  demon  Edward  Kelley,  ukradkiem  chowający  coś  w

oprawie Voynicha.

"Istnieje wiele szkód na dolnej krawędzi, za którą rękopis był trzymany

kiedy  był  niesiony."  Nieświadoma  przemykających  obrazów  przed  moim

trzecim okiem czarownicy, Lucy spojrzała na dół strony.

"Ubrania  w  tamtych  czasach  były  prawdopodobnie  dość  tłuste.  Czy

większość ludzi nie nosiła wełny?"

"Wełna  i  jedwab."  Zawahałam  się,  a  następnie  zdecydowałam  się

zaryzykować  wszystko  -  kartę  biblioteczną,  moją  reputację,  może  nawet

moją pracę. "Czy mogę prosić cię o przysługę, Lucy?"

Spojrzała na mnie nieufnie. "To zależy."

240

"Chcę, aby moja ręka spoczywała płasko na stronie. Tylko na chwilę."

Obserwowałam ją by ocenić, czy nie zamierza wezwać strażników na pomoc.

"Nie można dotykać stron, Diana. Wiesz, o tym. Jeśli pozwolę ci na to,

zostanę zwolniona."

Skinęłam głową. "Wiem. Przepraszam, że stawiam cię w takiej trudnej

sytuacji."

"Dlaczego  musisz  jej  dotknąć?"  zapytała  Lucy  po  chwili  milczenia.

Wzbudziłam jej ciekawość.

"Mam szósty zmysł, jeśli chodzi o stare książki. Czasami można wykryć

informacje  o  nich,  które  nie  są  widoczne  gołym  okiem."  To  brzmiało

dziwniej, niż się spodziewałam.

"Czy jesteś jakąś książkową czarownicą? "Lucy zmrużyła oczy.

"Dokładnie tak" powiedziałam ze śmiechem.

"Chciałbym ci pomóc Diana, ale jesteśmy obserwowane przez kamerę,

chociaż nie ma dźwięku, dzięki Bogu. Wszystko, co się dzieje w tym pokoju

jest  nagrywane,  a  ktoś  ogląda  monitoring,  gdy  pomieszczenie  jest

użytkowane." Pokręciła głową. "To zbyt ryzykowne."

"Co, jeśli nikt nie mógłby zobaczyć tego, co robię?"

"W przypadku zasłonięcia soczewki kamery gumą do żucia - i tak, ktoś

już tego próbował - ochrona będzie tu za pięć sekund" odpowiedziała Lucy.

"Nie  miałam  zamiaru  użyć  gumy  do  żucia,  ale  czegoś  takiego."

Rozciągnęłam  swoje  zaklęcie  ukrywające  wokół  siebie.  Magia,  z  którą

pracowałam była niemal niewidoczna. Potem odwróciłam moją prawą rękę i

dotknęłam kciuk, czubkiem mojego serdecznego palca, biorąc zielone i żółte

wątki,  które  wypełniły  pokój  małymi  pakietami.  Te  dwa  kolory  zmieszane

razem  w  nienaturalnym  połączeniu  żółto-zielonym,  były  dobre  dla

dezorientacji  i  zaklęcia  oszustwa.  Planowałam  związać  je  w  piątym  węźle  -

kamery  zdecydowanie  zakwalifikowałam  jako  wyzwanie.  Obraz  piątego

węzła płonął w oczekiwaniu na moim prawym nadgarstku.

"Piękny tatuaż" powiedziała Lucy, spoglądając na moje ręce. "Dlaczego

wybrałaś szary atrament?"

Szary? Gdy magia była w powietrzu, moje ręce miały każdy kolor tęczy.

Mój czar ukrywający zadziałał.

241

"Bo szary pasuje do wszystkiego." To była pierwsza rzecz, jaka przyszła

mi do głowy.

"Och. Dobry pomysł." Nadal wyglądała na zaskoczoną.

Wróciłam do mojego zaklęcia. Jest w nim wymagany wątek czarny, jak

i również żółty i zielony. Złapałam drobne czarne wątki otaczające mój lewy

kciuk,  a  następnie  zsunęłam  je  poprzez  pętlę  wykonaną  przez  mój  prawy

kciuk  i  palec  serdeczny.  Wynik  wyglądał  jak  niekonwencjonalna  mudra  -

jedna z pozycji ręki w jodze.

"Z  pięcioma  węzłami,  czar  będzie  działać",  mruknęłam,  przewidując

zaklęcie  moim  trzecim  okiem.  Żółto  zielono  czarny  skręt  związał  się  w

nierozerwalny węzeł z pięcioma przejściami.

"Czy rzuciłaś czar na Voynicha?" szepnęła Lucy zaalarmowana.

"Oczywiście,  że  nie."  Po  moich  doświadczeniach  z  zaczarowanym

rękopisem,  nie  chciałam  lekkomyślnie  robić  takich  rzeczy.  "Zaczarowałam

tylko powietrze wokół niego."

Aby pokazać Lucy, co miałam na myśli, przeniosłam rękę na pierwszą

stronę,  unosząc  ją  około  dwóch  centymetrów  nad  powierzchnią.  Zaklęcie

sprawiło, że wydawało się, że moje palce zatrzymały się na dnie książki.

"Um,  Diana?  Cokolwiek  starałaś  się  zrobić,  nie  działa.  Po  prostu

dotykasz krawędzi strony, tak jak powinnaś" powiedziała Lucy.

"Właściwie  moja  ręka  jest  tutaj."  Poruszyłam  palcami  tak,  że

wystawały  ponad  krawędzią  książki.  To  było  trochę  jak  sztuczka  starego

maga, gdzie kobieta została zapakowana do skrzyni, która została przecięta

na pół. "Spróbuj. Nie dotykaj jeszcze strony - po prostu przesuń ręką tak, by

przykryła tekst".

Odsunęłam  rękę  by  zrobić  miejsce  Lucy.  Skorzystała  z  moich

wskazówek i wsunęła dłoń między Voynicha i czar oszustwa. Jej ręka wydała

się zatrzymać gdy tylko doszła do krawędzi książki, gdyby jednak przyjrzałaby

się bliżej, zobaczyłaby, że jej przedramię zrobiło się krótsze. Cofnęła szybko

rękę jakby dotknęła gorącego garnka. Odwróciła się i wpatrywała we mnie.

"Jesteś czarownicą." Lucy przełknęła, po czym uśmiechnęła się. "Co za

ulga.  Zawsze  podejrzewałam,  że  coś  ukrywasz,  i  bałam  się  że,  to  może  być

coś  niesmacznego  -  lub  nawet  nielegalnego."  Ona  w  przeciwieństwie  do

Chrisa, nie wydawała się zaskoczona, że tak naprawdę istniały czarownice.

242

"Pozwolisz mi złamać zasady?" spojrzałam na Voynicha.

"Tylko  wtedy,  gdy  powiesz  mi,  czego  się  dowiedziałaś.  Ten  przeklęty

rękopis  jest  zmorą  w  naszej  pracy.  Dostajemy  dziesięć  zapytań  dziennie,  w

sprawie wypożyczenia i odrzucamy niemal każde." Lucy wróciła na siedzisko i

przyjęła zainteresowaną pozycję. "Ale uważaj. Jeśli ktoś to zobaczy, stracisz

przywileje  w  bibliotece.  I  nie  sądzę,  że  przetrwasz,  jeśli  zostaniesz

wykreślona w Beinecke."

Wzięłam  głęboki  oddech  i  spojrzałam  na  otwartą  księgę.  Kluczem  do

aktywacji  mojej  magii  była  ciekawość.  Ale  jeśli  chciałam  uzyskać  więcej  niż

przelatujące  twarze,  to  muszę  uważnie  sformułować  pytanie,  zanim  położę

rękę na pergaminie. Byłam bardziej pewna niż kiedykolwiek, że Voynich jest

w posiadaniu ważnych wskazówek co do Księgi Życia i jej brakujących stron.

Ale mam tylko jedną szansę, aby dowiedzieć się, co to jest.

"Co Edward Kelley włożył do wnętrza Voynicha, i co się z tym stało?"

Wyszeptałam  zanim  spojrzałam  w  dół  i  delikatnie  położyłam  dłoń  na

pierwszym  folio  rękopisu.  Przed  moimi  oczami  pojawiła  się  jedna  z

brakujących  stron  z  Księgi  Życia:  iluminacja  drzewa  z  pniem  zrobionym  z

wijących  się  ludzkich  kształtów.  Była  szara  i  upiorna,  przejrzysta  na  tyle,  że

przez to mogłam zobaczyć moją dłoń na pierwszym folio Voynicha.

Druga  szara  strona  pojawiła  się  na  szczycie  pierwszej:  dwa  smoki

upuszczające swoją krew, która skapywała do naczynia poniżej.

Trzecia  niematerialna  strona  pojawiła  się  na  dwóch  poprzednich:

przedstawiała alchemiczny ślub.

Przez  chwilę  warstwy  tekstu  i  obrazu  pozostawały  w  magicznym

palimpseście  na  szczycie  Voynicha  barwiąc  pergamin.  Następnie,

alchemiczny  ślub  rozpłynął  się,  a  w  ślad  za  nim  obraz  dwóch  smoków.  Ale

strona z drzewem pozostała.

Pełna nadziei, że obraz stał się prawdziwy, podniosłam swoją rękę ze

strony  i  wycofałam  ją.  Zebrałam  węzeł  zaklęcia  przy  sercu  i  zablokowałam

ponad  moją  gumą  ołówka,  czyniąc  go  tymczasowo  niewidocznym  i

ujawniając  Beinecke  MS  408.  Moje  serce  zamarło.  Nie  było  tam  brakującej

strony z Księgi Życia.

"Nie  to  spodziewałaś  się  zobaczyć?"  Lucy  spojrzała  na  mnie  ze

współczuciem.

243

"Nie.  Niegdyś  było  tu  kilka  stron  z  innego  rękopisu  -  ale  ich  nie  ma."

Uszczypnęłam się w grzbiet nosa.

"Może  rejestry  sprzedaży  wspominają  o  nich.  Mamy  pudełka  z

dokumentacją na temat nabycia Voynicha. Chcesz je zobaczyć?" Zapytała.

Daty  sprzedaży  księgi  i  nazwiska  osób,  które  kupowały  i  sprzedawały

książki mogą być pomocne w genealogii, która opisuje historię i pochodzenie

księgi, aż do dzisiaj. W tym przypadku może również dać wskazówki, kto być

może kiedyś posiadał zdjęcia drzewa i smoków, które Kelley usunął z Księgi

Życia.

"Absolutnie!" Odpowiedziałam.

Lucy  zapakowała  Voynicha  do  pudełka  i  zwróciła  do  zamkniętej

przechowalni.  Wróciła  krótko  potem  z  wózkiem  załadowanym  folderami,

pudełkami, różnymi notatnikami i tubami.

"Oto  wszystko  na  temat  Voynicha,  w  całej  jego  mylącej  chwale.  To

było oglądane tysiące razy przez naukowców, ale nikt nie szukał zaginionych

trzech  stron  rękopisu."  Skierowała  się  do  naszej  prywatnej  sali.  "Chodź.

Pomogę ci uporządkować to wszystko."

Wystarczyło  trzydzieści  minut,  aby  zorganizować  materiały  na  długim

stole.  Niektóre  z  nich  w  ogóle  nie  miały  sensu:  tuby  i  notatniki  pełne

wycinków  z  gazet,  stare  fotokopie i wykłady,  jak  również  artykuły napisane

na temat rękopisu po zakupie Voynicha przez kolekcjonera Wilfrida. To on w

1912  roku  zostawił  foldery  pełne  korespondencji,  odręcznych  notatek  i

notatniki prowadzone przez żonę Wilfrida, Ethel.

"Oto  kopia  analiz  chemicznych  rękopisu,  wydruk  skatalogowanych

informacji,  a  także  wykaz  wszystkich  osób,  które  uzyskały  dostęp  do

rękopisu, w ciągu ostatnich trzech lat."

Lucy  wręczyła  mi  plik  papierów.  "Możesz  je  zachować.  Ale  nie  mów

nikomu, że dałam ci tę listę klientów biblioteki".

Matthew  chciałby  przejrzeć  chemiczną  analizę  razem  ze  mną  –

wszystkie informacje o tuszach stosowanych w rękopisach, interesowały nas

oboje.  Lista  osób,  które  widziały  rękopis  była  zaskakująco  krótka.  Mało  kto

go  jeszcze  oglądał.  Ci,  którym  przyznano  dostęp  to  głównie  pracownicy

naukowi  -  historycy  z  Uniwersytetu  Południowej  Kalifornii  i  z  Cal  State

Fullerton,  matematyk-szyfrant  z  Princeton,  i  ktoś  z  Australii.  Piłam  kawę  z

244

jednym  z  gości  zanim  wyjechałam  do  Oksfordu:  pisarz  prozy  popularnej,

który interesował się alchemią. Jednak jedno nazwisko mnie zaskoczyło.

Peter Knox widział Voynicha w ubiegłym roku w maju, przed śmiercią

Emily.  "Ten  drań."  W  ostrzeżeniu  mrowiły  mnie  palce,  a  węzły  na

nadgarstkach zajaśniały.

"Coś nie tak?" Zapytała Lucy.

"Na liście jest nazwisko, którego nie spodziewałam się zobaczyć."

"Ach. Naukowy rywal." Przytaknęła mądrze.

"Myślę, że można tak powiedzieć." Ale moje trudności z Knoxem były

czymś więcej niż sporem o interpretacje. To była wojna. A jeśli zamierzaliśmy

ją wygrać, to muszę być przed nim dla odmiany.

Problemem  było  to,  że  miałam  niewielkie  doświadczenie  w  tropieniu

rękopisów  i  ustalaniu  ich  pochodzenia.  Dokumenty,  które  znałam  najlepiej

należały do aptekarza Roberta Boyle. Wszystkie siedemdziesiąt cztery tomy

były prezentowane w Royal Society w 1769 roku i, podobnie jak wszystko w

archiwach  Towarzystwa  Królewskiego,  były  starannie  skatalogowane  i

indeksowane z odsyłaczami.

"Jeśli chciałabym prześledzić właścicieli Voynicha, od czego powinnam

zacząć?" Zadumałam się głośno, wpatrując się w materiały.

"Najszybszym  sposobem  byłoby,  gdyby  jedna  z  nas,  rozpoczęła

sprawdzanie pochodzenia rękopisu od początku, a druga zaczęła od nabycia

przez Beinecke i sprawdzała wstecz. Przy odrobinie szczęścia spotkamy się w

środku." Lucy podała mi folder. "Jesteś historykiem. Bierzesz stare rzeczy."

Otworzyłam folder, spodziewając się zobaczyć coś odnoszącego się do

Rudolfa  II.  Zamiast  tego  znalazłam  list  matematyka  z  Pragi,  Johannesa

Marcusa Marci. Został napisany w języku łacińskim, datowany na 1665 rok, i

wysłany do kogoś w Rzymie zaadresowany jako  ‘Reverende et Eximie Domine

in  Christo  Pater’.  Odbiorca  był  zatem  duchownym,  być  może  jednym  z

mężczyzn,  których  widziałam  kiedy  dotknęłam  rogu  pierwszej  strony

Voynicha.

Szybko  skanowałam  resztę  tekstu,  zwracając  uwagę,  że  duchownym

był  ojciec  Atanazy  i  że  list  Marci  towarzyszył  tajemniczej  księdze,  która

potrzebowała rozszyfrowania. Może Księdze Życia?

245

Marci  pisał,  że  poprzednie  próby  kontaktu  z  ojcem  Atanazym  nie

przyniosły skutku. Podekscytowana, czytałam dalej. Gdy trzeci akapit ujawnił

tożsamość ojca Atanazego, moje podniecenie zmieniło się w konsternację.

"Rękopis  Voynicha  należał  kiedyś  do  Atanazego  Kirchera?"  Jeśli

brakujące strony przeszły przez ręce Kirchera, mogą być wszędzie.

"Obawiam się, że tak," odpowiedziała Lucy. "Rozumiem, że miał dość...

er, obszerne interesy."

"To  mało  powiedziane,"  powiedziałam.  Skromny  cel  Atanazego

Kirchera  był  bardziej  niż  powszechną  wiedzą.  Opublikował  czterdzieści

książek  i  był  autorem  międzynarodowych  bestsellerów,  jak  i  wynalazcą.

Muzeum  Kirchera  z  rzadkimi  i  starożytnymi  obiektami,  było  słynnym

przystankiem  w  początkach  wielkich  europejskich  wycieczek,  zakres  jego

korespondentów  szeroki,  a  jego  biblioteka  ogromna.  Nie  posiadam

umiejętności  językowych  do  pracy  z  twórczością  Kirchera.  Co  ważniejsze,

brakowało mi czasu.

Mój telefon zawibrował w kieszeni.

"Wybacz, Lucy." Rozsunęłam słuchawkę i sprawdziłam wyświetlacz. To

była wiadomość tekstowa od Matthew.

Gdzie

jesteś?

Gallowglass

na

ciebie

czeka.

Za

dziewięćdziesiąt minut mamy wizytę u lekarza.

Zaklęłam w duchu.  Właśnie wychodzę z Beinecke, odpisałam.

"Mój  mąż  i  ja  mamy  randkę,  Lucy.  Wrócę  do  tego  ponownie  jutro",

powiedziałam, zamykając folder zawierający list Marci do Kirchera.

"Wiarygodne źródło doniosło mi, że byłaś na terenie kampusu z kimś

wysokim, ciemnowłosym i przystojnym." Lucy się uśmiechała.

"To  mój  mąż,  dokładnie."  Uśmiechnęłam  się.  "Mogę  na  to  spojrzeć

jutro?"

"Zostaw wszystko mnie. Nic się w tej chwili nie dzieje. Zobaczę, co uda

mi się poskładać."

"Dzięki  za  pomoc,  Lucy.  Kończy  mi  się  czas  –  nienegocjowalny."

Zgarnęłam  ołówek,  laptop  i  notatnik  i  rzuciłam  się  na  spotkanie  z

Gallowglassem.  Matthew  oddelegował  swojego  bratanka,  by  działał  jako

moja  służba  bezpieczeństwa.  Gallowglass  był  również  odpowiedzialny  za

246

monitorowanie  sieci  internetowej  Benjamina,  ale  jak  do  tej  pory  ekran

pozostał pusty.

"Dzień  dobry,  cioteczko.  Wyglądasz  ślicznie."  Pocałował  mnie  w

policzek.

"Przepraszam. Jestem spóźniona."

"Oczywiście,  że  jesteś  spóźniona.  Byłaś  ze  swoimi  książkami.  Nie

spodziewałem  się  ciebie  co  najmniej  przez  najbliższą  godzinę  "  powiedział

Gallowglass, odrzucając moje przeprosiny.

Kiedy  dotarliśmy  do  laboratorium,  Matthew  miał  przed  sobą  obraz

alchemicznego  ślubu  z  Ashmole  782  i  był  tak  pochłonięty,  że  nawet  nie

spojrzał, gdy stuknęły drzwi. Chris i Sherlock stali przy jego ramieniu, patrząc

uważnie. Scully siedział w pobliżu na stołku z kółkami. Game Boy miała mały

instrument w ręku i trzymała go niebezpiecznie blisko strony rękopisu.

"Ciągle  masz  niechlujne  włosy,  Gallowglass.  Kiedy  ostatnio  się

czesałeś?"  Miriam  przeciągnęła  kartę  przez  czytnik  przy  drzwiach.  Była

podpisana GOŚĆ. Chris bardzo poważnie traktował sprawy bezpieczeństwa.

"Wczoraj".  Gallowglass  poklepał  się  z  tyłu  i  po  bokach  głowy.

"Dlaczego? Czy ptaki założyły w nich gniazda?"

"Mogłyby  równie  dobrze."  Miriam  skinęła  głową  w  moją  stronę.

"Cześć, Diana. Matthew wróci do ciebie wkrótce."

"Co on robi?" Zapytałam.

"Próbuje nauczyć doktorantów bez znajomości biologii lub właściwych

procedur  laboratoryjnych  jak  pobrać  próbki  DNA  z  pergaminu."  Miriam

spojrzała z dezaprobatą na grupę otaczającą Matthew. "Nie wiem, dlaczego

Roberts daje zaliczenie doktorantom, którzy nawet nie wiedzą jak uruchomić

żel agarozowy, ale ja jestem tylko kierownikiem laboratorium."

Po  drugiej  stronie  pokoju  Game  Boy  wypuściła  sfrustrowane

przekleństwo.

"Zatrzymaj  się  stołku.  To  może  trochę  potrwać."  Miriam  przewróciła

oczami.

"Nie  martw  się.  To  wymaga  praktyki"  powiedział  Matthew  do  Game

Boy, kojącym głosem. "Jestem niczym kciuki z tej twojej gry komputerowej.

Spróbuj jeszcze raz."

247

Jeszcze  raz?   Moje  usta  wyschły.  Dokonywanie  wielokrotnych  pchnięć

na  stronie  z  Ashmole  782  może  uszkodzić  palimpsest.  Ruszyłam  w  stronę

mojego męża, i dostrzegł mnie Chris.

"Hej,  Diana."  Przechwycił  mnie  w  uścisku.  Spojrzał  na  Gallowglassa.

"Jestem Chris Roberts. Przyjaciel Diany."

"Gallowglass.  Bratanek  Matthew".  Gallowglass  obwąchiwał  pokój,  a

jego nos się zmarszczył. "Coś śmierdzi."

"Studenci  zorganizowali  mały  żart  dla  Matthew."  Chris  zwrócił  się  w

stronę  terminala  komputerowego,  który  ozdobiony  był  wieńcem  bulw

czosnku. Do podkładki za pomocą przyssawki przymocowany był krucyfiks z

deski rozdzielczej samochodu. Chris z dużą intensywnością, godną wampira,

zwrócił uwagę na kark Gallowglassa. "Walczysz?"

"Więc,  znany  jestem,  że  robię  to  dla  sportu."  Gallowglass  spojrzał

nieśmiało w dół.

"Nie  jesteś  Greco-Rzymianinem  przypadkiem?"  zapytał  Chris.  "Mój

partner doznał kontuzji kolana i będzie się rehabilitował miesiącami. Szukam

czasowego zastępstwa."

"Grek. Nie jestem pewien co do rzymskiej części."

"Gdzie się nauczyłeś?" zapytał Chris.

"Mój  dziadek  mnie  nauczył."  Gallowglass  zmarszczył  twarz,  gdy  jego

koncentracja  się  pogłębiła.  "Myślę,  że  walczył  w  zapasach  gigantów  kiedyś.

Był okrutnym wojownikiem."

"Czy to wampirzy dziadek?" zapytał Chris.

Gallowglass  skinął  głową.  "Oglądanie  zapasów  wampirów  musi  być

zabawne."  Chris  się  uśmiechnął.  "Podobnie  jak  zapasy  aligatorów,  ale  bez

ogonów".

"Żadnych  zapasów.  Mówię  poważnie,  Chris."  Nie  chciałam  być

odpowiedziała,  bez  względu  na  sposób,  za  spowodowanie  obrażeń  ciała

geniusza MacArthura.

"Psujesz  zabawę."  Chris  wypuścił  przeszywający  gwizd.  "Wolfman33!

Twoja żona jest tutaj."

Wolfman?

33 Człowiek wilk

248

"Wiem o tym Christopher." Ton Matthew był mroźny, ale dał mi ciepły

uśmiech. "Witaj, Diana. Będę z tobą, jak tylko skończę z Janette."

"Game Boy ma na imię Janette?" mruknął Chris. "Kto to wie?"

"Ja  wiem.  Tak  jak  Matthew.  Może  mógłbyś  mi  powiedzieć,  dlaczego

ona  jest  w  moim  laboratorium"  zapytała  Miriam?.  "Dr  Janette  jest  z

bioinformatyki  obliczeniowej.  Powinna  być  w  pomieszczeniu  pełnym

komputerów, a nie oglądać próbówki."

"Podoba  mi  się  sposób,  w  jaki  działa  jej  mózg,"  powiedział  Chris,

wzruszając  ramionami.  "Ona  jest  graczem  i  widzi  wzory  w  wynikach  w

laboratorium,  które  reszta  z  nas  pomija.  Nigdy  nie  zrobiła  zaawansowanej

pracy w dziedzinie biologii. Kogo to obchodzi? Mam już po uszy biologów."

Chris  spojrzał  na  Matthew  i  Game  Boy  współpracujących  i  pokręcił

głową.

"Co jest?" Zapytałam.

"Matthew  marnuje  się  w  laboratorium  badawczym.  Twój  mąż

przynależy  do  sali  wykładowej.  Jest  urodzonym  nauczycielem."  Chris

poklepał Gallowglassa po ramieniu. "Zadzwoń do mnie, jeśli będziesz chciał

spotkać się w siłowni. Diana ma mój numer."

Chris  wrócił  do  pracy,  a  ja  zwróciłam  uwagę  na  Matthew.  Widziałam

tylko przebłyski tej strony mojego męża, gdy uczył Annie i Jacka w Londynie,

ale  Chris  miał  rację.  Matthew  używał  wszystkich  narzędzi  i  sztuczek

nauczyciela:

modelowanie,

pozytywne

wzmocnienie,

cierpliwość,

odpowiednią ilość pochwał, i szczyptę humoru.

"Dlaczego  nie  możemy  po  prostu  przetrzeć  powierzchni  ponownie?"

Zapytała  Game  Boy.  "Wiem,  że  będzie  z  DNA  myszy,  ale  jeśli  wybierzemy

nowe miejsce, może będzie inaczej."

"Być

może,"

powiedział

Matthew,

"ale

w

bibliotekach

średniowiecznych było dużo myszy. Wciąż, powinnaś przetrzeć to ponownie

po wzięciu próby."

Game Boy westchnęła i przytrzymała ręką.

"Głęboki  oddech,  Janette."  Matthew  kiwnął  zachęcająco  głową.  "Nie

spiesz się."

Z  wielką  starannością  Game  Boy  umieściła  igłę  tak  dobrze,  że  była

prawie niewidoczna w krawędzi pergaminu.

249

"Proszę bardzo", powiedział cicho Matthew. "Powoli i spokojnie."

"Zrobiłam to!" krzyknęła Game Boy. Możnaby pomyśleć, że podzieliła

atom. Były okrzyki wsparcia, przybite piątki, i mruknięcie Miriam "Wreszcie".

Ale  to  odpowiedź  Matthew  się  liczyła.  Game  Boy  odwróciła  się  do  niego  z

wyczekiwaniem.

"Eureka",  powiedział  Matthew,  z  szeroko  rozłożonymi  rękami.  Game

Boy  uśmiechnęła  się  szeroko.  "Dobrze,  Janette.  Zrobimy  z  ciebie  jeszcze

genetyka."

"Nie ma mowy. Wolałabym zbudować komputer z części zamiennych,

niż zrobić to jeszcze raz." Game Boy pozbyła się szybko swoich rękawiczek.

"Witaj, kochanie. Jak minął dzień?" Matthew wstał i pocałował mnie w

policzek.  Jedna  brew  się  uniosła,  gdy  spojrzał  na  Gallowglassa,  który  po

cichu, informował że wszystko było dobrze.

"Zobaczmy… Działałam trochę magią w Beinecke."

"Czy  mam  się  martwić?"  zapytał  Matthew,  wyraźnie  mając  na  myśli

spustoszenie, które mogą spowodować wiatr i ogień czarownicy.

"Nie,"  powiedziałam.  "Ale  mam  przewagę  w  sprawie  jednej  z

zaginionych stron z Ashmole 782."

"Szybko.  Możesz  opowiedzieć  mi  o  tym  w  drodze  do  lekarza"

powiedział, przesuwając swoją kartę przez czytnik.

"W  żadnym  razie  nie  spiesz  się  z  Dianą.  Tutaj  nie  ma  ciśnienia.  Sto

dwadzieścia  pięć  genów  wampira  zostało  już  zidentyfikowane  i  tylko

czterysta  do  zrobienia"  obwieściła  Miriam  jak  wychodziliśmy.  "Chris  będzie

liczył czas."

"Pięćset genów do zrobienia!" krzyknął Chris.

"Prognoza twojego genu jest daleko," odpowiedziała Miriam.

"Sto dolców, że tak nie jest." Chris spojrzał z nad raportu.

"To najlepsze, co możesz zrobić?" Miriam zacisnęła usta.

"Opróżnię  swoją  skarbonkę,  kiedy  wrócę  do  domu  i  dam  ci  znać,

Miriam," powiedział Chris. Usta Miriam drgnęły.

"Chodźmy",  powiedział  Matthew,  "zanim  zaczną  się  kłócić  o  coś

innego."

"Och, nie  kłócą  się,"  powiedział  Gallowglass,  trzymając  otwarte  drzwi

dla nas. "Oni flirtują".

250

Moja szczęka opadła. "Co sprawia, że tak myślisz?"

"Chris lubi nadawać ludziom pseudonimy." Gallowglass odwrócił się do

Matthew. "Chris nazywa cię Wolfmanem. A jak zwraca się do Miriam?"

Matthew pomyślał przez chwilę. "Miriam".

"Dokładnie." Gallowglass uśmiechnął się od ucha do ucha.

Matthew zaklął.

"Nie  musisz  niepokoić  się,  wujku.  Miriam  nie  poświęciła  uwagi

żadnemu człowiekowi od kiedy Bertrand został zabity."

"Miriam... i człowiek? "Matthew brzmiał na oszołomionego.

"Nic  z  tego  nie  będzie,"  Gallowglass  powiedział  uspokajająco,  gdy

otworzyły  się  drzwi  windy.  "Ona  oczywiście  złamie  serce  Chrisa,  ale  nie

możemy nic z tym zrobić."

Byłam  głęboko  wdzięczna  Miriam.  Teraz  Matthew  i  Gallowglass  mieli

kogoś jeszcze poza mną do zamartwiania się.

"Biedny  chłopiec".  Gallowglass  westchnął,  naciskając  przycisk,  który

zamknął  drzwi  windy.  Gdy  wychodziliśmy,  strzelił  palcami.  "Być  może  po

wszystkim będę z nim walczyć. Dobre cięgi zawsze oczyszczają umysł."

Kilka  dni  temu,  martwiłabym  się,  czy  wampiry  przeżyją  będąc  w  Yale

wśród  studentów  i  wykładowców.  Teraz  zastanawiałam  się,  czy  Yale

przetrwa wampiry.

Tłumaczenie: Fiolka2708

251

SIED

E EMNAŚCI

C E

Stanęłam  przed  lodówką,  wpatrując  się  w  wizerunki  naszych  dzieci,  z

rękami owiniętymi wokół mojego brzucha.

Kiedy minął wrzesień?

Trójwymiarowe  obrazy  z  ultrasonografu  dziecka  A  i  dziecka  B  –

Matthew  i  ja  postanowiliśmy  nie  poznawać  płci  naszej  dwójki  dzieci  –  były

niesamowite. Zamiast upiornych sylwetek jakie mogłam oglądać na zdjęciach

u  swoich  ciężarnych  przyjaciółek,  te  ujawniały  szczegółowe  rysy  twarzy  ze

zmarszczonymi  brwiami,  kciukami  wciśniętymi  w  usta,  doskonale  wygięte

wargi. Wyciągnęłam palec i dotknęłam nosa dziecka B.

Chłodne  ręce  prześlizgnęły  się  wokół  mnie  od  tyłu  i  wysokie,

muskularne  ciało  dostarczyło  mi  solidnego  podparcia  do  odpoczynku.

Matthew ucisnął lekko miejsce kilka centymetrów nad moją kością łonową.

„Nos  B  jest  dokładnie  tutaj  na  tym  zdjęciu,”  powiedział  miękko.  Jego

druga ręka spoczęła kawałek dalej na krągłości mojego brzucha. „Dziecko A

było tutaj.”

Staliśmy w milczeniu, podczas gdy łańcuch który zawsze łączył mnie z

Matthew,  poszerzył  się  przyjmując  te  dwie  jasne,  kruche  linki.  Od  miesięcy

wiedziałam, że dzieci Matthew – nasze dzieci – rosły we mnie. Ale nie  czułam

tego.  Teraz  wszystko  było  inne,  gdy  zobaczyłam  ich  twarze  skupione  na

ciężkiej pracy samo tworzenia.

„O  czym  myślisz?”  Zapytał  Matthew,  ciekawy  mojego  narastającego

milczenia.

„Nie myślę. Czuję.” A to co czułam było niemożliwe do opisania.

Jego śmiech był delikatny, jakby nie chciał zakłócać dzieciom snu.

„Z  nimi  jest  wszystko  w  porządku,”  zapewniłam  siebie.  „Normalnie.

Doskonale.”

„Są  całkowicie  zdrowe.  Ale  żadne  z  naszych  dzieci  nigdy  nie  będzie

normalne.  I  dziękuję  za  to  Bogu.”  Pocałował  mnie.  „Jakie  masz  plany  w

swoim terminarzu na dzisiaj?”

252

„Więcej  pracy  w  bibliotece.”  Mój  początkowy,  magiczny  trop,  który

obiecywał  przynajmniej  wyjawić  losy  zaginionej  strony  z  Księgi  Życia,

zamienił  się  w  tygodnie  ciężkiej,  naukowej  orki.  Lucy  i  ja  przez  cały  czas

pracowałyśmy nad odkryciem w jaki sposób manuskrypt Voynicha34 trafił w

ręce Anastazego Kirchera35, a następnie w posiadanie Uniwersytetu w Yale,

w  nadziei,  że  natrafimy  na  ślad  wizerunku  tajemniczego  drzewa,  który

przypominałby  ten  nałożony  na  obraz  Voynicha  przez  jedną  cenną  chwilę.

Rozbiłyśmy obóz w tej samej prywatnej salce, w której działał mój czar, tak

więc mogłyśmy pracować nie niepokojone przez rosnącą rzeszę studentów i

wykładowców, wykorzystujących przyległą czytelnię w Beinecke. Ślęczałyśmy

nad  listami  bibliotecznymi  i  indeksami  korespondencji  Kirchera,

przeczytałyśmy tuziny listów rozmaitych ekspertów ze Stanów i spoza granic

– bez konkretnych rezultatów.

„Pamiętasz co mówił lekarz o robieniu przerw?” Zapytał Matthew. Za

wyjątkiem zdjęć z USG, wizyta u lekarza była otrzeźwiająca. Doktor bębniła o

niebezpieczeństwach  przedwczesnego  porodu  i  wysokim  ciśnieniu,

konieczności nawadniania i potrzebie dodatkowego odpoczynku dla mojego

ciała.

„Ciśnienie mojej krwi jest w porządku.” Z tego co zrozumiałam, to było

największe  ryzyko:  kombinacja  odwodnienia,  zmęczenia  i  stresu,  mogła

spowodować nagły skok ciśnienia.

„Wiem.”  Za  monitorowanie  ciśnienia  mojej  krwi  był  odpowiedzialny

mój  mąż  wampir  i  Matthew  traktował  to  bardzo  poważnie.  „Ale  to  nie

oznacza, że musisz się forsować.”

„To  jest  dwudziesty  piąty  tydzień  mojej  ciąży,  Matthew.  Jest  prawie

październik.”

„O tym również wiem.”

34  Manuskrypt  Voynicha – pergaminowa księga  oprawiona  w  skórę,  składająca  się  pierwotnie  ze  136

dwustronnie zapisanych welinowych kart (czyli 272 stron; do dziś przetrwało 120 kart) formatu 15 na 22,5 cm

(6 × 9 cali), pokrytych rysunkami, wykresami i niezrozumiałym pismem. Swoją nazwę zawdzięcza Wilfriedowi M.

Voynichowi (pol. Michał  Wojnicz),  Amerykaninowi  polskiego  pochodzenia,  antykwariuszowi  i  kolekcjonerowi,

który  w  roku 1912nabył  rękopis  od  ojców jezuitów z Willi  Mondragone we Frascati koło Rzymu.  Do

dziś manuskrypt uchodzi  za  jeden  z  najbardziej  tajemniczych  rękopiśmiennych  zabytków  średniowiecza,

ponieważ  jego  autor, pismo oraz  język  do  dziś  pozostają  nieznane.  Pierwsza  podobizna  (faksymile)  rękopisu została wydana w 2005 roku[1].

35  Athanasius  Kircher (ur. 2  maja 1602 w Geisa,  zm. 27  listopada 1680 w Rzymie)  –  niemiecki teolog i jezuita, wynalazca i konstruktor, znawca języków orientalnych, badacz hieroglifów egipskich, medyk i teoretyk muzyki.

Autor ponad 40 książek i 2000 listów.

253

Po pierwszym października lekarz mnie uziemi. Jeśli mamy pozostać w

New Haven, gdzie moglibyśmy kontynuować pracę, jedynym sposobem żeby

dostać  się  do  Biblioteki  Bodlejańskiej  była  kombinacja  połączeń  łodzią,

samolotem i samochodem. Nawet teraz nie mogłam lecieć samolotem dłużej

niż trzy godziny.

„Wciąż możemy dostarczyć cię do Oxfordu samolotem.” Matthew znał

moje  obawy.  „Trzeba  by  się  zatrzymać  w  Montrealu,  potem  w  Nowej

Funlandii,  na  Islandii  i  w  Irlandii,  ale  jeśli  musisz  dostać  się  do  Londynu,

możemy to zorganizować.” Wyraz jego twarzy sugerował, że on i ja możemy

mieć  różne  pomysły  co  do  okoliczności  mojej  podróży  przez  Atlantyk  w  tej

grze w klasy. „Oczywiście, jeśli wolisz, możemy udać się do Europy teraz.”

„Nie mnóżmy problemów.” Odepchnęłam się od niego. „Opowiedz mi

o swoim dniu.”

„Chris i Miriam twierdzą, że mają nowe podejście do zrozumienia genu

krwawego szału,” powiedział. „Planują przetrząsnąć mój genom w oparciu o

jedną  z  teorii  Marcusa  o  nie  zakodowanym  DNA.  Ich  obecna  hipoteza  jest

taka, że może zawierać wyzwalacze które kontrolują w jaki sposób i w jakim

stopniu krwawy szał manifestuje się u danej osoby.”

„To jest śmieciowe DNA Marcusa – dziewięćdziesiąt osiem procent nie

koduje białka, prawda?” Wzięłam butelkę z lodówki i odkręciłam korek żeby

okazać moje przywiązanie do nawadniania.

„To  prawda.  Jestem  wciąż  przeciwny  tej  myśli,  ale  dowody  które

zebrali  razem  są  przekonujące,”  Matthew  spojrzał  cierpko.  „Naprawdę

jestem skamieniałością Mendla, jak powiedział Chris.”

„Tak,  ale  jesteś  moją  skamieniałością  Mendla,”  powiedziałam.

Matthew  roześmiał  się.  „A  jeśli  hipoteza  Marcusa  jest  prawdziwa,  to  co  to

oznacza jeśli chodzi o znalezienie lekarstwa?”

Jego  uśmiech  zamarł.  „To  może  oznaczać,  że  nie  ma  lekarstwa  –  że

krwawy  szał  jest  dziedziczony  genetycznie  w  odpowiedzi  na  mnóstwo

czynników.  Może  być  znacznie  łatwiej  leczyć  chorobę  z  pojedynczą,

jednoznaczną przyczyną, jak bakteria czy pojedyncza mutacja genu.”

„Czy  zawartość  mojego  genomu  pomoże?”  Było  wiele  dyskusji  na

temat  dzieci  odkąd  miałam  zdjęcia  z  USG  i  spekulacji  na  temat  tego  jaki

wpływ  ma  krew  czarownicy  –  prządki  w  szczególności  –  na  gen  krwawego

254

szału.  Nie  chciałam  aby  moje  dzieci  były  przedmiotem  eksperymentów,

zwłaszcza  widząc  przerażające  laboratorium  Benjamina,  ale  nie  miałam

żadnych obiekcji aby dołożyć kęs do postępu naukowego.

„Nie  chcę  żeby  twoje  DNA  było  przedmiotem  dalszych  badań

naukowych.”  Matthew  patrzył  przez  okno.  „Nigdy  nie  powinienem  brać  od

ciebie tej próbki w Oxfordzie.”

Zdusiłam  westchnienie.  Każdy  ciężko  wywalczony  kawałek  wolności,

który  Matthew  mi  przyznawał  był  obarczony  świadomością  jakiego  wysiłku

dokonał  aby  nie  udusić  mnie  swoim  instynktem  posiadania,  jego

apodyktyczne  cechy  musiały  znaleźć  nowe  ujście.  To  było  jak  oglądanie

kogoś,  kto  chciał  zatamować  szalejącą  rzekę.  A  niezdolność  Matthew  do

zlokalizowania  Benjamina  i  uwolnienia  czarownicy  z  więzienia,  tylko

pogarszała  sprawę.  Każda  wskazówka  jaką  Matthew  otrzymywał  na  temat

bieżącej lokalizacji Benjamina, prowadziła donikąd, zupełnie jak moje próby

wyśledzenia  brakujących  stron  w  Ashmole  782.  Zanim  zdążyłam  się  z  nim

zmierzyć,  zadzwonił  mój  telefon.  Była  to  charakterystyczna  melodia  –

początkowe takty „Sympathy for the Devil”36 – której jeszcze nie udało mi się

zmienić. Gdy telefon był zaprogramowany, ktoś miał nieodwołalnie dołączyć

do listy moich kontaktów.

„Dzwoni   twój  brat.”  Dźwięk  głosu  Matthew  był  zdolny  zamrozić  Old

Faithgul37.

„Czego

chcesz,

Baldwin?”

Nie

było

potrzeby

wstawiania

grzecznościowych wstępów.

„Twój bark wiary rani mnie, siostro.” Baldwin roześmiał się. „Jestem w

Nowym  Jorku.  Myślałem,  że  może  przyjadę  do  New  Haven  i  sprawdzę  czy

twoje kwatery są odpowiednie.”

Wampirzy  słuch  Matthew  czynił  moją  konwersację  z  Baldwinem

całkowicie  słyszalną.  Przekleństwo,  które  wymówił  w  odpowiedzi  na  słowa

swojego brata było iście piekielne.

36 „Sympathy for the Devil” – piosenka z repertuaru brytyjskiego zespołu rockowego The Rolling Stones.

37    Old  Faithful – gejzer położony  w Parku  Narodowym  Yellowstone w amerykańskim stanie Wyoming.  Old

Faithful  nie  jest  ani  największym  ani  najbardziej  regularnie  wybuchającym  gejzerem  w  parku,  jednak  jest jednym  z  najpopularniejszych,  ponieważ  wybucha  regularnie  i  najczęściej  z  wszystkich  dużych  gejzerów.  Jego nazwa,  która  dosłownie  oznacza  „stary  wierny”,  została  nadana  mu  przez  ekspedycję  w  1870  roku  i

odzwierciedla fakt, że erupcje gejzera są dość dokładnie przewidywalne.

255

„Matthew  jest  ze  mną.  Gallowglass  i  Miriam  mieszkają  jeden  blok

dalej.  Zajmij  się  swoimi  sprawami.”  Odciągnęłam  telefon  od  ucha,  chcą  się

rozłączyć.

„Diana.”  Głos  Baldwina  dotarł  nawet  do  mojego  ograniczonego

ludzkiego ucha.

Przyłożyłam słuchawkę z powrotem do ucha.

„Jest  inny  wampir  pracujący  w  laboratorium  Matthew  –  teraz  używa

nazwiska Richard Bellingham.”

„Tak.” Moje oczy powędrowały w stronę Matthew, który stał pozornie

zrelaksowany przy oknie – lekko rozstawione nogi, ręce skrzyżowane za jego

plecami. Była to postawa wyrażająca gotowość.

„Uważaj  w  jego  pobliżu.”  Baldwin  zniżył  głos.  „Nie  chcesz  żebym

musiał wydać Matthew polecenie wydalenia Bellinghama. Ale zrobię to bez

wahania,  jeśli  uznam,  że  posiada  informacje,  które  mogą  okazać  się…

kłopotliwe dla… rodziny.”

„Wie,  że  jestem  czarownicą.  I  że  jestem  w  ciąży.”  Było  oczywiste,  że

Baldwin  wiedział  bardzo  dużo  o  naszym  życiu  w  New  Haven.  Ukrywanie

prawdy nie miało sensu.

„Każdy  wampir  w  tym  prowincjonalnym  miasteczku  wie.  I  podróżują

do Nowego Jorku. Często.” Baldwin zawahał się. „W mojej rodzinie, jeśli ktoś

zrobi bałagan,  musi go  posprzątać  –  albo  zrobi  to  Matthew.  Takie  są  twoje

opcje.”

„To zawsze przyjemność usłyszeć to od ciebie,  bracie. ” Baldwin jedynie

się roześmiał. „To wszystko, mój panie?”

„Raczej,  monsieur. Czy chcesz żebym tam przyjechał i odświeżył twoją

pamięć na temat prawa i etykiety wampirów?”

„Nie,” odpowiedziałam, wypluwając to słowo.

„Dobrze. Powiedz Matthew, żeby przestał blokować moje połączenia,

a nie będziemy musieli powtarzać tej rozmowy.”

Rozmowa została przerwana.

„To p…” zaczęłam.

Matthew wyrwał telefon z mojej dłoni i rzucił przez pokój. Przedmiot

wydał  satysfakcjonujący  dźwięk  tłuczonego  szkła,  gdy  trafił  w  gzyms

256

zapomnianego kominka. Potem jego ręce ostrożnie objęły moją twarz, jakby

moment agresji przed tym, był fatamorganą.

„Teraz będę musiała dostać inny telefon.” Spojrzałam w burzowe oczy

Matthew. Były niezawodnym źródłem informacji o stanie jego umysłu: jasno

szare, gdy był na luzie, stawały się zielone kiedy jego źrenice rozszerzały się z

emocji  i  rozmazane  z  wyjątkiem  zielonych  obwódek  jego  tęczówek.  W  tym

momencie szary i zielony walczyły o władzę.

„Z  całą  pewnością  Baldwin  dostarczy  tu  jeden  zanim  dzień  się

skończy.” Matthew skupił uwagę na pulsie na moim gardle.

„Miejmy  nadzieję,  że  twój  brat  nie  będzie  chciał  dostarczyć  go

osobiście.”

Oczy Matthew powędrowały do moich ust. „Nie jest moim bratem. On

jest  twoim bratem.”

„Witajcie w domu!” Zagrzmiał Gallowglass, jego radosny głos rozniósł

się po holu na parterze.

Pocałunek  Matthew  był  twardy  i  wymagający.  Dałam  mu  to  czego

potrzebował, celowo zmiękczyłam mój kręgosłup i moje usta, tak żeby mógł

poczuć, że przynajmniej w tym momencie, jest w ataku.

„Och.  Przepraszam.  Może  wrócę  później?”  Powiedział  Gallowglass  ze

schodów.  Potem  jego  nozdrza  się  rozszerzyły,  gdy  wyczuł  przytłaczający

zapach goździków od mojego męża. „Coś nie tak, Matthew?”

„Nic  nie  mogłoby  tego  naprawić,  tylko  nagła  i  pozornie  przypadkowa

śmierć Baldwina,” powiedział ponuro Matthew.

„Zatem sprawy mają się jak zwykle. Myślałem, że może chcesz żebym

odprowadził cioteczkę do biblioteki.”

„Dlaczego?” Zapytał Matthew.

„Miriam  dzwoniła.  Jest  w  złym  nastroju  i  chce  żebyś  oderwał  się  od

majtek  Diany  i  znalazł  się  w  jej  laboratorium.”  Gallowglass  sprawdził  swoją

dłoń. Była pokryta pismem. „Tak. Tak dokładnie powiedziała.”

„Wezmę torebkę,” mruknęłam, odsuwając się od Matthew.

„Cześć,  Jabłko  i  Fasolka.”  Gallowglass  wpatrywał  się  zamroczony  w

zdjęcia na lodówce. Twierdził, że nazywanie ich dzieckiem A i B jest poniżej

ich  godności,  dlatego  nadał  im  przezwiska.  „Fasola  ma  palce  babci.

Zauważyłeś, Matthew?”

257

Gallowglass zachował lekki nastrój i przekomarzał się podczas naszego

spaceru  do  kampusu.  Matthew  towarzyszył  nam  do  Beinecke,  jakby

spodziewał  się,  że  Baldwin  wyrośnie  z  chodnika  przed  nami  z  nowym

telefonem i okropnymi ostrzeżeniami.

Z  uczuciem  ulgi  otworzyłam  drzwi  do  naszego  pokoju  badawczego,

zostawiając de Clermontów za sobą.

„Nigdy nie widziałam takiego zagmatwanego pochodzenia!” Krzyknęła

Lucy, gdy się pojawiłam. „Tak więc John Dee posiadał Voynicha?”

„Dokładnie  tak.”  Położyłam  swój  blok  papieru  i  ołówek.  Poza  moja

magią  były  to  jedyne  rzeczy,  które  nosiłam.  Szczęśliwie  moja  moc  nie

uruchamiała wykrywaczy metali.  „Dee dał  Voynicha  cesarzowi  Rudolfowi w

zamian  za  Ashmole  782.”  Tak  naprawdę  było  to  trochę  bardziej

skomplikowane, jak często bywało w przypadku, gdy Gallowglass i Matthew

brali udział w przeniesieniu własności.

„W manuskrypcie z Biblioteki Bodlejańskiej brakuje trzech stron?” Lucy

opierała  głowę  na  dłoniach  i  patrzyła  w  dół  na  notatki,  wycinki  i

porozrzucaną korespondencję na stole.

„Edward  Kelley  usunął  te  strony  zanim  Ashmole  782  został  odesłany

do  Anglii.  Kelley  umieścił  je  tymczasowo  wewnątrz  Voynicha  na

przechowanie.  W  pewnym  momencie  oddał  dwie  z  tych  stron.  Ale  jedną

zatrzymał  dla  siebie  –  stronę  z  iluminacją  drzewa.”  To  naprawdę  było

niewiarygodnie zaplątane.

„Więc  to  musiał  być  Kelley,  który  przekazał  Voynicha  –  wraz  z

wizerunkiem  drzewa  –  botanikowi  cesarza  Rudolfa,  Jacobusowi  de

Tepeneczowi38, którego podpis widnieje na pierwszym foliale.” Czas sprawił,

że atrament wyblakł, ale Lucy pokazała mi zdjęcie zrobione w ultrafiolecie.

„Prawdopodobnie,” stwierdziłam.

„A po botaniku, właścicielem był alchemik?” Naniosła jakieś adnotacje

na  osi  czasu  Voynicha.  Patrzyłam  na  lekki  bałagan  utworzony  z  naszych

skreśleń i dopisków.

38 Jakub de Tepenec był wędrownym lekarzem i specjalistą od roślin leczniczych. Żył w siedemnastym wieku, a

jego mikstury były szeroko znane. W 1608 roku został wezwany do Pragi przez cesarza Rudolfa Drugiego, który

słynął ze wspierania naukowców.

258

„Georg  Baresch39.  Nie  mogłam  znaleźć  zbyt  wiele  na  jego  temat.”

Przeglądałam swoje własne notatki. „Baresch przyjaźnił się z de Tepeneczem,

i Marci40 nabył Voynicha od niego.”

„Manuskrypt Voynicha zawiera ilustracje dziwnej flory, co z pewnością

zaintrygowałoby botanika – nie wspominając o iluminacji drzewa z Ashmole

782. Ale dlaczego alchemik miałby się tym interesować?” Zapytała Lucy.

„Ponieważ  niektóre  ilustracje  Voynicha  przypominają  alchemiczną

aparaturę.  Składniki  i  procesy  potrzebne  do  stworzenia  kamienia

filozoficznego  były  zazdrośnie  strzeżonymi  sekretami  i  alchemicy  często

ukrywali  je  w  symbolach:  roślin,  zwierząt,  nawet  ludzi.”  Księga  Życia

zawierała potężną mieszankę realizmu i symboliki.

„I  Athanasius  Kircher  był  zainteresowany  zarówno  słowami  jak  i

symbolami.  To  dlatego  uważasz,  że  mógłby  być  zainteresowany  także

iluminacją drzewa, tak samo jak Voynich,” powiedziała Lucy powoli.

„Tak.  To  dlatego  zaginiony  list  o  którym  Georg  Baresch  twierdzi,  że

wysłał  do  Kirchera  w  1637  roku  jest  tak  istotny.”  Przesunęłam  teczkę  w  jej

kierunku.  „Ekspert  od  Kirchera,  którego  znam  ze  Stanford,  jest  w  Rzymie.

Ona  zgłosiła  się  na  ochotnika  do  pracy  w  archiwach  Papieskiego

Uniwersytetu  Gregoriańskiego,  gdzie  przechowywana  jest  większość

korespondencji Kirchera i powęszyła gdzie się dało. Przysłała mi transkrypcję

późniejszego listu od Barescha do Kirchera z roku 1639. Ponownie odwołuje

się  do  ich  wymiany,  ale  Jezuici  powiedzieli  jej,  że  oryginalnego  listu  nie

można odnaleźć.”

„Kiedy bibliotekarze mówią, że ‘coś zaginęło’, zawsze zastanawiam się

czy to prawda,” narzekała.

„Ja też.” Pomyślałam z ironią o moich doświadczeniach z Ashmole 782.

Lucy  otworzyła  folder  i  jęknęła.  „To  jest  po  łacinie,  Diana.  Będziesz

musiała mi opowiedzieć o czym mówi.”

„Baresch myślał, że Kircher może być w stanie rozszyfrować tajemnice

Voynicha.  Kircher  pracował  nad  egipskimi  hieroglifami.  To  uczyniło  go

39  Georg  Baresch  Jiří  Bareš  (1585–1662)  –  czeski  kolekcjoner  antyków  z  Pragi,  znany  ze  swoich  powiązań  z manuskryptem Voynicha.

40  Po  śmierci  Berescha  manuskrypt  został  oddany  jego  przyjacielowi,  Janowi  Markowi  Marciemu  (Johannes

Marcus  Marci),  ówczesnemu  rektorowi Uniwersytetu  Karola  w  Pradze.  Marci  natychmiast  wysłał  księgę  do

Kirchera,  swego  długoletniego  przyjaciela  i  korespondenta.  List  towarzyszący,  który  Marci  przesłał  wraz  z manuskryptem w 1666 roku, jest dołączony do księgi do dnia dzisiejszego.

259

międzynarodową sławą i ludzie przysyłali do niego tajemnicze teksty i pisali

jak  świat  długi  i  szeroki,”  wyjaśniłam.  „Aby  wzbudzić  większe

zainteresowanie  Kirchera,  Baresch  przekazał  mu  częściowe  transkrypcje

Voynicha do Rzymu w 1637 i ponownie w 1639 roku.”

„Brak jednak szczególnej wzmianki o drzewie,” powiedziała Lucy.

„Nie.  Ale  wciąż  jest  możliwe,  że  Baresch  wysłał  to  Kircherowi  jako

dodatkową przynętę. To jest znacznie wyższej jakości niż zdjęcia Voynicha.”

Usiadłam  z  powrotem  w  fotelu.  „Obawiam  się,  że  to  najdalej  jak  mogłam

dotrzeć. Co odkryłaś na temat sprzedaży książki, gdzie Wilfrid Voynich nabył

rękopis?”

Jak  tylko  Lucy  otworzyła  usta,  żeby  odpowiedzieć,  bibliotekarka

zapukała do drzwi i weszła.

„Pani  mąż  telefonuje,  profesor  Bishop.”  Spojrzała  na  mnie  z

dezaprobatą.  „Proszę  mu  powiedzieć,  że  nie  jesteśmy  hotelową  centralą

telefoniczną i zwykle nie odbieramy telefonów za naszych gości.”

„Przepraszam,”  odparłam,  wydostając  się  z  fotela.  „Miałam  dziś

wypadek  z  moim  telefonem  komórkowym.  Mój  mąż  jest  trochę…  er,

nadopiekuńczy.”  Przepraszającym  gestem  wskazałam  na  moje  zaokrąglone

kształty.

Bibliotekarka spojrzała nieco łagodniej i wskazała na telefon na ścianie,

który miał jedno migające światełko. „Proszę użyć tego.”

„W jaki sposób Baldwin trafił tu tak szybko?” Zapytałam Matthew, gdy

tylko nawiązałam połączenie. To była jedyna rzecz, która mogła sprawić, że

Matthew  zatelefonował  pod  główny  numer  biblioteki.  „Przyleciał

helikopterem?”

„To  nie  Baldwin.  Odkryliśmy  coś  dziwnego  na  obrazie  chemicznego

ślubu z Ashmole 782.”

„Jak dziwnego?”

„Przyjdź i zobacz. Wolałbym nie mówić o tym przez telefon.”

„Będę  tam.”  Odwiesiłam  słuchawkę  i  odwróciłam  się  do  Lucy.

„Przepraszam,  Lucy,  ale  muszę  iść.  Mój  mąż  chce  żebym  mu  pomogła  z

jakimś problemem u niego w laboratorium. Możemy kontynuować później?”

„Oczywiście,” odpowiedziała.

260

Zawahałam się. „Chciałabyś pójść ze mną? Mogłabyś poznać Matthew

– i zobaczyć stronę z Ashmole 782.”

„Jedną  z  zaginionych  kartek?”  Natychmiast  poderwała  się  z  krzesła.

„Daj mi chwilę i spotkamy się na górze.”

Pędząc na zewnątrz, wbiegłyśmy prosto na mojego ochroniarza.

„Zwolnij, cioteczko. Nie chcesz chyba powytrząsać dzieci.” Gallowglass

chwycił mój łokieć i trzymał do czasu, aż stanęłam na nogi, a potem spojrzał

na moją drobną towarzyszkę. „Wszystko w porządku, panienko?”

„J-ja?”  Wyjąkała  Lucy,  wyciągając  szyję  żeby  nawiązać  kontakt

wzrokowy z wielkim Gaelem. „Wszystko dobrze.”

„Tylko  sprawdzam.  Jestem  tak  duży  jak  galeon  pod  pełnymi  żaglami.

Zderzenie ze mną może posiniaczyć mężczyznę dużo większego niż ty.”

„To  siostrzeniec  mojego  męża,  Gallowglass.  Gallowglass,  Lucy

Meriweather.  Ona  idzie  z  nami.”  Po  tym  pospiesznym  wprowadzeniu,

skierowałam się w stronę Kline Biology Tower, moja torba obijała się o moje

biodro. Po kilku niezdarnych krokach, Gallowglass zabrał torbę i przeniósł na

własne ramię.

„Nosi twoje książki?” Wyszeptała Lucy.

„I  zakupy,”  odszepnęłam.  „Nosiłby  również  mnie,  gdybym  mu

pozwoliła.”

Gallowglass parsknął.

„Szybciej,”  powiedziałam,  moje  znoszone  trampki  piszczały  na

wypolerowanej podłodze budynku, w którym pracowali Matthew i Chris.

W drzwiach do laboratorium Chrisa, wsunęłam do czytnika moją kartę

ID  i  drzwi  się  otworzyły.  Miriam  czekała  na  nas  wewnątrz,  patrząc  na

zegarek.

„Czas!” Zawołała. „Wygrałam. Ponownie. Dziesięć dolarów, Roberts.”

Chris  jęknął.  „Byłem  pewien,  że  Gallowglass  ją  spowolni.”

Laboratorium  było  dzisiaj  ciche,  pracowała  zaledwie  garstka  ludzi.

Pomachałam  Beaker.  Była  tam  również  Scully,  która  stała  obok  Muldera  i

cyfrowej wagi.

„Przepraszam  za  przerywanie  twoich  poszukiwań,  ale  chciałem  żebyś

natychmiast się dowiedziała co odkryliśmy.”

Matthew spojrzał na Lucy.

261

„Matthew,  to  jest  Lucy  Meriweather.  Pomyślałam,  że  Lucy  powinna

zobaczyć stronę z Ashmole 782, gdyż spędza tyle czasu na poszukiwanie jej

rodzeństwa,” wyjaśniłam.

„To przyjemność, Lucy. Chodź i zobacz co pomagasz Dianie odnaleźć.”

Wyraz  twarzy  Matthew  zmienił  się  z  ostrożnego  na  powitalny,  skinął  w

kierunku Scully i Muldera. „Miriam, możesz zarejestrować Lucy jako gościa?”

„Zrobione.”  Miriam  klepnęła  Chrisa  w  ramię.  „Wpatrywanie  się  w

mapę  chromosomów  donikąd  cię  nie  zaprowadzi,  Roberts.  Zrób  sobie

przerwę.”

Chris cisnął swoim piórem. „Potrzebujemy więcej danych.”

„Jesteśmy  naukowcami.  To  oczywiste,  że  potrzebujemy  więcej

danych.” Powietrze między Miriam i Chrisem brzęczało od napięcia. „Tak czy

siak, chodź i spójrz na ładny obrazek.”

„Och,  w  porządku,”  zrzędził  Chris,  posyłając  Miriam  zakłopotany

uśmiech.

Iluminacja  alchemicznego  ślubu  stała  na  drewnianym  stojaku.  Bez

względu na to jak często to widziałam, obraz zawsze mnie zdumiewał – nie

dlatego,  że  personifikacja  siarki  i  rtęci  wyglądała  jak  Matthew  i  ja.  Tyle

szczegółów  otaczało  chemiczną  parę:  skalisty  pejzaż,  goście  weselni,

mityczne  i  symboliczne  stworzenia,  będące  świadkami  ceremonii,  feniks,

który  obejmował  scenę  płonącymi  skrzydłami.  Obok  strony  było  coś,  co

wyglądało jak cienka, metalowa listwa ze skalą z pustą kartką pergaminu na

tacy.

„Scully powie nam, co odkryła.” Matthew ustąpił studentce pola.

„Ta rozświetlona strona jest zbyt ciężka,” powiedziała Scully, mrugając

oczami  za  grubymi  soczewkami  okularów.  „Cięższa,  niż  pojedyncza  strona

powinna być, mam na myśli.”

„Obie z Sarą myślałyśmy, że to było ciężkie.” Spojrzałam na Matthew.

„Pamiętasz  jak  dom  po  raz  pierwszy  dał  nam  stronę  w  Madison?”

Przypomniałam mu szeptem.

Przytaknął.  „Być  może  jest  coś,  czego  wampiry  nie  mogą  dostrzec.

Nawet  teraz,  gdy  zobaczyłem  dowody  Scully,  strona  jest  dla  mnie  całkiem

normalna.”

262

„Zamówiłam  trochę  papieru  welinowego  zrobionego  z  tradycyjnego

pergaminu,”  powiedziała  Scully.  „Dotarł  dziś  rano.  Przycięłam  kartki  to

takiego samego rozmiaru – dziewięć cali na jedenaście i pół – i zważyłam je.

Może  mieć  pan  resztki  profesorze  Clairmont.  Wszyscy  możemy  nabrać

trochę praktyki w śledztwie, które prowadzimy.”

„Dziękuję,  Scully.  Dobry  pomysł.  I  weźmiemy  partię  próbek

współczesnego pergaminu dla porównania,” odrzekł Matthew z uśmiechem.

„Jak widać,” podjęła Scully, „nowy pergamin waży nieco ponad uncję i

pół.  Kiedy  ważyłam  stronę  profesor  Bishop  po  raz  pierwszy,  ważyła

trzynaście  uncji  -  tyle  co  około  dziewięć  arkuszy  zwykłego  papieru.”  Scully

usunęła  świeży  arkusz  z  cielęcej  skóry  i  położyła  na  jego  miejsce  stronę  z

Ashmole 782.

„Waga  tuszu  nie  może  być  przyczyną  tej  rozbieżności.”  Lucy  założyła

swoje własne okulary, żeby lepiej widzieć cyfrowy czytnik. „I pergamin użyty

w Ashmole 782 wygląda również na cieńszy.”

„To  połowa  grubości  welinu.  Zmierzyłam  to.”  Scully  odsunęła  swoje

okulary na miejsce.

„Ale  Księga  Życia  ma  więcej  niż  sto  stron  –  prawdopodobnie  blisko

dwieście.”  Dokonałam  szybkich  obliczeń.  „Jeśli  pojedyncza  strona  waży

trzynaście uncji, to cała książka waży blisko 60 kg.”

„To  nie  wszystko.  Strona  nie  waży  zawsze  tyle  samo,”  powiedział

Mulder.  Wskazał  na  skalę  cyfrowego  czytnika.  „Proszę  spojrzeć  profesorze

Clairmont. Waga ponownie spadła. Teraz obniżyła się o siedem uncji.” Wziął

podkładkę do pisania z klipsem i zanotował wagę oraz czas.

„To  się  waha  losowo  przez  cały  ranek,”  powiedział  Matthew.  „Na

szczęście,  Scully  miała  dobre  przeczucie  żeby  zostawić  stronę  na  wadze.

Gdyby usunęła ją natychmiast, przegapilibyśmy to.”

„To  nie  było  celowe.”  Scully  poczerwieniała  i  zniżyła  głos.  „Musiałam

skorzystać z toalety. Kiedy wróciłam, waga wzrosła o cały funt.”

„Jaki  jest  twój  wniosek,  Scully?”  Zapytał  Chris  swoim  nauczycielskim

głosem.

„Nie  mam  żadnego,”  powiedziała  wyraźnie  sfrustrowana.  „Pergamin

nie może stracić na wadze i ponownie ją odzyskać. Jest martwy. Wszystko co

obserwuję jest niemożliwe!”

263

„Witamy  w  świecie  nauki,  moja  przyjaciółko,”  powiedział  Chris  w

uśmiechem. Zwrócił się do towarzysza Scully. „A co z tobą Mulder?”

„Strona  jest  wyraźnie  jakiegoś  rodzaju  magicznym  pojemnikiem.

Istnieją inne strony wewnątrz. Jego waga zmienia się, gdyż wciąż jest w jakiś

sposób  połączony  z  resztą  manuskryptu.”  Mulder  rzucił  spojrzenie  w  moim

kierunku.

„Myślę, że masz rację, Mulder,” powiedziałam, uśmiechając się.

„Powinniśmy zostawić to tu gdzie jest i rejestrować wagę co piętnaście

minut. Może pojawi się jakiś wzór,” zasugerował Mulder.

„Brzmi jak plan.” Chris spojrzał na Muldera z aprobatą.

„Więc,  profesor  Bishop,”  powiedział  Mulder  ostrożnie,  „naprawdę

myślisz, że istnieją inne strony wewnątrz tej jednej?”

„Jeśli  tak,  to  zrobiłoby  z  Ashmole  782  palimpsest,”  rzekła  Lucy,  jej

wyobraźnia iskrzyła. „Magiczny palimpsest.”

Moje  wnioski  z  dzisiejszych  wydarzeń  w  laboratorium,  były  takie,  że

ludzie są o wiele mądrzejsi niż my istoty o nich myślimy.

„To   jest  palimpsest,”  potwierdziłam.  „Ale  nigdy  nie  myślałam  o

Ashmole 782 jak o – jak ty to nazwałeś Mulder?”

„Magiczny pojemnik,” powtórzył, wyglądając na zadowolonego.

Wiedzieliśmy już, że Ashmole 782 jest cenny ze względu na zawarty w

nim  tekst  i  informacje  genetyczne.  Jeśli  Mulder  ma  rację,  nie  mieliśmy

pojęcia co jeszcze może w nim być.

„Czy wyniki DNA z pobranych kilka tygodni temu próbek, wróciły już z

laboratorium, Matthew?”

Może  gdybyśmy  wiedzieli  z  jakiej  istoty  zrobiony  jest  welin,  rzuciłoby

to nieco światła na sytuację.

„Chwila.  Usunąłeś  kawałek  tego  manuskryptu  i  poddałeś  go  analizie

chemicznej?” Lucy spojrzała przerażona.

„Tylko mały fragment z rdzenia strony. Zainstalowaliśmy mikroskopijną

sondę  na  krawędzi  strony.  Nie  zobaczysz  dziureczki,  którą  zrobiła  –  nawet

pod lupą,” zapewnił ją Matthew.

„Nigdy nie słyszałam o czymś takim,” powiedziała Lucy.

264

„To  dlatego,  że  profesor  Clairmont  opracował  technologię  i  nie

podzielił  się  nią  z  resztą  klasy.”  Chris  spojrzał  na  Matthew  z  dezaprobatą.

„Ale zamierzamy to zmienić, prawda Matthew?”

„Najwyraźniej,” odparł Matthew.

Miriam  wzruszyła  ramionami.  „Poddaj  się  Matthew.  Używaliśmy  tego

od  lat  do  pobierania  próbek  DNA  ze  wszystkich  rodzajów  tkanek  miękkich.

Już czas żeby ktoś inny się tym pobawił,” powiedziała.

„Zostawiamy stronę tobie, Scully.” Chris przechylił głowę w inną stronę

laboratorium w wyraźnej zachęcie do podjęcia konwersacji.

„Mogę jej dotknąć?” Zapytała Lucy z oczami wlepionymi w stronę.

„Oczywiście.  Mimo  wszystko  przecież  przetrwała  wszystkie  te  lata,”

powiedział Matthew. „Mulder, Scully, możecie pomóc pannie Meriweather?

Daj nam znać, gdy będziesz gotowa żeby wyjść, Lucy, a odprowadzimy cię z

powrotem do pracy.”

Bazując na pożądliwym wyrazie twarzy Lucy, mieliśmy mnóstwo czasu

na rozmowy.

„O  co  chodzi?”  Zapytałam  Chrisa.  Teraz,  gdy  był  z  dala  od  swoich

studentów, Chris wyglądał, jakby miał złe wieści.

„Jeżeli  mamy  dowiedzieć  się  czegoś  o  krwawym  szale,  potrzebujemy

więcej  danych,”  powiedział  Chris.  „I  zanim  coś  powiesz,  Miriam,  ja  nie

krytykuję tego co ty i Matthew zdołaliście odkryć. To jest tak dobre, jak tylko

może być, skoro większość waszego DNA pochodzi od dawna nie żyjących –

lub  nieumarłych.  Ale  DNA  z  czasem  ulega  zniszczeniu.  A  my  potrzebujemy

opracować mapy genetyczne demonów i czarownic i sekwencje ich genów,

jeśli chcemy dojść do wniosku, co cię wyróżnia.”

„W  takim  razie  mamy  więcej  danych,”  odpowiedziałam  z  ulgą.

„Myślałam, że to poważne.”

„Bo jest,” powiedział ponuro Matthew. „Jednym z powodów dlaczego

mapy  genetyczne  demonów  i  czarownic  są  niekompletne,  jest  to  że  nie

mamy  dobrej  drogi,  aby  zdobyć  próbki  DNA  od  żywych  dawców.  Amira  i

Hamish  byli  zachwyceni  swoim  wolontariatem,  podobnie  jak  niektórzy

bywalcy hotelu Amiry, z zajęć jogi w Old Lodge.”

265

„Ale  gdybyś  poprosił  o  próbki  z  szerszego  przekroju  stworzeń,

musiałbyś  odpowiedzieć  na  pytania  w  jaki  sposób  ten  materiał  zostanie

użyty.” Teraz zrozumiałam.

„Mamy  inny  problem,”  powiedział  Chris.  „Po  prostu  nie  mamy

wystarczająco  dużo  materiału  DNA  z  linii  krwi  Matthew,  żeby  ustalić

rodowód,  który  powiedziałby  nam  w  jaki  sposób  krwawy  szał  jest

dziedziczony. Są tam próbki Matthew, jego matki i Marcusa Whitmora – to

wszystko.”

„Dlaczego  nie  wyślemy  Marcusa  do  Nowego  Orleanu?”  Miriam

zapytała Matthew.

„Co jest w Nowym Orleanie?” Zapytał Chris ostro.

„Dzieci Marcusa,” powiedział Gallowglass.

„Whitmore ma dzieci?” Chris spojrzał na Matthew z niedowierzaniem.

„Ile?”

„Kilkoro,”  powiedział  Gallowglass,  przekrzywiając  głowę.  „Wnuki

również. A szalona Myra ma w sobie więcej niż kilka części krwawego szału,

nieprawdaż? Z całą pewnością chcielibyście mieć jej DNA.”

Chris  walnął  w  stół  laboratoryjny,  puste  probówki  w  stojaku

zagrzechotały jak kości.

„Cholera,  Matthew!  Powiedziałeś,  że  nie  masz  żadnego  innego

potomstwa. Traciłem swój czas z wynikami w oparciu o DNA trojga członków

rodziny,  podczas  gdy  twoje  wnuki  i  prawnuki  biegały  w  górę  i  w  dół  po

Bourbon Street?”

„Nie  chciałem  kłopotać  Marcusa,”  rzekł  Matthew  szorstko.  „Ma  inne

troski.”

„Jakie  na  przykład?  Kolejny  psychotyczny  braciszek?  Nie  było  żadnej

porcji  video  od  Złego  Potomstwa  od  tygodni,  ale  to  nie  będzie  trwało  w

nieskończoność.  Gdy  Benjamin  znowu  wyskoczy,  będziemy  potrzebowali

więcej  niż  prorocze  modelowanie  i  przeczucia  żeby  go  przechytrzyć!”

Krzyknął Chris.

„Uspokój  się,  Chris,”  powiedziała  Miriam,  kładąc  rękę  na  jego

ramieniu.  „Genom  wampirów  już  obejmuje  więcej  danych,  niż  genom

czarownic i demonów.”

266

„Ale  jest  wciąż  niepewny  w  wielu  miejscach,”  sprzeczał  się  Chris,

„zwłaszcza  teraz,  gdy  patrzymy  na  śmieciowe  DNA.  Potrzebuję  więcej  DNA

czarownic, demonów i wampirów – na CITO.”

„Game  Boy,  Xbox  i  Daisy  zgłosili  się  na  ochotnika  żeby  zostać

oczyszczonymi,”  powiedziała  Miriam.  „To  łamie  współczesne  protokoły

badań, ale nie sądzę, że to jest problem nie do pokonania, pod warunkiem,

że później będziesz transparentny, Chris.”

„Xbox  wspominał  o  jakimś  klubie  na  Crown  Street,  gdzie  przesiadują

demony.”  Chris  potarł  swoje  zmęczone  oczy.  „Pójdę  tam  i  zrekrutuję  kilku

wolontariuszy.”

„Nie  możesz  tam  pójść.  Będziesz  odstawać  jako  człowiek  –  i  jako

profesor,”  powiedziała  Miriam  stanowczo.  „Ja  to  zrobię.  Jestem  bardziej

przerażająca.”

„Tylko po zmroku.” Chris posłał jej powolny uśmiech.

„Dobry  pomysł,  Miriam,”  powiedziałam  pospiesznie.  Nie  chciałam

więcej informacji o tym jaka jest Miriam, gdy zachodzi słońce.

„Możesz wziąć mój wymaz,” powiedział Gallowglass. „Nie jestem z linii

krwi  Matthew,  ale  mogę  pomóc.  I  jest  wiele  innych  wampirów  w  New

Haven. Zadzwoń do Evy Jäeger.”

„Do  Evy  Baldwina?”  Matthew  był  zszokowany.  „Nie  widziałem  Evy

odkąd odkryła udział Baldwina w krachu na niemieckiej giełdzie w 1911 i go

zostawiła.”

„Nie sądzę, żeby któreś z nich doceniło twoją niedyskrecję, Matthew,”

zbeształ go Gallowglass.

„Niech  zgadnę:  ona  jest  nowo  zatrudnioną  na  wydziale  ekonomii.

Cudownie. Ex Baldwina. To jest właśnie to, czego potrzebujemy.”

„Wpadłeś  może  na  więcej  wampirów  w  New  Haven?”  Zażądał

Matthew.

„Kilku,” odparł Gallowglass wymijająco.

Gdy  Matthew  otworzył  usta,  żeby  zapytać  o  więcej,  przerwała  nam

Lucy.

„Strona  z  Ashmole  782  zmieniła  wagę  trzy  razy  podczas  gdy  tam

stałam.”  Potrząsnęła  głową  w  zdumieniu.  „Gdybym  tego  nie  widziała,  nie

uwierzyłabym. Przepraszam, że przerywam, ale muszę wrócić do Beinecke.”

267

„Pójdę  z  tobą,  Lucy,”  powiedziałam.  „Wciąż  jeszcze  nie  powiedziałaś

mi czego się dowiedziałaś o Voynichu.”

„Po  całej  tej  nauce,  nie  jest  to  zbyt  ekscytujące,”  rzekła

przepraszającym tonem.

„Dla mnie jest.” Pocałowałam Matthew. „Do zobaczenia w domu.”

„Powinienem  wrócić  późnym  popołudniem.”  Objął  mnie  ramieniem  i

przycisnął usta do mojego ucha. Jego następne słowa były tak ciche, że inne

wampiry  musiałyby  wytężyć  słuch  żeby  coś  usłyszeć.  „Nie  siedź  za  długo  w

bibliotece. Pamiętaj, co powiedział lekarz.”

„Pamiętam, Matthew,” obiecałam mu. „Cześć Chris.”

„Do zobaczenia wkrótce.” Chris mnie uścisnął i szybko puścił. Spojrzał

na mój wystający brzuch z wyrzutem. „Jedno z twoich dzieci po prostu mnie

odepchnęło.”

„Albo  cię  kopnęło.”  Roześmiałam  się,  gładząc  ręką  brzuch.  „Oboje  są

dosyć aktywni w ostatnich dniach.”

Spojrzenie Matthew spoczęło na mnie: duma, czułość i cień niepokoju.

Czułam  się  jakbym  spadała  w  stertę  świeżego  śniegu  –  skrzypiącego  i

miękkiego w tym samym czasie. Gdybyśmy byli w domu, mógłby pociągnąć

mnie  w  swoje  ramiona  i  również  czuć  kopnięcia,  lub  klęknąć  przede  mną  i

patrzeć na wybrzuszenia, które tworzyły nogi, ręce i łokcie.

Uśmiechnęłam się do niego nieśmiało. Miriam odchrząknęła.

„Opiekuj  się  nią,  Gallowglass,”  mruknął  Matthew.  Nie  było  to

swobodne pożegnanie, ale rozkaz.

Jego bratanek skinął głową. „Tak jakby twoja żona była moją własną.”

Wracaliśmy do Beinecke w dostojnym tempie, rozmawiając o Voynichu

i  Ashmole  782.  Lucy  była  teraz  jeszcze  bardziej  wciągnięta  w  tajemnicę.

Gallowglass nalegał żebyśmy coś zjadły, więc zatrzymałyśmy się w pizzerii na

Wall  Street.  Pomachałam  do  koleżanki  historyczki,  która  siedziała  w

okaleczonym boksie ze stertami indeksów i ogromnym lekkim drinkiem, ale

ledwie mnie zauważyła.

Zostawiając Gallowglassa na jego stanowisku poza Beinecke, udałyśmy

się  do  pokoju dla  personelu  z  naszym późnym  lunchem. Wszyscy  już zjedli,

tak więc miałyśmy miejsce dla siebie. Pomiędzy kęsami, Lucy przedstawiła mi

ogólny zarys swoich wniosków.

268

„Wilfrid  Voynich  kupił  tajemniczy  manuskrypt  z  Yale  od  Jezuitów  w

1912,” powiedziała, chrupiąc ogórka ze swojej zdrowej sałatki. „Oni po cichu

likwidowali kolekcję z Villi Mondragone41 pod Rzymem.”

„Mondragone?” Potrząsnęłam głową, myśląc o Corrze.

„Tak. Swoją nazwę zawdzięcza heraldyckiemu godłu papieża Grzegorza

XIII – faceta który zreformował kalendarz. Ale o tym prawdopodobnie wiesz

więcej, niż ja.”

Przytaknęłam.  Przemierzanie  Europy  końca  szesnastego  wieku

wymagało  znajomości  reform  Grzegorza,  jeśli  chciałam  wiedzieć  jaki  mamy

dzień.

„Więcej niż trzysta woluminów z Kolegium Jezuitów w Rzymie zostało

przeniesionych  do  Villi  Mondragone  pod  koniec  dziewiętnastego  wieku.

Szczegóły  wciąż  są  dla  mnie  zamazane,  ale  była  jakaś  konfiskata  majątku

kościelnego  podczas  zjednoczenia  Włoch.”  Lucy  dźgnęła  widelcem

anemicznego pomidora. „Księgi wysyłane do Villi Mondragone były podobno

najbardziej cenne w bibliotece Jezuitów.”

„Hmm.  Zastanawiam  się  czy  mogłabym  dostać  listę.”  Byłabym  winna

jeszcze  więcej  mojej  przyjaciółce  ze  Stanford,  gdyby  to  mogło  zaprowadzić

mnie do brakujących stron.

„Warto  zaryzykować.  Voynich  oczywiście,  nie  był  jedynym

zainteresowanym  nabyciem.  Wyprzedaż  w  Villi  Mondragone  była  jedną  z

największych  prywatnych  aukcji  w  dwudziestym  wieku.  Voynich  prawie

stracił rękopis przez dwóch innych nabywców.”

41  Willa  Mondragone –  willa  arystokratyczna  położona  we  włoskiej  gminie Frascati,  w  regionie Lacjum,  w prowincji Rzym.  Obecnie  jest  to  terytorium  Monte  Porzio  (Góry  Albańskie).  Willa  znajduje  się  na  wzgórzu  o wysokości  416  m  n.p.m.,  na  obszarze  zwanym  Castelli  Romani,  20 km  na  południowy  wschód  od  Rzymu,

niedaleko  starożytnego  miasteczka Tusculum.  Willa  została  wybudowana  w  roku 1573 przez  kardynała  Marco

Sitico  Altemps,  na  terenie  ruin  wilii  rzymskiej  rodziny  konsulów  rzymskich Kwinktyliuszów.  Papież Grzegorz XIII często  odwiedzał  willę  jako  swoją  letnią  rezydencję,  będąc  gościem  kardynała  Altemps.  Tutaj  też  w

roku 1582 obwieścił  dokument  (bullę  papieską  "Inter  gravissimas"),  która  zreformowała  kalendarz

na gregoriański używany  po  dziś  dzień.  Najświetniejszy  okres  Willi  Mondragone  odnotowano  w  czasie

panowania  rodziny  Borghese,  która  wystawiała  tam  część  swojej  kolekcji  antyków.  W  willi  swój  czas  spędzali również  inni  papieże,  m.in. Klemens  VIII i Paweł  V.  W  roku 1626 Papież Urban  VIII postanowił  opuścić  willę  i przenieść  się  do  rezydencji  papieskiej Castel  Gandolfo.  W 1858 willę  odwiedziła George  Sand i  znalazła  tam odpowiednią  scenerię  dla  swojej  powieści  La  Daniella.  W  1896  willa  została  przekształcona  przez Jezuitów na uczelnię  wyższą dla młodych  arystokratów. W 1912 roku Wilfrid  Michael Voynich nabył tu od Jezuitów  słynny

manuskrypt,  który  został  nazwany  jego  nazwiskiem.  Podczas  drugiej  wojny  światowej  uczelnia  była

schronieniem dla ofiar ewakuacji, a w 1953 szkoła została zamknięta. W roku 1981 Willa Mondragone została

sprzedana przez Zakon Jezuitów i jest aktualnie filią Uniwersytetu Rzymskiego Tor Vergata.

269

„Wiesz kim byli?” Zapytałam.

„Jeszcze  nie,  ale  pracuję  nad  tym.  Jeden  był  z  Pragi.  To  wszystko,  co

zdołałam odkryć.”

„Z Pragi?” Poczułam, że robi mi się słabo.

„Nie  wyglądasz  za  dobrze,”  powiedziała  Lucy.  „Powinnaś  wrócić  do

domu  i  odpocząć.  Ja  będę  dalej  nad  tym  pracować  i  zobaczymy  się  jutro,”

dodała zamykając styropianowy pojemnik.

„Cioteczko.  Jesteś  wcześnie,”  powiedział  Gallowglass,  gdy  wyszłam  z

budynku.

„Napotkałam badawczy szkopuł.” Westchnęłam. „Przez cały dzień było

kilka  kawałeczków  postępów,  wciśniętych  pomiędzy  dwa  grube  plastry

frustracji.  Przy  odrobinie  szczęścia,  Matthew  i  Chris  więcej  odkryją  w

laboratorium,  bo  czas  nam  się  kończy.  A  może  powinnam  powiedzieć,  że

mnie się kończy czas.”

„Wszystko  się  w  końcu  ułoży,”  powiedział  Gallowglass  z  mądrym

kiwnięciem. „Zawsze się układa.”

Przecięliśmy  zielony  pas  i  przeszliśmy  przez  szczelinę  pomiędzy

gmachem sądu i ratuszem. Na Court Street przeszliśmy przez tory kolejowe i

udaliśmy się w kierunku mojego domu.

„Kiedy  kupiłeś  swoje  mieszkanie  na  Wooster  Square,  Gallowglass?

Zapytałam, w końcu krążąc wokół jednego z wielu pytań o de Clermontów i

ich relacje z New Haven.

„Po  tym  jak  przybyłaś  tutaj  jako  nauczyciel,”  powiedział  Gallowglass.

„Chciałem  się  upewnić  czy  wszystko  w  porządku  w  twojej  nowej  pracy,  a

Marcus  zawsze  opowiadał  mi  historie  o  napadach  na  jego  dom  lub  jego

zdewastowanym samochodzie.”

„Rozumiem,  że  Marcus  nie  mieszkał  w  domu  w  tym  czasie,”

powiedziałam unosząc brwi.

„Boże, nie. Nie był w New Haven od dziesięcioleci.”

„Cóż, jesteśmy tu całkowicie bezpieczni.” Spojrzałam w dół na chodnik

na Court Street, linię drzew, mieszkalną enklawę w samym sercu miasta. Jak

zwykle  była  wyludniona,  z  wyjątkiem  czarnego  kota  i  jakichś  roślin

doniczkowych.

„Być może,” odparł Gallowglass nieufnie.

270

Ledwie  doszliśmy  do  schodów  prowadzących  do  drzwi,  gdy  ciemny

samochód wjechał na skrzyżowanie Court i Olive, tam gdzie byliśmy zaledwie

chwilę  wcześniej.  Samochód  pracował  chwilę  na  jałowym  biegu,  gdy  na

siedzeniu  pasażera  ujawnił  się  chudy  młodzieniec  z  piaskowymi  blond

włosami.  Cały  był  rękami  i  nogami,  z  zadziwiająco  szerokimi  ramionami  jak

na kogoś tak chudego. Pomyślałam, że jest studentem, ponieważ ubrany był

w jeden ze standardowych mundurów Yale: ciemne dżinsy i czarna koszulka.

Przeciwsłoneczne  okulary  zasłaniały  jego  oczy,  gdy  pochylał  się  i  mówił  coś

do kierowcy.

„Dobry Boże.” Gallowglass wyglądał jakby zobaczył ducha. „Nie może

być.”

Badałam studenta, nie rozpoznając go. „Znasz go?”

Oczy  młodego  człowieka  napotkały  moje.  Lustrzane  soczewki  nie

mogły  zablokować  zimnego  spojrzenia  wampira.  Zdjął  okulary  i  posłał  mi

koślawy uśmiech.

„Strasznie trudno panią znaleźć, Pani Roydon.”

Tłumaczenie: Sarah Rockwell

271

OSIEM

E NAŚCI

C E

Ten  głos.   Kiedy  słyszałam  go  ostatnio,  był  wyższy,  bez  niskiego

brzmienia.

Te oczy.  Złoto brązowy strzał przez zieleń. Wciąż wyglądały na starsze,

niż były w rzeczywistości.

Jego uśmiech.  Lewa strona zawsze podniesiona wyżej niż prawa.

"Jack?" Dusiłam się imieniem, gdy moje serce się ścisnęło.

Sto kilogramów białego psa z długimi włosami i wywieszonym językiem

wydrapywało  się  z  tylnego  siedzenia  samochodu,  skacząc  nad  skrzynią

biegów i przez otwarte drzwi. Jack złapał go za obrożę.

"Zostań,  Lobero."  Jack  potarmosił  sierść  na  głowie  kudłatego  psa,

ujawniając  przebłyski  czarnych  oczu.  Pies  patrzył  na  niego  z  uwielbieniem,

uderzał ogonem, i usiadł zdyszany czekając na dalsze wskazówki.

"Witaj, Gallowglass." Jack szedł powoli ku nam.

"Jackie".  Głos  Gallowglassa  był  gęsty  od  emocji.  "Myślałem,  że  jesteś

martwy."

"Byłem. Potem nie byłem." Jack spojrzał na mnie, nie wiedząc jakiego

oczekiwać przyjęcia. Nie pozostawiłam miejsca na wątpliwości, i zarzuciłam

ramiona wokół niego.

"Och,  Jack."  Jack  pachniał  palonym  węglem  i  mglistym  porankiem,

zamiast ciepłym chlebem, jak wtedy, kiedy był dzieckiem. Po chwili wahania,

otoczył mnie długimi, chudymi ramionami. Był starszy i wyższy, ale wciąż był

delikatny, jakby jego dojrzały wygląd był niczym więcej niż skorupką.

"Tęskniłem za tobą," wyszeptał Jack.

"Diana"  Matthew  był  wciąż  więcej  niż  dwie  przecznice  dalej,  ale

zauważył  samochód  blokujący  wejście  na  Court  Street,  a  także  dziwnego

człowieka,  który  mnie  trzymał.  Z  jego  perspektywy  musiało  to  wyglądać

jakbym była w pułapce, nawet z Gallowglassem stojącym w pobliżu. Instynkt

przejął nad nim kontrolę, i Matthew ruszył, a jego ciało się rozmyło.

272

Lobero  podniósł  alarm  z  dynamicznie  rozwijającym  się  ujadaniem.

Komondory42  były  bardzo  podobne  do  wampirów:  hodowane  by  chronić

tych,  których  kochały,  lojalne  wobec  rodziny,  wystarczająco  duże,  aby

pokonać  wilki  i  niedźwiedzie  i  gotowe  raczej  umrzeć  niż  poddać  się  innym

stworzeniom.

Jack wyczuł zagrożenie, nie widząc jego źródła. Przekształcił się przed

moimi oczami w stworzenie z koszmarów, z obnażonymi zębami i czarnymi

szklistymi  oczami.  Złapał  mnie  i  trzymał  ciasno,  osłaniając  od  tego  co

majaczyło  w  tyle.  Ale  również  ograniczając  przepływ  powietrza  do  moich

płuc.

"Nie! Tylko nie ty" Dyszałam, marnując ostatni mój oddech. Teraz nie

miałam  sposobu,  by  ostrzec  Matthew,  że  ktoś  oczywiście,  naraził  chłopaka

na krwawy szał.

Zanim  Matthew  mógł  przeskoczyć  maskę  samochodu,  z  fotela

kierowcy wysiadł mężczyzna i go chwycił. On również musiał być wampirem,

pomyślałam, jeśli miał siłę, aby zatrzymać Matthew.

"Przestań,  Matthew.  To  Jack."  Głęboki,  dudniący  głos  mężczyzny  i

charakterystyczny londyński akcent wyczarowały niepożądane wspomnienia,

jednej kropli krwi spadającej na wyczekujące usta wampira.

Andrew  Hubbard.  Król  wampirów  z  Londynu  był  w  New  Haven.

Gwiazdki migotały na krawędzi mojej wizji.

Matthew  warknął  i  wykonał  rzut.  Kręgosłup  Hubbarda  z  łamiącym

kości łomotem spotkał metalową ramę samochodu.

"To  jest  Jack,"  Hubbard  powtórzył,  chwytając  Matthew  za  szyję  i

zmuszając go by słuchał.

Tym razem wiadomość dotarła. Matthew wytrzeszczył oczy i spojrzał w

naszym kierunku.

"Jack?" Głos Matthew był zachrypnięty.

"Mistrz Roydon?" Nie odwracając się Jack przechylił głowę na bok, gdy

głos  Matthew  przeniknął  czarną  mgłę  krwawego  szału.  Jego  uścisk  się

rozluźnił.

42 Komondor - rasa psa, należąca do grupy psów pasterskich i zaganiających, zaklasyfikowana do sekcji psów

pasterskich. Typ dogowaty. Pies, który wyglądem przypomina mopa ☺

273

Napełniłam  płuca  powietrzem,  próbując  odepchnąć  rozgwieżdżoną

ciemność.  Moja  ręka  powędrowała  instynktownie  do  brzucha,  gdzie

poczułam uspokajające trącenie, potem drugie. Lobero powąchał moje stopy

i  ręce,  jak  gdyby  próbując  dowiedzieć  się,  jaki  jest  mój  stosunek  do  jego

pana, a potem usiadł przede mną i warknął na Matthew.

"To  kolejny  sen?"  W  basie  jego  głosu  był  ślad  zaginionego  dziecka

jakim kiedyś był, i Jack zacisnął powieki, by nie ryzykować przebudzenia.

"To  nie  sen,  Jack,"  powiedział  Gallowglass  cicho.  "Krok  w  tył  od  Pani

Roydon, teraz. Matthew nie stanowi zagrożenia dla swojej partnerki."

"O,  Boże.  Dotknąłem  jej."  Jack  brzmiał  na  przerażonego.  Powoli

odwrócił  się  i  uniósł  ręce  w  kapitulacji,  gotowy  zaakceptować  każdą  karę,

jaką  Matthew  raczy  mu  wymierzyć.  Oczy  Jacka,  które  powróciły  do  normy,

ponownie  przyciemniały.  Ale  nie  był  zły.  Więc  dlaczego  krwawy  szał

powrócił?

"Spokojnie",  powiedziałam,  delikatnie  obniżając  jego  ramię.

"Dotykałeś mnie tysiące razy. Matthew to nie obchodzi."

"Robiłem… to... zanim." głos Jacka był napięty od wstrętu do siebie.

Matthew  zbliżał  się  powoli,  tak  aby  nie  przestraszyć  Jacka.  Andrew

Hubbard  trzasnął  drzwiami  samochodu  i  poszedł  za  nim.  Wieki  niewiele

zmieniły  słynnego  Londyńskiego  wampira  i  jego  kapłańskie  sposoby  na

przyjmowanie potomstwa stworzeń wszystkich gatunków i grup wiekowych.

Wyglądał  tak  samo:  ogolony,  blada  twarz  i  blond  włosy.  Tylko

ciemnopopielate  oczy  i  ponura  odzież  dostarczała  nuty  kontrastu  do  jego

bladego  wyglądu.  A  jego  ciało  było  nadal  wysokie  i  szczupłe,  lekko

przygarbione, z szerokimi ramionami.

Gdy  dwa  wampiry  zbliżały  się,  warczenie  psa  robiło  się  coraz

groźniejsze, pies obnażył zęby.

"Chodź,  Lobero,"  rozkazał  Matthew.  Przykucnął  i  czekał  cierpliwie,

podczas gdy pies rozważał swoje opcje.

"To  jest  pies,  który  ma  tylko  jednego  pana"  ostrzegał  Hubbard.

"Jedynym stworzeniem, którego słucha, jest Jack."

Mokry nos Lobero wcisnął się w moją rękę, a potem powąchał swego

pana. Kufa psa uniosła się podejmując inne zapachy, zanim ruszył w stronę

Matthew i Hubbarda. Lobero rozpoznał Ojca Hubbarda, ale Matthew oceniał

274

dokładnej. Gdy Lobero szedł jego ogon przesunął się od lewej do prawej. To

nie  było  dokładnie  machnięcie,  ale  pies  instynktownie  uznał  samca  alfa  w

tym zbiorowisku.

"Dobry  piesek".  Matthew  wstał  i  wskazał  na  swoją  piętę.  Lobero

posłusznie  odwrócił  się  i  poszedł  za  Matthew,  gdy  dołączał  do  Jacka,

Gallowglassa i mnie.

"W porządku,  mon coeur?" mruknął Matthew.

"Oczywiście," powiedziałam, wciąż z małą zadyszką.

"A  ty,  Jack?"  Matthew  położył  dłoń  na  ramieniu  Jacka.  Nie  był  to

typowy  uścisk  de  Clermontów.  Tak  ojciec  witał  syna  po  długiej  rozłące  -

ojciec, który obawiał się, że jego dziecko przeszło przez piekło.

"Czuję  się  teraz  lepiej"  Jack  zawsze  mówił  prawdę,  kiedy  otrzymał

bezpośrednie pytanie. "Reaguję zbyt żywiołowo, kiedy jestem zaskoczony."

"Ja  też"  Matthew  na  chwilę  go  mocniej  uścisnął.  "Przykro  mi.  Stałeś

plecami, i nie spodziewałem się kiedykolwiek znowu cię zobaczyć."

"To  było...  trudne.  Trzymać  się  z  dala."  Słabe  wibracje  w  głosie  Jacka

sugerowały, że to było więcej niż trudne.

"Mogę  sobie  wyobrazić.  Może  wejdźmy  do  środka  i  opowiesz  nam

swoją  historię?"  To  nie  było  przypadkowe  zaproszenie;  Matthew  prosił

Jacka, aby odsłonił swoją duszę. Jack spojrzał zaniepokojony tą perspektywą.

"To,  co  powiesz  jest  twoim  wyborem,  Jack"  zapewnił  go  Matthew.

"Powiesz  nam  wszystko  albo  nic,  ale  wejdźmy  do  środka,  podczas  gdy

będziesz  to  zrobił.  Twój  ostatni  Lobero  nie  jest  cichszy,  niż  twój  pierwszy.

Sąsiedzi wezwą policję, jeśli będzie tak szczekał."

Jack skinął głową.

Matthew przechylił głowę na bok. Gest ten sprawił, że wyglądał trochę

jak Jack. Uśmiechnął się. "Gdzie był nasz mały synek? Nie trzeba już kucać by

spojrzeć mu w oczy."

Pozostałe  napięcie  opuściło  ciało  Jacka  przez  delikatne  drażnienie

Matthew. Uśmiechnął się nieśmiało i pogłaskał uszy Lobero.

"Ojciec Hubbard pójdzie z nami. Możesz zabrać samochód, Gallowglass

i zaparkować go gdzieś, gdzie nie będzie blokował drogi?" zapytał Matthew.

Gallowglass wyciągnął rękę, a Hubbard umieścił w niej kluczyki.

"W bagażniku jest teczka" powiedział Hubbard. "Przynieś ją ze sobą."

275

Gallowglass skinął głową, jego wargi zacisnęły się w cienką linię. Posłał

Hubbardowi groźne spojrzenie zanim ruszył w stronę samochodu.

"On mnie nigdy nie lubił." Hubbard wyprostował klapy swojej surowej

czarnej  kurtki,  która  nosił  na  czarnej  bluzce.  Nawet  po  ponad  sześciuset

latach wampir w sercu pozostał duchownym.

Skinął  na  mnie,  po  raz  pierwszy  uznając  moją  obecność.  "Pani

Roydon."

"Nazywam się Bishop." Chciałam, przypomnieć mu, jak po raz ostatni

się widzieliśmy i zawarliśmy umowę - którą złamał, patrząc na dowody przed

sobą.

"Dr Bishop, zatem". Dziwne, wielokolorowe oczy Hubbarda się zwęziły.

"Nie  dotrzymałeś  obietnicy:"  Syknęłam.  Wzburzone  spojrzenie  Jacka

osiadło na mojej szyi.

"Jakiej obietnicy?" zażądał za mną Jack.

Cholera. Jack zawsze miał doskonały słuch, ale zapomniałam, że teraz

był obdarzony ponadnaturalnymi zmysłami.

"Przysiągłem,  że  będę  dbać  o  ciebie  i  Annie  dla  Pani  Roydon,"

powiedział Hubbard.

"Ojciec  Hubbard  dotrzymał  słowa,  pani,"  cicho  powiedział  Jack.  "W

przeciwnym razie, nie byłoby mnie tutaj."

"A my jesteśmy mu wdzięczni." Matthew bynajmniej tak nie wyglądał.

Rzucił mi klucze do domu.

Gallowglass  wciąż  miał  moją  torbę,  a  bez  niej  nie  mogłam  otworzyć

drzwi.

Hubbard złapał je i zamiast mnie przekręcił klucz w zamku.

"Weź Lobero na górę i daj mu trochę wody, Jack. Kuchnia znajduje się

na pierwszym piętrze."

Matthew  wyrwał  klucze  z  ręki  Hubbarda,  gdy  go  mijał  i  wrzucił  je  do

misy na stole w holu.

Jack  zawołał  Lobero  i  posłusznie  zaczął  się  wspinać  na  zużyte,

kolorowe bieżniki.

"Jesteś  martwym  człowiekiem,  Hubbard  –  tak  samo  jak  ten,  który

zrobił  Jacka  wampirem."  Głos  Matthew  był  nie  więcej  niż  szemraniem.

Jednak Jack go usłyszał.

276

"Nie możesz go zabić, mistrzu Roydon." Jack stał na szczycie schodów,

a jego palce były ciasno owinięte wokół obroży Lobero. "Ojciec Hubbard jest

twoim wnukiem. Jest też moim stwórcą."

Jack  odwrócił  się  i  usłyszeliśmy  odgłos  otwierania  drzwi  szafki,  a

następnie lecącą wodę z odkręconego kranu. Dźwięki były dziwnie domowe

biorąc pod uwagę bombę, która właśnie wybuchła.

"Moim  wnukiem?"  Matthew  spojrzał  na  Hubbarda  w  szoku.  "Ale  to

oznacza..."

"Benjamin  Fox  jest  moim  ojcem."  Początki  Andrew  Hubbarda  zawsze

były owiane tajemnicą.

Legendy  Londynu  mówiły,  że  był  kapłanem,  gdy  Czarna  Śmierć

pierwszy raz nawiedziła Anglię w 1349 roku. Po śmierci wszystkich parafian,

Hubbard wykopał swój własny grób i wszedł do niego.

Jakiś  tajemniczy  wampir  zabrał  Hubbarda  ze  skraju  śmierci  -  ale  nikt

nie zdawał się wiedzieć, kto to był.

"Tak  długo  jak  długo  twój  syn  był  zaniepokojony,  ja  byłem  tylko

narzędziem – kimś, kto promował jego cele w Anglii. Benjamin miał nadzieję,

że  mam  krwawy  szał"  kontynuował  Hubbard.  "Miał  również  nadzieję,  że

pomogę  mu  zorganizować  armię,  która  stawi  czoła  de  Clermontom  i  ich

sojusznikom. Ale zawiodłem go w obu przypadkach, i udało mi się utrzymać

go z dala ode mnie i mojego stada. Aż do teraz."

"Co się stało?" zapytał szorstko Matthew.

"Benjamin  chce  Jacka.  Nie  mogę  pozwolić  mu  znowu  mieć  chłopca"

równie nagła była odpowiedź Hubbarda.

"Znowu?"  Ten  szaleniec  był  z  Jackiem.  Odwróciłam  się  na  oślep  w

stronę schodów, ale Matthew złapał mnie za nadgarstki i uwięził mnie przy

swojej piersi.

"Czekaj," rozkazał.

Gallowglass  wszedł  przez  drzwi  z  dużą  czarną  teczką  i  moją  torbą.

Przeskanował scenę i upuścił to, co trzymał.

"Co się stało się?" Zapytał, patrząc od Matthew do Hubbarda.

"Ojciec  Hubbard  uczynił  Jacka  wampirem,"  powiedziałam  tak

obojętnie, jak tylko mogłam. Jack w końcu tego słuchał.

277

Gallowglass  trzasnął  Hubbarda  o  ścianę.  "Ty  draniu.  Czułem  twój

zapach na nim. Myślałem-"

Przyszła  kolej  Gallowglassa  do  bycia  rzuconym  na  coś  -  w  jego

przypadku była to podłoga. Hubbard naciskał swoim polerowanym czarnym

butem  na  mostek  wielkiego  Gaela.  Byłam  zdumiona,  że  ktoś,  kto  wyglądał

jak szkielet może być tak silny.

"Myślałem,  że  co,  Gallowglass?"  Ton  Hubbarda  był  groźny.  "Że

naruszyłem dziecko?"

Na  górze,  rosło  podniecenie  Jacka,  kiedy  powietrze  się  zatruwało.

Nauczył się od najmłodszych lat, jak szybko zwykłe kłótnie mogą przerodzić

się  w  przemoc.  Jako  chłopiec,  nie  znalazł  nawet  cienia  nieporozumienia

między mną, a Matthew.

"Corra!" Krzyknęłam, instynktownie chcąc jej wsparcia.

W  tym  czasie  moja  wiwerna  opadała  w  dół  i  wylądowała  na  słupku

poręczy schodów. Matthew by uniknąć potencjalnego rozlewu krwi podniósł

Gallowglassa  i  Hubbarda  za  karki,  odsuwając  ich  od  siebie,  i  szarpiąc,  aż

zagrzechotały im zęby.

Corra  wydała  rozdrażnione  beczenie  i  posłała  wrogie  spojrzenie  w

kierunku  Ojca  Hubbarda,  całkiem  słusznie  podejrzewając,  że  był  winny

przerwania jej drzemki.

"Niech  mnie  diabli."  Jasna  głowa  Jacka  wyjrzała  przez  poręcz.  "A  nie

mówiłem  ci  Ojcze  H,  że  Corra  przetrwa  podróż  w  czasie?"  Wydał  dźwięk

rozkoszy i zbiegł po schodach. Zachowanie Jacka przypomniało mi tak mocno

radosnego chłopca, którym kiedyś był, że musiałam walczyć ze łzami.

Corra  w  odpowiedzi  wydała  krzyk  powitania,  a  następnie  strumień

ognia  i  śpiewu,  które  wypełniły  hol  szczęściem.  Wzbiła  się  w  powietrze,  i

zatrząsnęła  swoje  skrzydła  wokół  Jacka.  Potem  wtuliła  w  niego  głowę  i

zaczęła nucić, jej ogon otoczył jego żebra tak, że końcówka w kształcie pika

delikatnie głaskała mu plecy. Lobero podszedł do swego pana i podejrzliwie

zaczął  wąchać  Corrę.  Musiała  pachnieć  jak  rodzina,  a  więc  stworzenie,

zostało dodane do jego wielu obowiązków. Położył się na łapach po stronie

Jacka, ale oczy nadal miał czujne.

278

"Twój język jest nawet dłuższy niż Lobero" powiedział Jack, starając się

nie  chichotać  gdy  Corra  łaskotała  jego  szyję.  "Nie  mogę  uwierzyć,  że  mnie

pamięta."

"Oczywiście,  że  cię  pamięta!  Jak  mogłaby  zapomnieć  kogoś,  kto

rozpieszczał ją bułeczkami z rodzynkami?" powiedziałam z uśmiechem.

Do  czasu,  kiedy  usiedliśmy  w  salonie  z  widokiem  na  Court  Street,

krwawy  szał  ustąpił  z  żył  Jacka.  Świadomy  swojej  niskiej  pozycji  w  domu,

czekał,  aż  każdy  inny  zajmie  krzesło  przed  wyborem  własnego  miejsca.  Był

gotowy  do  przyłączenia  się  do  psa  na  podłodze,  gdy  Matthew  poklepał

poduszkę na sofie.

"Usiądź  przy  mnie,  Jack."  Zaproszenie  Matthew  było  wiadomością  z

poleceniem. Jack usiadł, ciągnąc dżinsy na kolanach.

"Wyglądasz  na  około  dwadzieścia  lat,"  zauważył  Matthew  z  nadzieją

włączenia go do rozmowy.

"Dwadzieścia, może dwadzieścia jeden lat," powiedział Jack. "Leonard i

ja  -  pamiętasz  Leonarda?"  Matthew  skinął  głową.  "Ustaliliśmy to  z  powodu

moich wspomnień z Armady. Nic konkretnego, rozumiesz, tylko strach przed

hiszpańską  inwazją  na  ulicach,  oświetlenie  z  latarń,  i  obchody  zwycięstwa.

Musiałem mieć co najmniej pięć lat w 1588 roku, aby to pamiętać."

Zrobiłam  kilka  szybkich  obliczeń.  Oznaczało  to,  że  Jack  został

przemieniony w 1603 roku w wampira.  ‘Zaraza’.

Choroba  przeszła  przez  Londyn  z  podwójną  siłą  w  tym  roku.

Zauważyłam  nakrapiane  plamy  na  szyi  i  tuż  pod  uchem.  To  wyglądało  jak

siniak,  ale  musiało  być  znakiem  pozostawionym  przez  ból  zarazy.  To,  że

pozostały widoczne nawet po tym jak Jack stał się wampirem sugerowało, że

był tylko kilka kroków od śmierci, gdy Hubbard go przemienił.

"Tak,"  powiedział  Jack,  patrząc  na  swoje  ręce.  Odwracał  je  w  tą  i  w

drugą stronę. "Annie zmarła od tego dziesięć lat wcześniej, wkrótce po tym

jak Mistrz Marlowe został zabity w Deptford."

Zastanawiałam się, co się stało z naszą Annie. Wyobrażałam sobie, że

będzie krawcową z własną działalnością. Miałam nadzieję, że wyszła za mąż,

za  dobrego  człowieka  i  miała  dzieci.  Ale  ona  umarła,  będąc  jeszcze

nastolatką, jej życie zgasło, zanim się naprawdę zaczęło.

279

"To  był  straszny  rok,  1593,  Pani  Roydon.  Śmierć  była  wszędzie.  Do

czasu zanim Ojciec Hubbard i ja dowiedzieliśmy się, że była chora, było już za

późno" powiedział Jack, wyraz jego twarzy pozbawiony był emocji.

"Jesteś na tyle dorosły, że możesz mnie nazywać Diana," powiedziałam

łagodnie.

Jack  skubał  dżinsy  bez  odpowiedzi.  "Ojciec  Hubbard  wziął  mnie,  gdy

ty...  odeszłaś"  kontynuował.  "Sir  Walter  był  w  tarapatach,  a  Pan

Northumberland  był  zbyt  zajęty  w  sądzie,  żeby  o  mnie  dbać."  Jack

uśmiechnął  się  do  Hubbarda  z  wyraźnym  uczuciem.  "To  były  dobre  czasy,

biegać dookoła Londynu z bandą".

"Byłem w bardzo zażyłych stosunkach z szeryfem w czasie twoich tak

zwanych  dobrych  czasów"  Hubbard  powiedział  sucho.  "Ty  i  Leonard

wplątaliście się w więcej intryg, niż chłopcy, którzy kiedykolwiek żyli."

"Nie," powiedział Jack, uśmiechając się. "Naprawdę poważne kłopoty,

były  kiedy  podkradliśmy  się  do  wieży  Sir  Waltera,  zabraliśmy  jego  książki  i

przechodząc obok zostawiliśmy list od niego do Lady Raleigh."

"Ty-" Matthew wzdrygnął się i potrząsnął głową. "Chryste, Jack. Nigdy

nie umiałeś odróżnić drobnych przestępstw od poważnych."

"Umiem  teraz,"  Jack  powiedział  wesoło.  Potem  jego  twarz  stała  się

ponownie nerwowa. Lobero wstał i oparł pysk na kolanach Jacka. "Nie bądź

zły  na  ojca  Hubbarda.  On  tylko  zrobił  to  o  co  prosiłem,  Mistrzu  Roydon.

Leonard  opowiedział  mi  o  stworzeniach  na  długo  przed  tym,  czym  ja  się

stałem, więc wiedziałem czym ty, Gallowglass i Davy byliście. Rzeczy stały się

po  tym  sensowniejsze."  Jack  się  zatrzymał.  "Powinienem  mieć  odwagę  w

obliczu  śmierci  i  ją  zaakceptować,  ale  nie  mogłem  iść  do  grobu,  nie  widząc

cię ponownie. Moje życie wydawało się... niedokończone."

"A jakie wydaje się teraz?" Zapytał Matthew.

"Długie.  Samotne.  I  trudne  -  dużo  trudniejsze  niż  wydawało  się,  że

będzie."  Jack  skręcał  pasma  sierści  Lobero,  aż  tworzyły  grube  liny.

Odchrząknął.  "Ale  to  wszystko  było  warte  dzisiejszego  dnia"  kontynuował

cicho. "Każdej chwili."

Długie ramię Matthew sięgnęło ramienia Jacka. Uścisnął go jeszcze raz,

a następnie szybko puścił.

280

Przez chwilę widziałam spustoszenie i smutek na twarzy mojego męża,

zanim nałożył maskę. To była wampirza wersja zaklęcia ukrywającego.

"Ojciec  Hubbard  powiedział  mi,  że  jego  krew  może  uczynić  mnie

chorym,  panie  Roydon."  Jack  wzruszył  ramionami.  "Ale  ja  już  byłem  chory.

Co za różnica, zamienić jedną chorobę do drugą?"

Żadnej  różnicy,  pomyślałam,  z  tym  że  jedna  cię  zabije,  a  druga  może

uczynić z ciebie zabójcę.

"Andrew  słusznie  powiedział"  stwierdził  Matthew.  Ojciec  Hubbard

wyglądał na zaskoczonego tym wstępem. "Nie wydaje mi się, że twój dziadek

dał  mu  taką  samą  wyrozumiałość."  Matthew  był  ostrożny  w  używaniu

określeń,  które  Hubbard  i  jego  stado  używało  do  opisania  ich  stosunku  do

Benjamina.

"Nie.  Nie  dał.  Mój  dziadek  nie  wierzy,  że  jest  winien  komukolwiek

wyjaśnienia dla jakiegokolwiek z jego działań." Jack zerwał się na równe nogi

i chodził bez celu wokół pokoju, Lobero snuł się za nim. Oglądał listwy wokół

drzwi,  biegł  palcami  po  drewnie.  "Również  masz  chorobę  we  krwi,  Mistrzu

Roydon.  Pamiętam  to  z  Greenwich.  Ale  ona  nie  kontroluje  cię,  tak  jak

mojego dziadka. I mnie."

"Kiedyś  kontrolowała."  Matthew  spojrzał  na  Gallowglassa  i posłał  mu

lekki ukłon.

"Pamiętam,  kiedy  Matthew  był  tak  dziki  jak  diabeł  i  prawie

niepokonany z mieczem w ręku. Nawet najodważniejsi mężczyźni uciekali ze

strachu."  Gallowglass  pochylił  się  do  przodu,  splótł  ręce,  a  kolana  rozłożył

szeroko.

"Mój  dziadek  opowiadał  mi  o  przeszłości  Mistrza  Matthew."  Jack  się

wzdrygnął.  "Powiedział,  że  talent  Matthew  do  zabijania  jest  również  we

mnie,  i  musiałem  być  temu  wierny  albo  nigdy  nie  rozpoznałbyś  mnie  jako

swojej krwi."

Widziałam  niesamowite  okrucieństwa  Benjamina  które  transmitował

w internecie, jak przekształcał nadzieję i strach w broń, by zniszczyć poczucie

własnego  ja,  żywej  istoty.  Kiedy  zrobił  to  z  uczuciami  Jacka  do  Matthew

czyniło  mnie  to  ślepą  z  wściekłości.  Zacisnęłam  dłonie  w  pięści,  ściskając

moje  czarodziejskie  sznury,  aż  magia  zagroziła  przedarciem  się  przez  moją

skórę.

281

"Benjamin  nie  zna  mnie  tak  dobrze,  jak  myśli."  Również  w  Matthew

rósł  gniew,  jego  korzenny  zapach  był  coraz  ostrzejszy.  "Rozpoznałbym  cię

jako  mojego  przed  całym  światem,  i  z  dumą,  nawet  jeśli  nie  byłbyś  moją

krwią."

Hubbard  spojrzał  niepewnie.  Przenosił  swoją  uwagę  z  Matthew  na

Jacka.

"Mógłbyś  uczynić  mnie  twoim  synem  przysięgą  krwi?"  Jack  powoli

odwrócił  się  do  Matthew.  "Podobnie  jak  Philippe  zrobił  z  panią  Roydon  -

Znaczy z Dianą?"

Matthew wytrzeszczył oczy, lekko skinął głową, starając się przyswoić,

że  Philippe  wiedział  o  dzieciach  Matthew,  gdy  Matthew  tego  nie  wiedział.

Szczypta zdrady wstąpiła na jego twarz.

"Philippe odwiedził mnie, kiedy przyjechał do Londynu," wyjaśnił Jack,

nie  zważając  na  zmianę  w  Matthew.  "Powiedział  mi,  bym  nasłuchiwał  jego

przysięgi  krwi,  bo  jest  głośna  i  na  pewno  usłyszę  Panią  Roydon  zanim  ją

zobaczę. I masz rację, pani - Diano. Ojciec Matthew naprawdę był wielki jak

niedźwiedź cesarza."

"Jeśli  spotkałeś  mojego  ojca,  to  jestem  pewien,  że  słyszałeś  wiele

opowieści  o  moim  złym  zachowaniu."  Mięsień  w  szczęce  Matthew  zaczął

drgać, gdy zdrada obróciła się w gorycz, jego źrenice stawały się większe, a

jego szał zyskiwał na mocy.

"Nie,"  powiedział  Jack,  marszcząc  czoło.  "Philippe  mówił  tylko  z

podziwem i powiedział, że nauczysz mnie jak ignorować to, co moja krew mi

mówi,  że  mam  robić."  Matthew  drgnął,  jakby  został  uderzony.  "Philippe

zawsze  sprawiał,  że  czułem  się  bliżej  ciebie  i  Pani  Roydon.  Jak  również

spokojniejszy."  Jack  spojrzał  nerwowo.  "Ale  dużo  już  czasu  minęło  odkąd

ostatnio widziałem Philippe."

"Został  schwytany  w  czasie  wojny,"  wyjaśnił  Matthew,  "i  zmarł  w

wyniku poniesionych ran."

To była delikatnie mówiąc, półprawda.

"Ojciec Hubbard mi powiedział. Cieszę się, że Philippe nie doczekał by

zobaczyć-"  Tym  razem  dreszcz  przeszedł  przez  Jacka  od  szpiku  kości  na

powierzchnię  jego  skóry.  Jego  wzrok  bez  ostrzeżenia  wypełniła  czerń,

napełniając je przerażeniem i strachem.

282

Obecne  cierpienie  Jacka  było  znacznie  gorsze  niż  to,  co  Matthew

musiał  znosić.  W  Matthew  wzbierała  tylko  gorzka  wściekłość,  która

przenosiła  szaleństwo  krwi  na  powierzchnię.  W  Jacku  wyzwalało  to  szerszy

zakres emocji.

"Wszystko  w  porządku".  Matthew  był  z  nim  w  jednej  chwili,  z  jedną

ręka  zaciśniętą  na  szyi,  a  druga  spoczywającą  na  jego  policzku.  Lobero

skrobał Matthew, jakby chciał powiedzieć,  zrób coś.

"Nie dotykaj mnie, gdy jestem w tym stanie" warknął Jack, odpychając

pierś  Matthew.  Ale  mógł  równie  dobrze  próbować  przepchnąć  górę.

"Sprawiasz, że jest jeszcze gorzej."

"Myślisz,  że  możesz  dyrygować  mną,  szczeniaku?"  brwi  Matthew  się

wygięły.  "To  o  czy  myślisz,  że  jest  tak  straszne,  po  prostu  to  powiedz.

Poczujesz się lepiej, gdy to zrobisz."

Po  zachęcie  Matthew,  wyznanie  Jacka  wydobyło  się  z  jakiegoś

ciemnego  miejsca  wewnątrz,  gdzie  przechowywał  wszystko,  co  było  złe  i

przerażające.

"Benjamin  znalazł  mnie  kilka  lat  temu.  Powiedział,  że  czeka  na  mnie.

Mój  dziadek  obiecał,  że  zabierze  mnie  do  ciebie,  ale  tylko  po  tym,  jak

dowiodę, że mam naprawdę krew Matthew de Clermonta."

Gallowglass  zaklął.  Jack  skierował  spojrzenie  na  niego,  i  uwolnił

warczenie.

"Skieruj oczy na mnie, Jack." Ton Matthew mówił jasno, że opór spotka

się  z  szybkim  i  ostrym  odwetem.  Mój  mąż  wykonywał  niemożliwe

balansowanie,  który  wymagało  bezwarunkowej  miłości  oraz  ciągłego

potwierdzania dominacji. Sztuka dynamiki zawsze była pełna napięcia.

Z krwawym szałem mogą przekształcić się w śmiercionośnych w jednej

chwili.

Jack  odciągnął  swoją  uwagę  od  Gallowglassa  i  odrobinę  obniżył

ramiona.

"To, co się stało?" monitował Matthew.

"Zabijałem. Znowu i znowu. Im więcej zabijałem, tym bardziej chciałem

zabijać. Krew karmiła mnie – karmiła również krwawy szał."

"To  bardzo  mądre  z  twojej  strony,  że  zrozumiałeś  to  tak  szybko"

powiedział Matthew z aprobatą.

283

"Czasami  dochodziłem  do  zmysłów  na  tyle  długo,  aby  uświadomić

sobie, że to, co robię jest złe. Próbowałem ocalić wtedy ciepłokrwistych, ale

nie mogłem przestać pić" wyznał Jack. "Udało mi się przemienić dwie moje

zdobycze w wampiry. Benjamin wtedy był zadowolony ze mnie."

"Tylko dwie?" Cień przemknął przez twarz Matthew.

"Benjamin  chciał  żebym uratował  więcej,  ale  wymagało  to  zbyt dużej

kontroli.  Bez  względu  na  to,  co  robiłem,  większość  z  nich  i  tak  ginęła."

atramentowe  oczy  Jacka  wypełniły  się  krwawymi  łzami,  barwiąc  źrenice

czerwonym połyskiem.

"Gdzie  dokonywałeś  tych  czynów?"  Matthew  brzmiał  tylko  lekko  na

zaciekawionego,  ale  mój  szósty  zmysł  podpowiadał  mi,  że  to  jest  kluczowe

pytanie dla zrozumienia tego, co stało się z Jackiem.

"Wszędzie. Musiałem się przemieszczać. Było tak wiele krwi. Musiałem

uciekać od policji i gazet..." Jack się wzdrygnął.

Wampir na wolności w Londynie. Przypomniałam sobie żywe

nagłówki  i  wszystkie  wycinki  ‘Morderstwa  wampira’,  które  Matthew  miał

zebrane  z  całego  świata.  Pochyliłam  głowę,  nie  chcąc,  by  Jack  zorientował

się, że wiedziałam, że był mordercą, którego poszukują władze europejskie.

"Ale  ci,  którzy  żyli,  najbardziej  cierpieli"  kontynuował  Jack  głosem

tłumionym  z  każdym  słowem.  "Mój  dziadek  zabrał  moje  dzieci  ode  mnie  i

powiedział, że upewni się, że odpowiednio się rozwijają."

"Benjamin wykorzystywał cię." Matthew spojrzał mu głęboko w oczy,

starając się nawiązać połączenie. Jack pokręcił głową.

"Kiedy  stworzyłem  te  dzieci,  złamałem  przysięgę  daną  Ojcu

Hubbardowi. Powiedział, że świat nie potrzebuje już więcej wampirów - było

ich  już  wiele  -  a  jeśli  już  czuję  się  samotny,  mogę  zająć  się  stworzeniami,

których rodziny już nie chciały. Wszystko o co Ojciec Hubbard prosił to tylko

to,  bym  nie  tworzył  już  więcej  dzieci,  ale  zawiodłem  go  ponownie  i

ponownie. Po tym, nie mogłem wrócić do Londynu - nie z taką ilością krwi na

rękach.  I  nie  mogłem  zostać  z  moim  dziadkiem.  Kiedy  powiedziałem

Benjaminowi,  że  chcę  odejść,  wpadł  w  straszny  gniew  i  w  odwecie  zabił

jedno  z  moich  dzieci.  Jego  synowie  trzymali  mnie  i  zmusili  do  patrzenia  na

to." Jack powstrzymał szlochanie. "A moja córka. Moja córka. Oni-"

284

Zwymiotował.  Zacisnął  dłoń  na  ustach,  ale  było  już  za  późno,  aby

powstrzymać wyciek krwi, kiedy wymiotował. Leciała po brodzie, wsiąkała w

jego  ciemną  koszulę.  Lobero  skoczył  szczekając  ostro  i  zaczął  drapać  go  po

plecach.

Nie mogłam trzymać się z dala ani chwili dłużej, rzuciłam się do Jacka.

"Diana" krzyknął Gallowglass. "Nie możesz-"

"Nie mów mi, co mam robić. Przynieś mi ręcznik!" rzuciłam.

Jack upadł na ręce i kolana, jego lądowanie było zamortyzowane przez

silne ramiona Matthew. Uklękłam obok niego, kiedy nadal oczyszczał żołądek

z treści. Gallowglass wręczył mi ręcznik. Użyłam go do wytarcia twarzy i rąk

Jacka, które były pokryte krwią. Ręcznik był wkrótce przesiąknięty i lodowaty

po  moich  szalonych  wysiłkach  tamowania  jej,  kontakt  z  tak  dużą  ilością

wampirzej krwi uczynił moje ręce zdrętwiałymi i niezdarnymi.

"Siła  wymiotów  musiała  uszkodzić  jakieś  naczynie  krwionośne  w  jego

żołądku  i  gardle"  powiedział  Matthew.  "Andrew,  możesz  wziąć  dzban  do

wody? I umieścić w nim dużo lodu."

Hubbard poszedł do kuchni i wrócił po chwili.

"Masz", powiedział, wyciągając dzban do Matthew.

"Podnieś mu głowę, Diana," instruował Matthew. "Trzymaj go Andrew.

Jego ciało krzyczy do krwi, i będzie walczyć pijąc wodę."

"Co  ja  mogę  zrobić?"  powiedział  Gallowglass,  swoim  gburowatym

głosem.

"Wytrzyj  łapy  Lobero  zanim  rozniesie  krew  po  całym  domu.  Jack  nie

będzie  potrzebował  żadnych  przypomnień  tego,  co  się  stało."  Matthew

chwycił  podbródek  Jacka.  "Jack"  Czarne  szkliste  oczy  Jacka  obróciły  się  ku

Matthew."Wypij to," rozkazał Matthew, podnosząc podbródek Jacka o kilka

centymetrów.  Jack  bełkotał  i  kłapał  w  próbie  zrzucenia  go.  Ale  Hubbard

unieruchomił Jacka wystarczająco długo, aby opróżnić dzbanek.

Jack czknął i Hubbard rozluźnił chwyt.

"Dobrze, Jackie," powiedział Gallowglass.

Wygładziłam  włosy  Jacka  od  jego  czoła,  gdy  pochylił  się  do  przodu,

trzymając się za widocznie falujący brzuch.

"Zakrwawiłem ciebie," wyszeptał. Moja koszula była pokryta smugami

krwi.

285

"No  i  co"  powiedziałam."Nie  pierwszy  raz,  wampir  wykrwawił  się  na

mnie, Jack."

"Spróbuj teraz odpocząć" powiedział mu Matthew. "Jesteś zmęczony."

"Nie chcę spać." Jack przełknął ślinę, gdy gula rosła mu w gardle.

"Ciii." Potarłam mu kark. "Obiecuję, że nie będzie koszmarów."

"Skąd możesz wiedzieć?" Zapytał Jack.

"Magia".  Odrysowałam  wzór  piątego  węzła  na  jego  czole  i  obniżyłam

głos  do  szeptu.  "Lustra  blask,  wystraszy  potwory,  wypędzi  koszmary,  aż  do

końca spania."

Jack  powoli  zamknął  oczy.  Po  kilku  minutach,  był  zwinięty  na  boku  i

spał spokojnie.

Wplotłam  kolejne  zaklęcie  -  to,  które  miałam  właśnie  dla  niego.  Nie

wymagało  żadnych  słów,  nikt  nigdy  go,  nie  wykorzysta  oprócz  mnie.  Wątki

wokół  Jacka  były  wściekle  czerwone,  czarne,  i  żółte.  Wyciągnęłam

uzdrawiające  zielone  wątki,  które  mnie  otaczały,  jak  i  białe  nitki  które

pomagają  złamać  klątwę  i  ustanowić  nowy  początek.  Skręciłam  je  razem  i

zawiązałam  wokół  nadgarstka  Jacka,  ustalając  splot  z  bezpiecznego  węzła,

sześciokrotnie przeplatanego.

"Na górze jest pokój gościnny" powiedziałam. "Położymy tam Jacka do

łóżka. Corra i Lobero dadzą nam znać, jeśli się poruszy."

"Czy tak będzie w porządku?" Matthew zapytał Hubbarda.

"Jeśli  chodzi  o  Jacka,  nie  potrzebujesz  mojego  pozwolenia"

odpowiedział Hubbard.

"Potrzebuję. Jesteś jego ojcem" powiedział Matthew.

"Jestem tylko jego panem" powiedział cicho Hubbard. "Ty jesteś ojcem

Jacka, Matthew. Zawsze nim byłeś."

Tłumaczenie: Fiolka2708

286

DZIEW

E

IĘTNAŚC

Ś IE

Matthew prowadził Jacka na trzecie piętro, tuląc jego ciało, jakby był

dzieckiem.  Obie  bestie  Lobero  i  Corra  towarzyszyły  nam  świadome  pracy,

jaką  miały  wykonać.  Podczas  gdy  Matthew  zdejmował  przemoczoną  krwią

koszulę  Jacka,  ja  grzebałam  w  naszej  sypialnianej  szafie  w  poszukiwaniu

czegoś,  co  mógłby  założyć  w  zamian.  Jack  miał  sześć  stóp  wzrostu,  ale  był

dużo smuklejszy w ramionach niż Matthew. Znalazłam męską koszulę Yale, w

której  czasem  spałam,  z  nadzieją,  że  będzie  pasować.  Matthew  wsunął

pozornie  kościste  ramiona  Jacka  do  niej  i  pociągnął  nad  jego  zwieszoną

głową. Moje zaklęcie ogłuszyło go.

Wspólnie ułożyliśmy go na łóżku. Żadne z nas nic nie mówiło, chyba że

było  to  absolutnie  konieczne.  Podciągnęłam  kołdrę  wokół  ramion  Jacka

podczas,  gdy  z  podłogi  każdy  mój  ruch  obserwował  Lobero.  Corra  siedziała

na lampie, uprzejma i nieruchoma, zgniatając ją do alarmującego stopnia.

Dotknęłam  jasnych  włosów  Jacka  i  ciemnego  śladu  na  jego  szyi,  a

następnie przycisnęłam swoją rękę do jego serca.

Mimo, że spał, czułam, że część niego walczy o kontrolę: umysł, ciało,

dusza.  Choć  Hubbard,  zapewniał,  że  Jack  będzie  miał  dwadzieścia  jeden  lat

już zawsze, był znużony, co sprawiało, że wydawał się trzy razy starszy.

Jack  przeszedł  tak  wiele.  Zbyt  wiele,  dzięki  Benjaminowi.  Chciałam

wymazać tego szaleńca z powierzchni ziemi. Palce mojej lewej dłoni szeroko

się  rozstawiły,  mój  nadgarstek  kłuł  w  miejscu  gdzie  węzeł  okrążał  mi  puls.

Magia  była  niczym  więcej  niż  pragnieniem,  które  czyniło  rzeczywistość,  a

moc  w  moich  żyłach  odpowiedziała  na  moje  niewypowiedziane  życzenie

zemsty.

"Byliśmy  odpowiedzialni  za  Jacka  i  nie  było  nas  tam  dla  niego."  Mój

głos był niski i zacięty. "i Annie…"

"Jesteśmy tu teraz dla Jacka." Oczy Matthew wyrażały ten sam smutek

i  złość,  które  wiedziałam,  że  były  moimi  własnymi.  "Nic  nie  możemy  zrobić

dla Annie, z wyjątkiem modlitwy za spokój jej duszy."

Skinęłam głową, z trudem kontrolując swoje emocje.

287

"Weź  prysznic,   ma  lionne.  Dotyk  Hubbarda  i  krew  Jacka…"  Matthew

nie mógł znieść, kiedy moja skóra miała zapach innego stworzenia. "Zostanę

z nim, podczas gdy to zrobisz. Później pójdziemy na dół i porozmawiamy z...

moim  wnukiem."  Jego  ostatnie  słowa  były  powolne  i  celowe,  jak  gdyby

smakował je językiem.

Ścisnęłam  go  za  rękę,  lekko  pocałowałam  Jacka  w  czoło,  i  niechętnie

skierowałam się do łazienki z daremnym wysiłkiem, zmycia z siebie wydarzeń

tego wieczoru.

Trzydzieści  minut  później  znaleźliśmy  Gallowglassa  i  Hubbarda

siedzących  naprzeciw  siebie,  przy  prostym  sosnowym  stole  w  jadalni.

Wpatrywali się w siebie. Warczeli. Byłam zadowolona, że Jack się nie obudził,

by być tego świadkiem.

Matthew puścił moją rękę i wszedł do kuchni. Wyciągnął butelkę wody

gazowanej dla mnie i trzy butelki wina. Ustawił na stole i wrócił po korkociąg

i cztery szklanki.

"Możesz  być  moim  kuzynem,  ale  nadal  cię  nie  lubię,  Hubbard."

Warknięcie  Gallowglassa  zmieniło  się  w  nieludzki  dźwięk,  który  był  o  wiele

bardziej niepokojący.

"Wzajemnie." Hubbard położył swoją czarną teczkę na stole i odsunął

się z zasięgu ręki.

Matthew  działał  korkociągiem  przy  swojej  butelce,  bez  komentarza

obserwując  bratanka  i  walczącego  Hubbarda.  Nalał  sobie  kieliszek  wina  i

wypił go w dwóch łykach.

"Nie  nadajesz  się  na  rodzica"  powiedział  Gallowglass,  ze  zwężonymi

oczami.

"A kto się nadaje?" odpalił Hubbard.

"Wystarczy." Matthew nie podniósł głosu, ale jego ton wywołał gęsią

skórkę  na  mojej  szyi  i  natychmiast  uciszył  Gallowglassa  i  Hubbarda.  "Czy

zawsze  krwawy  szał  wpływał  na  Jacka  w  ten  sposób,  Andrew,  czy  to  się

pogorszyło od chwili, gdy poznał Benjamina?"

Hubbard  usiadł  w  fotelu  z  ironicznym  uśmiechem.  "To  miejsce,  gdzie

chcesz zacząć, prawda?"

"Co  powiesz  na  to  byś  zaczął  od  tego,  dlaczego  zmieniłeś  Jacka  w

wampira,  skoro  wiedziałeś,  że  możesz  przekazać  mu  krwawy  szał!"

288

Bezpośrednio  wypaliłam  moją  złość  bez  jakiejkolwiek  uprzejmości,  którą

kiedyś mu okazywałam.

"Dałem  mu  wybór,  Diana"  odparł  Hubbard,  "nie  wspominając  o

szansie."

"Jack umierał od zarazy!" Krzyknęłam. "Nie był w stanie podejmować

jasnych decyzji. Ty byłeś dorosły. Jack był dzieckiem."

"Jack  miał  dwadzieścia  lat  –  był  mężczyzną,  nie  chłopcem,  którego

zostawiłaś z Panem Northumberlandem. I on, do diabła, na próżno czekał na

twój powrót!" powiedział Hubbard.

Bałam się, że możemy obudzić Jacka, ściszyłam swój głos. "Zostawiłam

ci  dużą  ilość  pieniędzy,  aby  trzymać  zarówno  Jacka  jak  i  Annie  z  dala  od

niebezpieczeństwa. Żadnemu z nich nie powinno niczego brakować."

"Myślisz, że ciepłe łóżko i jedzenie w brzuchu mogło naprawić złamane

serce Jacka?" nieziemskie oczy Hubbarda były zimne. "Szukał cię codziennie

przez   dwanaście  lat.  To  dwanaście  lat  chodzenia  do  doków,  czekania  na

statki  z  Europy,  w  nadziei,  że  będziesz  na  pokładzie;  dwanaście  lat

przesłuchiwania  każdego  cudzoziemca,  którego  mógł  znaleźć  w  Londynie,

aby zapytać, czy może widział cię w Amsterdamie, czy Lubece, czy Pradze; i

dwanaście  lat  podchodzenia  do  każdego,  kogo  podejrzewał,  że  jest

czarownicą,  aby  pokazać  tej  osobie  obrazek,  który  namalował,  słynnej

czarodziejki Diany Roydon. To cud, że zaraza odebrała mu życie, a nie sędzia

królowej!" Zbladłam. "Również miałaś wybór" przypomniał mi Hubbard. "Tak

więc,  jeśli  chcesz  zrzucić  winę  za  to,  że  Jack  stał  się  wampirem,  obwiniaj

siebie lub Matthew. Byłaś za niego odpowiedzialna. Przekazałaś go mnie."

"Nie taka była nasza umowa, i dobrze o tym wiesz!" Słowa, wymknęły

się  z  moich  ust,  zanim  mogłam  je  powstrzymać.  Zamarłam  z  wyrazem

przerażenia  na  twarzy.  Był  to  kolejny  sekret,  który  przechowywałam  przed

Matthew. Myślałam, że był bezpieczny u mnie.

Gallowglass syknął ze zdumienia. Lodowaty wzrok Matthew rozbił się

na  mojej  skórze.  W  pokoju  zaległa  zupełna  cisza.  "Muszę  porozmawiać  z

żoną i wnukiem, Gallowglass. Sam", powiedział Matthew. Nacisk na ‘żonę’ i

‘wnuka’ był subtelny, ale niewątpliwy.

Gallowglass  wstał,  jego  wyraz  twarzy  wyrażał  dezaprobatę.  "Będę  na

górze z Jackiem."

289

Matthew  pokręcił  głową.  "Idź  do  domu  i  poczekaj  na  Miriam.

Zadzwonię, kiedy Andrew i Jack będą gotowi, by się do was przyłączyć."

"Jack zostanie tutaj," powiedziałam ponownie głośniej "z nami. Gdzie

jego miejsce. "

Posępne  spojrzenie  Matthew  skierowane  w  moją  stronę  natychmiast

mnie  uciszyło,  nawet  jeśli  dwudziesty  pierwszy  wiek  to  nie  jest  miejsce  dla

księcia renesansu i rok temu zarzuciłabym mu despotyzm. Teraz wiedziałam,

że mój mąż kurczowo trzymał się swojej kontroli przez bardzo cienką linę.

"Nie zostanę pod jednym dachem z de Clermontami. Szczególnie nie z

nim" powiedział Hubbard, wskazując w kierunku Gallowglassa.

"Zapominasz  Andrew",  powiedział  Matthew:  "że  jesteś  de

Clermontem. Jak również Jack."

"Nigdy nie byłem de Clermontem" powiedział złośliwie Hubbard.

"Kiedy  wypiłeś  krew  Benjamina,  nigdy  nie  byłeś  niczym  innym."  Głos

Matthew był szorstki. "W tej rodzinie robisz to, co ja mówię."

"Rodzina?"  zadrwił  Hubbard.  "Byłeś  częścią  klanu  Philippe,  a  teraz

odpowiadasz przed Baldwinem. Nie masz własnej rodziny."

"Najwidoczniej  mam."  Usta  Matthew  były  wykrzywione  żalem.  "Czas

iść, Gallowglass."

"Bardzo dobrze, Matthew. Pozwolę ci się odesłać, tym razem – ale nie

będę  daleko.  A  jeśli  mój  instynkt  powie  mi,  że  masz  kłopoty,  wracam  i  do

diabła  z  wampirzymi  zwyczajami  i  prawem."  Gallowglass  wstał  i  pocałował

mnie w policzek. "Krzycz, jeśli będziesz mnie potrzebowała, cioteczko".

Matthew  czekał,  aż  frontowe  drzwi  się  zamkną,  zanim  zwrócił  się  do

Hubbarda. "A dokładnie to jaką umowę zawarłeś z moją żoną?" zażądał.

"To  moja  wina,  Matthew.  Poszłam  do  Hubbarda-"  zaczęłam,  chcąc

wyznać wszystko i z tym skończyć.

Stół rozbrzmiał pod wpływem siły uderzenia Matthew.

"Odpowiedz mi, Andrew".

"Zgodziłem  się  chronić  każdego,  kto  należał  do  niej,  nawet  ciebie"

krótko  powiedział  Hubbard.  Pod  tym  względem  był  de  Clermontem  do

szpiku kości – nie proponujący niczego, tylko dający to co musi.

"A  w  zamian?"  zapytał  ostro  Matthew.  "Nie  zrobiłbyś  takiego

przyrzeczenia bez uzyskania czegoś równie cennego w zamian."

290

"Twoja   żona  dała  mi  jedną  kroplę  swojej  krwi"  powiedział  urażonym

tonem Hubbard.

Oszukałam  go,  co  do  joty  w  sprawie  jego  prośby,  ale  nie  jego  ducha.

Najwyraźniej Andrew Hubbard żywił urazę.

"Wiedziałeś zatem, że ja jestem twoim dziadkiem?" Zapytał Matthew.

Nie mogłam wymyślić, dlaczego jest to istotne.

"Tak," powiedział Andrew, patrząc lekko zielony.

Matthew przeciągnął go przez stół, tak że byli nos w nos. "A czego się

dowiedziałeś z tej jednej kropli krwi?"

"Jej  prawdziwego  imienia  -  Diana  Bishop.  Nic  więcej,  przysięgam.

Czarownica  użyła  magii,  aby  być  pewną."  W  ustach  Hubbarda  słowo

‘czarownica’ brzmiało brudno i nieprzyzwoicie.

"Nigdy  więcej  nie  korzystaj  z  instynktów  ochronnych  mojej  żony

Andrew. Jeśli zrobisz to ponownie, przyjdę po twoją głowę." chwyt Matthew

stał  się  mocniejszy.  "Biorąc  pod  uwagę  twoją  niezdrową  pogoń,  nie  ma

żyjącego wampira, który byłby mnie za to winił."

"Nie  obchodzi  mnie,  co  wy  dwoje  robicie  za  zamkniętymi  drzwiami  –

ale  innych  tak,  od  kiedy  twoja  żona  jest  w  ciąży  i  nie  ma  na  niej  śladu

zapachu innego człowieka." Hubbard zacisnął usta z dezaprobatą.

W  końcu  zrozumiałam  wcześniejsze  pytanie  Matthew.  Poprzez

świadome  przyjęcie  mojej  krwi  i  przeszukiwania  moich  myśli  i  wspomnień,

Andrew Hubbard dokonał wampirzej wersji podglądania swojego dziadka w

czasie  seksu.  Dlatego,  że  znalazłam  sposób  na  spowolnienie  przepływu,

dostał tylko kroplę, o którą prosił i nic więcej. W przeciwnym razie Hubbard

widziałby o naszym życiu prywatnym i mógłby zobaczyć tajemnice Matthew,

jak  i  moje  własne.  Zamknęłam  mocno  oczy,  gdy  zdałam  sobie  sprawę  z

problemów, które mogłam spowodować.

Rozpraszający szmer dochodził z teczki Andrew. Przypomniał mi hałas,

który  czasami  słyszałam  podczas  wykładów,  gdy  telefon  studenta

niespodziewanie się odzywał.

"Zostawiłeś  telefon  na  głośniku"  powiedziałam,  zwróciłam  swoją

uwagę na cichy trajkot. "Ktoś zostawia ci wiadomość."

Matthew i Andrew równocześnie zmarszczyli brwi.

"Nic nie słyszę," powiedział Matthew.

291

"Nie mam telefonu komórkowego," dodał Hubbard.

"Skąd  to  zatem  dochodzi?"  Zapytałam,  rozglądając  się  dookoła.  "Czy

ktoś włączył radio?"

"Jedyną  rzeczą  w  mojej  teczce  jest  to."  Hubbard  odblokował  dwie

mosiężne klamry i coś wyjął.

Szmery  stawały  się  coraz  głośniejsze,  jakby  wstrząs  mocy  wchodził  w

moje  ciało.  Wszystkie  zmysły  miałam  w  pogotowiu,  a  wątki,  które  wiążą

świat  wibrowały  w  nagłym  ożywieniu,  zwijały  się  i  skręcały  w  przestrzeni

między mną, a arkuszem pergaminu, który Andrew Hubbard, dobył w swoje

palce. Moja krew odpowiedziała na słabe ślady magii, które trzymały się tej

samotnej  strony  z  Księgi  Życia,  a  moje  nadgarstki  piekły,  ponieważ  nikły  i

znajomy zapach konieczności i czasu wypełnił pokój.

Hubbard  odwrócił  stronę  tak,  że  była  przede  mną,  ale  ja  już

wiedziałam, co tam zobaczę: dwa alchemiczne smoki złączone razem i krew

kapiącą  z  ran  do  naczynia,  z  którego  wyrastały  nagie,  blade  postacie.

Przedstawiała  scenę  procesu  alchemicznego  po  chemicznym  małżeństwie

królowej  księżyca  i  króla  słońce:   conceptio,  gdy  nowa  i  potężna  substancja

wyszła  naprzód  z  unii  przeciwieństw  -  męskie  i  żeńskie,  światło  i  ciemność,

słońce i księżyc.

Po  spędzeniu  tygodnia  w  Beinecke  na  szukaniu  brakujących  stron

Ashmole  782,  niespodziewanie  napotkałam  jedną  z  nich  w  mojej  własnej

jadalni.

"Edward Kelley wysłał to do mnie jesienią, po twoim wyjeździe. Kazał

mi, nie spuszczać z tego oczu."

Hubbard posunął stronę ku mnie.

Widzieliśmy tylko przebłyski tego w pałacu Rudolfa. Później Matthew i

ja  spekulowaliśmy,  że  to,  co  myśleliśmy  że  było  dwoma  smokami,  w

rzeczywistości  mogło  być  wiwerną  i  uroborosem.  Jednym  z  alchemicznych

smoków  rzeczywiście  była  wiwerna,  na  dwóch  nogach  i  ze  skrzydłami,  a

drugi był wężem z ogonem w pysku. Uroboros na moim nadgarstku wił się w

uznaniu,  jego  kolory  lśniły  możliwościami.  Obraz  był  hipnotyzujący,  i  teraz,

kiedy  miałam  czas  na  przyjrzenie  mu  się,  uderzyły  mnie  pewne  drobiazgi:

urzeczone  miny  smoków,  gdy  patrzyły  sobie  nawzajem  w  oczy,  ich

292

potomstwo patrzące z podziwem na twarzach, kiedy wychodziły z misy, gdzie

się urodziły, uderzająca równowaga między dwoma tak potężnymi istotami.

"Jack upewnił się, by rysunek Edwarda był bezpieczny bez względu na

wszystko. Zaraza, ogień, wojna – chłopiec nigdy nie pozwolił, by ktokolwiek

jej  dotknął.  Twierdził,  że  należała  do  ciebie,  pani  Roydon"  powiedział

Hubbard, przerywając moje marzenia.

"Do  mnie?"  Dotknęłam  rogu  pergaminu,  a  jeden  z  bliźniaków  silnie

mnie kopnął. "Nie, ona należy do nas wszystkich."

"A jednak masz jakieś specjalne połączenie z nią. Jesteś jedyną osobą,

która słyszała, że mówi." powiedział Andrew. "Dawno temu, czarodziej pod

moją  opieką  powiedział,  że  uważa,  że  ta  strona  pochodzi  z  pierwszej  księgi

zaklęć  czarownic.  Ale  stary  wampir,  będący  przejazdem  w  Londynie

stwierdził,  że  to  strona  z  Księgi  Życia.  Modlę  się  do  Boga,  by  żadna  z  tych

opowieści nie była prawdziwa."

"Co wiesz o Księdze Życia?" Głos Matthew był niczym huk grzmotu.

"Wiem,  że  Benjamin  ją  chce"  powiedział  Hubbard.  "Powiedział  to

również  Jackowi.  Ale  to  nie  był  pierwszy  raz,  kiedy  mój  ojciec  wspomniał

księgę.  Benjamin  szukał  jej  dawno  temu  w  Oksfordzie  -  zanim  przemienił

mnie w wampira."

Oznaczało to, że Benjamin szukał Księgi Życia, od połowy XIV wieku - o

wiele dłużej niż Matthew był nią zainteresowany.

"Mój  ojciec  myślał,  że  może  ją  znaleźć  w  bibliotece  czarownika  w

Oxfordzie. Benjamin wziął prezent dla czarownika w zamian za księgę: głowę

z  mosiądzu,  która  rzekomo  była  wyrocznią"  twarz  Hubbarda  była  pełna

smutku.  "Zawsze  szkoda,  kiedy  taki  mądry  człowiek  jest  zaabsorbowany

przez  próżność  i  przesąd.   ’Nie  odwracaj  się  ku  bożkom  i  nie  wykonuj  dla

siebie żadnych podobizn bogów'  mówi Pan."

Gerbert  z  Aurillac  rzekomo  posiadał  właśnie  takie  cudowne

urządzenie. Pomyślałam, że Peter Knox był członkiem Kongregacji, który był

najbardziej zainteresowany Ashmole 782. Czy to możliwe, że Gerbert był w

zmowie z Banjaminem przez te wszystkie lata i to on szukał pomocy Petera

Knoxa?

"Czarownik z Oxfordu przyjął głowę z mosiądzu ale nie porzucił księgi"

kontynuował  Hubbard.  "Kilkadziesiąt  lat  później  mój  ojciec  wciąż  go

293

przeklinał  o  dwulicowość.  Nigdy  nie  dowiedziałem  się  jak  nazywał  się  ten

czarownik."

"Wierzę, że to Roger Bacon - alchemik i filozof jak również czarownik."

Matthew  spojrzał  na  mnie.  Bacon  był  niegdyś  posiadaczem  Księgi  Życia  i

nazwał ją ‘prawdziwym sekretem tajemnic’.

"Alchemia jest jedną z wielu marności czarownic" powiedział Hubbard

z pogardą. Zrobił się niespokojny. "Moje dzieci, powiedziały mi, że Benjamin

został w Anglii."

"Tak. Benjamin oglądał moje laboratorium w Oxfordzie." Matthew nie

wspomniał  o  fakcie,  że  Księga  Życia  jest  obecnie  kilka  przecznic  od  tego

samego  laboratorium.  Hubbard  może  być  jego  wnukiem,  ale  to  nie  znaczy,

że Matthew mu ufał.

"Jeśli Benjamin jest w Anglii, jak będziemy go trzymać z dala od Jacka?"

szybko zapytałam Matthew.

"Jack  wróci  do  Londynu.  Mój  ojciec  nie  jest  już  tam  mile  widziany  w

przeciwieństwie  do  ciebie,  Matthew".  Hubbard  wstał.  "Tak  długo,  jak  Jack

będzie ze mną, będzie bezpieczny."

"Nikt  nie  jest  bezpieczny  przed  Benjaminem.  Jack  nie  wróci  do

Londynu."  W  głosie  Matthew  zabrzmiało  polecenie.  "Ty  też  nie,  Andrew.

Jeszcze nie."

"Radziliśmy  sobie  bardzo  dobrze  bez  twojej  ingerencji"  odparował

Hubbard.  "Trochę  późno  zdecydowałeś,  że  chcesz  panować  nad  swoimi

dziećmi, jak jakiś rzymski patriarcha."

"Patriarcha rodziny. Fascynująca tradycja." Matthew osiadł na krześle,

ujął  swój  kieliszek  w  dłoń.  Już  nie  wyglądał  jak  książę,  ale  król.  "Wyobraź

sobie,  że  jeden  człowiek  daje  moc  życia  i  śmierci  dla  swojej  żony,  swoich

dzieci, swoich pracowników, kogokolwiek, kogo przyjął do swojej rodziny, a

nawet  swoich  bliskich  krewnych,  którym  brakowało  własnego  silnego  ojca.

Przypomina mi to trochę to, co próbowałeś osiągnąć w Londynie."

Matthew  pociągnął  łyk  wina.  Z  każdą  chwilą  Hubbard  wyglądał  na

coraz bardziej zmieszanego.

"Moje  dzieci,  słuchają  mnie  z  własnej  woli,"  sztywno  powiedział

Hubbard. "To dla mnie zaszczyt, tak jak powinny pobożne dzieci."

294

"Co  za  idealista"  powiedział  Matthew  z  cichą  drwiną.  "Oczywiście

wiesz, kto wpadł na patriarchę rodziny".

"Rzymianie, jak powiedziałem," odpowiedział ostro Hubbard. "Jestem

wykształcony, Matthew, pomimo twoich wątpliwości w tym względzie."

"Nie,  to  był  Philippe."  Oczy  Matthew  błyszczały  z  rozbawieniem.

"Philippe  pomyślał,  że  społeczeństwo  Rzymian,  może  korzystać  ze  zdrowej

dawki  dyscypliny,  jaką  mają  rodziny  wampirów  i  przypomnienia  znaczenia

ojca."

"Philippe  de  Clermont  był  winny  grzechu  pychy.  Bóg  jest  jedynym

prawdziwym  Ojcem.  Jesteś  chrześcijaninem,  Matthew.  Na  pewno  zgadzasz

się z tym." Wyrażenie Hubbarda miało żarliwość prawdy wierzącego.

"Być może", Matthew powiedział, jakby poważnie rozważał argumenty

swojego  wnuka.  "Ale  dopóki  Bóg  wzywa  nas  do  siebie,  będę  musiał

wystarczyć.  Podoba  ci  się,  czy  nie,  Andrew,  w  oczach  innych  wampirów

jestem twoim patriarchą rodziny, szefem klanu, twoim alfa - nazywaj to jak

chcesz.  I  wszystkie  twoje  dzieci  -  w  tym  Jack  i  wszyscy  inni,  których

adoptowałeś czy to demon, wampir lub czarownica - są  moi na mocy prawa

wampirów."

"Nie"  Hubbard  pokręcił  głową.  "Nigdy  nie  chciałem  żadnej  części

rodziny de Clermont."

"To  co  chcesz,  nie  ma  znaczenia.  Nigdy  więcej."  Matthew  odstawił

wino i wziął moją dłoń w swoją.

"By  zawiadować  moją  lojalnością,  musiałbyś  uznać  mojego  ojca  –

Benjamina  -  jako  swojego  syna.  Czego  nigdy  nie  zrobiłeś"  powiedział

brutalnie Hubbard. "Jako szef de Clermontów, Baldwin dzierży honor rodziny

i pozycję na poważnie. On nigdy nie pozwoliłby na rozwinięcie twojej własnej

gałęzi ze względu na krwawy szał."

Zanim  Matthew  mógł  odpowiedzieć  na  wyzwanie  Andrew,  Corra

wydała ostrzegawczy skrzek. Zdając sobie sprawę, że Jack musiał się obudzić,

wstałam  z  fotela,  aby  pójść  do  niego.  Obce  pokoje  przerażały  go,  jak  był

dzieckiem.

"Zostań tu" powiedział Matthew, zaciskając swoją dłoń na mojej.

"On mnie potrzebuje!" Zaprotestowałam.

295

"Jack  potrzebuje  silnej  ręki  i  spójnych  granic,"  powiedział  cicho

Matthew. "On wie, że go kochasz. Ale nie może przyjąć tak silnego uczucia w

tej chwili."

"Ufam mu." Mój głos drżał z gniewu i bólu.

"Ja nie" powiedział ostro Matthew. "Nie tylko złość uruchamia w nim

krwawy szał. Miłość i lojalność też."

"Nie  proś  mnie,  abym  go  zignorowała."  Chciałam  żeby  Matthew

przestał  już  grać  rolę  patriarchy  rodziny,  chciałam  aby  zachowywał  się  jak

prawdziwy ojciec.

"Przykro  mi,  Diana."  W  oczach  Matthew  osiadł  cień,  ten  który

myślałam,  że  zniknął  na  zawsze.  "Muszę  umieścić  potrzeby  Jacka  na

pierwszym miejscu."

"Jakie  potrzeby?"  Jack  stał  w  drzwiach.  Ziewnął,  kępki  włosów

sterczały mu w różne strony.

Lobero przepchnął się obok swego mistrza i udał prosto do Matthew,

szukając potwierdzenia dobrze wykonanej pracy.

"Musisz  zapolować.  Niestety  jest  pełnia  księżyca,  nawet  ja  nie  mogę

kontrolować niebios."

Kłamstwo  Matthew  płynęło  z  jego  ust,  jak  miód.  Potarmosił  uszy

Lobero. "Wszyscy idziemy - ty, ja, twój ojciec, nawet Gallowglass. Lobero też

może pójść."

Jack zmarszczył nos. "Nie jestem głodny."

"Nie  jedz  zatem.  Ale  zapolujesz.  Bądź  gotowy  o  północy.  Przyjadę  po

ciebie."

"Przyjedziesz  po  mnie?"  Jack  spojrzał  na  mnie,  to  na  Hubbarda.

"Myślałem, że zatrzymamy się tutaj."

"Będziesz tuż za rogiem z Gallowglassem i Miriam. Będzie tam z tobą

Andrew" zapewnił go Matthew. "Ten dom nie jest na tyle duży, by pomieścić

czarownicę  i  trzy  wampiry.  Jesteśmy  stworzeniami  nocy,  a  Diana  i  dzieci

potrzebują snu."

Jack spojrzał tęsknie na mój brzuch. "Zawsze chciałem mieć braciszka."

"Możesz  równie  dobrze  mieć  dwie  siostry,  w  zamian"  powiedział

Matthew chichocząc.

296

Moja  ręka  obniżyła  się  automatycznie  na  mój  brzuch,  gdy  jeden  z

bliźniaków znowu mocno kopnął.

Byli niezwykle aktywni odkąd Jack się pojawił.

"Czy się ruszają?" zapytał mnie Jack, jego twarz była podekscytowana.

"Mogę ich dotknąć?"

Spojrzałam na Matthew. Spojrzenie Jacka przesunęło się w tym samym

kierunku.

"Pokażę ci, jak to zrobić." Ton Matthew był łagodny, ale jego oczy były

ostre. Wziął rękę Jacka i przycisnął ją do boku mojego brzucha.

"Nic nie czuję," powiedział Jack marszcząc brwi w skupieniu.

Szczególnie  silny  kopniak,  a  następnie  przejechanie  łokciem,

przedzierało się przez ścianę macicy.

"Wow!"  Twarz  Jacka  była  centymetry  od  mojej,  jego  oczy  pełne

podziwu. "Czy oni tak kopią cały dzień?"

"Czuję  się  jakby  tak  było."  Chciałam  wygładzić  zmierzwione  włosy

Jacka. Chciałam wsiąść go w moje ramiona i obiecać, że nikt nigdy więcej go

nie skrzywdzi. Ale nie mogłam mu zaoferować nic z tego.

Wyczuwając, że mój nastrój zmienił się na matczyny, Matthew zabrał

rękę  Jacka.  Twarz  Jacka  posmutniała,  interpretując  to  jako  odrzucenie.

Wściekła  na  Matthew,  szarpnęłam  i  chciałam  chwycić  rękę  Jacka  z

powrotem. Zanim mogłam, Matthew położył rękę na mojej talii i przyciągnął

mnie do swojego boku. Był to charakterystyczny gest posiadania.

Oczy Jacka zrobiły się czarne.

Hubbard ruszył na przód, by interweniować, ale Matthew zamroził go

w miejscu wyrazem swoich oczu.

W ciągu pięciu uderzeń serca, oczy Jacka wróciły do normy. Gdy były

brązowo zielone, Matthew posłał mu zatwierdzający uśmiech.

"Twój instynkt by chronić Dianę jest w pełni uzasadniony" powiedział

mu Matthew. "Wiara, że musisz chronić ją przede mną, nie jest."

"Przepraszam Matthew" wyszeptał Jack. "To się więcej nie powtórzy."

"Przyjmuję  przeprosiny.  Niestety,  to  się   powtórzy.  Nauka

kontrolowania  twojej  choroby,  nie  będzie  łatwa  i  szybka."  ton  Matthew

znowu  był  rześki.  "Pocałuj  Dianę  na  dobranoc,  Jack,  i  ulokuj  się  w  domu

Gallowglassa. Jest to dawny kościół. Będziesz czuł się dokładnie jak w domu."

297

"Słyszałeś  to  Ojcze  H?"  uśmiechnął  się  Jack.  "Zastanawiam  się,  czy  w

jego dzwonnicy są nietoperze, jak w twojej."

"Nie ma już problemu nietoperzy" kwaśno powiedział Hubbard.

"Ojciec  H  nadal  mieszka  w  miejskim  kościele"  wyjaśnił  Jack,  nagle

ożywiony. "To nie jest ten sam, który odwiedziliście. Stary spłonął. Większa

część tego z resztą też, jakby się nad tym zastanowić."

Roześmiałam się. Jack zawsze kochał opowiadania i miał też talent do

tego.

"Teraz pozostała tylko wieża. Ojciec H odnowił ją, więc nie rzuca się w

oczy,  że  to  tylko  stos  śmieci."  Jack  uśmiechnął  się,  a  Hubbard  dał  mu  lekki

pocałunek w policzek, jego nastrój przeszedł z krwawego szału do szczęścia

w  zadziwiająco  krótkim  czasie.  Pędził  w  dół  schodów.  "Chodź,  Lobero.

Chodźmy walczyć z Gallowglassem."

"Północ"  zawołał  za  nim  Matthew.  "Bądź  gotowy.  I  bądź  miły  dla

Miriam, Jack. Jeśli nie, ona sprawi, że będziesz żałował, że się odrodziłeś."

"Nie  martw  się,  jestem  przyzwyczajony  do  trudnych  kobiet!"

odpowiedział Jack. Lobero szczekał z podnieceniem i krążył wokół nóg Jacka,

zachęcając go do wyjścia na zewnątrz.

"Proszę  zatrzymać  obrazek,  pani  Roydon.  Jeśli  Matthew  i  Benjamin

pożądają  go,  pragnę  być  tak  daleko  od  niego,  jak  to  możliwe"  powiedział

Andrew.

"Jak wspaniałomyślnie, Andrew." ręka Matthew wystrzeliła i zamknęła

się  wokół  gardła  Hubbarda.  "Zostań  w  New  Haven,  do  czasu  aż  pozwolę  ci

wyjechać."

Ich  oczy  spotkały  się,  szare  i  szaro-zielone.  Andrew  był  pierwszym,

który odwrócił wzrok.

"Chodź, ojcze H!" wrzasnął Jack. "Chcę zobaczyć kościół Gallowglassa,

a Lobero potrzebuje iść na spacer."

"Północ, Andrew." Słowa Matthew były doskonale serdeczne, ale było

w  nich  ostrzeżenie.  Drzwi  się  zamknęły,  a  dźwięk  szczekania  Lobero  cichł.

Kiedy znikł całkowicie, zwróciłam się do Matthew.

"Jak mogłeś-"

298

Widok  Matthew,  z  głową  w  dłoniach,  spowodował  moje  nagłe

zatrzymanie.  Mój  gniew,  który  płonął,  powoli  gasł.  Spojrzał  w  górę,  a  jego

twarz znaczyło poczucie winy i smutek.

"Jack…  Benjamin..."  Matthew  zadrżał.  "Boże,  pomóż  mi,  co  ja

zrobiłem?"

Tłumaczenie: Fiolka2708

299

DWADZIEŚCI

C A

Matthew siedział na rozłożonym fotelu naprzeciwko łóżka, gdzie spała

Diana, przedzierając się przez inny niejednoznaczny zestaw wyników badań,

tak, by on i Chris mogli ponownie ocenić ich strategię badań na jutrzejszym

spotkaniu.  Ze  względu  na  późną  godzinę,  był  zaskoczony  gdy  ekran  jego

telefonu rozbłysnął.

Przesuwając  się  ostrożnie,  tak  aby  nie  obudzić  swojej  żony,  Matthew

wymknął się cicho z pokoju i skierował w dół po schodach do kuchni, gdzie

mógł spokojnie rozmawiać.

"Musisz  przyjść,"  powiedział  Gallowglass,  szorstkim  i  niskim  głosem.

"Teraz".

Przez  ciało  Matthew  przeszedł  dreszcz,  a  jego  oczy  skierowały  się  w

kierunku  sufitu,  jakby  chciał  zobaczyć  przez  tynk  i  deski  sypialnię.  Zawsze

jego  pierwszym  odruchem  była  ochrona  Diany,  nawet  kiedy  było  jasne,  że

niebezpieczeństwo działo się gdzie indziej.

"Zostaw cioteczkę w domu," powiedział stanowczo Gallowglass, jakby

był świadkiem działania Matthew. "Miriam jest w drodze."

Telefon zamilkł.

Matthew  patrzył  na  wyświetlacz  przez  chwilę,  jego  jasne  kolory

przyniosły  fałszywą  nutę  nieprawdziwych  godzin  porannych,  zanim  wyblakł

na czarno.

Frontowe drzwi zaskrzypiały.

Matthew  był  na  górze  schodów,  w  chwili  gdy  Miriam  szła  do  niego.

Przypatrywał się jej dokładnie.

Nigdzie  na  niej  nie  było  kropli  krwi,  dzięki  Bogu.  Mimo,  że  szeroko

otwarte  oczy  i  jej  twarz  miały  nawiedzony  wyraz.  Niewiele  rzeczy  było  w

stanie przestraszyć jego długoletnią przyjaciółkę i współpracownicę, ale była

wyraźnie przerażona. Matthew zaklął.

"Co się dzieje?" Diana schodziła z trzeciego piętra, jej miedziane włosy

jakby uchwyciły wszystkie światła w domu. "Czy to Jack?"

Matthew skinął głową. Gallowglass nie dzwoniłby inaczej.

300

"Daj mi tylko minutę" powiedziała Diana i odwróciła się, by się ubrać.

"Nie, Diana," powiedziała cicho Miriam.

Diana zamarła z ręką na poręczy. Odwróciła się i spotkała oczy Miriam.

"Czy  on  jest  martwy?"  Szepnęła  głucho.  Matthew  był  u  jej  boku  w

czasie jednego uderzenia serca.

"Nie,   mon  coeur.  On  nie  jest  martwy"  Matthew  wiedział,  że  to  był

najgorszy koszmar Diany: że ktoś, kogo kocha, zostanie jej odebrany, zanim

będą  się  mogli  odpowiednio  pożegnać.  Ale  cokolwiek  zdarzyło  się  na

Wooster Square może być w jakiś sposób gorsze.

"Zostań  z  Miriam."  Matthew  złożył  pocałunek  na  jej  zdrętwiałych

ustach. "Wrócę szybko."

"Tak dobrze sobie radził" powiedziała Diana.

Jack był w New Haven od tygodnia, a jego szaleństwo krwi zmniejszyło

się  zarówno  w  częstotliwości  jak  i  intensywności.  Ścisłe  granice  i  spójne

oczekiwania Matthew przyczyniły się do zmian.

"Wiedzieliśmy,  że  będą  porażki,"  powiedział  Matthew,  chowając

jedwabisty kosmyk włosów za ucho Diany. "Wiem, że nie będziesz spać, ale

postaraj się przynajmniej odpocząć." Martwił się, że ona nie będzie robić nic,

z wyjątkiem tępego patrzenia przez okno, dopóki nie wróci z wiadomością.

"Możesz przeczytać to, jak będziesz czekała." Miriam wyciągnęła gruby

stos artykułów z torebki.

Dołożyła  wszelkich  starań,  aby  brzmieć  energicznie  i  rzeczowo,  jej

słodko-gorzki zapach gumo żywicy i granatu stał się silniejszy. "To wszystko,

o  co  prosiłaś,  i  dodałam  kilka  innych  artykułów,  którymi  możesz  być

zainteresowana:  wszystkie  badania  Matthew  nad  wilkami,  a  także  jakieś

klasyczne kawałki o zachowaniu wilczych rodziców i sfory. Jest to w zasadzie

doktor Spock dla współczesnego wampirzego rodzica."

Matthew odwrócił się do Diany w zdumieniu. Po raz kolejny, jego żona

go zaskoczyła. Jej policzki zaczerwieniły się, gdy wzięła artykuły od Miriam.

"Muszę zrozumieć, jak działa rodzina wampirów. Idź. Powiedz Jackowi,

że go kocham." głos Diany się załamał. "Jeśli możesz."

Matthew  ścisnął  jej  dłoń  bez  odpowiedzi.  Niczego  nie  mógł  obiecać.

Jack  musiał  zrozumieć,  że  dostęp  do  Diany  zależał  od  jego  zachowania  –  i

przyzwolenia Matthew.

301

"Przygotuj  się,"  mruknęła  Miriam,  gdy  ją  mijał.  "I  nie  obchodzi  mnie,

czy Benjamin jest twoim synem. Jeśli nie zabijesz go po obejrzeniu tego, to ja

to zrobię."

Mimo  późnej  godziny,  dom  Gallowglassa  nie  był  jedynym  w  okolicy,

który  nadal  był  oświetlony.  New  Haven  to  miasto  uczelni,  ostatecznie.

Większość nocnych marków Wooster Square szukało dziwnego towarzystwa,

pracując  na  pełnym  widoku  z  otwartymi  roletami  i  zasłonami.  To  co

wyróżniało  dom  wampira  to  to,  że  zasłony  były  szczelnie  zamknięte  i  tylko

przebłyski złotego światła widoczne wokół krawędzi okien zdradzały, że ktoś

jeszcze nie śpi.

Wewnątrz  domu  blask  lampy  rzucał  ciepłe  światło  na  kilka  rzeczy

osobistych.  Poza  tym,  był  kiepsko  urządzony,  duńskimi  nowoczesnymi

meblami  wykonanymi  z  jasnego  drewna,  gdzieniegdzie  akcentowanymi

antycznymi wzorami i plamami śmiałego koloru. Jeden z najbardziej cennych

dobytków  Gallowglassa  –  XVIII-wieczna  Red  Ensign43,  którą  on  i  Davy

Hancock  zdarli  z  ich  ukochanego  statku  towarowego   Hrabia  Pembroke,

zanim  został  oddany  do  remontu  i  przemianowany  na   Endeavour  –  leżała

zwinięta na podłodze.

Matthew  wąchał.  Dom  wypełniał  gorzki,  gryzący  zapach,  który  Diana

by  porównała  do  zapachu  z  kominka,  a  cicho  grający  Bach  wypełniał

powietrze.  Pasja wg św. Mateusza – tą samą muzykę Benjamin odtwarzał w

swoim  laboratorium,  kiedy  torturował  zniewoloną  czarownicę.  Żołądek

Matthew skręcił się w ciężki węzeł.

Ruszył do salonu. To, co zobaczył spowodowało jego natychmiastowe

zatrzymanie.  Surowe  malowidła  ścienne,  w  odcieniach  czerni  i  szarości

pokrywały  każdy  centymetr  ścian  zabarwionym  płótnem.  Jack  stał  na

szczycie  prowizorycznego  rusztowania  zbudowanego  z  mebli,  uzbrojony  w

miękki  artystyczny  ołówek.  Podłoga  była  zaśmiecona  resztkami  ołówka  i

zdartego papieru, który Jack oderwał ujawniając świeży węgiel drzewny.

Oczy Matthew przeczesywały ściany od podłogi do sufitu. Szczegółowe

pejzaże,  studia  zwierzyny  i  rośliny,  które  były  niemal  mikroskopijnie

precyzyjnie  w  ich  odzwierciedleniu  i  wrażliwość  połączona  z  pięknymi

połaciami linii i formy, rzucały wyzwanie malarskiej logice. Ogólny efekt był

43 Czerwona bandera brytyjskiej marynarki handlowej

302

piękny i niepokojący, jak gdyby Sir Anthony van Dyck namalował  Guernicę44

Picassa.

"Chryste." Prawa ręka Matthew automatycznie uczyniła znak krzyża.

"Jackowi  zabrakło  papieru  dwie  godziny  temu,"  ponuro  powiedział

Gallowglass, wskazując na sztalugi przy frontowym oknie. Każda z nich teraz

miała jeden arkusz, ale dryfujący papier otaczający ich wsporniki sugerował,

że są jedynie selekcją większej serii rysunków.

"Matthew".  Chris  przyszedł  z  kuchni, popijając  filiżankę  czarnej  kawy,

aromat palonych ziaren mieszał się z gorzkim zapachem Jacka.

"To nie jest miejsce dla gorącokrwistego, Chris," powiedział Matthew,

zachowując nieufność wobec Jacka.

"Obiecałem  Miriam,  że  zostanę."  Chris  rozsiadł  się  na  zużytym

wiklinowym krześle i postawił kubek kawy na szerokich podłokietnikach. Gdy

się  poruszył,  tkane  siedzenie  pod  nim  trzeszczało,  jak  statek  pod  żaglami.

"Więc Jack jest kolejnym z twoich wnuków?"

"Nie  teraz,  Chris.  Gdzie  jest  Andrew?"  zapytał,  nadal  kontynuując

obserwowanie Jacka przy pracy.

"Jest  na  górze,  po  większą  ilość  ołówków."  Chris  wziął  łyk  kawy,  jego

ciemne oczy, zbierały szczegółowe informacje o tym, co Jack teraz szkicował:

nagą  kobietę  w  agonii,  z  głową  odrzuconą  do  tyłu.  "Życzyłbym  sobie  jak

diabli, żeby wrócił do rysowania żonkili."

Matthew  otarł  usta  dłonią,  mając  nadzieję  na  usunięcie  kwasu,  który

dobywał się z jego żołądka. Dziękował Bogu, że Diana nie przyszła z nim. Jack

nigdy ponownie nie byłby w stanie spojrzeć jej w oczy, gdyby wiedział, że to

widziała.

Chwilę później Hubbard wrócił do pokoju dziennego.  Położył pudełko

świeżej dostawy na drabince, gdzie balansował Jack. Całkowicie pochłonięty

pracą, Jack nie zareagował na obecność Hubbarda, tak samo jak na przybycie

Matthew.

44  Guernica  -  Malowidło  przedstawia  chaos,  śmierć  i  strach  ludzi,  które  sprowadza  wojna  na  spokojne

miasteczko.  Tragedia  Guerniki  została  podkreślona  poprzez  użytą  kolorystykę  –  czerń,  biel  i  różne  odcienie szarości.  Cierpienie  wyraził  artysta  poprzez  postacie  i  rekwizyty:  szczątki  ludzkie,  płaczące  kobiety,  leżącego wojownika.  Symbolicznie  obraz  ten  przedstawia  również  cierpienie  całego  narodu  baskijskiego  walczącego  o

wolność, o swój kraj i język.

303

"Szkoda,  że  nie  zadzwoniłeś  po  mnie  wcześniej."  Matthew  celowo

zachowywał spokój w głosie. Pomimo jego wysiłków, Jack odwrócił szkliste,

niewidzące  oczy  na  niego,  kiedy  krwawy  szał  odpowiedział  na  napięcie  w

powietrzu.

"Jack  robił  to  wcześniej,"  powiedział  Hubbard.  "sporządzał  je  na

ścianach swojej sypialni i na ścianach gminnego kościoła. Ale nigdy tak wielu

obrazów i tak szybko. I nigdy... jego."

Spojrzał w górę. Oczy, nos i usta Benjamina zdominowały jedną ścianę,

patrząc na Jacka z wyrazem, który był równie chciwy i równie złośliwy. Jego

rysy ukazywały niewątpliwe okrucieństwo, i były jakoś bardziej złowieszcze,

zawarte w obrysie twarzy człowieka.

Jack  przesunął  się  o  kilka  metrów  od  portretu  Benjamina  i  teraz

pracował  na  ostatnim  pustym  odcinku  ściany.  Obrazy  w  pokoju,  ukazywały

szorstką  sekwencję  zdarzeń,  prowadząc  od  czasów  Jacka  w  Londynie  przez

Hubbarda  przemieniającego  go  w  wampira,  aż  do  współczesności.  Sztalugi

przy oknie były punktem wyjścia dla niepokojącego cyklu obrazów Jacka.

Matthew  zbadał  je.  Każdy  zawierał  to,  co  artyści  nazywali  nauką  -

pojedynczy  element  większej  sceny,  która  przyczyniała  się  do  zrozumienia

ich szczególnych problemów z kompozycją i perspektywą.

Pierwszy  był  rysunkiem  ręki  mężczyzny,  z  popękaną  skórą  i

szorstkością spowodowaną przez ubóstwo i fizyczną pracę. Obraz okrutnych

ust,  z  brakującymi  zębami  zajmował  następną  sztalugę.  Trzeci  ukazywał

przecinanie  sznurówek  w  spodniach  mężczyzny,  wraz  z  haczykowatym

palcem gotowym, aby je wyciągnąć. Ostatni był nóż, naciskający na widoczną

kość biodrową chłopca, aż czubek wbijał się w skórę.

Matthew umieścił samotne obrazy razem w swojej głowie - ręki, ucha,

spodni, noża, podczas gdy  Pasja wg św. Mateusza grzmiała w tle. Zaklął na

niewłaściwy obraz, który natychmiast wskoczył do jego głowy.

"Jedno z najwcześniejszych wspomnień Jacka," powiedział Hubbard.

Matthew  przypomniał  sobie  pierwsze  spotkanie  z  Jackiem,  gdy  chciał

chwycić  chłopca  za  ucho,  gdyby  nie  interwencja  Diany.  Był  następnym

stworem, który oferował Jackowi przemoc zamiast współczucia.

304

"Gdyby  nie  jego  sztuka  i  muzyka,  Jack  byłby  zniszczył  siebie.  Często

dziękowaliśmy  Bogu  za  dar  Philippe."  Andrew  wskazał  na  wiolonczelę

podpartą w rogu.

Matthew  rozpoznał  charakterystyczny  instrument  i  na  moment

skierował  na  niego  oczy.  On  i  Signor  Montagnana,  wenecki  producent

instrumentów,  nazwali  wiolonczelę   ‘Księżna  Marlborough’  za  jej  hojne,  ale

wciąż  eleganckie  krzywe.  Matthew  nauczył  się  grać  na  Księżnej  ponownie,

gdy lutnie popadły w niełaskę i zostały zastąpione przez skrzypce, altówki, i

wiolonczele.  Księżna  w  tajemniczy  sposób  zniknęła,  kiedy  był  w  Nowym

Orleanie  dyscyplinując  potomstwo  Marcusa.  Kiedy  Matthew  wrócił,  pytał

Philippe,  co  się  stało  z instrumentem. Ojciec  wzruszył  ramionami  i  mruknął

coś o Napoleonie i Anglii, co w ogóle nie miało sensu.

"Czy Jack zawsze słucha Bacha, kiedy rysuje?" mruknął Matthew.

"Woli  Beethovena.  Jack  zaczął  słuchać  Bacha  po...  wiesz."  usta

Hubbarda się skrzywiły.

"Być  może  jego  rysunki  mogą  pomóc  nam  znaleźć  Benjamina"

powiedział Gallowglass.

Oczy  Matthew  przerzucały  wiele  twarzy  i  miejsc,  które  mogłyby

dostarczyć istotnych wskazówek.

"Chris już robił zdjęcia" zapewnił go Gallowglass.

"I film," dodał Chris, "kiedy dostał się do... eee, niego." Chris też unikał

wypowiadania  imienia  Benjamina  i  po  prostu  pomachał  w  stronę  miejsca,

gdzie Jack wciąż szkicował i nucił coś pod nosem.

Matthew uniósł rękę w górę, by był cicho.

" Wszystkie  konie  króla  i  wszyscy  ludzie króla  /  Nie  mogą  złożyć  Jacka

znowu  razem."  Zadrżał  i  upuścił  niewielką  pozostałość  z  ołówka.  Andrew

podał mu następny i Jack zaczął kolejne szczegółowe studium męskiej dłoni,

wyciągniętej w geście błagania.

"Bogu  niech  będą  dzięki.  Zbliża  się  do  końca  swojego  szaleństwa."

napięcie  w  ramionach  Hubbarda  się  rozproszyło.  "Wkrótce  Jack  będzie  z

powrotem przy zdrowych zmysłach."

Chcąc  skorzystać  z  chwili,  Matthew  przeniósł  się  w  milczeniu  do

wiolonczeli.  Chwycił  ją  za  gryf  i  podniósł  smyczek  z  podłogi,  gdzie  Jack

nieuważnie go upuścił.

305

Matthew  usiadł  na  krawędzi  drewnianego  krzesła,  przybliżając  ucho,

do instrumentu, kiedy skubał i pracował smyczkiem po strunach, wciąż był w

stanie  usłyszeć  okrągłe  tony  wiolonczeli  ponad  Bacha,  który  ryczał  z

głośników na pobliskim regale.

"Wyłącz ten hałas" powiedział do Gallowglassa, dokonując ostatecznej

korekty brzmienia na kołkach, zanim zaczął grać. Przez kilka taktów, muzyka

wiolonczeli  ścierała  się  z  chórem  i  orkiestrą.  Następnie  wielkie  dzieło

chóralne  Bacha  zamilkło.  W  pustkę,  Matthew  przelał  muzykę,  która  była

pośrednia  między  teatralną  odmianą   Pasji  i  czymś,  co  miał  nadzieję,  że

pomoże Jackowi odzyskać emocjonalną kontrolę.

Matthew  ostrożnie  wybrał  kawałek:   Lacrimosa  z  Requiem  Johanna

Christiana Bacha.

Mimo że zmiana akompaniamentu muzycznego zaskoczyła Jacka, jego

ręka  wciąż  była  przy  ścianie.  Gdy  muzyka  przechodziła  przez  niego,  jego

oddech  stał  się  wolniejszy  i  bardziej  regularny.  Kiedy  podjął  szkicowanie,

narysował kontury Westminster Abbey, a nie kolejne stworzenie w bólu.

Matthew pochylił głowę w błaganiu, podczas gdy grał. Mając chór, jak

miał  kompozytor,  byliby  śpiewali  łacińską  mszę  za  zmarłych.  Ponieważ  był

sam,  Matthew  wykonywał  żałobne  tony  wiolonczeli  naśladując  nieobecne

głosy ludzkie.

Lacrimosa umiera Illa, śpiewała wiolonczela Matthew.

‘Łzawy będzie ten dzień,

W którym z popiołu powstaje

Winny człowiek, który ma być sądzony.

Oszczędź go więc Boże’

Matthew  modlił  się,  gdy  grał  kolejną  linię  muzyki,  umieszczając  swą

wiarę i cierpienie w każdym pociągnięciu smyczka.

Kiedy dotarł do końca  Lacrimosy, zagrał Sonatę Beethovena Cello nr 1

F-dur. Beethoven napisał utwór na fortepian, i na wiolonczelę, ale Matthew

miał  nadzieję,  że  Jack  był  na  tyle  zaznajomiony  z  muzyką,  że  wypełni

brakujące tony.

Uderzenia  ołówka  Jacka  w  węgiel  stawały  się  wolniejsze,  coraz

łagodniejsze z każdym taktem.

306

Matthew  rozpoznał  pochodnię  Statuy  Wolności,  i  wieżę  kościoła  w

Centrum New Haven.

Tymczasowe  szaleństwo  Jacka  może  i  zbliżało  się  do  końca,  kiedy

przeszedł  do  teraźniejszości,  ale  Matthew  wiedział,  że  jeszcze  nie  był  od

niego wolny.

Brakowało jednego obrazu.

Aby  pomóc  naprowadzić  Jacka,  Matthew  zwrócił  się  do  jednego  ze

swoich  ulubionych  utworów  muzycznych:  inspirującego  Fauré,  Requiem

nadziei.  Na  długo  zanim  poznał  Dianę,  jedną  z  jego  największych  radości

były,  wizyty  w  New  College  i  słuchanie  chóru  wykonującego  ten  utwór.

Obraz  Matthew  czekał  na  wykończenie  ręką  Jacka,  na  brzmienie  ostatniej

sekcji, In Paradisum. Do tej chwili Jack szkicował do majestatycznej muzyki,

jego ciało kołysało się w takt spokojnych dźwięków wiolonczeli.

"Niech szeregi aniołów, i Łazarz przyjmą cię,

Marny człowieku, miej wieczny odpoczynek".

Matthew  znał,  te  wersety  na  pamięć,  bo  towarzyszyły  ciału  zmarłego

od kościoła do grobu - miejsca spoczynku, który był zbyt często odmawiany

stworzeniom  takim  jak  on.  Matthew  śpiewał  te  same  słowa  przy  ciele

Philippe,  płakał  przy  nich,  gdy  umarł  Hugh,  karał  się  nimi,  kiedy  Eleanor  i

Cecilia  zginęły,  i  powtarzał  je  piętnaście  wieków,  gdy  opłakiwał  Blancę  i

Lucasa, swoją ciepłokrwistą żonę i dziecko.

Dziś wieczorem, jednak znajome słowa doprowadziły Jacka - i Matthew

wraz  z  nim  -  do  miejsca  drugiej  szansy.  Matthew  patrzył,  jak  zaczarowany,

kiedy  Jack  przyniósł  znajomą,  piękną  twarz  Diany  do  życia  na  kremowej

powierzchni  muru.  Jej  oczy  były  szeroko  otwarte  i  pełne  radości,  usta

rozchylone  w  zdumieniu  i  uniesione  w  początkach  uśmiechu.  Matthew

przegapił szlachetne chwile, kiedy Diana pierwszy raz uznała Jacka. Widział je

teraz.

Widząc  jej  portret,  Matthew  potwierdził  to  co  już  podejrzewał:  że  to

Diana, była tą która miała moc dać życie Jackowi. Matthew mógł uczynić, że

Jack poczuje się bezpieczny, tak jak powinien ojciec, ale to Diana czyniła, że

czuł się kochany.

307

Matthew  nadal  przenosił  smyczek  na  strunami,  palcami  naciskając  i

wyrywając z nich muzykę. W końcu Jack się zatrzymał, ołówek spadł z jego

nerwowych rąk z trzaskiem na podłogę.

"Jesteś  cholernym  artystą,  Jack,"  powiedział  Chris,  pochylając  się  w

fotelu, by mieć lepszy widok na portret Diany.

Ramiona  Jacka  opadły  z  wyczerpania  i  rozejrzał  się  za  Chrisem.  Jego

oczy  były  zamglone  ze  zmęczenia,  nie  było  w  nich  oznak  krwawego  szału.

Były po raz kolejny brązowo zielone.

"Matthew".  Jack  skoczył  na  szczyt  rusztowania,  wzbijając  się  w

powietrze i lądując cicho jak kot.

"Dzień dobry, Jack." Matthew umieścił wiolonczelę na boku.

"Muzyka – to byłeś ty?" Zapytał Jack marszcząc brwi.

"Myślałem,  że  może  skorzystasz  z  czegoś  mniej  barokowego"

powiedział  Matthew,  wstając.  "XVII  wiek  może  jest  nieco  kwiecisty  dla

wampirów.  Najlepiej  w  małych  dawkach."  Jego  spojrzenie  podążyło  do

ściany,  a  Jack  wyciągnął  drżącą  rękę  i  położył  na  czole,  gdy  zrozumiał,  co

zrobił.

"Przykro  mi",  powiedział,  ze  strachem.  "Zamaluję  to,  Gallowglass.

Dzisiaj. Obiecuję."

"Nie!" wykrzyknęli Matthew, Gallowglass, Hubbard, i Chris.

"Ale ściany," rzucił Jack. "Zniszczyłem je."

"Nie  bardziej,  niż  da  Vinci  i  Michał  Anioł"  łagodnie  powiedział

Gallowglass.  "Albo  Matthew,  jeśli  by  się  nad  tym  zastanowić,  swoimi

bazgrołami  w  pałacu  cesarza  w  Pradze."  Na  chwilę  oczy  Jacka  rozświetliła

wesołość, zanim światło przyciemniało ponownie.

"Biegnący jeleń to jedno. Ale nikt być może nie będzie chciał oglądać

tych  obrazów  -  nawet  ja"  powiedział  Jack,  wpatrując  się,  w  szczególnie

makabryczny rysunek nagich rozkładających się zwłok pływających w rzece.

"Sztuka  i  muzyka  musi  pochodzić  z  serca,"  powiedział  Matthew,

chwytając  swojego  prawnuka  za  ramię.  "Nawet  najciemniejsze  miejsca,

muszą  być  sprowadzone  na  światło  dzienne,  albo  też  będą  rosnąć,  dopóki

nie połkną całego człowieka."

Wyraz twarzy Jacka był ponury. "Co zrobić, jeśli już połknęły?"

308

"Nie  próbowałbyś  uratować  tej  kobiety,  jeśli  byłbyś  ciemny  na

wskroś." Matthew wskazał na nieżyjącą postać patrzącą na wyciągniętą rękę.

Ręka pasowała do ręki Jacka, aż do blizny u podstawy kciuka.

"Ale  jej  nie  uratowałem.  Była  zbyt  przerażona,  by  pozwoliła  mi  sobie

pomóc.  Bała  się  mnie!"  Jack  próbował  się  wyszarpnąć,  ale  Matthew  nie

chciał go puścić.

"To  była   jej  ciemność,  ona  zatrzymywała  ją  –   jej   strach  -  nie  twój"

podkreślił Matthew.

"Ja  ci  nie  wierzę,"  powiedział  Jack,  uparcie  trzymając  się  pojęcia,  że

jego krwawy szał czyniło go winnym, nie ważne czego. Matthew dostał małą

próbkę tego, co znosili Philippe i Ysabeau z jego własnych solidnych odmów

przyjęcia rozgrzeszenia.

"To  dlatego,  że  masz  dwa  walczące  wilki  wewnątrz  ciebie.  Jak  my

wszyscy." Chris dołączył do Matthew.

"Co masz na myśli?" Zapytał Jack wyraźnie ostrożny.

"To stara legenda Cherokee - której moja babcia, Nana Bets, nauczyła

się od swojej babci."

"Nie wyglądasz jak Cherokee," powiedział Jack, zwężając oczy.

"Byłbyś  zaskoczony  tym,  co  jest  w  mojej  krwi.  Jestem  głównie

francuzem i Afrykańczykiem, z odrobiną Anglii, Szkocji, Hiszpanii i rdzennych

Amerykanów.  Jestem  w  dużej  mierze  jak  ty,  naprawdę.  Fenotyp  może  być

mylący" powiedział Chris z uśmiechem.

Jack spojrzał zdezorientowany, i Matthew zrobił w myślach notatkę, by

kupić mu podręcznik podstaw biologii.

"Aha," sceptycznie powiedział Jack, i Chris się roześmiał. "I wilki?"

"Według  ludzi  mojej  babci,  dwa  wilki  żyją  wewnątrz  każdego

stworzenia:  jeden  zły,  a  drugi  dobry.  Spędzają  cały  swój  czas  próbując

wzajemnie się zniszczyć."

To  był,  pomyślał  Matthew,  najlepszy  opis  krwawego  szału,  jaki

kiedykolwiek słyszał od osoby, która nie cierpiała na tę chorobę.

"Mój zły wilk wygrywa." spojrzał smutno Jack.

"Nie  musi,"  obiecał  Chris.  "Nana  Bets  powiedziała,  że  wygrywa  ten

wilk,  którego  karmisz.  Zły  wilk  żywi  się  złością,  poczuciem  winy,  smutkiem,

kłamstwem  i  żalem.  Dobry  wilk  potrzebuje  diety  miłości  i  uczciwości,

309

przyprawionej  dużą  łyżką  współczucia  i  wiary.  Więc  jeśli  chcesz  żeby  dobry

wilk wygrał, będziesz musiał głodzić tego drugiego."

"Co, jeśli nie mogę przestać karmić złego wilka?" spojrzał zmartwiony

Jack. "Co, jeśli mi się nie uda?"

"Uda ci się" powiedział stanowczo Matthew.

"Nie  pozwolimy  ci  przegrać,"  powiedział  Chris,  kiwając  głową  w

porozumieniu. "W tym pokoju znajduje się pięć osób. Twój wielki zły wilk nie

ma szans."

"Pięć?"  szepnął  Jack,  rozglądając  się  na  Matthew  i  Gallowglassa,

Hubbarda i Chrisa. "Wszyscy zamierzacie mi pomóc?"

"Każdy  co  do  jednego"  obiecał  Chris,  biorąc  dłoń  Jacka.  Kiedy  Chris

wskazał głową na niego, Matthew posłusznie położył własną rękę na górze.

"Wszyscy za jednego i tak dalej". Chris zwrócił się do Gallowglassa. "Na

co czekasz? Podejdź tutaj i dołącz do nas."

"Ba. Muszkieterowie byli ciulami" powiedział Gallowglass, krzywiąc się,

gdy  ruszył  w  ich  stronę.  Pomimo  jego  lekceważących  słów,  bratanek

Matthew  położył  ogromną  dłoń  na  górze.  "Czy  nie  o  tym  mówił  Baldwin,

młody Jacku, dam twojemu złemu wilkowi podwójną porcję obiadu."

"Co z tobą, Andrew?" zawołał Chris w stronę pokoju.

"Wierzę,  że  powiedzenie  brzmi  ‘ Un  pour  tous,  tous  pour  un’ 45  nie

‘wszyscy za jednego i tak dalej’."

Matthew  się  skrzywił.  Słowa  były  prawidłowe,  ale  wschodnio

Londyński  akcent  Hubbarda  sprawił,  że  były  praktycznie  niezrozumiałe.

Philippe  powinien  był  dostarczyć  francuskiego  nauczyciela  wraz  z

wiolonczelą.

Wychudzona  ręka  Hubbarda  jako  ostatnia  dołączyła  do  stosu.

Matthew zobaczył jak jego kciuk porusza się w górę i w dół, a następnie od

prawej do lewej, gdy ksiądz pobłogosławił ich dziwny pakt. Byli unikatowym

zespołem,  pomyślał  Mathew:  trzy  spokrewnione  istoty,  czwarta  związana

lojalnością,  a  piąty,  dołączył  do  nich  bez  innego  powodu  niż  to,  że  był

dobrym człowiekiem.

Miał nadzieję, że razem, wystarczą, by pomóc leczyć Jacka.

45 Wszyscy za jednego, jeden za wszystkich

310

W  następstwie  swojej  szalonej  działalności,  Jack  chciał  rozmawiać.

Usiadł  z  Matthew  i  Hubbardem  w  pokoju  dziennym,  otoczony  przez  swoją

przeszłość, przeniósł ciężar niektórych z jego wstrząsających doświadczeń na

ramiona Matthew. Na temat Benjamina, jednakże, był niemy. Matthew nie

był tym zaskoczony.

Jak  słowa  mogły  przekazać  grozę  Jacka,  jaką  przeżył  w  rękach

Benjamina?

"Chodź, Jackie," przerwał Gallowglass, trzymając smycz Lobero. "Mop

musi pochodzić."

"Też chciałbym zażyć trochę świeżego powietrza." Andrew wyplątał się

z  dziwnego  czerwonego  fotela,  który  wyglądał  jak  kawałek  nowoczesnej

rzeźby, ale jak odkrył Matthew, był zaskakująco wygodny.

Gdy  frontowe  drzwi  się  zamknęły,  Chris  spacerował  po  salonie  z

filiżanką  kawy.  Mathew  nie  wiedział,  jak  ten  człowiek  żył  z  tak  dużą  ilością

kofeiny w swoich żyłach.

"Rozmawiałem  wieczorem  z  twoim  synem  -  twoim  drugim  synem,

Marcusem."  Chris  zajął  swoje  zwykłe  miejsce  na  plecionym  krześle.  "Miły

facet. Również inteligentny. Musisz być z niego dumny."

"Jestem", ostrożnie powiedział Matthew. "Dlaczego Marcus dzwonił?"

"My  dzwoniliśmy  do  niego".  Chris  pociągnął  łyk  kawy.  "Miriam

pomyślała, że powinien zobaczyć film. Kiedy zobaczył, Marcus zgodził się, że

powinniśmy wziąć trochę więcej krwi od Jacka. Pobraliśmy dwie próbki."

" Że co?" Matthew był przerażony.

"Hubbard  dał  mi  pozwolenie.  Jest  najbliższym  krewnym  Jacka,"

spokojnie odpowiedział Chris.

"Myślisz,  że  jestem  zaniepokojony  informacją  o  zgodzie?"  Matthew

ledwie był w stanie utrzymać w ryzach swój temperament. "Pobieranie krwi

wampira w ataku krwawego szału – mógł cię zabić."

"To  była  doskonała  okazja,  aby  monitorować  chemiczne  zmiany

zachodzące w ciele wampira na początku krwawego szału" powiedział Chris.

"Potrzebujemy  tej  informacji,  jeśli  chcemy  mieć  szansę  na znalezienie  leku,

który może zmniejszyć objawy."

Matthew zmarszczył brwi. "Zmniejszyć objawy? Szukamy lekarstwa."

311

Chris  schylił  się  i  podniósł  folder.  Podał  go  Matthew.  "Najnowsze

wyniki badań."

Zarówno  od  Hubbarda  jak  i  Jacka  zostały  pobrane  próbki  krwi.

Natychmiast  trafiły  do  przetwarzania,  a  raport  ich  genomów  był

spodziewany lada dzień. Matthew zabrał folder nerwowymi rękami, bojąc się

tego, co mógł znaleźć w środku.

"Przykro mi, Matthew," powiedział Chris ze szczerym żalem.

Oczy Matthew biegały nad wynikami badań przez kolejne strony.

"Marcus  je  zidentyfikował.  Nikt  inny  nie  będzie  tego  miał.  Nie

szukaliśmy w dobrym miejscu, " Powiedział Chris.

Matthew nie mógł pojąć tego, co widział. To zmieniało... wszystko.

"Jack  ma  więcej  wyzwalaczy  w  swoim  niekodowanym  DNA  niż  ty."

przerwał  Chris.  "Muszę  zapytać,  Matthew.  Czy  jesteś  pewien,  że  można

zaufać Jackowi jeśli chodzi o Dianę?"

Zanim Matthew zdążył odpowiedzieć, frontowe drzwi się otwarły. Nie

było  żadnego  dźwięku,  zwykłej  paplaniny,  która  towarzyszyła  wchodzeniu

Jacka czy wesołego świstu Gallowglassa, albo pobożnego kazania Andrew.

Jedynym dźwiękiem był niski skowyt Lobero.

Nozdrza  Matthew  się  rozszerzyły,  i  zerwał  się  na  nogi,  rozrzucając

wokół siebie wyniki badań.

Potem zniknął, w mgnieniu oka przenosząc się do drzwi.

"Co jest?" powiedział Chris za nim.

"Spotkaliśmy  kogoś,  podczas  gdy  byliśmy  na  spacerze,"  powiedział

Gallowglass, prowadząc niechętnego Lobero do domu.

Tłumaczenie: Fiolka2708

312

DWADZIEŚCI

C A JE

J DEN

E

„Ruszaj,”  rozkazał  Baldwin,  trzymając  Jacka  za  kark.  Matthew  widział

jak ręka drugiego wampira niemal odrywa głowę.

Jack  nie  był  świadkiem  tego  brutalnego  wydarzenia,  ale  jednocześnie

wiedział, że był na łasce Baldwina.

Chłopak był blady jak prześcieradło, miał wybałuszone oczy i ogromne

czarne źrenice. Nic dziwnego, że był posłuszny Baldwinowi bez zastrzeżeń.

Lobero  także  to  wiedział.  Gallowglass  wciąż  trzymał  smycz,  ale  pies

krążył wokół nóg Gael’a z oczami utkwionymi w swoim panu.

„Wszystko  w  porządku,  Mop,”  zapewnił  go  Jack  szeptem,  ale  Lobero

nic sobie z tego nie robił.

„Kłopoty,  Matthew?”  Chris  był  tak  blisko,  że  Matthew  mógł  poczuć

jego oddech.

„Problemy jak zawsze,” odparł Matthew ponuro.

„Idź  do  domu,”  Jack  nakłaniał  Chrisa.  „Weź  także  Mopa,  i…”  Jack

przerwał z grymasem. Krew zabarwiła skórę jego szyi w miejscu. gdzie palce

Baldwina pozostawiły ciemne siniaki.

„Oni zostają,” syknął Baldwin.

Jack  popełnił  strategiczny  błąd.  Baldwin  uwielbiał  niszczyć  to,  co

kochali  inni  ludzie.  Jakieś  doświadczenie  z  jego  przeszłości  musiało  dać  ku

temu impuls, ale Matthew nie odkrył co to było.

Baldwin  nigdy  nie  wypuściłby  teraz  Chrisa  ani  Mopa.  Nie,  dopóki  nie

dostał tego po co przyszedł.

„A  ty  nie  wydawaj  rozkazów.  Zabierz  ich.”  Baldwin  starannie  trzymał

chłopaka pomiędzy nim, a Matthew popychając go w kierunku salonu. Była

to  miażdżąco  prosta  i  skuteczna  taktyka,  która  przywróciła  bolesne

wspomnienia.

Jack  to  nie  Eleanor,   powiedział  sobie  Matthew.  Jack  jest  również

wampirem.  Ale  był  z  krwi  Matthew  i  Baldwin  mógł  go  użyć  aby  wymóc  na

Matthew posłuszeństwo.

313

„Ten numer, który wyciąłeś na placu, to ostatni raz, kiedy rzuciłeś mi

wyzwanie, kundlu.”

Koszula  Baldwina  nosiła  ślady  po  zębach  na  ramieniu,  a  wokół

rozdartego materiału widniały krople krwi.

Chryste.  Jack ugryzł Baldwina.

„Ale  ja  nie  jestem  twój.”  Jack  brzmiał  na  zdesperowanego.  „Powiedz

mu, że należę do ciebie, Matthew!”

„A  jak  myślisz,  do  kogo  należy  Matthew?”  Baldwin  wyszeptał  mu

groźnie do ucha.

„Do Diany,” warknął Jack, obracając swojego porywacza.

„Do Diany?” Śmiech Baldwina był szyderczy, a cios który zadał Jackowi

mógł  rozpłaszczyć  dwa  razy  większego  i  cięższego  gorącokrwistego.  Kolana

Jacka napotkały twarde deski podłogi. Chodź tu, Matthew. I ucisz tego psa.”

„Wyprzyj  się  Jacka  przed  panem  rodu  De  Clermont,  a  osobiście

odprowadzę  cię  do  piekła,”  wysyczał  Hubbard,  chwytając  przechodzącego

Matthew za rękaw.

Matthew spojrzał na niego chłodno i Hubbard puścił jego ramię.

„Puść  go.  On  jest  z  mojej  krwi,”  powiedział  Matthew,  wchodząc  do

pokoju. „A potem jedź na Manhattan, tam gdzie twoje miejsce, Baldwin.”

„Och.” Ton głosu Chrisa sugerował, że wreszcie dostrzegł światełko w

tunelu. „Oczywiście. Mieszkasz w Central Parku, prawda?”

Baldwin  nie  odpowiedział.  W  rzeczywistości,  był  właścicielem

większości  obszaru  przy  Fifth  Avenue  i  lubił  mieć  na  oku  swoje  inwestycje.

Ostatnio rozbudowywał swoją zdobycz w Meatpacking District, wypełniając

to miejsce nocnymi klubami w celu uzupełnienia sklepów rzeźniczych, ale z

reguły wolał nie mieszkać tam gdzie się żywił.

„Nic  dziwnego,  że  jesteś  takim  tytułowanym  łajdakiem,”  powiedział

Chris.  „Cóż,  kolego,  teraz  jesteś  w  New  Haven.  Tutaj  gramy  według  innych

zasad.”

„Zasad?” Zapytał Baldwin powoli. „W New Haven?”

„Tak. Wszyscy za jednego i cały ten jazz.” To było wezwanie Chrisa do

broni.  Matthew  stał  tak  blisko,  że  mógł  poczuć  mięśnie  Chrisa  i  był

przygotowany, gdy małe ostrze przeszło koło jego ucha. Ostrze było cienkie,

mogło  ledwie  drasnąć  skórę  człowieka,  nie  wspominając  o  twardej  skórze

314

Baldwina. Matthew sięgnął i złapał je palcami, zanim mogło dosięgnąć celu.

Chris spojrzał na niego z wyrzutem, a Matthew pokręcił głową.

„Nie.”  Matthew  mógł  pozwolić  Chrisowi  na  solidny  cios,  ale  Baldwin

miał  ograniczone  opinie,  gdy  dochodziło  do  przywilejów  przysługujących

ciepłokrwistym. Odwrócił się do Baldwina.

„Zostaw. Jack to moja krew i mój problem.”

„I mam przegapić całą zabawę?” Baldwin odchylił głowę Jacka na bok.

Jack spojrzał w górę na Baldwina, wyraz jego twarzy był czarny i śmiertelny.

„Zdecydowanie podobny, Matthew.”

„Lubię tak myśleć,” powiedział Matthew spokojnie, obdarowując Jacka

ciasnym uśmiechem. Zabrał smycz Lobero od Gallowglassa. Pies od razu się

uspokoił.  „Baldwin  może  być  spragniony,  zaproponuj  mu  drinka,

Gallowglass.”

Może  to  osłodziłoby  nastrój  Baldwina  na  tyle  długo,  żeby  Jack  mógł

bezpiecznie  wyjść.  Matthew  mógłby  go  odesłać  do  domu  Marcusa  z

Hubbardem.  Była  to  lepsza  alternatywa  niż  dom  Diany  przy  Court  Street.

Gdyby  jego  żona  zwietrzyła  obecność  Baldwina,  byłaby  na placu  Wooster  z

ognistym smokiem i błyskawicami.

„Mam  pełną  spiżarnię,”  powiedział  Gallowglass.  „Kawa,  wino,  woda,

krew. Jestem pewien, że mógłbym skombinować jakąś cykutę i miód, jeślibyś

wolał, wujku.”

„Wszystko  czego  potrzebuje  może  mi  zapewnić  ten  chłopiec.”  Bez

ostrzeżenia  czy  wstępu,  zęby  Baldwina  rozdarły  szyję  Jacka.  Jego  ukąszenie

było celowo brutalne.

To  była  sprawiedliwość  według  wampirów  –  szybka,  niezachwiana,

pozbawiona  skrupułów.  Za  niewielkie  naruszenie  zasad,  kara  głowy  rodu

mogłaby  polegać  na  publicznym  pokazie  uległości.  Przez  krew,  pan  rodu,

otrzymuje  niewielką  ilość  najskrytszych  myśli  i  wspomnień  swojego

potomstwa.  Rytuał  pozbawiania  wampira  duszy,  czyni  go  haniebnie

bezbronnym.  Zdobywanie  sekretów  innych  istot,  niezależnie  od  sposobu,

dostarczało  wampirowi  energii  w  taki  sam  sposób  jak  polowanie,  żywiło  tę

część  jego  duszy,  która  ciągle  chciała  więcej.  Jeśli  obraza  była  bardziej

znacząca,  rytuał  uległości  mógł  prowadzić  do  śmierci.  Zabicie  innego

wampira  wymagało  wysiłku  fizycznego,  wycieńczało  emocjonalnie  i

315

dewastowało  duchowo.  To  był  właśnie  powód  dla  którego  większość

wampirów stojących na czele klanów, wyznaczała jednego ze swojej rodziny

do takich zadań. Choć Philippe i Hugh wypolerowali  fasadę de Clermontów

na  wysoki  połysk  na  przestrzeni  wieków,  to  Matthew  wykonywał  w  domu

całą mokrą robotę.

Były  setki  sposobów,  aby  zabić wampira  i  Matthew znał  je wszystkie.

Mogłeś ‘wypić’ wampira, tak jak Philippe. Mogłeś osłabić wampira fizycznie,

upuszczając  jego  krew  powoli,  pozostawiając  go  w  stanie  zawieszenia,

znanym  jako  niewola.  Niezdolny  do  stawiania  oporu  wampir,  mógł  być

torturowany  do  przyznania  się  lub  można  było  litościwie  pozwolić  mu

umrzeć.  Było  ucinanie  głowy  lub  patroszenie,  albo  bardziej  preferowana,

staroświecka  metoda  mocnego  ciosu  między  żebra  i  wyszarpanie  serca.

Mogłeś  przeciąć  tętnicę  szyjną  i  aortę,  metoda  której  próbowała  na

Gerbercie z niepowodzeniem, prześliczna zabójczyni Juliette.

Matthew modlił się, żeby wzięcie krwi i wspomnień Jacka, wystarczyło

Baldwinowi dzisiejszego wieczoru.

Zbyt  późno  przypomniał  sobie,  że  wspomnienia  Jacka  zawierają

historie, dla których najlepiej byłoby żeby nie zostały opowiedziane.

Zbyt późno pochwycił zapach kapryfoliom i letniej burzy.

Zbyt późno ujrzał jak Diana uwalnia Corrę.

Ognisty  smok  Diany  uniósł  się  z  ramion  swojej  pani  i  wzbił  w

powietrze. Corra z wrzaskiem zanurkowała w dół na Baldwina, tylne szpony

rozszerzyły  się  i  stanęły  w  ogniu.  Baldwin  chwycił  wiwernę  za  nogi  wolną

ręką,  odrzucając  jej  ciało.  Corra  pędziła  na  ścianę,  jedno  z  jej  skrzydeł

zgniotło się w impecie. Diana zgięła się wpół, chwytając swoje własne ramię

w nagłym bólu, ale to nie osłabiło jej determinacji.

„Zabieraj  łapy.  Z  daleka.  Od.  Mojego.  Syna.”  Skóra  Diany  błyszczała,

subtelna  deszczowa  chmura,  która  zawsze  była  widoczna  bez  jej

zmieniającego  wygląd  zaklęcia,  teraz  pojawiła  się  jako  charakterystyczne,

pryzmatyczne światło.

Tęcze koloru strzelały pod jej skórą – nie tylko rąk, ale ramion, wzdłuż

ścięgien szyi, skręcając się i wzrastając w szybkim tempie, jakby sznury w jej

palcach rozszerzały się na jej całe ciało.

316

Gdy  Lobero  rzucił  się  na  swojej  smyczy  żeby  dostać  się  do  Corry,

Matthew  puścił  go  wolno.  Lobero  przycupnął  nad Corrą,  liżąc  ją  po  pysku  i

trącając ją nosem, kiedy starała się wstać i ruszyć na pomoc Dianie.

Ale Diana nie potrzebowała pomocy - nie od Matthew, nie od Lobero,

nawet nie od Corry. Jego żona wyprostowała się, odsunęła na bok lewą rękę

i skierowała swoje palce w podłogę.

Drewniane deski roztrzaskały się i rozpadły, ponownie formując się w

grube  pędy,  które  wzrastały  i  wiły  wokół  stóp  Baldwina,  zatrzymując  go  w

miejscu.  Zabójczo  długie,  ostre  ciernie  wyskoczyły  z  pędów,  dźgając  jego

ubrania i ciało.

Diana skupiła swoje spojrzenie na Baldwinie, wysuwając swoją prawą

rękę i pociągając. Nadgarstek Jacka drgnął i szarpnął w bok, jakby był do niej

przywiązany.  Reszta  podążyła  za  nim  i  po  chwili  zwalił  się  na  podłogę  poza

zasięgiem Baldwina.

Matthew przyjął podobną pozę do Lobero, stając ponad ciałem Jacka

żeby go chronić.

„Wystarczy, Baldwin.” Ręka Matthew przecięła powietrze.

„Przepraszam, Matthew,” wyszeptał Jack, pozostając na podłodze. „On

zjawił  się  znikąd  i  poszedł  prosto  do  Gallowglassa.  Kiedy  zostanę

zaskoczony…”,  przerwał  z  drżeniem,  kolana  podjechały  do  jego  klatki

piersiowej. „Nie wiedziałem kto to był.”

Miriam  weszła  do  pokoju.  Po  przestudiowaniu  sceny,  przejęła

dowodzenie.  Wskazała  Gallowglassowi  i  Hubbardowi  Jacka  i  rzuciła

zmartwione  spojrzenie  Dianie,  która  stała  nieruchomo,  zupełnie  jakby

zapuściła korzenie w salonie.

„Czy z Jackiem wszystko w porządku?” Zapytał Chris napiętym głosem.

„Będzie  dobrze.  Każdy  żywy  wampir  został  ugryziony  przez  swojego

pana co najmniej raz,” odparła Miriam, starając się uspokoić jego myśli. Chris

nie  wydawał  się  pocieszony  tymi  rewelacjami  na  temat  życia  rodzinnego

wampirów.

Matthew  pomógł  Jackowi  wstać.  Ślad  po  ugryzieniu  na  jego  szyi  był

płytki  i  mógł  się  zagoić  niemal  natychmiast,  ale  w  tej  chwili  wyglądał

makabrycznie.  Matthew  dotknął  go  krótko,  chcąc  uspokoić  Jacka  żeby

wiedział, że tak jak obiecała Miriam, będzie dobrze.

317

„Widzisz Corrę?” Zapytał Matthew, gdy podawał Jacka Gallowglassowi

i Hubbardowi.

Miriam przytaknęła.

Matthew  już  przechodził  przez  pokój,  jego  dłonie  zawinęły  się  wokół

gardła Baldwina.

„Chcę twojego słowa, że gdy Diana cię uwolni, nie tkniesz jej za to co

się tu dziś stało.” Palce Matthew się zacisnęły. „Jeśli nie, zabiję cię Baldwin.

Nie popełnij błędu w związku z tym.”

„Nie skończyliśmy tutaj,” ostrzegł Baldwin.

„Wiem.”  Matthew  utkwił  spojrzenie  w  swoim  bracie,  dopóki

mężczyzna nie skinął głową.

Odwrócił  się  do  Diany.  Kolory  pulsujące  pod  jej  skórą,  przypominały

mu lśniące kule energii, które podarowała mu w Madison, gdy żadne z nich

nie  wiedziało,  że  jest  prządką.  Kolory  były  najjaśniejsze  na  koniuszkach  jej

palców, jakby tam czekała magia, gotowa na uwolnienie. Matthew wiedział

jak  bardzo  nieprzewidywalny  jest  jego  własny  krwawy  szał,  gdy  był  blisko

powierzchni, i traktował swoją żonę z rozwagą.

„Diana?”  Matthew  odgarnął  włosy  z  jej  twarzy,  szukając  w  jej

niebiesko-złotych  tęczówkach  oznak  rozpoznania.  Zamiast  tego  zobaczył

nieskończoność,  jej  oczy  utkwione  były  w  jakimś  niewidzialnym  punkcie.

Zmienił taktykę, próbując przywrócić ją z powrotem do tu i teraz.

„Jack jest z Gallowglassem i Andrew,  ma lionne.  Baldwin nie skrzywdzi

go  dziś  wieczorem.”  Słowa  Matthew  były  starannie  dobrane.  „Powinnaś

zabrać go do domu.”

Chris zaczął, gotowy by wyrazić protest.

„Może  Chris  pójdzie  z  tobą,”  kontynuował  Matthew  płynnie.  „Corra  i

Lobero również.”

„Corra.” Wychrypiała Diana. Jej oczy zamigotały, ale nawet troska o jej

wiwernę  nie  mogła  złamać  tego  zahipnotyzowanego  spojrzenia.  Matthew

zastanawiał  się  co  zobaczyła,  czego  reszta  z  nich  nie  mogła  i  dlaczego  to

stanowiło  dla  niej  tak  potężną  atrakcję.  Poczuł  niepokojące  migotanie

zazdrości.

„Miriam  jest  z  Corrą.”  Matthew  doszedł  do  wniosku,  że  nie  jest  w

stanie oderwać spojrzenia od głębi jej oczu.

318

„Baldwin…  ją  skrzywdził.”  Diana  brzmiała  na  zdezorientowaną,  jakby

zapomniała,  że  wampiry  nie  są  takie  jak  inne  stworzenia.  Potarła  się  z

roztargnieniem po ramieniu.

Właśnie  wtedy,  Matthew  pomyślał,  że  cokolwiek  to  było,  co  ją

trzymało,  mogło  spowodować,  że  gniew  Diany  powróci  ponownie.  Mógł  to

poczuć – posmakować.

„Skrzywdził Jacka.” Palce Diany rozwarły się szeroko w nagłym skurczu.

Nie zastanawiając się dłużej nad sensownością stania pomiędzy prządką i jej

magią, Matthew chwycił je zanim mogły czynić magię.

„Baldwin pozwoli ci zabrać Jacka. W zamian za to uwolnisz Baldwina.

Nie  możemy  dopuścić  do  tego,  że  wy  dwoje  będziecie  w  stanie  wojny.

Rodzina nie przetrwałaby tego.” Bazując na tym co zobaczył dziś wieczorem,

Diana  była  tak  samo  zdeterminowana  jak  Baldwin,  do  usuwania  przeszkód

stojących jej na drodze.

Matthew  uniósł  jej  dłonie  i  ucałował  kostki.  „Pamiętasz  jak

rozmawialiśmy  o  naszych  dzieciach  w  Londynie?  Mówiliśmy  wtedy  o  tym

czego mogą potrzebować.”

To zwróciło uwagę Diany.  Nareszcie. Skupiła na nim wzrok.

„Miłość,”  szepnęła.  „Dorośli,  którzy  mogą  wziąć  za  nie

odpowiedzialność. Bezpieczne miejsce na ziemi.”

„To  prawda.”  Matthew  uśmiechnął  się.  „Jack  cię  potrzebuje.  Uwolnij

Baldwina z twojego zaklęcia.”

Zaklęcie  Diany  ustąpiło  z  drżeniem,  które  przeszyło  ją  od  stóp  do

głowy. Pstryknęła palcami w kierunku Baldwina. Ciernie wycofały się z jego

skóry. Trzciny się poluzowały, wracając z powrotem do roztrzaskanych desek

podłogowych oblegających wampira. Wkrótce był wolny i dom Gallowglassa

powrócił do swojego rozczarowującego stanu.

Podczas gdy zaklęcie powoli się rozplątywało, Diana podeszła do Jacka

i objęła jego twarz. Skóra na jego szyi już zaczynała się goić, ale minie kilka

dni zanim wyleczy się całkowicie.

Jej pełne usta stały się cienką linią.

„Nie martw się,” powiedział Jack, świadomie ukrywając ranę.

319

„Chodź,  Jackie.  Diana  i  ja  zabierzemy  cię  na  Court  Street.  Musisz  być

głodny.” Galowglass klepnął go ręką w ramię. Jack był wyczerpany, ale starał

się wyglądać na mniej skonanego ze względu na Dianę.

„Corra,”  powiedziała  Diana,  kiwając  na  ognistego  smoka.  Corra

pokuśtykała ku niej, odzyskując siłę w miarę zbliżania się do swojej pani. Gdy

prządka  i  wiwerna  niemal  się  dotykały,  Corra  stała  się  niewidzialna  kiedy

stały się z Dianą jednością.

„Chris pomoże ci w domu,” powiedział Matthew, uważając by trzymać

swoje  szerokie  ramiona  pomiędzy  swoją  żoną  i  niepokojącymi  obrazami  na

ścianach.  Na  szczęście,  była  zbyt  zmęczona,  aby  zrobić  coś  więcej  niż  tylko

rzucić na nie okiem.

Matthew był zadowolony, że Miriam zgromadziła wszystkich w domu,

z wyjątkiem Baldwina.

Skupili  się  w  wejściu  –  Chris,  Andrew,  Lobero  i  Miriam  –  czekając  na

Dianę,  Gallowglassa  i  Jacka.  Im  więcej  istot  do  wspierania  chłopca,  tym

lepiej.

Patrząc  jak  odchodzą,  Matthew  zgromadził  każdą  uncję  kontroli  jaką

miał.  Zmusił  się  by  machnąć  pokrzepiająco,  gdy  ona  odwróciła  się  żeby

jeszcze raz na niego spojrzeć. Jak tylko zniknęli pomiędzy domami na Court

Street, wrócił do Baldwina.

Jego  brat  był  wpatrzony  w  ostatnią  część  malowidła,  jego  koszula

miała ciemne plamy tam gdzie zęby Jacka i ciernie Diany przebiły skórę.

„Jack jest wampirem mordercą. Widziałem to w jego myślach i widzę

teraz  tutaj,  na  ścianach. Szukaliśmy  go ponad  rok.  W  jaki  sposób  udało mu

się unikać Kongregacji przez cały ten czas?” Zapytał Baldwin.

„Był z Benjaminem. Potem uciekał.” Matthew celowo unikał patrzenia

na  przerażające  obrazy,  które  przedstawiały  bezcielesne  rysy  Benjamina.

Były, jak przypuszczał, nie mniej ohydne, niż brutalne akty popełniane przez

wampiry przez lata. Co uczyniło je tak nieznośnymi, że Jack to zrobił?

„Jack musi zostać zatrzymany.” Głos Baldwina brzmiał rzeczowo.

„Boże, wybacz mi.” Matthew opuścił głowę.

„Philippe miał rację. Twoje chrześcijaństwo naprawdę robi się idealne

do  twojej  pracy.”  Baldwin  parsknął.  „Jaka  inna  wiara  obiecuje  zmyć  twoje

grzechy, jeśli tylko je wyznasz?

320

Niestety,  Baldwin  nigdy  nie  pojmował  pojęcia  pokuty.  W  jego  opinii,

wiara  Matthew była  czysto  transakcyjna  –  szedłeś  do  kościoła,  wyznawałeś

grzechy  i  wychodziłeś  jako  czysty  człowiek.  Ale  zbawienie  było  bardziej

skomplikowane.  Philippe  zrozumiał  to  na  końcu,  mimo  że  długo  uważał

ciągłe poszukiwanie przez Matthew przebaczenia za irytujące i irracjonalne.

„Wiesz  bardzo  dobrze,  że  nie  ma  dla  niego  miejsca  pośród  de

Clermontów  –  nie,  jeśli  jego  choroba  jest  tak  poważna  jak  sugerują  te

obrazy.” Baldwin zobaczył w Jacku to, co zobaczył Benjamin: niebezpieczną

broń,  która  może  być  ukształtowana  i  podkręcona,  żeby  uczynić  ją  tak

śmiertelną jak to tylko możliwe.

W  przeciwieństwie  do  Benjamina,  Baldwin  miał  sumienie.  Nie  użyłby

broni,  która  niespodziewanie  wpadła  mu  w  ręce  i  nie  pozwoliłby  użyć  jej

nikomu innemu.

Głowa Matthew wciąż była opuszczona, przygnieciona wspomnieniami

i  żalem.  Spodziewał  się  następnych  słów  Baldwina,  mimo  to  odczuł  je  jak

uderzenie.

„Zabij go,” rozkazała głowa rodziny de Clermont.

***

Gdy  Matthew  wrócił  do  domu,  do  pogodnych,  pomalowanych  na

czerwono drzwi z białym wykończeniem i czarnym frontonem, te otworzyły

się szeroko.

Diana czekała. Przebrała się w coś co było w stanie odeprzeć chłód w

pakiecie  z  jego  starym,  rozpinanym  swetrem,  niwelując  zapach  tych,  z

którymi weszła w kontakt tej nocy. Mimo to, pocałunek Matthew był szorstki

i zaborczy, a on odsunął się niechętnie.

„Co  się  stało?”  Palce  Diany  powędrowały  do  grotu  Philippe.  Był  to

niezawodny  sygnał,  że  jej  niepokój  narastał.  Rozmazane  smugi  koloru  na

koniuszkach palców, snuły tę samą opowieść, stając się bardziej widoczne z

każdą mijającą chwilą.

Matthew  spojrzał  w  niebo,  mając  nadzieję  na  znalezienie  jakichś

wskazówek.  Wszystko  co  ujrzał  zamiast  tego,  to  było  niebo  zupełnie

pozbawione  gwiazd.  Jego  rozsądna,  ludzka  część  wiedziała,  że  powodem

321

tego  były  jasne  światła  miasta  i  księżyc  będący  w  pełni  tego  wieczoru.  Ale

wampir w nim był instynktownie zaniepokojony.

W takim miejscu nie było punktów orientacyjnych, żadnych odniesień

wskazujących drogę.

„Chodź.” Matthew podniósł płaszcz Diany w krzesła w głównym holu,

wziął swoją żonę za rękę i poprowadził w dół schodów.

„Dokąd idziemy?” Powiedziała, mając trudności z nadążeniem.

„W miejsce gdzie można zobaczyć gwiazdy,” odpowiedział Matthew.

Tłumaczenie: Sarah Rockwell

322

DWADZIEŚCI

C A DWA

Matthew  skierował  się  na  północny  zachód  za  miasto  z  Dianą  obok

siebie. Jechał nietypowo szybko, i w mniej niż piętnaście minut byli na cichej

uliczce schowanej w cieniu szczytów, znanych lokalnie jako Śpiący Olbrzym.

Matthew skręcił w ciemny podjazd i wyłączył zapłon samochodu. Na ganku

zapaliło się światło i starszy mężczyzna spojrzał w ciemność.

"To pan, panie Clairmont?" Głos mężczyzny był słaby i cienki, ale z jego

oczu wciąż biła duża inteligencja.

"Tak,  panie  Phelps,"  powiedział  z  ukłonem  Matthew.  Obszedł

samochód i pomógł Dianie wysiąść. "Moja żona i ja chcemy wejść na górę do

domku."

"Miło  mi  panią  poznać"  powiedział  pan  Phelps,  dotykając  swojego

czoła  ręką.  "Pan  Gallowglass  dzwonił,  by  ostrzec  mnie,  że  może  się  pan  tu

zatrzymać, by sprawdzić rzeczy. Powiedział, bym się nie martwił, jeśli usłyszę

kogoś."

"Przepraszam, że cię obudziliśmy" powiedziała Diana.

"Jestem  stary,  pani  Clairmont.  Nie  śpię  już  zbyt  wiele.  Wyśpię  się  po

śmierci"  powiedział  pan  Phelps  ze  świszczącym  śmiechem.  "Na  górze  jest

wszystko, co trzeba".

"Dziękuję za doglądanie miejsca" powiedział Matthew.

"To tradycja rodzinna," odpowiedział pan Phelps. "Znajdziesz Rangera

pana  Whitmorea  w  szopie,  jeśli  nie  chcesz  wziąć  mojego  starego  Gatora46.

Nie  wyobrażam  sobie,  że  twoja  żona  będzie  chciała  przejść  całą  drogę.

Bramy są zamknięte, ale wiesz, jak się tam dostać. Miłej nocy."

Pan  Phelps  wrócił  do  środka,  uderzając  w  aluminiową  ramę  drzwi  z

trzaskiem.

Matthew  wziął  Dianę  pod  łokieć  i  skierował  w  stronę  tego,  co

wyglądało  jak  skrzyżowanie  między  wózkiem  golfowym,  a  buggym  z

niezwykle  wytrzymałymi  oponami.  Pozwolił  jej  iść  tylko  wokół  pojazdu  i  na

wspinaczkę do niego.

46 Pojazd użytkowy w stylu małego traktorka

323

Brama do parku była tak dobrze ukryta, że wszystko było niewidoczne,

a  szlak  który  służył  jako  droga  był  nieoświetlony  i  nieoznakowany,  ale

Matthew  poruszał  się  po  nim  z  łatwością.  Pokonał  kilka  ostrych  zakrętów,

systematycznie  wjeżdżając  w  górę,  ponieważ  podróżowali  zboczem  góry,

mijając  krawędzie  gęstego  lasu,  aż  dotarli  na  otwartą  przestrzeń  z  małym

drewnianym  domkiem  schowanym  pod  drzewami.  W  środku  były  zapalone

światła, co powodowało, że wyglądał jak złota chatka z bajki.

Matthew  zatrzymał  Rangera  Marcusa  i  zaciągnął  hamulec.  Wziął

głęboki oddech, aby zatopić się w nocnych zapachach kosodrzewiny i rosy –

która  osiadła  na  trawie.  Poniżej,  dolina  wyglądała  ponuro.  Zastanawiał  się,

czy to jego nastrój, czy srebrny blask księżyca czynił ją tak mało zachęcającą.

"Teren  jest  nierówny.  Nie  chcę,  abyś  upadła."  Matthew  wyciągnął

rękę, dając Dianie wybór, czy wziąć ją czy nie.

Po zaniepokojonym spojrzeniu, położyła swoją dłoń. Matthew ogarnął

wzrokiem  horyzont,  nie  mogąc  zaprzestać  poszukiwań  nowych  zagrożeń.

Potem swoją uwagę zwrócił ku niebu.

"Księżyc  jest  dzisiaj  jasny"  zadumał  się.  "Nawet  tutaj  trudno  będzie

zobaczyć gwiazdy."

"To dlatego, że jest Mabon," powiedziała cicho Diana.

"Mabon?" Matthew wyglądał na zaskoczonego.

Skinęła głową. "Rok temu wszedłeś do biblioteki Bodlejańskiej i prosto

do  mojego  serca.  Jak  tylko,  twoje  bezbożne  usta  się  uśmiechnęły,  oczy

rozświetliły  rozpoznaniem  mimo,  że  nigdy  nie  spotkaliśmy  się  wcześniej,

wiedziałam, że moje życie nigdy nie będzie takie samo."

Słowa  Diany  dały  Matthew  chwilowe  wytchnienie  od  nieustannego

zamieszania, które sprawił Baldwin i nowości Chrisa, na krótką chwilę świat

był  zawieszony  pomiędzy  nieobecnością  i  pragnieniem,  między  krwią  a

strachem, pomiędzy ciepłem lata i chłodem zimy.

"Co się dzieje?" Diana przeszukiwała jego twarz. "Czy to Jack? Krwawy

szał? Baldwin?"

"Tak. Nie. W pewnym sensie". Matthew przejechał ręką przez włosy i

odwrócił się, aby uniknąć jej ostrego wzroku. "Baldwin wie, że Jack zabił tych

ciepłokrwistych w Europie. On wie, że Jack jest wampirem zabójcą."

324

"Z pewnością nie jest to pierwszy raz, kiedy pragnienie krwi wampira

spowodowało  nieoczekiwane  zgony"  powiedziała  Diana,  starając  się

rozładować sytuację.

"Tym razem jest inaczej." Nie było łatwego sposobu aby to powiedzieć.

"Baldwin kazał mi zabić Jacka."

"Nie.  Zabraniam  tego."  Słowa  Diany  rozbrzmiewały  echem,  a  wiatr

wzbił  się  od  wschodu.  Obróciła  się wokół,  a  Matthew  złapał  ją. Walczyła w

jego uścisku, wysyłając szaro-brązowy wątek w powietrze wokół jego stóp.

"Nie  odchodź  ode  mnie."  Nie  był  pewien,  czy  zdoła  zapanować  nad

sobą, jeśli by to zrobiła. "Musisz słuchać rozumu."

"Nie" Wciąż starała się uwolnić. "Nie możesz zrezygnować z niego. Jack

nie zawsze będzie miał krwawy szał. Znajdziesz lekarstwo."

"Na  krwawy  szał  nie  ma  lekarstwa."  Matthew  oddałby  życie,  aby

zmienić ten fakt.

"Co?" Szok Diany był oczywisty.

"Puściliśmy  nowe  próbki  DNA.  Po  raz  pierwszy  jesteśmy  w  stanie

nanieść  na  mapę  wielopokoleniowy  rodowód,  który  rozciąga  się  poza

Marcusa.  Chris  i  Miriam  prześledzili  gen  krwawego  szału,  począwszy  od

Ysabeau  przeze  mnie  i  Andrew  w  dół,  do  Jacka."  Matthew  miał  teraz  całą

uwagę  Diany.  "Krwawy  szał  jest  anomalią  rozwojową"  kontynuował.  "Jest

komponentem  genetycznym,  ale  gen  krwawego  szału  wydaje  się  być

wywołany przez  coś  w naszym  niekodowanym  DNA.  Jack i ja  mamy to  coś.

Maman, Marcus, i Andrew nie."

"Nie rozumiem," szepnęła Diana.

"Podczas  mojego  odrodzenia  coś  w  moim  niekodowanym  DNA

człowieka  zareagowało  na  nową  informację  genetyczną  zalewającą  mój

system"  Matthew  powiedział  cierpliwie.  "Wiemy,  że  wampirze  geny  są

brutalne  -  odsuwają  na  bok  to,  co  jest  ludzkie,  aby  zdominować  nowo

zmodyfikowane komórki. Ale nie zastępują wszystkiego. Gdyby tak było, mój

genom  i  Ysabeau  byłyby  identyczne.  Jestem  jej  dzieckiem  -  połączenie

genetycznych  składników  odziedziczyłem  od  moich  człowieczych  rodziców,

jak również po niej."

"Więc  trzeba  było  krwawego  szału  zanim  Ysabeau  przemieniła  cię  w

wampira?" Diana była zdezorientowana.

325

"Nie.  Ale  ja  jestem  obdarzony  wyzwalaczem  genu  krwawego  szału

potrzebnego  do  okazania  go"  powiedział  Matthew.  "Marcus  zidentyfikował

konkretne niekodowane DNA, które jego zdaniem ma znaczenie."

"Ten,  który  nazywa  śmieciowym  DNA?"  Zapytała  Diana.  Matthew

skinął głową. "To lekarstwo jest jeszcze możliwe", upierała się. "Za kilka lat-"

"Nie,   mon  coeur."  Nie  mógł  pozwolić  by  miała  nadzieję.  "Bardziej

rozumiemy  gen  krwawego  szału  i  poznaliśmy  niekodowane  geny,  możemy

się lepiej tym zajmować, ale nie jest to choroba, którą można leczyć. Naszą

jedyną  nadzieją  jest  zapobieganie  i,  jeśli  Bóg  pozwoli,  zmniejszanie  jego

objawów."

"Do tego czasu można nauczyć Jacka jak to kontrolować." Twarz Diany

wyrażała upartość. "Nie ma potrzeby, aby go zabijać."

"Objawy  u  Jacka  są  znacznie  gorsze  niż  moje.  Czynniki  genetyczne,

które wydają się wywołać chorobę są u niego obecne na znacznie wyższych

poziomach." Matthew zamrugał krwawymi łzami, które czuł że się zbierają.

"Nie będzie cierpiał bólu i strachu. Obiecuję ci."

"Ale  ty będziesz. Mówisz, że zapłacę za zajmowanie się sprawami życia

i śmierci? Ty też. Jacka już nie będzie, ale ty będziesz żyć, nienawidząc siebie"

powiedziała Diana. "Pomyśl o tym, ile kosztowała cię śmierć Philippe."

Matthew  przyszło  do  głowy  co  innego.  Zabijał  inne  stworzenia  od

śmierci  ojca,  ale  tylko  po  to  by  rozwiązać  swoje  problemy. Do  dziś  wieczór

ostatni de Clermont, głowa rodu, rozkazywał mu zabijać i był nim Philippe.

A śmierć Philippe zarządziłaby jego własną.

"Jack  cierpi,  Diana.  Oznaczałoby  to  tego  kres."  Matthew  używał  tych

samych słów co Philippe, by przekonać jego żonę do nieuniknionego.

"Dla  niego  może.  Nie  dla  nas."  Ręka  Diany  błądziła  po  jej  rosnącym

brzuchu. "Bliźniacy mogą mieć krwawy szał. Ich też zabijesz?"

Czekała aby zaprzeczył, powiedział jej, że jest szalona, że nawet myśli o

czymś takim.

Ale nie zrobił tego.

"Kiedy Kongregacja odkryje to, co zrobił Jack – a to tylko kwestia czasu

– zabiją go. I nie będzie ich obchodziło jak bardzo jest przerażony, i jak wiele

bólu  spowodują.  Baldwin  będzie  próbował  zabić  Jacka,  zanim  do  tego

dojdzie,  aby  utrzymać  Kongregację  z  dala  od  rodzinnego  biznesu.  Jeśli

326

spróbuje  uciec,  Jack  może  wpaść  w  ręce  Benjamina.  Jeśli  tak,  Benjamin

dokona  straszliwej  zemsty  za  to,  że  Jack  zdradził.  Śmierć  potem  będzie

błogosławieństwem."

Twarz  i  głos  Matthew  były niewzruszone,  ale  agonia,  która błyszczała

w oczach Diany będzie prześladować go na zawsze.

"Zatem Jack zniknie. Odejdzie daleko, gdzie nikt go nie znajdzie."

Matthew tłumił zniecierpliwienie. Wiedział, że Diana była uparta, kiedy

pierwszy  raz  się  spotkali.  To  był  jeden  z  powodów,  dla  których  ją  kochał,

chociaż czasami to doprowadzało go do szaleństwa.

"Samotny  wampir  nie  może  przetrwać.  Jak  wilki,  musimy  być  częścią

sfory lub oszalejemy. Pomyśl o Benjaminie, Diana, i o tym, co się stało, kiedy

go porzuciłem."

"Pójdziemy  z  nim,"  powiedziała,  chwytając  się  brzytwy,  w  swoich

wysiłkach zmierzających do oszczędzenia Jacka.

"To  by  tylko  ułatwiło  Benjaminowi  czy  Kongregacji  polowanie  na

niego."

"Zatem  musisz  niezwłocznie  ustanowić  nową  gałąź,  jak  sugeruje

Marcus" powiedziała Diana. "Jack miałby całą rodzinę, by go chronić."

"Jeśli to zrobię, muszę uznać, Benjamina. To nie tylko ujawni krwawy

szał  Jacka  ale  i  mój  własny.  To  umieści  Ysabeau  i  Marcusa  w  strasznym

niebezpieczeństwie - bliźniaki też. I nie tylko oni będą cierpieć, jeśli staniemy

przed  Kongregacją  bez  wsparcia  Baldwina."  Matthew  wciągnął  urywany

oddech. "Jeśli jesteś po mojej stronie - moją małżonką - Kongregacja będzie

żądać twojego podporządkowania, jak również mojego."

"Podporządkowania?" powiedziała słabo Diana.

"To jest wojna, Diana. To dzieje się z kobietami, które walczą. Słyszałaś

opowieści  mojej  matki.  Czy  uważasz,  że  twój  los  będzie  inny  w  rękach

wampirów?"

Pokręciła głową.

"Musisz  mi  uwierzyć:  Jesteśmy  dużo  lepsi  pozostając  w  rodzinie

Baldwina niż uderzając na własną rękę" upierał się.

"Mylisz się. Bliźniaki i ja nigdy nie będziemy całkowicie bezpieczni pod

zwierzchnictwem  Baldwina.  Ani  Jack.  Ustanowienie  naszej  gałęzi  to  jest

jedyny  możliwy  sposób  na  pójście  do  przodu.  Każda  inna  droga  tylko

327

prowadzi  z  powrotem  do  przeszłości"  powiedziała  Diana.  "Wiemy  z

doświadczenia,  że  przeszłość  nigdy  nie  jest  więcej  niż  tymczasowym

zastępstwem."

"Nie rozumiesz sił, które zgromadzą się przeciwko nam, jeśli to zrobię.

Wszystko,  co  moje  dzieci  i  wnuki  zrobili  lub  kiedykolwiek  zrobią  będzie

położone na moim progu na mocy prawa wampirów. Wampirze zabójstwa?

Ja je popełniłem. Złe czyny Benjamina? Jestem ich winny." Matthew musiał

uświadomić Dianę ile może kosztować ta decyzja.

"Nie mogą cię winić za to, co zrobili Benjamin i Jack" rzuciła Diana.

"Ależ  mogą."  Matthew  trzymał  jej  ręce  między  jego.  "Uczyniłem

Benjamina wampirem. Gdybym tego nie zrobił, żadne z tych przestępstw nie

miałoby  miejsca.  To  była  moja  powinność,  jako  ojca  Benjamina  i  dziadka

Jacka, powstrzymać ich jeśli to możliwe, jeśli nie, zabić ich."

"To  jest  barbarzyństwo."  Diana  szarpnęła  rękami.  Mógł  wyczuć  moc

buzującą pod jej skórą.

"Nie,  to  jest  zaszczyt  dla  wampira.  Wampiry  mogą  przetrwać  pośród

ciepłokrwistych  z  powodu  trzech  systemów  wiary:  prawo,  honor  i

sprawiedliwość.  Widziałaś  wampirzą  sprawiedliwość  w  działaniu  dzisiaj"

powiedział  Matthew.  "Jest  szybka  i  brutalna.  Jeśli  stanę  się  ojcem  własnej

gałęzi, też będę musiał ją wymierzyć."

"Raczej  ty  niż  Baldwin,"  odparowała  Diana.  "Jeśli  on  będzie  rządził,

zawsze będę się zastanawiała, czy nadejdzie dzień, kiedy zmęczy się ochroną

mnie i bliźniaków i rozkaże naszą śmierć."

Jego żona miała rację. Ale to stawiało Matthew w niemożliwej sytuacji.

Aby ochronić Jacka, Matthew musiałby się sprzeciwić Baldwinowi. Gdyby nie

posłuchał Baldwina, nie będzie miał innego wyboru, jak tylko stać się ojcem

własnego  rodu.  Wymagałoby  to  przekonania  grupy  zbuntowanych

wampirów,  by  przyjęli  jego  przywództwo  i  ryzykowali własną  zagładę  przez

przyznanie  się  do  obecności  w  nich  krwawego  szału.  Byłby  to  krwawy,

brutalny i skomplikowany proces.

"Proszę, Matthew" szepnęła Diana. "Błagam cię: Nie słuchaj Baldwina."

Matthew  zbadał  twarz  żony.  Wziął  pod  uwagę  ból  i  rozpacz,  jaką

widział w jej oczach. Nie mógł odmówić.

328

"Bardzo  dobrze",  niechętnie  odpowiedział  Matthew.  "Pojadę  do

Nowego Orleanu - pod jednym warunkiem."

Ulga Diany była oczywista. "Cokolwiek. Powiedz."

"Nie  jedziesz  ze  mną."  Matthew  miał  spokojny  głos  mimo,  że  samo

wspomnienie bycia daleko od jego partnerki wystarczyło, by wysłać krwawy

szał do żył.

"Nie waż mi się tego rozkazywać!" powiedziała Diana, jej własna złość

wrzała.

"Nie możesz być blisko mnie, kiedy to zrobię." Wieki praktyki pozwoliły

Matthew,  utrzymać  swoje  uczucia  w  ryzach,  mimo  agitacji  żony.  "Nie  chcę

jechać  nigdzie  bez  ciebie.  Chryste,  ledwo  mogę  pozwolić  ci  się  oddalić.  Ale

mając was w Nowym Orlean, kiedy będę walczył z moimi wnukami, może cię

to  narazić  na  straszne  niebezpieczeństwo.  I  nie  będzie  Baldwina,  czy

Kongregacji, którzy będą ryzykować twoje bezpieczeństwo. To byłbym ja."

"Nigdy mnie nie skrzywdzisz." Diana trzymała się tej wiary od początku

ich związku.

Nadszedł czas, by powiedzieć jej prawdę.

"Eleanor też tak myślała - kiedyś. Potem zabiłem ją w chwili szaleństwa

i zazdrości. Jack nie jest jedynym wampirem w tej rodzinie, któremu miłość i

lojalność uruchamia krwawy szał." Matthew spojrzał w oczy żony.

"Ty  i  Eleanor  byliście  tylko  kochankami.  My  jesteśmy  małżeństwem."

Postawa  Diany  ujawniła  świtające  zrozumienie.  "Wszystko  co  mi

powiedziałeś,  to  tyle,  że  nie  powinnam  ci  ufać.  Przysiągłbyś  mnie

własnoręcznie zabić, zanim pozwoliłbyś komukolwiek mnie dotknąć."

"Powiedziałem  ci  prawdę."  Palce  Matthew  śledziły  linię  kości

policzkowych Diany, ścierając łzę, która groziła upadkiem z kącika oka.

"Ale  nie  całą  prawdę.  Dlaczego  nie  powiedziałeś  mi,  że  nasza  więź

spowoduje pogorszenie u ciebie krwawego szału?" krzyknęła Diana.

"Myślałem,  że  uda  mi  się  znaleźć  lekarstwo.  Myślałem,  że  do  tego

czasu, zapanuję na moimi uczuciami" odpowiedział Matthew. "Ale, stałaś się

dla mnie tak ważna jak oddech i krew. Moje serce już nie wie, gdzie kończę

się ja, a gdzie rozpoczynasz się ty. Wiedziałem, że jesteś potężną czarownicą

od chwili, kiedy cię zobaczyłem, ale jak mogłem sobie wyobrazić, że będziesz

miała tyle siły nade mną?"

329

Diana  odpowiedziała  mu  nie  słowami,  ale  pocałunkiem,  który  był

wstrząsający w swej intensywności. Odpowiedź Matthew dopasowała się do

jej. Kiedy oddalili się od siebie oboje byli wstrząśnięci. Diana dotknęła swoich

ust drżącymi palcami. Matthew oparł swoją głowę na jej, jego serce, jej serce

- dudniło z emocji.

"Założenie  nowej  gałęzi  wymaga  mojej  pełnej  uwagi,  jak  również

pełnej  kontroli"  powiedział  Matthew,  kiedy  w  końcu  udało  mu  się  mówić.

"Gdyby mi się udało-"

"Musisz" Diana powiedziała stanowczo. "Uda ci się".

"Bardzo  dobrze,   ma  lionne.   Gdy   mi  się  uda,  wciąż  będą  sprawy,

którymi będę musiał zająć się sam", wyjaśnił Matthew. "To nie to, że ci nie

ufam, ale nie mogę zaufać sobie."

"Tak  jak  zajmowałeś  się  Jackem."  powiedziała  Diana.  Matthew  skinął

głową.

"Przebywanie  z  dala  od  ciebie,  to  dla  mnie  piekło,  ale  rozproszenie

będzie  niewymownie  niebezpieczne.  Co  do  mojej  kontroli...  Myślę,  że

wiemy, jak mało jej mam, gdy jesteś w pobliżu." Złożył na jej ustach kolejny

pocałunek,  tym  razem  uwodzicielski.  Policzki  Diany  zaczerwieniły  się  i

Matthew uśmiechnął się.

"Co  mam  robić,  gdy  będziesz  w  Nowym  Orleanie?"  Zapytała  Diana.

"Musi być jakiś sposób, w który mogę pomóc."

"Znajdź  tę  brakującą  stronę  z  Ashmole  782,"  odpowiedział  Matthew.

"Potrzebujemy  wykorzystać  Księgę  Życia  -  bez  względu  na  to,  co  będzie  z

dziećmi  Marcusa."  Fakt,  że  poszukiwania  powstrzymywałyby  Dianę  przed

byciem bezpośrednio włączoną do katastrofy tego idiotycznego planu, który

nie powinien się powieść, był dodatkową korzyścią.

"Phoebe pomoże ci szukać trzeciej strony. Jedź do Sept-Tours. Czekaj

tam na mnie."

"Skąd mam wiedzieć, że wszystko z tobą w porządku?" Zapytała Diana.

Rzeczywistość zbliżającej się separacji zaczynała do niej docierać.

"Znajdę  sposób.  Ale  zero  telefonów.  Zero  emaili.  Nie  możemy

zostawiać  śladów  i  dowodów  dla  Kongregacji  do  wyśledzenia  nas,  jeśli

Baldwin - lub ktoś mojej własnej krwi - obróci się przeciwko nam" powiedział

330

Matthew. "Musisz pozostać w jego łasce, przynajmniej dopóki nie zostaniesz

uznana jako de Clermont."

"Ale to miesiące z dala!" odwróciła się zdesperowana Diana. "Co, jeśli

dzieci urodzą się wcześniej?"

"Marthe  i  Sara  je  odbiorą"  powiedział  łagodnie.  "Nie  wiadomo,  ile

czasu to zajmie, Diana."  To może zająć lata, pomyślał Matthew.

"Jak wyjaśnię dzieciom, dlaczego ich ojciec nie jest z nimi?" Zapytała.

"Powiesz bliźniakom, że musiałem trzymać się z daleka, bo je kocham -

i  ich  matkę  –  całym  moim  sercem."  przerwał  głos  Matthew.  Wciągnął  ją  w

ramiona, trzymając ją tak, jakby, mógł opóźnić jej nieuchronne odejście.

"Matthew?" Zabrzmiał z ciemności znajomy głos.

"Marcus?"  Diana  nie  słyszała  jego  nadejścia,  choć  Matthew  pierwszy

wyczuł zapach i miękki dźwięk kroków syna kiedy wspinał się na górę.

"Witaj, Diana." Marcus wyszedł z cienia w blask księżyca.

Skrzywiła się z niepokojem. "Czy coś się stało w Sept-Tours?"

"We  Francji  wszystko  w  porządku,  pomyślałem,  że  Matthew  będzie

mnie potrzebował tutaj," powiedział Marcus.

"A Phoebe?" Zapytała Diana.

"Z  Alainem  i  Marthe."  Marcus  brzmiał  na  zmęczonego.  "Nie  mogłem

pomóc,  ale  przypadkiem  usłyszałem  twoje  plany.  Nie  będzie  odwrotu,  gdy

tylko puścisz je w ruch. Czy jesteś pewien, że chcesz utworzyć własną gałąź,

Matthew?"

"Nie,"  powiedział  Matthew,  nie  mogąc  kłamać.  "Ale  Diana  jest."

Spojrzał  na  żonę.  "Chris  i  Gallowglass  czekają  na  ciebie  na  dole  drogi.  Idź

teraz,  mon coeur".

"Teraz?"  Przez  chwilę  Diana  wyglądała  na  przestraszoną  ogromem

tego, co było do zrobienia.

"To nigdy nie będzie łatwiejsze. Będziesz musiała odejść ode mnie. Nie

odwracaj  się.  I  na  miłość  boską,  nie  biegnij."  Matthew  nigdy  nie  byłby  w

stanie się kontrolować, gdyby biegła.

"Ale-" Diana zacisnęła usta. Skinęła głową i dotknęła rękami policzków,

ścierając nagłe łzy.

Matthew  umieścił  więcej  niż  tysiąc  lat  tęsknoty  w  tym  ostatnim

pocałunku.

331

"Ja nigdy-" zaczęła Diana.

"Hush".  Uciszył  ją  dotykiem  swoich  warg.  "Żadnego  nigdy  dla  nas,

pamiętasz?"

Matthew  odsunął  ją  od  sienie.  To  było  tylko  kilka  centymetrów,  ale

mogło być tysiącem mil. Tak szybko, jak to zrobił, jego krew zawyła. Odwrócił

ją, żeby mogła zobaczyć dwa słabe kręgi światła z latarek swoich przyjaciół.

"Nie  czyń  tego  trudniejszym  dla  niego,"  cicho  powiedział  Marcus  do

Diany. "Idź teraz. Powoli."

Przez kilka sekund, Matthew nie był pewien, czy ona będzie w stanie

to  zrobić.  Widział  złote  i  srebrne  nici  zwisające  z  jej  ręki,  iskrzące  i  lśniące,

jakby starały się coś połączyć, coś co było nagle strasznie podzielone. Zrobiła

niepewny  krok.  Następnie  drugi.  Matthew  widział  drżące  mięśnie  na  jej

plecach,  kiedy  walczyła  o  utrzymanie  spokoju.  Jej  głowa  opadła.  Potem

wyprostowała ramiona i powoli szła w przeciwnym kierunku.

"Wiedziałem,  od  cholernego  początku, że  złamiesz  jej  serce,"  zawołał

Chris do Matthew, kiedy dotarła do niego. Zwrócił Dianę w swoje ramiona.

Ale  to  serce  Matthew  było  złamane,  zabierając  ze  sobą  jego

opanowanie, jego zdrowie psychiczne i jego ostatnie ślady człowieczeństwa.

Marcus obserwował go bez mrugnięcia okiem, gdy Gallowglass i Chris

zabierali Dianę. Kiedy zniknęli z pola widzenia, Matthew skoczył do przodu.

Marcus  złapał  go,  mając  nadzieję,  na  Boga,  że  sam  będzie  w  stanie

powstrzymać swojego ojca.

"Masz  zamiar  to  zrobić  bez  niej?"  zapytał  go  Marcus.  Był  z  dala  od

Phoebe mniej niż dwanaście godzin, a już był niespokojny.

"Muszę",  powiedział  Matthew,  ale  w  tej  chwili  nie  mógł  sobie

wyobrazić, jak to zrobi.

"Czy Diana wie, co się będzie z tobą działo, gdy będziecie osobno?"

Marcus  nadal  miał  koszmary  o  Ysabeau,  i  w  jaki  sposób  cierpiała

podczas uwięzienia i śmierci Philippe. To było jak  oglądanie czyichś przeżyć

przez  najgorsze  objawy  jakie można  sobie  wyobrazić  -  drżenie,  irracjonalne

zachowania, fizyczny ból.

A  jego  dziadkowie  byli  jednymi  z  niewielu  wampirzych  szczęśliwców,

którzy,  choć  sparowani,  mogli  być  rozdzieleni  przez  pewne  okresy  czasu.

Krwawy szał Matthew czynił to niemożliwym. Jeszcze zanim Matthew i Diana

332

w  pełni  się  pobrali,  Ysabeau  ostrzegała  Marcusa,  że  jego  ojcu  nie  można

będzie ufać, jeśli coś się stanie Dianie.

"Czy ona wie?" powtórzył Marcus.

"Nie  do  końca.  Jednak  wie,  co  się  ze  mną  stanie,  jeśli  zostanę  tu  i

posłucham mojego brata".  Matthew  strząsnął  rękę  syna.  "Nie  musisz  iść  ze

mną.  Nadal  masz  wybór.  Baldwin  przyjmie  cię,  jak  będziesz  błagać  o

przebaczenie."

"Dokonałem swojego wyboru w 1781, pamiętasz?" Oczy Marcusa były

srebrne w blasku księżyca. "Dziś udowodniłeś, że był słuszny."

"Nie ma gwarancji, że to zadziała," ostrzegł Matthew. "Baldwin może

odmówić  usankcjonowania  gałęzi.  Kongregacja  może  wywęszyć,  co  robimy,

zanim  skończymy.  Bóg  wie,  że  nawet  własne  dzieci  mają  powód  do

przeciwstawienia się".

"Nie uczynią tego łatwiejszym dla ciebie, ale moje dzieci będą robić to,

co każę im zrobić. Ostatecznie. Poza tym," powiedział Marcus, "jesteś teraz

pod moją opieką."

Matthew spojrzał na niego ze zdziwieniem.

"Za bezpieczeństwo twoje, twojej żony i bliźniaków odpowiadają teraz

Rycerze  Łazarza,  jest  to  dla  nich  priorytetem"  wyjaśnił  Marcus.  "Baldwin

może  grozić  komu  chce,  ale  mam  więcej  niż  tysiąc  wampirów,  demonów,  i

tak, nawet czarownic, pod swoim dowództwem."

"Nigdy nie będą ci posłuszni," powiedział Matthew: "nie, gdy dowiedzą

się o co prosisz by walczyli."

"Jak  myślisz,  że  kogo  zwerbowałem  w  pierwszej  kolejności?"  Marcus

pokręcił  głową.  "Czy  naprawdę  myślisz,  że  jesteście  tylko  wy  dwoje,  ze

wszystkich  stworzeń  na  tej  planecie,  którzy  mają  powód  do  niechęci

ograniczeń przymierza?"

Ale Matthew był zbyt rozkojarzony by odpowiedzieć. Już czuł, pierwszy

niespokojny impuls, aby iść po Dianę. Wkrótce nie będzie w stanie usiedzieć

dłużej  niż  kilku  chwil  zanim  jego  instynkty  zażądają,  by  do  niej  szedł.  A  od

teraz będzie tylko gorzej.

"Chodź."  Marcus  położył  rękę  na  ramionach  ojca.  "Jack  i  Andrew

czekają na nas. Przypuszczam, że cholerny pies też będzie musiał jechać do

Nowego Orleanu."

333

Matthew  nadal  nie  odpowiedział.  Nasłuchiwał  głosu  Diany,  jej

charakterystycznego kroku, rytmu jej serca. Była tylko cisza, i gwiazdy, zbyt

jasne, aby pokazać mu drogę do domu.

Tłumaczenie: Fiolka2708

334

SŁOŃ

O CE

C  W ZN

Z AKU

K  WAGI

Gdy słońce jest w znaku Wagi, to jest to odpowiedni czas na podróż.

Uważaj na otwartych wrogów, wojnę i sprzeciw.

- Anonimowy angielski notatnik, r. 1590, Gonçalves MS 4890, f. 13v

335

DWADZIEŚCI

C A TR

T ZY

Z

"Wpuść mnie Miriam, zanim rozwalę te pieprzone drzwi." Gallowglass

nie  był  w  nastroju  do  zabawy.  Miriam  otworzyła  drzwi.  "Matthew  może  i

odszedł, ale nie próbuj niczego zabawnego. Nadal cię obserwuję."

Nie  było  to  zaskoczeniem  dla  Gallowglassa.  Jason  kiedyś  powiedział

mu, że uczenie się, jak być wampirem pod kierunkiem Miriam przekonało go,

że nie była w istocie mściwym bóstwem, wszechwiedząca i wszystkowidząca.

W przeciwieństwie do nauk biblijnych, jednak była kobietą i to sarkastyczną.

"Czy  Matthew  i  inni  dotarli  bezpiecznie?"  cicho  zapytała  Diana  ze

szczytu  schodów.  Była  upiornie  blada,  a  mała  walizka  stała  u  jej  stóp.

Gallowglass zaklął i zerwał się.

"Dotarli",  powiedział,  chwytając  walizkę,  zanim  zrobiła  coś  głupiego  i

wzięła ją, by nieść sama.

Gallowglass  stwierdził,  że  z  godziny na godzinę to było  coraz  bardziej

tajemnicze, że ciężar bliźniaków nie wywrócił Diany.

"Dlaczego spakowałaś walizkę?" zapytał Chris "Co się dzieje?"

"Cioteczka jedzie w podróż." Gallowglass wciąż myślał, że opuszczenie

New Haven to zły pomysł, ale Diana poinformowała go, że jedzie z nim - lub

bez niego.

"Gdzie?" zażądał Chris.

Gallowglass wzruszył ramionami.

"Obiecaj  mi,  że  nadal  będziesz  pracować  na  próbkach  aDNA  od

Ashmole  782  i  problemem  krwawego  szału,  Chris"  powiedziała  Diana,

schodząc po schodach.

"Wiesz, że nie zostawiam niedokończonych problemów badawczych."

Chris odwrócił się do Miriam. "Czy wiedziałaś, że Diana wyjeżdża?"

"Jak  mogłabym  nie?  Zrobiła  tyle  hałasu,  wyciągając  swoją  walizkę  z

szafy  i  dzwoniąc  do  pilota".  Miriam  złapała  kawę  Chrisa.  Wzięła  łyk  i  się

skrzywiła. "Zbyt słodka."

336

"Weź płaszcz, cioteczko". Gallowglass nie wiedział, co Diana planowała

- powiedziała, że powie mu, gdy będą w powietrzu - ale wątpił, że kierowali

na Karaiby, wyspę z kołyszącymi się palmami i ciepłymi powiewami.

Po raz pierwszy Diana nie protestowała na jego propozycję.

"Zamknij  drzwi,  kiedy  będziesz  wychodził,  Chris.  I  upewnij  się,  że

ekspres do kawy jest odłączony." Stanęła na palcach i pocałowała przyjaciela

w  policzek.  "Zadbaj  o  Miriam.  Nie  pozwól  jej  spacerować  po  całym  New

Haven Green w nocy, nawet jeśli jest wampirem."

"Masz" powiedziała Miriam, wręczając jej dużą kopertę. "Jak prosiłaś."

Diana  zajrzała  do  środka.  "Czy  jesteś  pewna,  że  nie  będziesz  tego

potrzebowała?"

"Mamy mnóstwo próbek," odpowiedziała.

Chris  spojrzał  głęboko  w  oczy  Diany.  "Zadzwoń,  jeśli  będziesz  mnie

potrzebowała. Bez względu na to, dlaczego, nie ważne kiedy, bez względu na

to, gdzie – będę tam następnym lotem."

"Dziękuję", wyszeptała: "Będzie dobrze. Gallowglass jest ze mną."

Ku zaskoczeniu Gallowglassa, słowa te nie przyniosły mu radości.

Jak mogły, kiedy zostały wypowiedziane z taką rezygnacją?

***

Jet de Clermontów wzbił się z lotniska New Haven. Gallowglass patrzył

w okno, dotykając swojego telefonu w kieszeni. Samolot przechylił się, a on

wciągnął powietrze. Z północy na wschód.

Diana  siedziała  obok  niego,  z  zamkniętymi  oczami  i  bladymi  ustami.

Jedna  ręka delikatnie  spoczywała na Jabłuszku i Fasolce,  jakby były  dla  niej

pocieszeniem. Na policzkach miała ślady wilgoci.

"Nie płacz. Nie mogę tego znieść" szorstko powiedział Gallowglass.

"Przykro mi. Nie wydaje się, bym mogła." Diana odwróciła się w fotelu.

Jej ramiona drżały.

"Cholera,  cioteczko.  Patrzenie  w  drugą  stronę  nie  pomoże."

Gallowglass odpiął swój pas i przykucnął przy jej skórzanym fotelu. Poklepał

kolana  Diany.  Chwyciła  go  za  rękę.  Moc  pulsowała  pod  jej  skórą.  Zelżała

nieco  od  zdumiewającej  chwili,  gdy  uszczęśliwiła  głowę  rodziny  de

337

Clermontów  rozwiązując  problemy,  ale  wciąż  była  widoczna.  Gallowglass

wciąż ją widział nawet przez zaklęcia ukrywające, które Diana przywdziała na

pokład odrzutowca.

"Jak Marcus z Jackiem?" Zapytała, a jej oczy nadal były zamknięte.

"Marcus  powitał  go  jak  wujek  powinien  i  rozpraszał  opowieściami  o

swoich wybrykach jak i jego dzieci. Kilka jest nawet zabawnych" pod nosem

powiedział Gallowglass. Ale to nie to, co Diana naprawdę chciała wiedzieć.

"Matthew  znosi  to  mężnie,  jak  można  się  było  tego  spodziewać,"

kontynuował  łagodniej.  Był  moment,  gdy  okazało  się,  że  Matthew  miał

zamiar udusić Hubbarda, ale Gallowglass nie zamierzał się martwić o coś, co

było, na pierwszy rzut oka, doskonałym pomysłem.

"Cieszę się, że ty i Chris zadzwoniliście po Marcusa" szepnęła Diana.

"To  był  pomysł,  Miriam,"  przyznał  Gallowglass.  Miriam  chroniła

Matthew  od  wieków,  również  kiedy  szukał  Diany.  "Jak  tylko  Miriam

zobaczyła  wyniki  testu  wiedziała,  że  Matthew  będzie  potrzebował  syna  po

swojej stronie."

"Biedna  Phoebe"  powiedziała  Diana,  a  nuta  niepokoju  pełzała  w  jej

głosie. "Marcus nie miał czasu, aby jej to dobrze wyjaśnić."

"Nie  martw  się  o  Phoebe."  Gallowglass  spędził  dwa  miesiące  z

dziewczyną i poznał ją trochę. "Ma silny kręgosłup i dzielne serce, tak jak ty."

Gallowglass  nalegał  by  Diana  się  przespała.  Kabina  samolotu  została

wyposażona  w  siedzenia,  które  przekształcało  się  w  łóżka.  Upewnił  się,  że

Diana  odpłynęła,  zanim  ruszył do  kokpitu  i zażądał  informacji  o  miejscu ich

przeznaczenia.

"Europa" powiedział mu pilot.

"Co  masz  na  myśli  mówiąc  ‘Europa’?"  To  może  być  wszędzie  od

Amsterdamu, Owernii do Oxfordu.

"Madame  de  Clermont  nie  wybrała  jeszcze  ostatecznego  celu.

Powiedziała mi, abyśmy udali się do Europy. Więc lecę do Europy."

"Ona musi lecieć do Sept-Tours. Leć do Gander, zatem" poinstruował

Gallowglass.

"Taki był mój plan, proszę pana" sucho powiedział pilot. "Czy chcesz z

nią lecieć?"

338

"Tak. Nie" To co Gallowglass chciał zrobić to w coś uderzyć. "Do diabła,

człowieku. Wykonuj swoją pracę, a ja wykonam swoją."

Były czasy kiedy Gallowglass z całego serca pragnął polec w walce dla

kogoś innego niż Hugh de Clermont.

Po  bezpiecznym  wylądowaniu  na  lotnisku  w  Gander,  Gallowglass

pomógł  Dianie  zejść  po  schodach,  tak  by  mogła  zrobić,  jak  lekarz  kazał  i

rozprostować nogi.

"Nie  jesteś  ubrana  do  Nowej  Funlandii,"  zauważył,  zakładając  zużytą

skórzaną  kurtkę  na  jej  ramiona.  "Wiatr  zniszczy  tą  żałosną  namiastkę

płaszcza z wstążki."

"Dziękuję, Gallowglass," powiedziała Diana, drżąc.

"Jaki  jest  twój  ostateczny  cel,  ciociu?"  Zapytał  po  drugim  okrążeniu

maleńkiego lądowiska.

"Czy to ważne?" Głos Diany brzmiał od zmęczonej rezygnacji do czegoś

gorszego.

Beznadziei.

"Nie,  ciociu.  To  jest  Nar-SAR-s’wauk  nie  NUR-sar-squawk"  wyjaśnił

Gallowglass, rozkładając jeden z puchowych koców na ramionach Diany. W

Narsarsuaq,  na  południowym  krańcu  Grenlandii,  było  zimniej  nawet  niż  w

Gander. Diana i tak nalegała na energiczny spacer.

"Skąd wiesz?" Zapytała opryskliwie, z lekko niebieskimi ustami.

"Ja  po  prostu  wiem."  Gallowglass  skinął  na  stewarda,  który  przyniósł

mu parujący kubek herbaty. Nalał do niego trochę whisky.

"Bez kofeiny. Bez alkoholu" powiedziała Diana, machając, że nie chce

herbaty.

"Moja  własna  mama  piła  whisky  każdego  dnia  jak  była  w  ciąży  -  i

zobacz w jakiej jestem świetnej formie" powiedział Gallowglass, podając jej

kubek.  Jego  glos  stał  się  namawiający.  "No  dalej.  Odrobinka  nie  zrobi  ci

krzywdy. Poza tym, to nie może być takie złe, w porównaniu do odmrożenia

Jabłuszka i Fasolki."

"Z nimi wszystko w porządku" ostro powiedziała Diana.

"O tak. Jak to tylko możliwe." Gallowglass wyciągnął rękę z nadzieją, że

zapach  herbaty  ją  przekona.  "To  szkocka  herbata  śniadaniowa.  Twoja

ulubiona."

339

"Odwal  się  ode  mnie,  Szatanie"  mruknęła  Diana,  biorąc  kubek.

"A twoja  matka  nie  mogła  pić  whisky,  gdy  była  z  tobą  w  ciąży.  Nie  ma

dowodów  na  destylację  whisky  w  Szkocji  i  Irlandii  przed  XV  wiekiem.  A  ty

urodziłeś się wcześniej."

Gallowglass  stłumił  westchnienie  ulgi  na  jej  historyczne  czepianie  się

szczegółów.

Diana wyciągnęła telefon.

"Do kogo dzwonisz, cioteczko?" ostrożnie zapytał Gallowglass.

"Do Hamisha."

Kiedy  najlepszy  przyjaciel  Matthew  odebrał  połączenie,  jego  słowa

były dokładnie takie, jakich spodziewał się Gallowglass.

"Diana? Co jest nie tak? Gdzie jesteś?"

"Nie pamiętam, gdzie jest mój dom", powiedziała zamiast wyjaśnienia.

"Twój dom?" Hamish brzmiał na zbitego z tropu.

"Mój  dom",  powtórzyła  cierpliwie  Diana.  "Matthew  dał  mi  jeden  w

Londynie. Pomogłeś mi podpisać dokumenty, kiedy byliśmy w Sept-Tours".

Londyn?   Bycie  wampirem  w  ogóle  nie  pomagało  w  jego  obecnej

sytuacji,  pomyślał  Gallowglass.  Byłoby  o  wiele  lepiej,  gdyby  urodził  się

czarownicą. Być może mógłby wtedy, odgadnąć jak działał umysł kobiety.

"Jest  w  dzielnicy  Mayfair,  na  małej  uliczce  w  pobliżu  Connaught.

Dlaczego?"

"Potrzebuję  klucza.  I  adresu."  Diana  zatrzymała  się  na  chwilę,

zastanawiając  się  nad  czymś  zanim  się  odezwała.  "Potrzebuję  również

kierowcy do poruszania się po mieście. Tak jak Demony zawładnęły Metrem,

wampiry posiadają wszystkie ważne spółki taksówkowe."

Oczywiście  że  posiadają  spółki  taksówkowe.  Kto  jeszcze  miał  czas  na

nauczenie  się  na pamięć  trzystu dwudziestu  tras,  dwudziestu  pięciu  tysięcy

ulic,  i  dwudziestu  tysięcy  punktów  orientacyjnych  wewnątrz  sześciu  mil

Charing Cross, które były wymagane w celu uzyskania licencji?

"Kierowca?" bełkotał Hamish.

"Tak.  I  to  luksusowe  konto  Coutts,  które  posiadam  jest  z  kartą

płatniczą – taką z wysokim limitem wydatków?"

Gallowglass zaklął. Spojrzała na niego chłodno.

"Tak." Ostrożność Hamisha wzrosła.

340

"Dobrze. Muszę kupić kilka książek. Wszystko co kiedykolwiek napisał

Atanazy  Kircher.  Pierwsze  lub  drugie  wydania.  Myślisz,  że  mógłbyś  jeszcze

wysłać  kilka  zapytań  przed  weekendem?"  Diana  unikała  przeszywającego

wzroku Gallowglassa.

"Atanazy jaki?" Zapytał Hamish. Gallowglass słyszał pióro skrobiące po

papierze.

"Kircher."  Przeliterowała  mu,  litera  po  literze.  "Musisz  udać  się  do

dealerów  rzadkich  książek.  Na  pewno  jakieś  kopie  krążą  w  Londynie.  Nie

obchodzi mnie, ile będą kosztowały."

"Mówisz jak babcia," mruknął Gallowglass. Już tylko to było powodem

do niepokoju.

"Jeśli  nie  będziesz  mógł  mi  dostarczyć  kopii  do  końca  przyszłego

tygodnia,  przypuszczam,  że  będę  musiała  udać  się  do  British  Library.  Ale

rozpoczął  się  już  semestr  i  czytelnia  z  rzadkimi  książkami  jest  pełna

czarownic. Jestem pewna, że byłoby lepiej, gdybym została w domu."

"Czy mogę rozmawiać z Matthew?" powiedział Hamish nieco bez tchu.

"Nie ma go tutaj."

"Jesteś sama?" Brzmiał w szoku.

"Oczywiście, że nie. Gallowglass jest ze mną" odpowiedziała Diana.

"I  Gallowglass  wie  o  twoim  planie  siedzenia  w  publicznej  czytelni

British Library i przeglądania tych książek, których autorem jest – jak on się

nazywał? Atanazy Kircher? Czy ty kompletnie oszalałaś? Cała Kongregacja cię

szuka!" coraz głośniej mówił Hamish.

"Zdaję  sobie  sprawę  z  zainteresowania  Kongregacji,  Hamish.  Dlatego

poprosiłam, abyś kupił książki" powiedziała łagodnie Diana.

"Gdzie jest Matthew?" zażądał Hamish.

"Nie wiem." Diana skrzyżowała palce, kiedy skłamała.

Zapadła długa cisza.

"Spotkamy  się  na  lotnisku.  Daj  mi  znać,  kiedy  będziesz  miała  godzinę

do celu" powiedział Hamish.

"To nie jest konieczne," powiedziała.

"Godzinę  przed  lądowaniem,  zadzwoń  do  mnie."  powtórzył  Hamish.

"I Diana? Nie wiem, co się do cholery dzieje, ale jednej rzeczy jestem pewien:

Matthew cię kocha. Bardziej niż własne życie."

341

"Wiem," szepnęła Diana zanim się rozłączyła.

Teraz przeszła z beznadziei do martwego brzmienia.

Samolot  zmienił  kurs  na  południowy  wschód.  Wampir  za  sterami

podsłuchał rozmowę i działał odpowiednio.

"Co ten niezdara robi?" Gallowglass warknął, uderzając stopami w tacę

z  herbatą  tak,  że  kruche  ciasteczka  rozsypały  się  po  całej  podłodze.  "Nie

możesz udać się bezpośrednio do Londynu!" Krzyknął do kokpitu. "To cztery

godziny lotu, a ona nie może być powietrzu więcej niż trzy."

"Dokąd  zatem?"  Przyszła  stłumiona  odpowiedź  pilota  gdy  samolot

zmienił kurs.

"Posadź  nas  na  Stornoway.  To  prosta  droga,  i  mniej  niż  trzy  godziny.

Stamtąd będziemy mieli łatwy skok do Londynu" odpowiedział Gallowglass.

I  ustalili.  Podróż  Marcusa  z  Matthew,  Jackiem,  Hubbardem  i  Lobero,

bez względu na to, jak była piekielna, nie mogła być porównywalna do tego.

***

"To  jest  piękne."  Diana  trzymała  swoje  włosy  z  dala  od  twarzy.  Był

świt, a słońce po prostu wschodziło nad Minch. Gallowglass wypełnił swoje

płuca  znanym  domowym  powietrzem  i  przypomniał  sobie  obraz,  o  którym

często marzył: Diana Bishop stojąca tu, na ziemi jego przodków.

"Tak  jest."  Odwrócił  się  i  ruszył  w  stronę  samolotu.  Czekali  na  drogę

kołowania i światła gotowości do wylotu.

"Będę  tam  za  minutę."  Diana  ogarnęła  wzrokiem  horyzont.  Jesień

pomalowała  wzgórza  umbrą  i  złotem  wśród  zieleni.  Wiatr  niósł  czerwone

włosy czarownicy w pasemkach, które świeciły jak ogień.

Gallowglass zastanawiał się, co przykuło jej uwagę. Nie było tam nic do

oglądania,  z  wyjątkiem  błądzącej  czapli  siwej  z  długimi,  jasno  żółtymi

nogami, zbyt cienkimi, aby unieść resztę jej ciała.

"Chodź,  cioteczko.  Zamarzniesz  tutaj na śmierć."  Odkąd  rozstał  się  ze

swoją  skórzaną  kurtką,  Gallowglass  nie  nosił  nic  więcej  niż  jego  stałe

umundurowanie - T-shirt i podarte jeansy. Nie czuł już zimna, ale pamiętał,

jak poranne powietrze w tej części świata mogło zmrozić do kości.

342

Czapla spojrzała na Dianę przez chwilę. Pochyliła głowę w górę i w dół,

wyciągając skrzydła i zaskrzeczała. Ptak wzbił się w powietrze ku morzu.

"Diana?"

Odwróciła niebiesko-złote oczy w kierunku Gallowglassa. Dostał gęsiej

skórki. Było coś nieziemskiego w jej spojrzeniu, co sprawiło, że przypomniał

sobie  swoje  dzieciństwo  i  ciemny  pokój,  w  którym  dziadek  rzucał  runy  i

wypowiadał przepowiednie.

Nawet  po  tym  jak  samolot  wzbił  się  w  powietrze,  Diana  była

zapatrzona w jakiś niewidzialny, daleki obraz.

Gallowglass patrzył przez okno i modlił się o silny wiatr pod skrzydła.

"Czy  kiedykolwiek  przestaniemy  uciekać,  jak  myślisz?"  Jej  głos  go

zaskoczył.

Gallowglass  nie  znał  odpowiedzi  i  nie  zniósłby  okłamywania  jej.

Milczał.

Diana ukryła twarz w dłoniach.

"Nie, nie." Kołysał ją na swojej piersi. "Nie musisz myśleć o najgorszym,

cioteczko. To nie w twoim stylu."

"Jestem po prostu taka zmęczona, Gallowglass."

"Nie  bez  powodu.  Spędziłaś  cholerny  rok  między  przeszłością,  a

teraźniejszością."  Gallowglass  schował  jej  głowę  pod  brodą.  Możesz  być

lwicą  Matthew,  ale  nawet  lwice  muszą  zamknąć  oczy  od  czasu  do  czasu  i

odpocząć.

"Czy  to  Corra?"  Palce  Diany  prześledziły  zarysy  wiwerny  na  jego

przedramieniu. Gallowglass zadrżał. "Gdzie jest jej ogon?"

Podniosła  jego  rękaw,  zanim  zdążył  ją  powstrzymać.  Jej  oczy

rozszerzyły się.

"Nie  miałaś  tego  zobaczyć"  powiedział  Gallowglass.  Puścił  ją  i

pociągnął lekko tkaninę z powrotem na miejsce.

"Pokaż mi".

"Cioteczko, ja myślę, że to najlepszy-"

"Pokaż mi," powtórzyła Diana. "Proszę."

Chwycił  rąbek  koszuli  i  przeciągnął  nad  głową.  Jego  tatuaże

opowiadały  skomplikowane  historie,  ale  tylko  kilka  rozdziałów  mogło  być

interesujących dla żony Matthew. Diana położyła dłoń na swoich ustach.

343

"Och, Gallowglass."

Nad jego sercem siedziała syrena na skale, jej ramię było wyciągnięte,

tak,  że  jej  ręka  sięgnęła  do  jego  lewego  bicepsa.  Trzymała  w  ręku  sznury.

Sznury wiły się wokół jego ręki i skręcały do ogona Corry, który oplątał jego

łokieć, aż koniec ogona był w paszczy smoka.

Syrena miała twarz Diany.

"Jesteś  kobietą,  którą  trudno  znaleźć,  i  jeszcze  trudniej  zapomnieć."

Gallowglass pociągnął koszulę z powrotem.

"Jak długo?" Oczy Diany były niebieskie z żalu i współczucia.

"Cztery miesiące." Nie powiedział jej, że to był jeden z ostatnich z serii

podobnych tatuaży, które zostały wykonane tuszem na jego sercu.

"Nie to miałam na myśli" powiedziała cicho Diana.

"Och". Gallowglass patrzył między kolanami na wykładzinę. "Czterysta

lat. Mniej więcej".

"Jest mi tak przy-"

"Nie  czuj  żalu  za  coś,  czemu  nie  mogłaś  zapobiec,"  powiedział

Gallowglass,  uciszając  ją  machnięciem  dłoni.  "Wiedziałem,  że  nigdy  nie

będziesz moja. To nie ma znaczenia."

"Zanim byłam Matthew, byłam twoja" powiedziała Diana po prostu.

"Tylko  dlatego,  że  oglądałem  jak  rośniesz  na  żonę  Matthew",

powiedział szorstko. "Dziadek zawsze miał tą niecną umiejętność rozdawania

nam  zadań,  których  wykonania  nie  mogliśmy  odmówić,  ani  wykonywać  ich

bez  tracenia  kawałka  swoich  dusz".  Gallowglass  wziął  głęboki,  oddech.

"Dopóki  nie  zobaczyłem  historii  w  gazecie  o  księdze  laboratoryjnej  lady

Pembroke," ciągnął "mała część mnie miała nadzieję, że los może mieć inną

niespodziankę w rękawie. Zastanawiałem się, czy może wrócisz odmieniona,

lub  bez  Matthew,  czy  nie  kochając  go  już  tak,  jak  on  cię  kocha."  Diana

słuchała bez słowa. "Poszedłem więc do Sept-Tours, by czekać na ciebie, tak

jak  obiecałem  dziadkowi,  że  będę.  Emily  i  Sara  zawsze  nadawały,  że  twoje

podróże w czasie mogą spowodować zmiany. Miniatury i teleskop to jedno.

Ale był tylko jeden człowiek, dla ciebie, Diana. I Bóg wie, że była tylko jedna

kobieta dla Matthew."

"To dziwne, słyszeć jak mówisz moje imię," powiedziała cicho Diana.

344

"Tak  długo,  jak  ja  nazywam  cię  cioteczką,  nigdy  nie  zapomnę,  kto

naprawdę posiada twoje serce," powiedział szorstko Gallowglass.

"Philippe  nie  powinien  był  oczekiwać,  że  będziesz  mnie  pilnował.  To

było okrutne" powiedziała.

"Nie  bardziej  okrutne  niż  to  czego  Philippe  oczekiwał  od  ciebie"

odpowiedział Gallowglass. "I tak, o wiele mniej okrutne niż to, czego dziadek

zażądał  od  siebie."  Widząc  jej  zmieszanie,  Gallowglass  kontynuował.

"Philippe  zawsze  swoje  własne  potrzeby  stawiał  na  końcu"  powiedział

Gallowglass.  "Wampiry  są  stworzeniami  rządzonymi  przez  ich  pragnienia,  z

instynktem  samozachowawczym,  który  jest  o  wiele  silniejszy  niż  u

jakiegokolwiek gorącokrwistego. Ale Philippe nigdy nie był taki, jak reszta z

nas. Za każdym razem, kiedy Babcia była niespokojna i odchodziła, to łamało

mu  serce.  Wtedy  nie  rozumiałem,  dlaczego  Ysabeau  czuła,  że  należy  go

zostawić.  Teraz,  kiedy  usłyszałem  jej  historię,  myślę  że  miłość  Philippe'a

przestraszyła ją. To było tak głębokie i bezinteresowne, że babcia po prostu

nie mogła temu zaufać - nie po tym, jak potraktował ją jej stwórca. Część z

niej zawsze była przygotowana na to, że Philippe, odwróci się i zażąda czegoś

dla siebie, czego nie mogła mu dać."

"Ysabeau mówiła, że to Philippe ją odsyłał."

"Tylko  raz  lub  dwa"  powiedział  Gallowglass.  "W  większości  to  był

wybór  Ysabeau.  Kiedykolwiek  widzę  walkę  Matthew,  jak  daje  ci  wolność,

której potrzebujesz, aby zrobić coś bez niego, myślisz, że jest niewielka, ale

dla niego to jest agonia niepokoju i czekania - przypomina mi to Philippe."

"Co  my  teraz  zrobimy?"  Nie  myślała  o  tym,  kiedy  dostaną  się  do

Londynu, ale o tym co zrobiła.

"Teraz  czekamy  na  Matthew"  stanowczo  powiedział  Gallowglass.

"Chciałaś by założył ród. To właśnie to robi."

"Nie mogłam pozwolić mu zabić Jacka." Pod powierzchnią skóry Diany,

magia  pulsowała,  ponownie  opalizując  pobudzeniem.  Przypominało  to

Gallowglassowi długie noce oglądania zorzy polarnej z piaszczystego odcinka

wybrzeża pod klifami, gdzie jego ojciec i dziadek kiedyś mieszkali.

"Matthew nie będzie w stanie trzymać się z dala na długo. Jedna rzecz

to wędrować w ciemnościach kiedy nie znasz różnicy, ale zupełnie co innego,

cieszyć się, światłem zaczerpniętym od ciebie" powiedział Gallowglass.

345

"Brzmisz tak pewnie" szepnęła.

"Jestem  pewny.  Dzieci  Marcusa  są  niesforne,  ale  on  zrobi  z  nimi

porządek."  Gallowglass  zniżył  głos.  "Zakładam,  że  jest  dobry  powód,  dla

którego  wybrałaś  Londyn?"  Jej  spojrzenie  skrzyło.  "Myślę,  że  tak.  Nie

zamierzasz po prostu szukać ostatniej brakującej strony. Idziesz po Ashmole

782. I nie mówię bzdur" powiedział Gallowglass, podnosząc rękę, gdy Diana

otworzyła  usta,  by  zaprotestować.  "Będziesz  potrzebowała  ludzi  wokół

siebie,  zatem.  Ludzi,  którym  możesz  ufać,  aż  do  śmierci,  jak  babcia,  Sara  i

Fernando." Wyciągnął telefon.

"Sara  już  wie,  że  jestem  w  drodze  do  Europy.  Powiedziałam  jej,  by

wiedziała, gdzie zamieszkam." Diana zmarszczyła brwi na telefon. "A Ysabeau

wciąż  jest  więźniem  Gerberta.  Ona  nie  ma  kontaktu  ze  światem

zewnętrznym."

"Och,  babcia  ma  swoje  sposoby,"  spokojnie  powiedział  Gallowglass,

jego  palce  biegały  po  całej  klawiaturze.  "Wyślę  jej  tylko  wiadomość  i

powiem,  gdzie  lecimy.  Następnie  zawiadomię  Fernando.  Nie  możesz  zrobić

tego sama, cioteczko. Nie to, co masz zaplanowane."

"Przyjmujesz  to  bardzo  dobrze,  Gallowglass,"  powiedziała  Diana  z

wdzięcznością. "Matthew byłyby próbował odwieść mnie od tego."

"Tak  się  dzieje,  kiedy  zakochasz  się  w  nieodpowiednim  człowieku",

powiedział pod nosem, wślizgując telefon z powrotem do kieszeni.

***

Ysabeau de Clermont podniosła elegancki czerwony telefon i spojrzała

na podświetlony wyświetlacz.

Zauważyła  czas  -  7:37  A.M.  Potem  przeczytała  czekającą  wiadomość.

Zaczynała się od trzech powtórzeń jednego słowa:

Poniedziałek

Poniedziałek

Poniedziałek

Spodziewała się, że Gallowglass będzie się kontaktował, odkąd Phoebe

powiadomiła  ją,  że  Marcus  odszedł  w  środku  nocy,  tajemniczo  i  nagle,

wyszedł i dołączył do Matthew. Ysabeau i Gallowglass zdecydowali kiedyś, że

346

będą potrzebowali sposobu powiadamiania siebie, gdyby coś poszło źle, by

użyć  wyrażenia  jej  wnuka.  Ich  system  zmieniał  się  na  przestrzeni  lat,  od

radiolatarni  i  grypsów  pisanych  sokiem  z  cebuli,  do  kodów  i  szyfrów,  a

następnie  do  obiektów  wysyłanych  za  pośrednictwem  poczty  bez

wyjaśnienia. Teraz wykorzystywali telefon.

Na początku Ysabeau była niepewna co do posiadania jednego z tych

przyrządów komórkowych, ale po ostatnich wydarzeniach cieszyła się, że do

niej wrócił. Gerbert skonfiskował go na krótko, po przyjeździe do Aurillac, w

próżnej  nadziei,  że  będąc  bez  niego,  będzie  w  stanie  zrobić  ją  bardziej

układną.

Gerbert  oddał  telefon  Ysabeau  kilka  tygodni  temu.  Została

zakładnikiem, by usatysfakcjonować czarownice i zrobić publiczny show dla

Kongregacji.  Gerbert  nie  miał  żadnych  złudzeń,  że  jego  więzień  nie  będzie

częścią  informatorów,  którzy  pomogą  im  odnaleźć  Matthew.  Był  jednak

wdzięczny, że Ysabeau chciała grać tą farsę. Od przybycia do domu Gerberta,

była wzorowym więźniem. Twierdził, że zwrócił jej telefon z powrotem jako

nagroda  za  dobre  zachowanie,  ale  wiedziała,  że  to  w  dużej  mierze  ze

względu na fakt, że Gerbert nie wiedział, jak uciszyć dużej ilości alarmy, które

brzmiały w ciągu dnia.

Ysabeau  lubiła  te  przypomnienia  o  wydarzeniach,  które  zmieniały  jej

świat: tuż przed południem, kiedy Philippe i jego ludzie, przedarli się do jej

więzienia  i  poczuła  pierwsze  przebłyski  nadziei;  dwie  godziny  przed

wschodem słońca, kiedy po raz pierwszy Philippe przyznał, że ją kocha; trzy

godziny  po  południu,  chwila  znalezienia  połamanego  ciała  Matthew  w

budowanym kościele w Saint-Lucien; 13:23, kiedy Matthew pobrał ostatnie

krople  krwi  ze  zniszczonego  bólem  ciała  Philippe.  Inne  alarmy  oznaczały

godzinę  śmierci  Hugona  i  Godfreya,  godzinę,  kiedy  Louisa  po  raz  pierwszy

objawiła oznaki krwawego szału, godzina, kiedy Marcus ostatecznie wykazał,

że  choroba  go  nie  dotknęła.  Reszta  jej  codziennych  alarmów  była

zarezerwowana dla znaczących wydarzeń historycznych, takich jak urodziny

królów  i  królowych,  których  Ysabeau  nazywała  przyjaciółmi,  wojen,  które

miała,  walczyła  i  wygrała,  i  bitew,  w  których  doznała  niewytłumaczalnych

porażek pomimo jej ostrożnych planów.

347

Alarmy  dzwoniły  dzień  i  noc,  każdy  inny,  ze  starannie  dobranymi

utworami. Gerbert szczególnie protestował na alarm  ‘Chant de Guerre pour

l'Armée  du  Rhin’  o  5:30  PM  -  dokładnie  w  chwili,  gdy  rewolucyjny  tłum

przetoczył  się  przez  bramy  Bastylii  w  1789.  Ale  te  melodie  służyły  jako

memorandum, wyczarowywały twarze i miejsca, które inaczej mogły zanikać

w czasie.

Ysabeau  przeczytała  resztę  wiadomości  Gallowglassa.  Dla  kogoś

postronnego  jawiła  się  niczym  więcej  niż  zniekształcona  kombinacja

prognozy  pogodowej  dla  statków,  lotniczego  sygnału  SOS  i  horoskopu,  z

odniesieniami  do  cieni,  księżyca,  Bliźniąt,  Wagi,  i  serii  współrzędnych

długości i szerokości geograficznej.

Ysabeau ponownie dwa razy przeczytała wiadomość: raz, aby upewnić

się,  że  prawidłowo  zrozumiała  znaczenie  i  drugi  raz,  aby  zapamiętać

instrukcje Gallowglassa. Potem wpisała swoją odpowiedź.

Jadę

***

"Obawiam  się,  że  czas  na  mnie,  Gerbercie,"  powiedziała  Ysabeau  bez

cienia  żalu.  Spojrzała  przez  pseudo-gotyckie  pomieszczenia,  gdzie  przed

komputerem  siedział  jej  strażnik  przy  ozdobnym  rzeźbionym  stole.  Na

przeciwległym końcu, na wyniesionym statywie otoczonym przez grube białe

świece  spoczywała  ciężka  Biblia,  jakby  miejscem  pracy  Gerberta  był  ołtarz.

Wargi

Ysabeau

skrzywiły

się

na

tą

pretensjonalność,

ciężka

dziewiętnastowieczna stolarka pokoju pasowała raczej do ławek kościelnych,

niż  kanap  i  jedwabnej  jaskrawej  zielono-niebieskiej  tapety  ozdobionej

rycerskimi  tarczami.  Jedynymi  autentycznymi  przedmiotami  w  pokoju  był

ogromny kamienny kominek i monumentalne szachy stojące przed nim.

Gerbert spojrzał na ekran komputera i uderzył w klawisz. Jęknął.

"Jean-Luc  przyjedzie  z  Saint-Lucien  i  pomoże,  jeśli  nadal  masz

problemy ze swoim komputerem" powiedziała Ysabeau.

Gerbert  wynajął  miłego  młodego  człowieka,  aby  skonfigurował  sieć

komputerową w domu, po tym jak Ysabeau podzieliła się dwoma kąskami z

Sept-Tours  zebranymi  z  rozmów  przy  stole  na  kolacji:  przekonanie

348

Nathaniela Wilsona, że przyszłe wojny będą toczyły się w internecie i plany

Marcusa,  by  obsłużyć  większość  rozliczeń  Rycerzy  Łazarza  drogą  on-line.

Baldwin  i  Hamish  odrzucili  niezwykły  pomysł  jej  wnuka,  ale  Gerbert  nie

musiał o tym wiedzieć.

Podczas  instalacji  komponentów  systemu  Gerberta,  zakupionych  w

pośpiechu,  Jean-Luc  musiał  dzwonić  do  biura  kilka  razy  w  celu  uzyskania

porady. Drogi przyjaciel Marcusa Nathaniel skonfigurował małą sieć w Saint-

Lucien  wynosząc  wieśniaków  do  nowoczesnego  życia,  i  choć  był  teraz  w

Australii, był szczęśliwy, mogąc pomóc swojemu byłemu pracownikowi, gdy

było wymagane jego większe doświadczenie. Z tej okazji Nathaniel prowadził

Jean-Luca  przez  różne  konfiguracje  zabezpieczeń,  które  były  potrzebne

Gerbertowi.

Nathaniel dodał również kilka własnych modyfikacji.

Efektem końcowym było to, że Ysabeau i Nathaniel wiedzieli więcej o

Gerbercie z Aurillac, niż kiedykolwiek marzyła, że będzie to możliwe, a nawet

nigdy  tego  wszystkiego  nie  chciała  wiedzieć.  To  było  zdumiewające,  jak

obecność  danej  osoby  na  forum  i  zwyczaje  zakupowe  ujawniały  jego

charakter i działalność.

Ysabeau  upewniła  się,  że  Jean-Luc  zalogował  Gerberta  do  różnych

mediów  społecznościowych,  aby  dać  wampirowi  zajęcie  i  żeby  zszedł  jej  z

drogi.  Nie  mogła  sobie  wyobrazić,  dlaczego  wszystkie  te  firmy  wybierają

odcienie  niebieskiego  na  ich  logo.  Niebieski  zawsze  uderzał  ją  jako  taki

spokojny,  kojący  kolor,  a  wszystkie  media  społecznościowe  oferowały

nieograniczone pobudzenie i pozerstwo. To było gorsze niż Sąd w Wersalu.

Po  zastanowieniu  się  na  tym,  Ysabeau  stwierdziła,  że  Louis  Dieudonné,  też

dość lubił niebieski.

Jedyny  zarzut  Gerberta  w  sprawie  swojego  nowego  wirtualnego

istnienia był taki, że nie był w stanie zabezpieczyć ‘Pontifex Maximus’47 jako

nazwy użytkownika. Ysabeau powiedziała mu, że to chyba dobrze, gdyż może

to stanowić naruszenie przymierza w oczach niektórych stworzeń.

Niestety dla Gerberta - choć szczęśliwie dla Ysabeau - uzależnienie od

internetu i zrozumienie, jak najlepiej go wykorzystać, nie zawsze idą w parze.

47 Pontifex Maximus (łac.  najwyższy kapłan; dosłownie:  najwyższy budowniczy mostów) – najwyższy w

hierarchii kapłan w starożytnym Rzymie, przełożony kolegium kapłańskiego, tzw. pontyfików

349

Z  powodu,  miejsc  do  których  Gerbert  zaglądał,  był  później  nękany  przez

wirusy  komputerowe.  Miał  również  tendencję  do  zakładania  zbyt

skomplikowanych haseł, gubił linki witryn, które odwiedzał i nie wiedział jak

je  odnaleźć.  Powodowało  to  wiele  telefonów  do  Jean-Luca,  który

niezawodnie  pomagał  Gerbertowi  z  jego  trudnościami  i  w  ten  sposób

aktualizował informacje na temat dostępu do jego wszystkich informacji on-

line. Z zajętym zatem Gerbertem, Ysabeau swobodnie wędrowała po zamku,

myszkując w jego rzeczach i kopiując zaskakujące pozycje w wielu książkach

adresowych wampira.

Życie jako zakładnik Gerberta, było jak najbardziej pouczające.

"Czas  na  mnie"  powtórzyła  Ysabeau,  kiedy  Gerbert  wreszcie  oderwał

wzrok od ekranu. "Nie ma powodu, abym tu dłużej przebywała. Kongregacja

wygrała. Otrzymałam wiadomość od rodziny, że Matthew i Diana nie są już

razem.  Wyobrażam  sobie,  jak  trudne  to  było  dla  niej,  biedna  dziewczyna.

Musisz być bardzo zadowolony."

"Nie słyszałem o tym. A ty jesteś?" Gerbert był podejrzliwy. "Czy jesteś

zadowolona?"

"Oczywiście.  Zawsze  gardziłam  czarownicami".  Gerbert  nie  musiał

wiedzieć, jak uczucia Ysabeau się zmieniły.

"Hmm."  Nadal  wyglądał  ostrożnie.  "Czy  wiedźma  Matthew  pojechała

do  Madison?  Na  pewno  Diana  Bishop  będzie  chciała  być  z  ciotką,  skoro

opuściła twojego syna."

"Jestem  pewna,  że  tęskniła  za  domem"  niewyraźnie  powiedziała

Ysabeau. "To typowe, po złamaniu sercu, aby szukać tego, co jest znane."

Ysabeau  uznała  to  za  obiecujący  znak,  że  Diana  wybrała  powrót  do

miejsca,  w  którym  ona  i  Matthew  cieszyli  się  wspólnym  życiem.  Co  do

złamanego serca, było wiele sposobów, aby złagodzić ból i samotność, która

szła  w  parze  z  byciem  żoną  głowy  rodziny  znakomitego  klanu  wampirów  -

czym wkrótce stanie się Matthew. Ysabeau nie mogła się doczekać dzielenia

się tymi odczuciami ze swoją synową, która była ulepiona z twardszej gliny

niż większość wampirów.

"Potrzebujesz  omówić  mój  wyjazd  z  kimś?  Z  Domenico?  Satu,  być

może?" zapytała Ysabeau z troską.

"Tańczą jak im zagram, Ysabeau" powiedział Gerbert z grymasem.

350

Żałośnie  łatwo  było  manipulować  Gerbertem,  kiedy  do  tego  było

zamieszane jego ego. I zawsze je angażowała.

Ysabeau ukryła zadowolony uśmiech.

"Jeśli  uwolnię  cię,  wrócisz  do  Sept-Tours  i  tam  zostaniesz?"  Zapytał

Gerbert.

"Oczywiście" powiedziała szybko.

"Ysabeau," warknął.

"Nie  opuszczę  terytorium  de  Clermontów  tak  krótko  po  wojnie,"

powiedziała  z  nutką  niecierpliwości.  "Jeżeli  Kongregacja  postanowi  wziąć

mnie  znowu  do  niewoli,  będę  nadal  na  terytorium  de  Clermontów.  Tylko

sam Philippe mógłby mnie przekonać do innej decyzji."

"Na  szczęście,  nawet  sam  Philippe  de  Clermont  nie  jest  w  stanie

zarządzać  nami  zza  grobu"  powiedział  Gerbert,  "ale  jestem  pewien,  że

szczerze by to uwielbiał."

Będziesz zaskoczony, ty ropucho,  pomyślała Ysabeau.

"Zatem bardzo dobrze. Jesteś wolna." westchnął Gerbert. "Ale postaraj

się pamiętać, że jest wojna, Ysabeau. Zachowuj pozory."

"Och,  ja  nigdy  nie  zapominam,  że  jestem  w  stanie  wojny,  Gerbert."

Niezdolna  do  utrzymania  dłużej  obojętnej  miny,  bojąc  się,  że  mogłaby

twórczo  wykorzystać  żelazny  pogrzebacz  podparty  przy  kominku,  Ysabeau

poszła poszukać Marthe.

Jej zaufana towarzyszka była na dole w kuchni, siedziała przy kominku

z pomiętą kopią  Tinker Tailor Soldier Spy48 i kubkiem grzanego wina. Rzeźnik

Gerberta  stał  w  pobliżu  siekając,  królika  na  śniadanie  dla  swego  pana.  Na

ścianach fajansowe kafelki z Delft, dostarczały dziwnie pogodnej nuty.

"Wracamy do domu, Marthe," powiedziała Ysabeau.

"Nareszcie".  Marthe  podniosła  się  z  jękiem.  "Nienawidzę  Aurillac.

Powietrze jest tu złe.  Adiu siatz Theo."

" Adiu siatz, Marthe," chrząknął Theo, tnąc nieszczęsnego królika.

Gerbert  na  pożegnanie  spotkał  się  z  nimi  przy  drzwiach.  Pocałował

Ysabeau w oba policzki, jego działania nadzorował martwy dzik, którego zabił

48 Polski tytuł powieści: Szpieg, Le Carre John, na podstawie książki powstał film o tym samym tytule, z Garym

Oldmanem i Colinem Firthem.

351

Philippe, zachował głowę i umieścił na płycie nad ogniem. "Czy Enzo ma was

odwieźć?"

"Myślę,  że  pójdziemy  piechotą."  To  da  jej  i  Marthe  możliwość

uzgodnienia  planu.  Po  tak  wielu  tygodniach  prowadzenia  szpiegostwa  pod

dachem Gerberta, trudno było odpuścić nadmierną ostrożność.

"To osiemdziesiąt mil," wskazał Gerbert.

"Zatrzymamy się w Allanche na lunch. Kiedyś ten las przemierzały duże

stada jeleni."

Nie chciały iść tak daleko, Ysabeau już wysłała Alainowi wiadomość, by

zabrał je jak już będą poza Murat.

Alain  zawiezie  je  stamtąd  do  Clermont-Ferrand,  gdzie  wsiądą  na

pokład jednej z piekielnych latających maszyn Baldwina i polecą do Londynu.

Marthe  miała  odrazę  do  podróży  lotniczych,  które  jak  wierzyła  były

nienaturalne,  ale  nie  mogła  pozwolić  Dianie  przybyć  do  zimnego  domu.

Ysabeau  wsunęła  wizytówkę  Jean-Luca  w  rękę  Gerberta.  "Do  następnego

razu."

Ramię w ramię, Ysabeau i Marthe wyszły w ostry świt. Wieże Château

des  Anges  Déchus  zmniejszały  się  za  nimi,  dopóki  nie  zniknęły  z  pola

widzenia.

"Muszę  ustawić  nowy  alarm,  Marthe.  7.37.  Przypomnij  mi.   ‘Marsz

Henryka  IV’  będzie  najbardziej  odpowiedni  dla  niego,  tak  myślę,"  szepnęła

Ysabeau,  gdy  przemieszczały  się  szybko  na  północ  w  kierunku  szczytów

starożytnych nieaktywnych wulkanów i dalej do ich przyszłości.

Tłumaczenie: Fiolka2708

352

DWADZIEŚCI

C A CZTE

T RY

"To  nie  może  być  mój  dom,  Leonardzie."  Pałacowy  ceglany  dwór,

wysoki na cztery piętra z pięcioma oknami, w jednej z ekskluzywnych dzielnic

londyńskich  czynił  to  nie  do  pomyślenia.  Poczułam  ukłucie  żalu.  Wysokie

okna  zostały  pomalowane  na  biało,  by  wyraźnie  odcinać  się  na  tle  ciepłej

cegły,  ich  stare  szkło  lśniło  w  słońcu  południa.  Wewnątrz,  wyobrażałam

sobie, że jest zalany światłem. Jest na pewno ciepły, również dlatego, że nie

miał  jak  normalnie  dwóch  kominów,  a  trzy.  I  miał  dość  wypolerowanego

mosiądzu  na  drzwiach  głównych,  by  założyć  orkiestrę  dętą.  To  byłby

cudowny kawałek historii, gdyby dom ją opowiedział.

"To jest miejsce, gdzie kazano mi jechać, pani... er, pani... hm, Diana."

Leonard  Shoreditch,  niegdysiejszy  przyjaciel  Jacka,  i  kolejny  zagubiony

chłopiec w gangu Hubbarda, cieszącym się złą opinią, czekał - z Hamishem -

w  prywatnym  obszarze  przylotów  na  London  City  Airport  w  Docklands.

Leonard teraz zaparkował Mercedesa, wyciągnął szyję i oczekiwał na dalsze

odgórne instrukcje.

"Przyrzekam,  że  to  twój  dom,  cioteczko.  Jeśli  ci  się  nie  podoba,

wymienimy  go  na  inny.  Ale  przyszłe  transakcje  deweloperskie

przedyskutujmy  w  środku,  proszę  -  nie  stójmy  na  ulicy,  gdzie  jakiekolwiek

istoty mogą nas zobaczyć. Pobierz bagaż, chłopcze." Gallowglass wygramolił

się z przedniego siedzenia pasażera i zatrzasnął drzwi za sobą. Był jeszcze zły,

że nie był tym, który zawiózł nas do Mayfair. Ale byłam przewieziona wokół

Londynu przez Gallowglassa przedtem i wołałam zaryzykować z Leonardem.

Rzuciłam kolejne powątpiewające spojrzenie na rezydencję.

"Nie martw się, Diana. Dom Clairmontów nie jest w połowie tak duży

w środku, jak na zewnątrz. W środku są oczywiście schody. I część tynku jest

ozdobna",  powiedział  Hamish,  otwierając  drzwi  samochodu.  "Po

zastanowieniu, cały dom jest raczej wysoki."

Leonard  grzebał  w  bagażniku  samochodu  i  wyjął  moją  małą  i  dużą

walizkę i duży ręcznie pisany transparent, który trzymał, gdy po nas pojechał.

Leonard chciał robić wszystko właściwie, jak powiedział, i na tę okazję miał

353

wypisaną nazwę Clairmont wielkimi literami. Gdy Hamish powiedział mu, że

musimy  być  dyskretnymi,  Leonard  skreślił  nazwisko  i  nagryzmolił  ROYDON

pod tym, jeszcze ciemniejszymi literami używając markera.

"Skąd znałeś numer do Leonarda?" Zapytałam Hamisha, gdy pomagał

mi wysiadać z samochodu. Kiedy ostatnio widziałam Leonarda w 1591 roku

był  w  towarzystwie  innego  chłopaka  z  dziwnie  pasującym  imieniem  Amen

Corner.  Jak  sobie  przypomniałam  Matthew  rzucił  sztyletem  w  nich  po

dostarczeniu  wiadomości  od  Ojca  Hubbarda.  Nie  mogłam  sobie  wyobrazić,

że mój mąż był w kontakcie z młodym człowiekiem.

"Gallowglass  napisał  mi  jego  numer.  Powiedział,  że  powinniśmy

trzymać  sprawy  w  rodzinie  tak  długo,  jak  to  możliwe."  Hamish  zwrócił

ciekawe  oczy  na  mnie.  "Nie  wiedziałem,  że  Matthew  jest  właścicielem

wypożyczalni samochodów."

"Firma  należy  do  wnuka  Matthew."  Spędziłam  większość  podróży  z

lotniska,  patrząc  na  ulotki  promocyjne,  które  były  w  kieszeni  za  fotelem

kierowcy,  wszystkie  reklamowały  usługi  Hubbards  z  Houndsditch,  Ltd.,

‘Od 1917 roku, zapewniamy transport w Londynie‘

Zanim  zdążyłam  jeszcze  coś  wyjaśnić,  mała,  wiekowa  kobieta  z

szerokimi  biodrami  i  groźnym,  znajomym  spojrzeniem  otworzyła  łukowe

niebieskie drzwi. Patrzyłam w szoku.

"Wyglądasz  ślicznie,  Marthe."  Gallowglass  pochylił  się  i  pocałował  ją.

Potem odwrócił się i zmarszczył brwi, przy krótkich schodach wyrastających z

chodnika. "Dlaczego wciąż stoisz na krawężniku, cioteczko?"

"Dlaczego Marthe jest tutaj?" Moje gardło było suche i pytanie które

zadałam brzmiało jak skrzek.

"Czy  to  Diana?"  głos  Ysabeau  zabrzmiał  jak  dzwon  poprzez  spokojny

szum miasta. "Marthe i ja jesteśmy tutaj, aby pomóc, oczywiście."

Gallowglass  gwizdnął.  "Przetrzymywanie  wbrew  twojej  woli,  babciu,

sprawiło,  że  nie  wyglądałaś  na  tak  pełną  życia,  odkąd  Victoria  została

koronowana."

"Pochlebca".  Ysabeau  poklepała  wnuka  po  policzku.  Potem  spojrzała

na  mnie  i  westchnęła.  "Diana  jest  biała  jak  śnieg,  Marthe.  Zabierz  ją  do

środka, Gallowglass. Natychmiast".

354

"Słyszałaś  cioteczko",  powiedział,  podnosząc  mnie  na  najwyższy

stopień.

Ysabeau  i  Marthe  prowadziły  mnie  przez  przestronne  wejście  z

błyszczącymi  czarno-białymi  marmurowymi  podłogami  i  wspaniałymi

schodami  zakrzywionymi  tak,  że  zapierało  dech.  Cztero  poziomowe  schody

były  zwieńczone  kopułą  świetlika,  który  wpuszczał  słońce  i  wydobywał

szczegóły z gzymsów.

Stamtąd zostałam wprowadzona do spokojnego salonu. Długie zasłony

z  szarego  wzorzystego  jedwabiu  zawieszone  w  oknach,  przyjemnie

kontrastowały  z  kremowymi  ścianami.  Tapicerka  w  odcieniach  błękitu,

kremowo  czarna  terakota  z  akcentami  szarego  i  zapach  cynamonu  i

goździków  wszędzie.  Smak  Matthew  był  również  wokoło:  w  niewielkim

mechanicznym  modelu  układu  słonecznego,  jego  mosiężnych  elementach;

kawałkach japońskiej porcelany; ciepłym kolorowym dywanie.

"Witaj, Diana. Pomyślałam, że może masz ochotę na herbatę." Phoebe

Taylor  przybyła  w  towarzystwie  zapachu  bzu  i  delikatnym  stukocie  srebra  i

porcelany.

"Dlaczego  nie  jesteś  w  Sept-Tours?"  Zapytałam  zdumiona  widząc

również i ją.

"Ysabeau powiedziała, że jestem tu potrzebna." Zgrabne czarne obcasy

Phoebe stukały na polerowanym drewnie.

Spojrzała  na  Leonarda,  kiedy  kładła  tacę  z  herbatą  na  stole

wypolerowanym  na  taki  wysoki  połysk,  że  widziałam  w  nim  swoje  odbicie.

"Przepraszam, ale my się chyba nie znamy. Napijesz się herbaty?"

"Leonard Shoreditch, pro-proszę pani, do usług", powiedział Leonard,

jąkając  się  lekko.  Wygiął  się  w  sztywnym  ukłonie.  "I  dziękuję.  Szczerze

kocham herbatę. Białą. Z czterema kostkami cukru".

Phoebe nalewała parującą ciecz do filiżanki i wrzuciła tylko trzy kostki

cukru,  zanim  podała  Leonardowi.  Marthe  prychnęła  i  usiadła  na  krześle  z

prostym  oparciem  obok  stołu  z  herbatą,  chcąc  oczywiście  jak  jastrząb

nadzorować Phoebe i Leonarda.

"Zniszczysz  sobie  zęby,  Leonard,"  powiedziałam,  nie  będąc  stanie

zatrzymać matczynych pouczeń.

355

"Wampiry nie martwią się próchnicą Mistress... er, pani... hm, Diana."

Ręka  Leonarda  drżała,  przez  co  mała  filiżanka  i  spodek  z  czerwonymi

dekoracjami w stylu japońskim stukotała.

Phoebe zbladła.

"To  porcelana  Chelsea  i  jest  również  dość  stara.  Wszystko  w  domu

powinno być na wystawie w Muzeum V & A". Phoebe podała mi identyczną

filiżankę  i  spodek  z  piękną  srebrną  łyżeczką  balansującą  na  krawędzi.  "Jeśli

coś się stłucze, nigdy sobie tego nie wybaczę. Są niesamowite."

Jeśli  Phoebe  poślubi  Marcusa,  jak  planowała,  będzie  musiała  się

przyzwyczaić do bycia w otoczeniu obiektów jakości muzealnej.

Wzięłam  gorący  łyk,  słodkiej,  mlecznej  herbaty  i  westchnęłam  z

rozkoszy. Cisza. Wzięłam kolejny łyk i rozejrzałam się po pokoju. Gallowglass

siedział  na  krześle  królowej  Anny,  z  muskularnymi  nogami  rozrzuconymi

szeroko.  Ysabeau  zajmowała  najbardziej  ozdobne  krzesło  w  pokoju:  z

wysokim  oparciem,  ramą  pokrytą  srebrnymi  liśćmi  i  obitym  adamaszkiem.

Hamish  siedział  na  mahoniowej  kanapie  z  Phoebe.  Leonard  nerwowo

przycupnął na jednym z bocznych krzeseł, które otaczały stolik herbaciany.

Wszyscy  czekali.  Odkąd  zniknął  Matthew,  nasi  przyjaciele  i  rodzina

czekali  na  moje  wskazówki.  Poczułam  ciężar  odpowiedzialności  na  swoich

barkach. Czułam się niekomfortowo, tak jak przewidział Matthew.

"Kiedy  Kongregacja  cię  uwolniła,  Ysabeau?"  zapytałam,  moje  usta

wciąż były suche mimo herbaty.

"Gerbert i ja doszliśmy do porozumienia zaraz po twoim przybyciu do

Szkocji",  odpowiedziała  pogodnie,  choć  jej  uśmiech  powiedział  mi,  że  było

więcej do opowiedzenia.

"Czy Marcus wie, że jesteś tutaj, Phoebe?" Coś mi mówiło, że nie ma

pojęcia.

"Moja rezygnacja w Sotheby obowiązuje od poniedziałku. Wiedział, że

musiałam wyprowadzić się z mojego biura." Słowa Phoebe zostały starannie

dobrane, podstawowa odpowiedź na moje pytania była oczywiście nie.

Marcus  odnosił  wrażenie,  że  jego  narzeczona  wciąż  była  w  silnie

ufortyfikowanym zamku we Francji, a nie przestronnym domu w Londynie.

"Rezygnacja?" Byłam zaskoczona.

356

"Jeśli będę chciała wrócić do pracy w Sotheby, będę miała na to wieki."

Phoebe  rozejrzała  się  wokół  siebie.  "Choć  właściwie  katalogowanie

posiadłości rodziny Clermont zajmie mi kilka wcieleń."

"Zatem, wciąż jesteś zdecydowana na bycie wampirem?" zapytałam.

Phoebe skinęła głową. Powinnam usiąść z nią i spróbować odwieść ją

od tego. Matthew miałby jej krew na rękach, jeśli coś poszłoby nie tak. A w

tej rodzinie zawsze coś idzie nie tak.

"Kto  uczyni  ją  wampirem?"  Leonard  szepnął  do  Gallowglassa.  "Ojciec

H?"

"Myślę, że Ojciec Hubbard ma wystarczająco dużo dzieci. Nie sądzisz,

Leonard?" Po zastanowieniu nad tym, musiałam jak najszybciej wiedzieć, ile

z nich jest czarownicami i demonami.

"Przypuszczam, że tak, Mistress... er, pani... er"

"Właściwa  forma  do  żony  Sir  Matthew  jest  ‘Madam’.  Od  teraz,

będziesz  używał  tego  tytułu  zwracając  się  do  Diany",  powiedziała  Ysabeau

żwawo. "To uprosi sprawy."

Marta i Gallowglass odwrócili się w kierunku Ysabeau, na ich twarzach

było zaskoczenie.

"Sir  Matthew,"  powtórzyłam  cicho.  Do  tej  pory  Matthew  był  tylko

‘Milordem’ dla swojej rodziny. Ale Philippe w 1590 roku był nazywany ‘Sir’.

‘Wszyscy  tutaj  nazywają  mnie  albo  Sir  albo  Ojcze’  powiedział  mi  Philippe,

kiedy  zapytałam,  jak  powinnam  się  do  niego  zwracać.  W  tym  czasie

myślałam,  że  tytuł  ten  był  niczym  więcej,  niż  przestarzałym  francuskim

zaszczytem.  Teraz  wiedziałam  lepiej.  Nazywanie  Matthew  ‘Sir’  –  w

wampirzym świecie – oznaczało go jako głowę klanu wampirów.

Jeśli chodzi o Ysabeau, nowa gałąź Matthew jest faktem dokonanym.

"Madam jak?" zapytał zdezorientowany Leonard.

"Po  prostu  Madam"  odparła  spokojnie  Ysabeau.  "Możesz  nazywać

mnie  Madam  Ysabeau.  Kiedy  Phoebe  ożeni  się  z  Milordem  Marcusem,

będzie  Madam  de  Clermont.  Do  tego  czasu,  możesz  ją  nazywać  Panną

Phoebe."

"Och".  Oznaki  intensywnej  koncentracji  Leonarda  wskazywały,  że

przeżuwał wampirzą etykietę.

Znów zapadła cisza. Ysabeau wstała.

357

"Marthe  umieści  cię  w  leśnym  pokoju,  Diana.  Jest  obok  sypialni

Matthew",  powiedziała.  "Jak  skończysz  herbatę,  zabiorę  cię  na  górę.

Powinnaś  odpocząć  przez  kilka  godzin  zanim  powiesz  nam  czego

potrzebujesz."

"Dziękuję, Ysabeau." Postawiłam filiżankę i spodek na małym okrągłym

stole przy moim łokciu. Nie skończyłam herbaty, ciepło szybko uciekało przez

delikatną  porcelanę.  To  czego  potrzebowałam  to  podpowiedź,  od  czego

zacząć?

Wraz  z  Ysabeau  przekroczyłam  foyer  i  wspięłam  się  na  schody  na

pierwsze piętro i ruszyłam.

"Masz  swój  prywatny  pokój  na  drugim  piętrze"  powiedziała  Ysabeau.

"Na  tym  poziomie  są  tylko  dwie  sypialnie,  a  także  gabinet  Matthew  i  mały

salon.  Teraz,  dom  jest  twój,  możesz  zorganizować  wszystko,  jak  chcesz,

oczywiście."

"Gdzie śpi reszta?" Zapytałam Ysabeau, gdy skręciła na drugie piętro.

"Phoebe i ja mamy pokoje nad twoimi. Marthe woli spać na parterze,

w pokoju gospodyni. Jeśli jest za tłoczno, Phoebe i ja możemy się przenieść

do domu Marcusa. Jest w pobliżu Pałacu Świętego Jakuba, i należał kiedyś do

Matthew."

"Nie  wydaje  mi  się,  żeby  to  było  konieczne",  powiedziałam,  myśląc  o

wielkości domu.

"Zobaczymy.  Twoja  sypialnia."  Ysabeau  pchnęła  szerokie  drzwi  z

błyszczącymi pokrętłami z mosiądzu. Westchnęłam.

Wszystko w pokoju było w odcieniach zieleni, srebra, bladej szarości i

białego. Ściany pokryte były tapetą z ręcznie malowanymi obrazami gałęzi i

liści na blado szarym tle. Srebrne akcenty imitowały wpływ księżyca, odbicie

księżyca  namalowane  na  środku  sufitu  sprawiało  wrażenie,  że  jest  źródłem

światła.  Upiorna  twarz  kobiety  patrzyła  z  lustra  z  pogodnym  uśmiechem.

Cztery  wizerunki  Nyx,  uosobienia  nocy,  zajmowały  cztery  ćwiartki  sufitu  w

pomieszczeniu, a jej welon z kłębów czarnego dymu, został tak realistycznie

namalowany, że wyglądał jak rzeczywista tkanina.

Srebrne  gwiazdy  były  wplątane  w  woalkę,  łapiąc  światło  z  okien  i

odbicie lustra.

358

"Jest  niezwykły,  zgadzam  się",  powiedziała  Ysabeau,  zadowolona  z

mojej  reakcji.  "Matthew  chciał  stworzyć  efekt  przebywania  na  zewnątrz,  w

lesie, pod gwieździstym niebem. Po tym jak urządził sypialnię, powiedział, że

jest zbyt piękna, aby jej używać i przeniósł się do pokoju obok."

Ysabeau  podeszła  do  okna  i  rozsunęła  zasłony.  Jaskrawe  światło

ukazało  starożytne  łóżko  z  baldachimem,  mieściło  się  ono  we  wnęce  w

ścianie, która nieznacznie minimalizowała jego znaczący rozmiar.

Zasłony  łóżka  były  jedwabne,  tego  samego  projektu  co  tapeta.

Wielkogabarytowe  lustro  na  szczycie  kominka,  odbijało  obrazy  drzew  z

tapety i ukazywało je na tyle pokoju.

W jego powierzchni odbijały się również meble w pomieszczeniu: mała

toaletka  pomiędzy  szerokimi  oknami,  krzesło  przy  kominku,  błyszczące

kwiaty  i  liście  inkrustowanego  orzecha  na  niskiej  komodzie.  Dekoracja  i

wyposażenie pokoju musiały Matthew kosztować fortunę.

Mój  wzrok  padł  na  rozległe  płótno  z  czarodziejką  siedzącą  na  ziemi  i

szkicującą magiczne symbole. Było zawieszone na ścianie naprzeciwko łóżka,

pośrodku  wysokich  okien.  Zawoalowana  kobieta  przerwała  pracę

czarodziejki, jej wyciągnięta ręka sugerowała, że chce pomóc czarownicy. To

był dziwny, wybór w domu wampira.

"Czyj  to  był  pokój,  Ysabeau?"  Sąsiedni  pokój  sugerował,  że  Matthew

planował dzielić z kimś ten dom.

"Myślę, że Matthew zrobił to dla ciebie - tylko nie zdawał sobie z tego

sprawy, w tamtym czasie". Ysabeau rozsunęła kolejną parę zasłon.

"Czy spała tutaj jakaś inna kobieta?" Nie było mowy, że będę spała w

pokoju, który kiedyś zajmowała Juliet Durand.

"Matthew  zabierał  swoje  kochanki  gdzie  indziej"  odpowiedziała

Ysabeau  równie  otwarcie.  Kiedy  zobaczyła  moją  minę  zmiękczyła  swój  ton.

"Ma wiele domów. Większość nic dla niego nie znaczy. Niektóre znaczą. To

jest jeden z nich. Nie dałby ci prezentu, który dla niego nic nie znaczy."

"Nigdy nie wierzyłam, że nasza separacja będzie tak trudna." Mój głos

był wyciszony.

"Bycie  małżonkiem  w  rodzinie  wampirów  nigdy  nie  jest  łatwe",

powiedziała  Ysabeau  ze  smutnym  uśmiechem.  "A  niekiedy  życie  oddzielnie

359

jest  jedynym  sposobem  na  bycie  razem.  Matthew  nie  miał  wyboru

opuszczając cię tym razem."

"Czy Philippe kiedykolwiek odesłał cię od siebie?" Studiowałam wyraz

twarzy mojej teściowej z otwartą ciekawością.

"Oczywiście.  Philippe  odsyłał  mnie  głównie  wtedy,  kiedy  niemile

widziane  było  roztargnienie.  Albo,  aby  powstrzymać  mnie  od  bycia

zamieszaną  w  katastrofy  -  a  uderzały  w  jego  rodzinę  częściej  tak  niż  nie."

Uśmiechnęła  się.  "Mój  mąż  zawsze  rozkazywał  mi  bym  odeszła,  kiedy

wiedział,  że  nie  będę  w  stanie  nie  wtrącać  się  i  kiedy  martwił  się  o  moje

bezpieczeństwo."

"Więc Matthew nauczył się nadopiekuńczości od Philippe?" zapytałam,

myśląc o wszystkich razach, kiedy troszczył się, aby trzymać mnie z dala od

tego.

"Matthew opanował sztukę zamartwiania się nad kobietą, którą kochał

długo zanim stał się wampirem" odparła Ysabeau cicho. "Wiesz o tym."

"A czy ty zawsze słuchałaś rozkazów Philippe?"

"Nie  więcej  niż  ty  słuchasz  Matthew."  Głos  Ysabeau  konspiracyjnie

przycichł.  "Szybko  odkryjesz,  że  nie  możesz  swobodnie  podejmować

własnych  decyzji,  kiedy  Matthew  nie  będzie  zajmował  się  pracą  z  kimś

innym. Jak ja, może dojść do tego, że nie będziesz się mogła doczekać czasu

kiedy będziecie osobno."

"Wątpię w to." Nacisnęłam pięść by rozluźnić w niej sznury. Matthew

zazwyczaj tak robił. "Powinnam wyjaśnić, co się stało w New Haven."

"Nigdy  nikomu  nie  należy  tłumaczyć  postępowania  Matthew",

powiedziała  ostro  Ysabeau.  "Wampiry  nie  zdradzają  powodu.  Wiedza  to

potęga w naszym świecie."

"Jesteś  matką  Matthew.  Na  pewno  nie  muszę  mieć  przed  tobą

tajemnic."  Przeleciałam  przez  wydarzenia  z  ostatnich  kilku  dni.  "Matthew

odkrył tożsamość jednego z dzieci Benjamina - i spotkał prawnuka, którego

nie  wiedział,  że  miał."  Ze  wszystkich  dziwnych  zwrotów  akcji  jakie

następowały  w  naszym  życiu,  spotkanie  z  Jackiem  i  jego  ojcem  było

najbardziej  znaczące,  nie  dlatego,  że  byliśmy  w  mieście  ojca  Hubbarda.

"Nazywa się Jack Blackfriars, i mieszkał w naszym domu w 1591 roku."

360

"Więc  mój  syn  w  końcu  wie  o  Andrew  Hubbardzie",  powiedziała

Ysabeau, jej twarz była pozbawiona emocji.

" Wiedziałaś?" krzyknęłam.

"Philippe  był  zaniepokojony  o  krwawy  szał  Jacka.  Chciał  żebym

obejrzała chłopaka, czy nie widzę jakichś niepokojących sygnałów." Uśmiech

Ysabeau  przerażał  mnie  teraz.  "Czy  nadal  myślisz,  że  zasługuję  na  pełną

szczerość, córko?"

Matthew ostrzegał mnie, że nie byłam przygotowana do prowadzenia

klanu wampirów.

"Jesteś  małżonką  głowy  rodziny,  Diana.  Musisz  nauczyć  się  mówić

innym tylko to, co muszą wiedzieć, i nic więcej" poleciła.

To była moja pierwsza lekcja, ale byłam pewna, że będą następne.

"Nauczysz mnie, co muszę wiedzieć, Ysabeau?"

"Tak."  Jej  odpowiedź  jednym  słowem,  była  bardziej  wiarygodna,  niż

długie  ślubowanie.  "Ale  musisz  być  ostrożna,  Diana.  Mimo  że  jesteś  żoną

Matthew i jego partnerką, jesteś de Clermontem i tak musi pozostać dopóki

jest tak ustalone. Twój status w rodzinie Philippe będzie chronić Matthew".

"Matthew wspominał, że Kongregacja będzie chciała zabić jego i Jacka,

kiedy się dowiedzą" szepnęłam.

"Będą  się  starali.  Nie  pozwolimy  im.  Ale  teraz  musisz  odpocząć."

Ysabeau odsunęła jedwabną kołdrę i poduszki na łóżku.

Okrążyłam  ogromne  łoże,  owijając  rękę  wokół  jednej  z  podpór,  która

wspierała baldachim.

Rzeźba  pod  palcami  wydawała  się  znajoma.   Spałam  już  w  tym  łóżku,

zdałam  sobie  sprawę.  To  nie  było  łóżko  innej  kobiety.  Było  moje.  Było  w

naszym domu w Blackfriars w 1590 roku i jakoś przetrwało przez te wszystkie

wieki, by skończyć w pokoju, który Matthew poświęcił księżycowi i czarom.

***

Spałam  prawie  dwadzieścia  cztery  godziny,  może  spałabym  dłużej,

gdyby głośny alarm samochodu nie wyciągnął mnie z moich marzeń sennych

i  nie  wrzucił  w  nieznajomy  zielony  odcień  ciemności.  Dopiero  wtedy  inne

dźwięki  dotarły  do  mojej  świadomości:  zgiełk  ruchu  na  ulicy  poza  moimi

361

oknami, drzwi zamykające się gdzieś w domu, szybko cichnące rozmowy na

korytarzu.

Mając  nadzieję,  że  strumień  ciepłej  wody  rozruszałby  moje

zesztywniałe  mięśnie  i  oczyścił  głowę,  zbadałam  labirynt  małych

pomieszczeń poza białymi drzwiami. Znalazłam nie tylko prysznic, ale i moją

walizkę  spoczywającą  na  harmonijkowym  stojaku  przeznaczonym  na

znacznie  większe  sztuki  bagażu.  Wyciągnęłam  z  niej  dwie  strony  Ashmole

782 i mój laptop. Reszta mojego bagażu pozostawiała wiele do życzenia.

Z wyjątkiem bielizny, kilku topów, rajstop do jogi, które już na mnie nie

pasowały,  pary  niedopasowanych  butów  i  czarnych  spodni  ciążowych,  nie

było  nic  innego  w  torbie.  Na  szczęście,  w  szafie  Matthew  wisiało  mnóstwo

wyprasowanych  koszul.  Wsunęłam  jedną  z  szarego  materiału  na  ramiona  i

zamknęłam  drzwi  unikając  tych,  które  z  pewnością  prowadziły  do  jego

sypialni.

Cicho  stąpałam  boso,  ze  swoim  komputerem  i  szeroką  kopertą  ze

stronami z Księga Życia w ramionach. Duże pokoje na pierwszym piętrze były

puste  –  rozbrzmiewająca  echem  sala balowa  z taką  ilością  kryształu  i  złotej

farby,  że  wystarczyłoby  do  renowacji  Wersalu,  mniejszy  pokój  muzyczny  z

pianinem i pozostałymi instrumentami, formalny salon który wyglądał jakby

został  urządzony  przez  Ysabeau,  równie  formalna  jadalnia  z  niekończącym

się mahoniowym stołem i krzesłami dla dwudziestu czterech osób, biblioteka

pełna  XVIII-wiecznych  książek,  i  pokój  gier  ze  stolikami  filcowanymi  na

zielono  do  gier  karcianych  -  wyglądał  tak,  jakby  został  wyrwany  z  powieści

Jane Austen.

Z tęsknoty za domową atmosferą, zeszłam na parter. Nikogo nie było

w  salonie,  więc  myszkowałam  w  pomieszczeniach  biurowych,  gabinetach  i

pokojach  porannych,  aż  znalazłam  bardziej  kameralną  jadalnię,  niż  ta  na

górze.  Była  usytuowana  na  tyłach  domu,  jej  łukowate  okno  wychodziło  na

mały  ogród.  Ściany  pomalowano  na  podobny  do  cegły  kolor,  co  dawało

przestrzeni ciepły, serdeczny wygląd.

Kolejny mahoniowy stół –tym razem bardziej okrągły, niż prostokątny -

był otoczony tylko ośmioma krzesłami.

Na nim były starannie ułożone stare książki.

362

Phoebe weszła do pokoju i położyła tacę z herbatą i tostami na małym

kredensie.

"Marthe powiedziała mi, że zejdziesz w każdej chwili. Powiedziała, że

to  jest  to,  co  potrzebujesz  w  pierwszej  kolejności,  i  jeśli  będziesz  jeszcze

głodna, możesz zejść do kuchni na jaka i kiełbasę. Nie jemy tu z reguły. Do

czasu, aż tu wejdziesz jedzenie jest zimne jak głaz".

"Co to jest?" Wskazałam na stół.

"Książki,  których  zażądałaś  od  Hamisha"  wyjaśniła  Phoebe,

poprawiając wolumin, który był nieco przechylony. "Wciąż czekamy na kilka

egzemplarzy.  Jesteś  historykiem,  więc  umieścisz  je  w  porządku

chronologicznym. Mam nadzieję, że wszystko jest ok."

"Ale ja pytałam o nie w czwartek," powiedziałam, oszołomiona. Teraz

była  niedziela  rano.  Jak  mógł  dokonać  takiego  wyczynu?  Jeden  z  arkuszy

papieru nosił tytuł i datę - Arca Noë 1675 – wypisany starannie, kobiecą ręką,

wraz z ceną i nazwą i adresem dystrybutorem książek.

"Każdy handlowiec w Londynie zna Ysabeau." Usta Phoebe uniosły się

w  figlarnym  uśmiechu,  zmieniając  jej  atrakcyjną  twarz  w  piękną.  "I  nic

dziwnego. Wyrażenie ‘cena nie ma znaczenia’ pobudzi każdy dom aukcyjny,

bez względu na późną porę, nawet w weekend".

Podniosłam  następny  wolumin  -   Obeliscus  Pamphilius,   Kirchera  -  i

otworzyłam okładkę. Pismo Matthew było na wklejce.

"Pogrzebałam  najpierw  tu  i  w  bibliotece  w  Pickering  Place.  Nie

wydawało  się,  że  będzie  tam  znacznie  więcej,  niż  to  co  masz  już  w  swoim

posiadaniu"  wyjaśniła  Phoebe.  "Matthew  ma  rozległe  gusta,  jeśli  chodzi  o

książki.  Jest  pierwsza  edycja   Paradise  Lost  w  Pickering  Place  i  na  górze

pierwsza edycja  Poor Richard

s Almanack podpisana przez Franklina."

’

"Pickering  Place?"  Nie  mogłam  się  powstrzymać,  by  nie  prześledzić

palcem liter napisanych przez Matthew.

"Dom Marcusa przy Pałacu św Jakuba. To był prezent od Matthew, jak

rozumiem.  Mieszkał  tam  wcześniej,  zanim  zbudował  Clairmont  House"

powiedziała  Phoebe.  Jej  usta  były  zaciśnięte.  "Marcus  może  być

zafascynowany  polityką,  ale  nie  sądzę,  by  odpowiednie  było  pozostanie  w

prywatnych  rękach,  jednego  z  oryginalnych  egzemplarzy  Deklaracji

Niepodległości i Magna Carta. Jestem pewna, że się z tym zgodzisz."

363

Mój  palec  uniósł  się  nad  stroną.  Na  chwilę  zawisł  nad  nią  obraz

Matthew  -  wprost  nad  miejscem,  gdzie  było  jego  pismo.  Oczy  Phoebe  się

rozszerzyły.

"Przepraszam"  powiedziałam,  upuszczając  farbę  z  powrotem  na

papier.  Zawirowała  na  kartce,  składając  się  ponownie  w  podpis  mojego

męża. "Nie powinnam praktykować magii przed ciepłokrwistymi."

"Ale  nie  powiedziałaś,  ani  nie  napisałaś  żadnego  słowa."  Phoebe

wyglądała na zmieszaną.

"Niektóre czarownice nie potrzebują recytować zaklęcia, by czarować."

Pamiętając słowa Ysabeau, wyjaśniłam jak najkrócej.

"Och". Skinęła głową. "Muszę się jeszcze wiele nauczyć o istotach."

"Ja  też."  Serdecznie  uśmiechnęłam  się  do  niej,  a  Phoebe  oddała  mi

uśmiech w zamian.

"Zakładam,  że  jesteś  zainteresowana  obrazami  Kirchera?"  zapytała

Phoebe, ostrożnie otwierając jeden z grubych tomów. To była jego książka o

magnetyzmie,   Magnes  sive  de  Arte  Magnetica.  Wygrawerowana  strona

tytułowa ukazywała wysokie drzewo, jego szeroko rozpostarte gałęzie nosiły

owoce wiedzy. Te zostały razem skute łańcuchem, by przywieść na myśl ich

wspólną  więź.  Pośrodku  spoglądało  święte  oko  Boga  z  wiecznego  świata

archetypów  i prawdy.  Wśród  gałęzi  drzewa  i owoców była  utkana wstążka.

Miała łacińskie motto:  Omnia Nodis Arcanis connexa quiescunt. Tłumaczenie

motta  było  trudną  sprawą,  ponieważ  ich  znaczenia  były  rozmyślnie

enigmatyczne,  ale  większość  uczonych  zgodziła  się,  że  odnosi  się  ono  do

ukrytych  magnetycznych  wpływów,  które  jak  wierzył  Kircher,  dały  jedność

światu: ‘ Wszystkie rzeczy są nieruchome, połączone sekretnymi węzłami’.

" ’Wszyscy  oni  czekają  w  milczeniu,  połączeni  sekretnymi  węzłami’"

mruknęła Phoebe. "Kim są ‘oni’? I na co czekają?"

Bez szczegółowej wiedzy na temat idei magnetyzmu Kirchera, Phoebe

doczytywała się zupełnie innego znaczenia w sentencji.

"I  dlaczego  te  cztery  dyski  są  większe?"  Kontynuowała,  wskazując  na

środek strony.

Trzy  dyski  były  rozmieszczone  w  układzie  trójkątnym  wokoło

niemrugającego oka.

364

"Nie  jestem  pewna"  przyznałam,  czytając  łacińskie  opisy,  które

towarzyszyły obrazowi. "Oko reprezentuje świat archetypów."

"Och.  Pochodzenie  wszystkich  rzeczy"  Phoebe  bliżej  spojrzała  na

obrazek.

"Co  powiedziałaś?"  Moje  trzecie  oko  otworzyło  się  nagle,  kiedy

Phoebe Taylor mówiła.

"Archetypy są oryginalnymi wzorcami. Patrz, oto podksiężycowy świat,

niebiosa,  i  człowiek"  rzekła,  stukając  kolejno  każdy  z  trzech  dysków

otaczających  archetypowe  oko.  "Każdy  jeden  z  nich  jest  połączony  z

archetypem  świata  –  ich  punktem  pochodzenia  -  jak  również  każdy  z

każdym. Motto sugeruje jednak, że powinniśmy widzieć łańcuchy jako węzły.

Nie jestem pewna, czy to istotne."

"Och,  myślę,  że  istotne"  powiedziałam  pod  nosem,  pewniejsza  niż

kiedykolwiek,  że  sprzedaż  przez  Anastazego  Kirchera  i  Willa  Mondragone

były  kluczowymi  ogniwami  w  cyklu  zdarzeń,  które  zaprowadziły  Edwarda

Kelleya  w  Pradze,  do  ostatniej  brakującej  strony.  Jakoś,  Ojciec  Anastazy

musiał dowiedzieć się o świecie istot. Albo to albo on był jedną z nich.

"Drzewo życia jest potężnym archetypem samym w sobie, oczywiście,"

dumała Phoebe, " Opisuje relacje między częściami stworzonego świata. Nie

bez powodu genealogowie używali drzew genealogicznych, aby pokazać linie

pochodzenia."

Posiadanie historyka sztuki w rodzinie było niespodziewanym darem –

zarówno z punktu widzenia badań jak i konwersacji. W końcu miałam z kim

porozmawiać o obrazowości Arcane.

"A wiesz przecież, jak ważne są drzewa wiedzy w wyobraźni naukowej.

Nie  wszystkie  są  reprezentacją  tego,  oczywiście"  powiedziała  Phoebe  z

żalem.  "Większość  z  nich  to  po  prostu  proste  rozgałęzione  schematy,  takie

jak  drzewo  życia  Darwina  z   O  powstawaniu  gatunków.  Był  tylko  jeden

obrazek w całej książce. Szkoda, że Darwin nie zatrudnił artysty jak zrobił to

Kircher - kogoś, kto mógłby stworzyć coś naprawdę wspaniałego."

Wątki  czekające  w  milczeniu  wokół  mnie  zaczęły  się  wić.  Coś  mi

umykało. Jakieś potężne połączenie, które było prawie w zasięgu mojej ręki,

jeśli tylko...

"Gdzie są wszyscy?" Hamish wsadził głowę do pokoju.

365

"Dzień  dobry,  Hamish,"  powiedziała  Phoebe  z  ciepłym  uśmiechem.

"Leonard pojechał odebrać Sarę i Fernando. Wszyscy inni są gdzieś tutaj."

"Halo, Hamish." Gallowglass pomachał z ogrodu. "Czujesz się lepiej po

odpoczynku, cioteczko?"

"Dużo lepiej, dziękuję." Ale moja uwaga była skierowana na Hamisha.

"Nie  dzwonił",  powiedział  delikatnie  Hamish  w  odpowiedzi  na  moje

milczące pytanie.

Nie byłam zaskoczona. Mimo to spojrzałam na moje nowe książki, by

ukryć rozczarowanie.

"Dzień  dobry,  Diana.  Witaj,  Hamish."  Ysabeau  wpłynęła  do  pokoju  i

zaproponowała  swój  policzek  demonowi.  Pocałował  ją  posłusznie.  "Czy

Phoebe zlokalizowała książki które są ci potrzebne, Diana, czy powinna wciąż

szukać?"

"Phoebe  zrobiła  świetną  robotę,  i  to  bardzo  szybko.  Obawiam  się

jednak, że wciąż potrzebuję pomocy".

"Cóż,  po  to  tutaj  jesteśmy."  Ysabeau  skinęła  na  swojego  wnuka  i

spojrzała  na  mnie.  "Twoja  herbata  wystygła.  Marthe  przyniesie  więcej,  a

następnie powiesz nam, co musi być zrobione."

Po  tym  jak  Marthe  posłusznie  się  pojawiła  (tym  razem  z  czymś

miętowym  i  bezkofeinowym  raczej,  zamiast  silnego  czarnego  naparu

Phoebe) i Gallowglass dołączył do nas, wyjęłam obie strony z Ashmole 782, a

Hamish gwizdnął.

"To są dwie iluminacje usunięte z Księgi Życia w XVI wieku- znanej dziś

jako  rękopis  Ashmole  782.  Trzeba  znaleźć  jeszcze  jedną:  obraz  drzewa.

Wygląda  trochę  jak  to."  Pokazałam  im  front  z  książki  Kirchera  o

magnetyzmie.  "Musimy  ją  znaleźć  zanim  zrobi  to  ktoś  inny,  wliczając  w  to

Knoxa, Benjamina i Kongregację."

"Dlaczego  wszyscy  chcą  Księgi  Życia  tak  bardzo?"  Sprytne,  w  kolorze

oliwkowym  oczy  Phoebe  były  szczere.  Zastanawiałam  się,  jak  długo  takie

pozostaną, po tym jak stanie się de Clermontem i wampirem.

"Nikt z nas tak naprawdę nie wie," przyznałam. "Czy to jest Grimoire?

Historia  początków?  Zapis  jakiegoś  rodzaju?  Trzymałam  go w  dłoniach  dwa

razy: raz w uszkodzonym stanie w bibliotece Bodlejańskiej w Oxfordzie i raz

w  gabinecie  osobliwości  cesarza  Rudolfa,  kiedy  była  cała.  Nadal  nie  wiem,

366

dlaczego tak wiele stworzeń szuka tej księgi. Wszystko, co mogę powiedzieć

z  całą  pewnością  to  jest  to,  że  Księga  Życia  jest  pełna  mocy  –  mocy  i

tajemnic."

"Nic dziwnego, że czarownice i wampiry są tak chętni do przejęcia jej",

sucho powiedział Hamish.

"Demony, również, Hamish," powiedziałam. "Wystarczy zapytać matkę

Nataniela, Agathę Wilson. Ona też ją chce. "

"Gdzie znalazłaś tę drugą stronę?" Dotknął obrazu smoków.

"Ktoś przyniósł ją do New Haven."

"Kto?" zapytał Hamish.

"Andrew  Hubbard."  Po  ostrzeżeniach  Ysabeau  nie  byłam  pewna,  jak

dużo  ujawnić.  Ale  Hamish był naszym prawnikiem.  Nie  mogłam  mieć przed

nim tajemnic. "On jest wampirem."

"Och,  wiem  kim  i  czym  jest  Andrew  Hubbard.  Jestem  demonem  i

pracuję  w  mieście,  mimo  wszystko"  Powiedział  Hamish  ze  śmiechem.  "Ale

jestem  zaskoczony,  że  Matthew  pozwolił  mu  się  zbliżyć.  On  gardzi  tym

człowiekiem."

Mogłam  wyjaśnić,  jak  wiele  rzeczy  się  zmieniło,  i  dlaczego,  ale

opowieść o Jacku Blackfriarsie była opowieścią Matthew.

"Co  brakujący  obraz  drzewa,  ma  wspólnego  z  Atanazym  Kircherem?"

zapytała  Phoebe,  przenosząc  naszą  uwagę  z  powrotem  do  aktualnych

kwestii.

"Gdy byłam w New Haven, moja koleżanka Lucy Meriweather pomogła

mi  namierzyć  co  mogło  się  zdarzyć  Księdze  Życia.  Jeden  z  tajemniczych

manuskryptów Rudolfa wylądował w rekach Kirchera. Myśleliśmy, że mogła

być w nim ukryta iluminacja drzewa." Wskazałam na fronton  Magnes sive de

Arte  Magnetica.  "Jestem  bardziej  pewna  niż  kiedykolwiek  wcześniej,  że

Kircher przynajmniej widział obraz, opierając się tylko na tej ilustracji."

"Nie  możesz  po  prostu  przejrzeć  książek  i  dokumentów  Kirchera?"

zapytał Hamish.

"Mogę",  odpowiedziałam  z  uśmiechem,  "pod  warunkiem,  że  książki  i

dokumenty  można  nadal  zlokalizować.  Osobista  kolekcja  Kirchera  była

wysłana do starej rezydencji papieskiej Leur envoi na przechowanie – w Villa

Mondragone we Włoszech. Na początku XX wieku, jezuici zaczęli dyskretnie

367

sprzedawać  niektóre  książki  dla  zwiększenia  swoich  przychodów.  Lucy  i  ja

myślimy, że sprzedali również stronę".

"W  takim  przypadku,  powinny  być  zapisy  sprzedaży",  powiedziała

Phoebe w zamyśleniu. "Czy kontaktowałyście się jezuitami?"

"Tak."  Skinęłam  głową.  "Nie  mają  tych  zapisów,  albo  jeśli  mają,  nie

udostępniają  ich.  Lucy  napisała  również  do  największych  domów

aukcyjnych."

"No  cóż,  nie  zajdzie  daleko.  Informacje  o  sprzedaży  są  poufne"

powiedziała Phoebe.

"Tak  nam  powiedziano."  Wahałam  się  na  tyle  długo,  aby  Phoebe

zaoferowała to, o co bałam się poprosić.

"Napiszę  dziś  e-mail  do  Sylvi  i  powiem  jej,  że  nie  dam  rady  opuścić

jutro  mojego  biura,  jak  planowałam"  powiedziała  Phoebe.  "Nie  mogę

wstrzymywać  Sotheby  bez  końca,  ale  istnieją  inne  zasoby,  które  mogę

sprawdzić, i ludzie, którzy mogą mi powiedzieć, jeśli podejdzie się do nich we

właściwy sposób."

Zanim  zdążyłam  odpowiedzieć,  zabrzmiał  dźwięk  dzwonka.  Po

chwilowej  przerwie,  zabrzmiał  ponownie.  I  ponownie.  Po  raz  czwarty

rozbrzmiał, jak gdyby ktoś nie odrywał od niego palca.

"Diana"  krzyknął  znajomy  głos.  Dzwonek  został  zastąpiony  przez

walenie.

"Sara" Krzyknęłam, zrywając się na nogi.

Świeża bryza październikowa przetoczyła się przez dom, niosąc ze sobą

zapach  siarki  i  szafranu.  Wpadłam  do  hollu.  Sara  tam  była,  z  białą  twarzą  i

włosami  spływającymi  wokół  jej  ramion  w  szalonym  czerwonym  gąszczu.

Fernando stał za nią, niosąc dwie walizki, jakby ich zbiorowa waga była nie

większa niż plecak pierwszoklasisty.

Zaczerwienione  oczy  Sary  spotkały  moje,  i  upuściła  kota,  którego

trzymała. Tabitha spadła z hukiem na marmurową podłogę. Sara rozpostarła

szeroko  ramiona,  a  ja  się  w  nie  przeniosłam.  Em  zawsze  oferowana  mi

komfort, kiedy czułam się samotna i przerażona jak dziecko, celem Sary teraz

było dokładnie to, co jest mi potrzebne.

"Wszystko  będzie  w  porządku,  kochanie,"  szepnęła,  trzymając  mnie

mocno.

368

"Właśnie rozmawiałem z Ojcem H, i powiedział, że mam stosować się

do  pani  instrukcji  co  do  joty...  Madame"  powiedział  radośnie  Leonard

Shoreditch, spychając w przeszłość Sarę i mnie. Lekko mi zasalutował.

"Czy  Andrew  powiedział  coś  jeszcze?"  zapytałam,  odrywając  się  od

mojej ciotki. Może Hubbard podzielił się nowinami od Jacka - lub Matthew.

"Zobaczmy."  Leonard  dotknął  końca  swego  długiego  nosa.  "Ojciec  H

powiedział, żebym się upewnił że wiesz gdzie zaczyna i kończy się Londyn, a

jeśli pojawią się jakieś kłopoty, masz iść prosto do Świętego Pawła, a pomoc

nadejdzie wkrótce."

Mocne  klepnięcia  wskazały,  że  Fernando  i  Gallowglass  znowu  się

spotkali.

"Bez problemów?" mruknął Gallowglass.

"Brak, z wyjątkiem tego, że musiałem przekonać Sarę, by nie wyłączała

detektora  dymu  w  toalecie  FirstClass,  żeby  mogła  przemycić  papierosa",

powiedział  Fernando  łagodnie.  "Następnym  razem,  musi  lecieć  z

międzylądowaniem, albo wyślecie samolot de Clermontów. Poczekamy."

"Dziękuję, że przywiozłeś ją tu tak szybko, Fernando", powiedziałam z

uśmiechem  wdzięczności.  "Musisz  marzyć  o  tym,  żeby  nigdy  nie  spotkać

mnie  i  Sary.  Wszyscy  Bishopowie  muszą  ci  się  wydawać  bardziej  poplątani,

niż de Clermontowie i ich problemy."

"Wręcz  przeciwnie",  powiedział  cicho:  "uwolniłaś  mnie  od  nich."  Ku

mojemu zdziwieniu, Fernando upuścił torby i ukląkł przede mną.

"Wstań. Proszę." Próbowałam go podnieść.

"Kiedy ostatni raz upadłem na kolana przed kobietą, straciłem jeden z

okrętów  Isabelli  Kastylijskiej.  Dwaj  z  jej  strażników  zmusili  mnie  do  tego

mieczem tak, żebym mógł prosić ją o przebaczenie", powiedział Fernando z

ironicznym  uśmiechem  na  ustach.  "Kiedy  od  czasu  do  czasu  robię  to

dobrowolnie, wstaję jak skończę."

Marthe wydawała się zaskoczona na widok Fernando w takiej skrajnej

pozycji.

"Nie mam przyjaciół lub krewnych. Mój stwórca odszedł. Mój partner

odszedł.  Nie  mam  własnych  dzieci."  Fernando  ugryzł  swój  nadgarstek  i

zacisnął  pięść.  Krew  wezbrała  z  rany,  płynąc  po  jego  ramieniu  i  kapiąc  na

369

czarno-białą podłogę. "Poświęcam moją krew, ciało i honor, by służyć twojej

rodzinie."

"Kurczę," wzdychał Leonard. "Nie tak Ojciec H to robił."

Widziałam  jak  Andrew  Hubbard  wprowadzał  stworzenia,  do  swojego

stada,  i  choć  obie  ceremonie  nie  były  identyczne,  były  podobne  w  tonie  i

intencji.  Po  raz  kolejny  wszyscy  w  domu  czekali  na  moją  odpowiedź.

Prawdopodobnie  były  przepisy  i  precedensy  do  naśladowania,  ale  w  tym

momencie  ich  nie  znałam,  ani  o  nie  dbałam.  Wzięłam  zakrwawioną  rękę

Fernando w moją.

"Dziękuję  za  zaufanie  jakie  pokładasz  w  Matthew,"  powiedziałam  po

prostu.

"Zawsze  mu  ufałem",  powiedział  Fernando,  patrząc  na  mnie

inteligentnymi oczami. "Teraz jest czas, by Matthew zaufał sobie."

Tłumaczenie: Fiolka2708

370

DWADZIEŚCI

C A PIĘĆ

“Znalazłam  to.”  Phoebe  położyła  przede  mną,  na  georgiańskim,

pokrytym  wytłaczaną  skórą,  biurku,  wydrukowany  e-mail.  Fakt,  że  po  raz

pierwszy  nie  zapukała  grzecznie  do  drzwi,  powiedział  mi  że  stało  się  coś

ekscytującego.

„Już?” Przyjrzałam się jej w zdumieniu.

„Powiedziałam  mojemu  dawnemu  promotorowi,  że  szukam  pewnej

rzeczy  dla  rodziny  de  Clermont  –  obrazu  drzewa  narysowanego  przez

Atanazego  Kirchera.”  Phoebe  rozejrzała  się  po  pokoju,  jej  oczy  konesera

złowiły  czarno-złote  popiersie  na  stojaku,  wymyślne  bambusowe  rzeźby  na

krześle, kolorowe jedwabne poduszki rozrzucone na szezlongu przy oknie.

Spojrzała na ściany, mrucząc nazwisko Jeana Pillement i słowa takie jak

‘niemożliwe’, ‘bezcenne’ i ‘muzeum’.

„Ale  ilustracje  w  Księdze  Życia  nie  były  namalowane  przez  Kirchera.”

Podniosłam  email marszcząc  brwi. „I  nie  jest  to  obraz. To  strona wydarta z

rękopisu.”

„Autorstwo  i  pochodzenie  są  decydujące  w  dobrej  sprzedaży,”

wyjaśniła  Phoebe.  „Pokusa  żeby  przypisać  obraz  do  Kirchera  mogłaby  być

nieodparta.  A  gdyby  brzegi  pergaminu  zostały  oczyszczone  i  tekst  byłby

niewidoczny,  to  mogłoby  podbić  cenę  jako  samodzielnego  rysunku  lub

obrazu.”

Przejrzałam  wiadomość.  Zaczynała  się  od  kwaśnych  aluzji  co  do

rezygnacji  Phoebe  i  przyszłego  stanu  małżeńskiego.  Ale  to  następne  zdanie

przyciągnęło moją uwagę:

Znalazłam  jeden  zapis  sprzedaży  i  zakupu  „alegorii

Drzewa  Życia  wierząc,  że  została  złożona  w  muzeum

Athanasiusa  Kirchera,  w  Kolegium  Jezuickim  w  Rzymie.”

Czy  to  może  być  wizerunek,  którego  szukają  de

Clermontowie?

„Kto to kupił?” Wyszeptałam, ledwie mając odwagę zaczerpnąć tchu.

371

„Sylvia nie powiedziała mi kto,” rzekła Phoebe, wskazując na ostatnią

linijkę emaila. „Sprzedaż miała miejsce niedawno i dane są poufne. Wyjawiła

cenę zakupu: tysiąc sześćset pięćdziesiąt funtów.”

„To wszystko?”  Krzyknęłam.  Większość książek,  które  kupiła  dla mnie

Phoebe kosztowała dużo więcej.

„Może  pochodzenie  Kirchera  nie  było  twardo  potwierdzone,  aby

skłonić potencjalnego kupca do wydania więcej,” powiedziała.

„Naprawdę  nie  ma  sposobu,  żeby  poznać  tożsamość  nabywcy?”

Zaczęłam  sobie  wyobrażać  jak  mogłabym  użyć  magii  aby  dowiedzieć  się

więcej.

„Dom  aukcyjny  Sotheby’s  nie  może  sobie  pozwolić  na  wyjawianie

tajemnic swoich klientów.” Phoebe potrząsnęła głową. „Wyobraź sobie, jak

zareagowałaby Ysabeau, gdyby jej prywatność została naruszona.”

„Wołałaś mnie Phoebe?” Moja teściowa stanęła w łukowatym wejściu,

zanim nasiono moich planów mogło wypuścić swoje pierwsze pędy.

„Phoebe  odkryła  niedawną  sprzedaż  w  Sotheby’s,  opis  obrazu  pasuje

do tego, którego szukam,” wyjaśniłam Ysabeau. „Nie chcą nam powiedzieć,

kto go kupił.”

„Wiem  gdzie  są  przechowywane  zapisy  sprzedaży,”  powiedziała

Phoebe.  „Gdy  pójdę  do  domu  aukcyjnego  oddać  moje  klucze,  mogę  rzucić

okiem.”

„Nie, Phoebe. To zbyt ryzykowne. Gdybyś mogła mi powiedzieć, gdzie

dokładnie  są,  może  będę  mogła  znaleźć  jakiś  sposób,  żeby  się  do  nich

dostać.”  Jakieś  połączenie  moich  czarów  i  szajki  złodziei  oraz  straceńców

Hubbarda,  mogło  temu  podołać.  Ale  moja  teściowa  miała  swoje  własne

pomysły.

„Ysabeau  de  Clermont  zadzwoni  do  lorda  Suttona.”  Czysty  głos  odbił

się echem od wysokich sufitów pomieszczenia.

Phoebe  spojrzała  zszokowana.  „Nie  możesz  tak  po  prostu  zadzwonić

do dyrektora Sotheby i oczekiwać, że spełni twoje polecenie.”

Najwyraźniej Ysabeau mogła – i to zrobiła.

„Charles. To było zbyt dawno temu.” Ysabeau rozsiadła się na krześle i

pozwoliła swoim perłom przesuwać się między palcami. „Byłeś tak zajęty, że

372

musiałam liczyć na Matthew w kwestii wiadomości. I pomógł zaaranżować ci

refinansowanie – osiągnąłeś to, na co miałeś nadzieję?”

Ysabeau  wydawała  miękkie  dźwięki  zainteresowania  i  wyrażała

uznanie  dla  jego  zręczności.  Gdybym  miała  opisać  jej  zachowanie,

pokusiłabym się o nazwanie go figlarnie kocim – pod warunkiem, że kociątko

byłoby dzieckiem tygrysa bengalskiego.

„Och, tak się cieszę, Charles. Matthew miał pewność, że to zadziała.”

Ysabeau przejechała delikatnie palcem po swoich wargach. „Zastanawiałam

się,  czy  mógłbyś  pomóc  w  pewnej  niewielkiej  sprawie.  Widzisz,  Marcus

bierze ślub – z jedną z twoich pracownic. Spotkali się, gdy Marcus wybierał te

miniatury o które byłeś uprzejmy wystarać się dla mnie w styczniu.”

Precyzyjna  odpowiedź  lorda  Suttona  była  niewyraźna,  ale  serdeczny

dźwięk zadowolenia był jednoznaczny.

„Sztuka  kojarzenia.”  Śmiech  Ysabeau  był  krystaliczny.  „Ależ  ty  jesteś

dowcipny,  Charles.  Marcus  wkłada  wiele  serca,  żeby  kupić  Phoebe

szczególny prezent, coś co widział bardzo dawno temu – wizerunek drzewa

genealogicznego rodziny.”

Moje  oczy  się  rozszerzyły.  „Psst!”  Pomachałam.  „To  nie  jest  drzewo

rodowe. To jest…”

Ysabeau wykonała ręką lekceważący gest, gdy szmer po drugiej stronie

stał się entuzjastyczny.

„Wierzę,  że  Sylvia  byłaby  w  stanie  prześledzić  drogę  obiektu  do

ostatniej sprzedaży. Ale, oczywiście, ona jest zbyt dyskretna, aby powiedzieć

mi,  kto  go  kupił.”  Przez  chwilę,  Ysabeau  kiwała  głową  podczas

przepraszających  odpowiedzi.  Potem  kotek  zaatakował.  „Skontaktuj  się  z

właścicielem dla mnie, Charles. Nie mogę patrzeć na rozczarowanie mojego

wnuka w tak radosnym czasie.”

Lord Sutton został całkowicie uciszony.

„Na szczęście De Clermontowie, mają długie i udane relacje z Sotheby.

Wieża  Matthew  zawaliłaby  się  pod  ciężarem  jego  książek,  gdyby  nie

spotkanie Samuela Bakera.”

„Dobry Boże.” Szczęka Phoebe opadła.

„I  udało  ci  się  usunąć  większość  z  mieszkania  Matthew  w

Amsterdamie.  Nigdy  nie  lubiłam  tego  faceta  i  jego  obrazów.  Wiesz  którego

373

mam na myśli. Jak on się nazywał? Ten którego wszystkie obrazy wyglądały

na niedokończone?”

„Frans Hals49,” wyszeptała Phoebe, robiąc okrągłe oczy.

„Fransa Halsa.” Ysabeau kiwnęła swojej przyszłej synowej z aprobatą.

„Teraz ty i ja musimy go przekonać, żeby pozbył się portretu tego ponurego

ministra, wiszącego nad kominkiem w salonie na piętrze.”

Phoebe  pisnęła.  Podejrzewałam,  że  wyjazd  do  Amsterdamu  zostanie

włączony do jednej z jej nadchodzących, skatalogowanych przygód.

Lord  Sutton  poczynił  jakieś  zapewnienia,  ale  Ysabeau  nie  oczekiwała

żadnych.

„Ufam  ci  całkowicie,  Charles,”  przerwała  –  chociaż  było  jasne  dla

wszystkich, a w szczególności dla Lorda Suttona, że nie. „Możemy to omówić

jutro przy kawie.”

Teraz  była  kolej  Lorda  Suttona  na  pisk.  Popłynął  szybki  strumień

wyjaśnień i usprawiedliwień.

„Nie  musisz  przyjeżdżać  do  Francji.  Jestem  w  Londynie.  W  zasadzie,

dość  blisko  od twojego  biura na  Bond Street.”  Ysabeau  postukała palcem  z

policzek.  „O  jedenastej?  Dobrze.  Przekaż  moje  pozdrowienia  dla  Henrietty.

Do jutra.”

Rozłączyła się. „Co?” Zażądała, patrząc to na mnie, to na Phoebe.

„Właśnie  sponiewierałaś  Lorda  Suttona!”  Zawołała  Phoebe.

„Myślałam, że mówiłaś iż dyplomacja jest wymagana.”

„Dyplomacja,  tak.  Skomplikowane  plany,  nie.  Prostota  jest  często

najlepsza.”  Ysabeau  uśmiechnęła  się  swoim  tygrysim  uśmiechem.  „Charles

dużo  zawdzięcza  Matthew.  W  swoim  czasie,  Phoebe,  wiele  istot  będzie

twoimi dłużnikami. Wtedy zobaczysz jak łatwo realizować swoje pragnienia.”

Ysabeau  spojrzała  na  mnie  ostro.  „Blado  wyglądasz,  Diano.  Nie  jesteś

szczęśliwa,  że  niedługo  będziesz  miała  wszystkie  trzy  zaginione  strony  z

Księgi Życia?”

„Jestem” odpowiedziałam.

„To w czym problem?” Ysabeau uniosła brwi.

49  Frans  Hals (ur.  między 1581 a 1585 w Antwerpii,  zm. 29  sierpnia 1666 w Haarlemie)  – holenderski  malarz

okresu baroku.

374

Problem?   Jak  tylko  będę  miała  trzy  brakujące  strony,  nic  nie  będzie

stało  na  przeszkodzie  między  mną,  a  potrzebą  ukradzenia  manuskryptu  z

Biblioteki Bodlejańskiej. Miałam zamiar stać się złodziejką książek.

„W niczym,” powiedziałam niewyraźnie.

Wracając do biurka w, trafnie nazwanym, chińskim pokoju, spojrzałam

raz jeszcze na ryciny Kirchera, starając się nie myśleć, co może się wydarzyć,

gdy  Phoebe  i  Ysabeau  znajdą  ostatnią  brakującą  stronę.  Nie  umiejąc  się

skoncentrować na moich wysiłkach, aby zlokalizować każdą grafikę drzewa w

obszernym dziele Kirchera, wstałam i podeszłam do okna. Ulica poniżej była

cicha,  tylko  od  czasu  do  czasu  pojawiali  się  rodzice  prowadzący  dzieci  po

chodniku lub turyści z mapami.

Matthew  zawsze  potrafił  odsunąć  ode  mnie  zmartwienia  kawałkiem

piosenki,  żartem  albo  (najchętniej)  pocałunkiem.  Pragnąc  znaleźć  się  bliżej

niego,  poszłam  w  dół  holu  pustego  drugiego  piętra,  aż  dotarłam  do  jego

gabinetu. Moja ręka zawisła nad gałką. Po chwili wahania, przekręciłam ją i

weszłam do środka.

Owionął mnie zapach cynamonu i goździków. Matthew nie mógł tu być

w  ciągu  ostatnich  dwunastu  miesięcy,  ale  jego  nieobecność  uczyniła  mnie

bardziej wrażliwą na jego zapach.

Ktokolwiek  zaprojektował  mój  bogaty  alkierz  i  wykreował  salon,  w

którym  spędziłam  poranek,  nie  pozwolił  sobie  na  to  samo  tutaj.  Pokój  był

męski i mało wybredny, ściany były wypełnione regałami na książki i oknami.

Doskonałe  globusy  –  jeden  przedstawiający  nieboskłon,  drugi  ziemię  –

osadzone  w  drewnianych  stojakach,  gotowe  by  skonsultować  pytania  jak

astronomia  czy  geografia  powinna  się  przedstawiać.  Naturalna  ciekawość

była  porozrzucana  tu  i  tam,  na  małych  stoliczkach.  Stąpałam  wokół  pokoju

ścieżką  zgodnie  z  ruchem  wskazówek  zegara,  tkając  zaklęcie  mogące

przywieść  Matthew  z  powrotem,  zatrzymując  się  okazjonalnie  aby  zbadać

książkę  lub  podarować  obrót  globusowi.  Najdziwniejsze  krzesło  jakie

kiedykolwiek  widziałam,  wymagało  dłuższej  pauzy.  Jego  wysokie,  wygięte

mocno  do  tyłu,  faliste  oparcie  miało  zamontowane  coś  w  rodzaju  pokrytej

skórą  okładki  książki,  a  siedzisko  kształtem  bardziej  przypominało  siodło.

Jedynym sposobem, żeby zająć krzesło było usiąść na nim okrakiem, tak jak

to  robił  Gallowglass,  ilekroć  obracał  krzesło  przy  stole  w  jadalni.  Dla  kogoś

375

siedzącego  okrakiem  i  twarzą  do  stojaka  na  książkę,  ustrojstwo  miałoby

idealną  wysokość  do  trzymania  książki  lub  jakiegoś  sprzętu  do  pisania.

Wypróbowałam  teorię  z  moimi  nogami  dyndającymi  znad  wyściełanego

siedzenia.  Było  zaskakująco  wygodne  i  wyobraziłam  sobie  Matthew,

siedzącego tu i czytającego godzinami przy dużej ilości światła z okien.

Zsiadłam z krzesła i odwróciłam się. To co zobaczyłam nad kominkiem,

sprawiło, że sapnęłam: wisiał tam naturalnych rozmiarów portret Philippe i

Ysabeau.

Matka i ojciec Matthew nosili wspaniałe stroje z połowy osiemnastego

wieku,  tego  szczęśliwego  okresu  modowego,  gdy  suknie  kobiet  nie

przypominały  klatek,  a  mężczyźni  zrzekli  się  długich  loków  i  wysokich

obcasów  z  poprzedniego  wieku.  Moje  palce  zaswędziały,  chcąc  dotknąć

powierzchni  obrazu,  przekonane,  że  mogłyby  dotknąć  jedwabiu  i  koronek

zamiast płótna.

Co  było  najbardziej  uderzające  w  portrecie,  to  nie  ostrość  rysów

(chociaż  trudno  byłoby  nie  rozpoznać  Ysabeau),  ale  sposób  w  jaki  artysta

uchwycił relację pomiędzy Philippe i jego żoną.

Philippe  de  Clermont  stał  przodem  do  widza,  ubrany  we  wspaniały

kremowo  błękitny  garnitur,  jego  szerokie  kwadratowe  ramiona  wypełniały

płótno,  a  jego  prawa  ręka  była  wyciągnięta  w  kierunku  Ysabeau,  jak  gdyby

zamierzał ją przedstawić. Uśmiech igrał na jego ustach, odrobina miękkości,

która  podkreślała  surowy  wyraz  jego  twarzy  i  srogość  długiego  miecza

wiszącego  u  jego  pasa.  Jednakże  oczy  Philippe  nie  dosięgały  moich,  jak

mogłaby sugerować jego postawa. Zamiast tego były skierowane z ukosa na

Ysabeau. Nic, jak się wydawało, nie mogło odciągnąć jego uwagi od kobiety,

którą  kochał.  Ysabeau  została  namalowana  w  trzech  czwartych  z  profilu,

jedna ręka oparta lekko na palcu jej męża, druga trzymała w górze fałdę jej

kremowo złotej jedwabnej sukni, jej poza wskazywała jakby chciała podejść,

aby  być  bliżej  Philippe.  Jednak  nie  spoglądała  w  górę  na  swojego  męża,

Ysabeau wpatrywała się prosto w widza, wargi miała rozdzielone jakby była

zaskoczona przerywaniem w tak prywatnej chwili.

Usłyszałam  za  mną  kroki  i  poczułam  mrowienie  od  dotyku  oka

czarownicy.

376

„Czy to ojciec Matthew?” Zapytała Sara, stojąc obok mojego ramienia i

patrząc w górę na okazałe płótno.

„Tak. Jest zdumiewająco podobny,” odparłam kiwając głową.

„Zgadzam  się,  biorąc  pod  uwagę  jak  doskonale  artysta  uchwycił

Ysabeau.” Sara skupiła się na mnie. „Nie wyglądasz dobrze, Diano.”

„To  chyba  nie  jest  dziwne?”  Zapytałam.  „Matthew  jest  gdzieś  tam,

starając  się  ponownie  połączyć  rodzinę.  To  może  go  zabić,  a  to  ja  go  o  to

poprosiłam.”

„Nawet  ty  nie  mogłabyś  skłonić  Matthew  do  zrobienia  czegoś,  czego

by nie chciał,” powiedziała Sara bez ogródek.

„Nie  wiesz  co  stało  się  w  New  Haven,  Saro.  Matthew  odkrył,  że  ma

wnuka o którym nie miał pojęcia – syna Benjamina – jak również prawnuka.”

„Fernando  powiedział  mi  o  Andrew  Hubbardzie  i  Jacku,  i  krwawym

szale,”  odpowiedziała  Sara.  „Powiedział  mi  również,  że  Baldwin  zażądał  od

Matthew zabicia chłopca – ale ty mu na to nie pozwoliłaś.”

Spojrzałam  w  górę  na  Philippe,  chcąc  zrozumieć  dlaczego  wyznaczył

Matthew na oficjalnego egzekutora rodziny de Clermont.

„Jack  był  dla  nas  jak  syn,  Saro.  I  jeśli  zabiłby  Jacka,  co  mogłoby

powstrzymać  go  od  zabicia  bliźniąt,  gdyby  się  okazało,  że  też  mają  krwawy

szał?”

„Nawet  Baldwin  nie  mógłby  prosić  Matthew,  żeby  zabił  swoje  ciało  i

krew,” powiedziała Sara.

„Tak,” powiedziałam smutno. „Mógłby.”

„W  takim  razie  to  brzmi  tak,  jakby  Matthew  robił  to  co  ma  robić,”

rzekła stanowczo. „Ty też powinnaś wykonywać swoją robotę.”

„Wykonuję,”  odparłam,  brzmiąc  jakbym  się  broniła.  „Moim zadaniem

jest  znaleźć  brakujące  strony  z  Księgi  Życia,  a  następnie  złożyć  je  razem  z

powrotem, tak żebyśmy mogli z jej pomocą wywierać wpływ – na Baldwina,

na Benjamina, nawet na Kongregację.”

„Musisz również dbać o bliźniaki,” wskazała Sara. „Rozmarzanie się tu

w samotności nie przyniesie tobie – albo im – niczego dobrego.”

„Nie wasz się używać dzieci jako karty przetargowej,” powiedziałam z

zimną furią. „Staram się teraz bardzo mocno nie nienawidzić własnych dzieci

– nie wspominając już o Jacku.” To nie było uczciwe ani logiczne, ale winiłam

377

je  za  naszą  separację,  nawet  jeśli  byłam  jedną  z  tych,  która  się  tego

domagała.

„Nienawidziłam cię przez chwilę.” Głos Sary był rzeczowy. „Gdyby nie

ty Rebecca nadal by żyła. Albo tak sobie wmówiłam.”

Jej  słowa  nie  były  zaskoczeniem.  Dzieci  zawsze  wiedzą,  co  myślą

dorośli.  Em  nigdy  nie  dała  mi  odczuć,  że  to  moja  wina,  że  rodzicie  nie  żyli.

Oczywiście,  wiedziała  co  planowali  –  i  dlaczego.  Ale  Sara  to  była  inna

historia.

„Wtedy wzniosłam się ponad to,” kontynuowała cicho Sara. „Ty też to

zrobisz.  Pewnego  dnia  spojrzysz  na  bliźnięta  i  zdasz  sobie  sprawę,  że

Matthew tam jest, patrząc na ciebie ośmioletnimi oczami.”

„Moje  życie  nie  ma sensu  bez  Matthew,”  powiedziałam. „Utrata  jego

to nie to samo co strata siostry.”

„On nie może być całym twoim światem, Diano.”

„Już nim jest,” wyszeptałam. „I jeśli uda mu się uwolnić od rodziny de

Clermont,  będzie  mnie  potrzebował  u  swojego  boku,  jak  Ysabeau  była

potrzebna Philippe. Nigdy nie będę zdolna by być jak ona.”

„Bzdura.” Sara oparła ręce na biodrach. „A jeżeli uważasz, że Matthew

chce byś była jak jego matka, jesteś szalona.”

„Musisz się wiele nauczyć o wampirach.” Jakoś to zdanie nie brzmiało

przekonująco, gdy wygłaszała je czarownica.

„Och.  Teraz  widzę  problem.”  Oczy  Sary  zwęziły.  „Em  mówiła,  że

wrócisz do nas odmieniona – cała. Ale nadal próbujesz być czymś czym nie

jesteś.”  Wyciągnęła  oskarżycielsko  palec  w  moim  kierunku.  „Co  więcej,

całkowicie weszłaś w wampiry.”

„Przestań, Saro.”

„Jeśli  Matthew  chciał  wampirzej  narzeczonej,  mógł  dokonać  wyboru.

Cholera,  mógł  zamienić  cię  w  wampira  w  październiku  ubiegłego  roku  w

Madison,”  powiedziała.  „Możesz  dobrowolnie  oddać  mu  większość  swojej

krwi.”

„Matthew by mnie nie przemienił,” powiedziałam.

„Wiem. Obiecał mi to tego ranka zanim odeszliście.” Sara spojrzała na

mnie  z  ukosa.  „Matthew  nie  zwraca  uwagi  na  to,  że  jesteś  czarownicą.

Dlaczego ty to robisz?” Kiedy nie odpowiedziałam, chwyciła mnie za rękę.

378

„Dokąd idziemy?” Zapytałam, gdy moja ciotka ciągnęła mnie w dół po

schodach.

„Na zewnątrz.” Sara zatrzymała się przed stadem wampirów stojących

w holu. „Diana potrzebuje przypomnienia kim naprawdę jest. Gallowglass, ty

też idziesz.”

„Ooo-kaaay,”  powiedział  Gallowglass  niespokojnie,  przeciągając

sylaby. „Daleko idziemy?”

„A skąd, do cholery, mam wiedzieć?” Odparła Sara. „To mój pierwszy

raz  w  Londynie.  Jedziemy  do  starego  domu  Diany  –  tym,  który  ona  i

Matthew dzielili w 1590 roku.”

„Mój  dom  przepadł  –  spłonął  w  Wielkim  Pożarze,”  powiedziałam,

starając się uciec.

„Idziemy, tak czy siak.”

„Och,  Chryste,”  Gallowglass  rzucił  kluczyki  Leonardowi.  „Idź  po

samochód, Lenny. Jedziemy na ulicę Sunday.”

Leonard się uśmiechnął. „W porządku.”

„Kto  to  jest?”  Zapytała  Sara,  obserwując  jak  wysoki  wampir  rygluje

tylne drzwi do domu.

„On należy do Andrew,” wyjaśniłam.

„Innymi  słowy  należy  do  ciebie,”  powiedziała  kiwając  głową.  Szczęka

mi  opadła.  „Och,  tak.  Wiem  wszystko  o  wampirach  i  ich  szalonych

zwyczajach.”  Widocznie  Fernando  nie  miał  takiej  samej  niechęci,  jak

Matthew i Ysabeau, do snucia opowieści o wampirach.

Leonard zatrzymał się przed  frontowymi drzwiami z piskiem opon. W

mgnieniu oka wysiadł z samochodu i otworzył drzwi. „Dokąd, madame?”

Miałam  opóźnioną  reakcję.  Po  raz pierwszy,  Leonard, nie  zająknął  się

przy moim tytule. „Do domu, Diany,” odpowiedziała Sara. „Jej prawdziwego

domu, nie tego przedekorowanego króliczego sanktuarium.”

„Przykro  mi,  ale  tego  domu  już  nie  ma,  pani,”  powiedział  Leonard

jakby Wielki Pożar Londynu był jego winą. Znając Leonarda, to było całkiem

możliwe.

„Czy  wampiry  nie  mają  wyobraźni?”  Zapytała  cierpko  Sara.  „Zabierz

mnie tam, gdzie dom stał wcześniej.”

„Och.” Leonard spojrzał na Gallowglassa szeroko otwartymi oczami.

379

Gallowglass  wzruszył  ramionami.  „Słyszałeś  panią,”  powiedział  mój

bratanek.

Przeskoczyliśmy przez Londyn, kierując się na wschód. Kiedy minęliśmy

Temple  Bar  i  przejechaliśmy  Fleet  Street,  Leonard  skręcił  na  południe,  ku

rzece.

„To nie ta droga,” powiedziałam.

„Jednokierunkowe  ulice,  madame,”  powiedział.  „Trochę  się  zmieniło

odkąd byłaś tu ostatni raz.”

Wykonał  ostry  skręt  przed  budynkiem  Blackfriars  Station.  Położyłam

dłoń na klamce i usłyszałam kliknięcie blokady, używanej do ochrony dzieci.

„Zostań w samochodzie, cioteczko,” powiedział Gallowglass.

Leonard  jeszcze  raz  szarpnął  kierownicą  w  lewo  i  przepychaliśmy  się

przez chodnik i wyboistą nawierzchnię drogi.

„Blackfriars  Lane,”  powiedziałam,  czytając  znak  wykonany  w

przeszłości. Szarpnęłam za klamkę. „Wypuść mnie.”

Samochód zatrzymał się nagle w poprzek wejścia na nabrzeże.

„Twój  dom,  madame,”  rzekł  Leonard,  brzmiąc  jak  przewodnik  i

machając na ceglany, czerwono kremowy biurowiec wnoszący się nad nami.

Odblokował  drzwi.  „Można  tu  bezpiecznie  chodzić.  Proszę  uważać  na

nierówną  nawierzchnię.  Nie  chcielibyśmy  wyjaśniać  ojcu  H,  jak  złamałaś

nogę, nieprawdaż?”

Wyszłam na kamienny chodnik. Był bardziej stabilny niż zwykłe błoto i

brud Water Lane, jak nazywała się ulica w 1590. Automatycznie udałam się

w  kierunku  St.  Paul’s  Cathedral.  Poczułam  przytrzymującą  rękę  na  moim

łokciu.

„Wiesz co sądził wujek o twoich wędrówkach po mieście bez asysty.”

Gallowglass ukłonił się i przez chwile widziałam go w kaftanie i pończochach.

„Do twojej dyspozycji, madame Roydon.”

„Gdzie  dokładnie  jesteśmy?”  Zapytała  Sara,  skanując  pobliskie  alejki.

„To nie wygląda na dzielnicę mieszkalną.”

„Blackfriars. Kiedyś mieszkały tu setki ludzi.” Tylko kilka kroków zajęło

mi dojście do wąskiej brukowanej ulicy, która prowadziła do wewnętrznych

terenów starego Klasztoru Blackfriars. Zmarszczyłam brwi i wskazałam. „Czy

380

tutaj był Cardinals Hat (kardynalska czapka)? To był jeden z wodopojów Kita

Marlowa.”

„Dobra  pamięć,  cioteczko.  Teraz  nazywają  to  Playhouse  Yard

(stoczniowy teatrzyk).”

Nasz dom znajdował się na tyłach byłego klasztoru. Gallowglass i Sara

weszli  za  mną  w  ślepą  uliczkę.  Kiedyś  była  wypełniona  kupcami,

rzemieślnikami,  gospodyniami  domowymi,  praktykantami  i  dziećmi  –  nie

wspominając o wózkach, psach i kurczakach. Dziś była opuszczona.

„Zwolnijcie,” powiedziała Sara z rozdrażnieniem, walcząc aby nadążyć.

Nie było ważne jak zmieniła się stara dzielnica. Moje serce dostarczało

niezbędnych  wskazówek,  a  moje  nogi  podążały  szybko  i  pewnie.  W  1591,

byłam otoczona rozpadającymi się kamienicami czynszowymi i kompleksami

rozrywki,  które  pojawiły  się  w  dawnym  klasztorze.  Teraz  były  tu  budynki

biurowe, niewielka rezydencja obsługująca zamożnych biznesmenów, więcej

biurowców i centrala londyńskich aptekarzy. Przeszłam przez Playhouse Yard

i prześliznęłam się pomiędzy dwoma budynkami.

„Dokąd  ona  teraz  idzie?”  Zapytała  Sara  Gallowglassa,  jej  irytacja

wzrastała.

„Jeśli się nie mylę, cioteczka szuka tylnej drogi do zamku w Baynard.”

Zatrzymałam  się  u  podnóża  wąskiej  arterii  zwanej  Church  Entry,

sprawdzając swoje położenie. Gdybym tylko mogła poprawnie się skierować,

może  odnalazłabym  drogę  do  domu  Marii.  Gdzie  był  poligraficzny  sklep

Fieldsa?  Zamknęłam  oczy,  chcąc  uniknąć  rozpraszania  przez  absurdalne

nowoczesne budynki.

„Właśnie tam,” wskazałam. „Tam był sklep Fieldsa. Aptekarz mieszkał

kilka domów dalej wzdłuż uliczki. Ta droga prowadzi do doków.” Obróciłam

się,  moje  ramiona  śledziły  linię  budynków,  które  widziałam  w  swoich

myślach.  „Drzwi  do  sklepu  jubilerskiego  monsieur  Vallina  były  tutaj.  Z  tego

miejsca  mogłaś  zobaczyć  nasz  ogród  na  tyłach.  A  tutaj  była  stara  brama,

którą  przechodziłam  do  zamku  Baynard.”  Stałam  rzez  chwilę,  chłonąc

znajome  uczucia  mojego  dawnego  domu  i  życząc  sobie  abym  mogła

otworzyć oczy i znaleźć się w blasku hrabiny Pembroke. Mary zrozumiałaby

doskonale  moje  obecne  kłopotliwe  położenie  i  byłaby  hojna  w  swojej

biegłości w sprawach dynastycznych i politycznych.

381

„Jasna cholera,” wysapała Sara.

Otworzyłam  gwałtownie  oczy.  Transparentne  drewniane  drzwi  były

kilka  metrów  dalej,  popadające  w  ruinę,  tak  samo  jak  równie  przejrzysty

kamienny  mur.  Zahipnotyzowana,  starałam  się  wykonać  krok  w  tamtym

kierunku,  ale  nie  mogłam  tego  zrobić  przez  niebieskie  i  bursztynowe  nici,

skręcające się ciasno wokół moich nóg.

„Nie ruszaj się!” Sara brzmiała jakby wpadła w panikę.

„Dlaczego?”  Mogłam  zobaczyć  ją  przez  tkaninę  maskującą  fronty

elżbietańskich sklepów.

„Cofnęłaś  wskazówki  zegara.  To  przewija  obrazy  z  przeszłości,  jak  na

filmie,”  powiedziała  Sara,  spoglądając  na  mnie  przez  okno  cukierni  pana

Priora.

„Magia,” jęknął Gallowglass. „Tylko tego teraz potrzebujemy.”

Starsza  kobieta,  ubrana  w  granatowy  sweter  i  bladoniebieską

szmizjerkę,  która  była  bardzo  z  tu  i  teraz,  wyszła  ze  znajdującego  się  obok

budynku mieszkalnego.

„Stwierdzisz,  że  ta  część  Londynu  może  być  nieco  podchwytliwa,

magicznie  mówiąc,”  zawołała,  tym  zdecydowanym,  wesołym  tonem,

charakterystycznym  tylko  dla  angielki  w  pewnym  wieku  i  o  określonym

statusie społecznym.

„Będziesz potrzebowała jakiegoś zabezpieczenia, jeśli planujesz rzucać

jeszcze więcej zaklęć.”

Gdy kobieta podeszła, uderzyło mnie uczucie déjà vu. Przypomniała mi

jedną  z  czarownic,  która  znałam  w  1591  roku  –  czarownica  żywiołu  ziemi

nazywała  się  Marjorie  Cooper  i  ona  pierwsza  pomogła  mi  utkać  moje

pierwsze zaklęcie.

„Jestem  Linda  Crosby.”  Uśmiechnęła  się  i  podobieństwo  do  Marjorie

stało się bardziej widoczne.

„Witaj w domu, Diano Bishop. Spodziewałyśmy się ciebie.”

Wpatrywałam się w nią ogłuszona.

„Jestem  ciotką  Diany,”  powiedziała  Sara,  przerywając  ciszę.  „Sara

Bishop.”

„Miło  mi,”  odparła  ciepło  Linda,  potrząsając  dłonią  Sary.  Obie

czarownice patrzyły w dół, na moje nogi.

382

Podczas  naszej  krótkiej  prezentacji,  niebieskie  i  bursztynowe  wątki

czasu  poluzowały  się  nieco,  zanikając  jeden  po  drugim,  jakby  były

wchłaniane  przez  tkankę  Blackfriars.  Jednak  frontowe  drzwi  monsieur

Vallina, wciąż były nazbyt widoczne.

„Dałabym  temu  jeszcze  kilka  minut.  Jesteś  przecież  tkaczem,”

powiedziała  Linda  siadając  na  jednej  z  zaokrąglonych  ławek  ustawionych

wokół  ceglanego  gazonu.  Zajmował  to  samo  miejsce,  co  niegdyś  źródło  w

Cardinals Hat.

„Czy  jesteś  z  rodziny  Hubbarda?”  Zapytała  Sara,  sięgając  do  kieszeni.

Wyjęła swoje zakazane papierosy. Zaproponowała jednego Lindzie.

„Jestem czarownicą,” powiedziała Linda, biorąc papierosa. „I mieszkam

w  Londynie.  Więc,  tak  –  jestem  członkiem  rodziny  ojca  Hubbarda.  Bardzo

dumnym.”

Gallowglass  zapalił  papierosy  czarownic,  a  potem  swój  własny.  Cała

trójka  wydmuchiwała  dym  jak  kominy,  uważając  by  kierować  dym  tak,  aby

nie dotarł do mnie.

„Jeszcze  nie  spotkałam  Hubbarda,”  wyznała  Sara.  „Większość

wampirów, które znam nie myśli o nim zbyt dużo.”

„Naprawdę?”  Zapytała  Linda  z  zainteresowaniem.  „Jakie  to  dziwne.

Ojciec  Hubbard  jest  tutaj  ukochaną  postacią.  Chroni  interesy  wszystkich,

demonów,  wampirów,  czarownic.  Tak  wiele  istot  chciało  przenieść  się  na

jego  terytorium,  że  doprowadziło  to  do  kryzysu  mieszkaniowego.  Nie  mógł

kupować nieruchomości wystarczająco szybko, żeby zaspokoić popyt.”

„On nadal jest ciotą,” wymamrotał Gallowglass.

„Język!” powiedziała Linda wstrząśnięta.

„Jak dużo czarownic jest w mieście?” Zapytała Sara.

„Trzy tuziny,” odpowiedziała Linda. „Limitujemy ilość oczywiście, albo

byłoby szaleństwo na milę kwadratową.”

„Sabat Madison jest tej samej wielkości,” powiedziała Sara z aprobatą.

„Z całą pewnością pozwala to lepiej kontrolować zgromadzenia.”

„Zbieramy się raz w miesiącu, w krypcie ojca Hubbarda. Mieszka w tym

co  zostało z  Greyfriars  Priory,  właśnie  tam.”  Linda wskazała  papierosem na

północ  od  Playhouse  Yard.  „Dzisiaj  większość  istot  w  mieście  to  wampiry  –

383

finansiści i menadżerowie wyższego szczebla. Nie lubią wynajmować swoich

sali konferencyjnych na spotkania czarownic. Bez obrazy, sir.”

„Nie ma sprawy,” powiedział łagodnie Gallowglass.

„Greyfriars?  Lady  Agnes  się  przeniosła?”  Zapytałam  zaskoczona.

Błazeństwa ducha były tematem rozmów w czasie gdy tu mieszkałam.

„Och, nie. Lady Agnes wciąż tam jest. Z pomocą ojca Hubbarda udało

nam się wynegocjować porozumienie między nią, a królową Izabelą. Wydają

się  być  teraz  w  dobrych  stosunkach  –  a  to  więcej  niż  mogę  powiedzieć  o

duchu  Elizabeth  Burton.  Odkąd  wyszła  powieść  o  Cromwellu,  ona  jest

niemożliwa.”  Linda  przyjrzała  się  mojemu  brzuchowi  spekulacyjnie.  „Na

naszym podwieczorku z okazji święta Mabon, Elizabeth Burton powiedziała,

że spodziewasz się bliźniąt.”

„Tak.” Nawet duchy w Londynie znały moje sprawy.

„Trudno  powiedzieć,  które  z  przepowiedni  Elizabeth  Burton  brać  na

poważnie,  gdy  każdej  z  nich  towarzyszy  wrzask.  To  wszystko  jest  takie…

wulgarne.”  Linda  zacisnęła  usta  z  dezaprobatą,  a  Sara  przytaknęła

współczująco.

„Hmm, nie cierpię tego przerywać, ale sądzę, że moje zaklęcie cofające

wskazówki  zegara,  czy  jak  mu  tam,  upłynęło.”  Nie  tylko  mogłam  zobaczyć

swoje  własne  kostki  (pod  warunkiem,  że  podniosłam  nogę  –  inaczej  dzieci

zawadzały), ale drzwi monsieur Vallina zupełnie zniknęły.

„Upłynęło?”  Linda  roześmiała  się.  „To  zabrzmiało  tak,  jakby  twoja

magia miała datę przydatności.”

„Na  pewno  nie  powiedziałam  żeby  się  zatrzymało,”  narzekałam.  Jak

również, nie powiedziałam żeby się rozpoczęło.

„Ustało,  bo  nie  utkałaś  go  wystarczająco  mocno,”  powiedziała  Sara.

„Jeśli nie nakręcisz odpowiednio cofania wskazówek zegara, wyhamuje.”

„I  nie  zalecamy,  aby  stać  na  drodze  zaklęcia,  gdy  je  rzucasz,”

powiedziała Linda, brzmiąc trochę jak mój nauczyciel wychowania fizycznego

ze  szkoły  średniej.  „Musisz  zaadresować  zaklęcie  bez  migotania,  a  potem

odsunąć się w ostatniej chwili.”

„Mój błąd,” mruknęłam. „Mogę się już ruszyć?”

Linda zbadała Playhouse Yard ze zmarszczonymi brwiami. „Tak, wierzę

że teraz jest całkowicie bezpiecznie,” ogłosiła.

384

Jęknęłam i potarłam plecy. Tak długie nieruchome stanie sprawiało ból

i czułam jakby moje nogi miały eksplodować. Oparłam jedną z nich na ławce

na której siedziały Sara i Linda, i pochyliłam się żeby poluzować sznurówki w

moich trampkach.

„Co to jest?” Zapytałam, wpatrując się przez deski w ławce. Sięgnęłam

w dół i podniosłam zwój papieru przewiązany czerwoną wstążką. Palce mojej

prawej  ręki  zadrżały,  gdy  go  dotknęłam  i  pentagram  na  moim  nadgarstku

zawirował kolorowo.

„To  tradycja dla  ludzi  zostawiających prośby  o  czary w  stoczni.  Z  tym

miejscem  zawsze  była  związana  koncentracja  mocy,”  Linda  ściszyła  głos.

„Widzisz, żyła tu kiedyś wielka czarownica. Legenda mówi, że ona pewnego

dnia  powróci,  aby  przypomnieć  nam,  że  już  kiedyś  byliśmy  i  możemy  być

znowu. Nie zapomnieliśmy jej i mamy nadzieję, że ona nie zapomni o nas.”

Blackfriars  było  dręczone  przez  moje  własne  ja  z  przeszłości.  Część

mnie umarła, gdy opuściliśmy Londyn. To była ta część, która kiedyś radziła

sobie z byciem żoną Matthew, matką Annie i Jacka, asystentką alchemiczną

Mary Sydney i trenowanym tkaczem. A inna część mnie wstąpiła do grobu,

kiedy  odeszłam  od  Matthew  na  górze  w  New  Haven.  Schowałam  głowę  w

dłoniach.

„Narobiłam bałaganu,” wyszeptałam.

„Nie,  wskoczyłaś  do  głębokiej  wody,  ale  masz  głowę  ponad  nią,”

odpowiedziała  Sara.  „To  było  to,  co  martwiło  mnie  i  Em,  gdy  tylko  ty  i

Matthew się zaangażowaliście. Oboje poruszaliście się tak szybko, że żadne z

was nie myślało czego ten związek będzie wymagał.”

„Wiedzieliśmy, że będziemy mieli mnóstwo przeciwników.”

„Och,  wy  dwoje  mieliście  gwiazdy  przeciwko  sobie  –  i  rozumiem  jak

romantycznie  jest  czuć,  że  jest  tylko  was  dwoje  przeciwko  całemu  światu.”

Sara  zachichotała.  „Przecież  obie  z  Em  byłyśmy  kochankami  spod

nieszczęśliwych gwiazd. W latach siedemdziesiątych w stanie Nowy Jork nic

nie było bardziej spod nieszczęśliwej gwiazdy, niż dwie zakochane kobiety.”

Jej ton spoważniał. „Ale słońce zawsze wschodzi następnego ranka. Bajki nie

mówią  wiele  na  temat  tego,  co  dzieje  się  w  kochankami  spod

nieszczęśliwych  gwiazd  w  jasnym  świetle  dnia,  ale  musisz  się  jakoś

dowiedzieć jak być szczęśliwą.”

385

„Byliśmy  tutaj  szczęśliwi,”  powiedziałam  cicho.  „Byliśmy,  nieprawdaż

Gallowglass.”

„Aye, cioteczko, byliście – nawet z Matthew czującym na swoim karku

oddech szefa siatki szpiegowskiej i polowaniu na czarownice w całym kraju.”

Gallowglass pokręcił głową. „Nigdy nie zrozumiem jak tego dokonałaś.”

„Dokonałaś  tego  bo  żadne  z  was  nie  próbowało  być  czymś  czym  nie

było.  Matthew  nie  starał  się  być  cywilizowany,  a  ty  nie  starałaś  się  być

człowiekiem,”  powiedziała  Sara.  „Nie  starałaś  się  być  perfekcyjną  córką

Rebeki  lub  idealną  żoną  Matthew  albo  też  mianowanym  profesorem  w

Yale.” Wzięła moje ręce w swoje, rozwinęła i przekręciła tak, że dłonie były

zwrócone  do  siebie.  Moje  zwoje  tkacza  połyskiwały  na  tle  bladego  ciała.

„Jesteś  czarownicą,  Diano.  Tkaczem.  Nie  zaprzeczaj  swojej  mocy.  Użyj  jej.”

Sara popatrzyła znacząco na moją lewą rękę. „Całej.”

Mój telefon zadzwonił w kieszeni mojej kurtki, rzuciłam się na niego w

nadziei,  że  to  jakaś  wiadomość  od  Matthew.  Obiecał  dać  mi  znać  jak  mu

idzie.  Ekran  wskazywał,  że  to  była  wiadomość  od  niego.  Otworzyłam  ją  z

zapałem.

Wiadomość nie zawierała żadnych słów, których Kongregacja mogłaby

użyć  przeciwko  nam,  tylko  zdjęcie  Jacka.  Siedział  na  ganku,  jego  twarz

rozjaśniona  szerokim  uśmiechem  jakby  słuchał  kogoś  –  mężczyzny,  który

jednak  stał  tyłem  i  nie  mogłam  zobaczyć  nic  więcej  tylko  czarne  włosy

zawijające się wokół jego kołnierzyka – opowiadającego coś w sposób w jaki

potrafią  tylko  południowcy.  Marcus  był  za  nim,  obejmując  mimochodem

jego ramiona.

Tak jak Jack, uśmiechał się.

Wyglądali  jak  dwóch  zwyczajnych  młodych  mężczyzn,  lubiących  się

śmiać przez cały weekend. Jack idealnie pasował do rodziny Marcusa, jakby

tam należał.

„Kto jest z Marcusem?” Zapytała Sara, zaglądając mi przez ramię.

„Jack.”  Dotknęłam  jego  twarzy.  „Nie  wiem  kim  jest  ten  drugi

mężczyzna.”

„To  Ransome.”  Gallowglass  pokręcił  nosem.  „To  najstarszy  syn

Marcusa, który przyprawia o wstyd samego Lucyfera. Nie najlepszy wzór dla

młodego Jacka, ale liczę że Matthew wie lepiej.”

386

„Spójrz  na  chłopaka,”  powiedziała  Linda  czule,  stając  tak  że  mogła

również patrzeć na zdjęcie. „Nigdy nie widziałam Jacka wyglądającego na tak

szczęśliwego  –  z  wyjątkiem  przypadków,  gdy  opowiadał  historie  o  Dianie,

oczywiście.”

Dzwony  katedry  St.  Paul’s  wybiły  godzinę.  Wcisnęłam  przycisk  na

moim  telefonie,  przyciemniając  ekran.  Popatrzę  na  zdjęcie  później,  w

samotności.

„Widzisz, kochanie. Matthew idzie dobrze,” powiedziała Sara kojącym

głosem.

Ale nie widząc jego oczu, ułożenia ramion, nie słysząc tonu jego głosu,

nie mogłam być pewna.

„Matthew  wykonuje  swoją  pracę,”  przypomniałam  sobie,  wstając.

„Muszę wrócić do swojej.”

„Czy to znaczy, że jesteś gotowa zrobić wszystko co będzie trzeba, aby

twoja rodzina pozostała razem, jak to zrobiłaś w 1591 – nawet jeśli będzie w

to zaangażowana wyższa magia?” Brwi Sary wystrzeliły pytająco.

„Tak.” Brzmiałam bardziej przekonująco, niż czułam.

„Wyższa magia? Jak cudownie ciemno.” Linda uśmiechnęła się. „Mogę

pomóc?”

„Nie,” odpowiedziałam szybko.

„Możliwe,” powiedziała w tym samym czasie Sara.

„Cóż,  jeśli  będziesz  nas  potrzebowała,  przyślij  pierścień.  Leonard  wie

jak  mi  go  dostarczyć,”  rzekła  Linda.  „Sabat  Londynu  jest  do  państwa

dyspozycji.  A  gdybyś  zechciała  przyjść  na  jedno  z  naszych  spotkań,  to

znakomicie podniosłoby morale.”

„Zobaczymy,”  odpowiedziałam  niewyraźnie,  nie  chcą  dawać  obietnic,

których  nie  dotrzymam.  „Sytuacja  jest  skomplikowana,  nie  chciałabym

nikogo wpędzić w kłopoty.”

„Wampiry  zawsze  oznaczają  kłopoty,”  powiedziała  Linda  półgębkiem

spoglądając  z  dezaprobatą,  „chowają  urazy  i  działają  pochopnie  z  powodu

jakiejś  zemsty  czy  czegoś  w  tym  rodzaju.  To  naprawdę  sprawdzone.  Wciąż,

jesteśmy jedną wielką rodziną, jak przypomniał nam ojciec Hubbard.”

„Jedną wielką rodziną.” Spojrzałam na naszą starą dzielnicę. „Być może

ojciec Hubbard był na właściwym torze od samego początku.”

387

„Cóż,  tak  sądzimy.  Rozważ  przyjście  na  nasze  następne  spotkanie.

Doris robi doskonałe ciasto migdałowo-marcepanowe.”

Sara  i  Linda  na  wszelki  wypadek  wymieniły  numery  telefonów,  a

Gallowglass poszedł do centrali aptekarzy i przeraźliwym gwizdem przywołał

Leonarda  z  samochodem.  Skorzystałam  z  okazji  żeby  zrobić  szybko  zdjęcie

Playhouse Yard i wysłałam je do Matthew bez komentarza i podpisu.

Przecież  magia  nie  była  niczym  innym  jak  tylko  sprawianiem,  że

pragnienia stawały się rzeczywistością.

Październikowa  bryza  znad  Tamizy,  zaniosła  moje  niewypowiedziane

życzenie do nieba, gdzie utkała zaklęcie aby Matthew do mnie wrócił.

Tłumaczenie: Sarah Rockwell

388

DWADZIEŚCI

C A SZEŚ

E Ć

Kawałek różowo żółtego ciasta Battenberg z wewnętrzną szachownicą

i  kanarkową  wisienką,  leżał  przede  mną  na  naszym  zacisznym  stole  w

Wolseley,  wraz  z  wciąż  zakazaną  czarną  herbatą.  Podniosłam  pokrywkę  z

czajniczka i spijałam z niego słodowy aromat, wzdychając szczęśliwie. Byłam

spragniona herbaty i ciasta od chwili naszego niespodziewanego spotkania z

Lindą Crosby w Blackfriars.

Hamish,  który  regularnie  jadał  tam  śniadanie,  zarezerwował  na  cały

poranek  duży  stolik,  w  tętniącej  życiem  restauracji  Piccadilly  i  zaczął

traktować tą przestrzeń - jak i personel - tak, jakby to było jego biuro. Do tej

pory  wykonał  kilkanaście  telefonów,  i  umówił  się  na  kilka  lunchów  (trzy  z

nich  w  tym  samym  dniu,  w  przyszłym  tygodniu,  zauważyłam)  i  czytał

codzienne  wydanie   Londynu.  Wyłudził  również,  niech  Bóg  go  błogosławi,

moje ciasto, zanim normalnie było serwowane, powołując się mój stan, jako

uzasadnienie. Prędkość, z jaką zrealizowany było zamówienie, oznaczał albo

duże  znaczenie  Hamisha,  albo  młody  człowiek,  który  dzierżył  trzepaczki  i

wałki  do  ciasta,  rozumiał  szczególne  relacje  pomiędzy  cukrem,  a  kobietą  w

ciąży.

"To trwa wiecznie," narzekała Sara. Miała ugotowane na miękko jajko z

grzankami,  spożyła  ocean  czarnej  kawy,  i  dzieliła  swoją  uwagę  pomiędzy

swój zegarek a drzwi.

"Jeśli  chodzi  o  szantaż,  babcia  nie  lubi  się  spieszyć."  Gallowglass

uśmiechnął  się  przyjaźnie  do  pań  przy  pobliskim  stole,  które  rzucały

spojrzenia podziwu na jego wytatuowane muskularne ramiona.

"Jeśli nie przyjadą wkrótce, pójdę na piechotę do Westminsteru przez

tą  ilość  kofeiny."  Hamish  machnął  na  menedżera.  "Dodatkowe  cappuccino,

Adam. Lepiej bezkofeinowe."

"Oczywiście, proszę pana. Przynieść jeszcze tostów i dżemu?"

"Proszę,"  powiedział  Hamish,  wręczając Adamowi pusty  koszyczek  po

tostach. "Truskawkowy. Wiesz, że nie mogę się oprzeć truskawkowemu."

389

"Dlaczego,  nie  możemy  poczekać  na  babcię  i  Phoebe  w  domu?"

Gallowglass  przesunął  się  nerwowo  na  malutkim  siedzeniu.  Krzesło  nie

zostało  zaprojektowane  dla  człowieka  o  jego  rozmiarach,  ale  raczej  dla

parlamentarzystów,  osobistości,  osobowości  telewizyjnych,  i  innych  takich

nieistotnych osób.

"Sąsiedzi  Diany  to  bogaci  paranoicy.  Nikogo  nie  było  w  domu  przez

prawie  rok.  Nagle  ciągle  pojawiają  się  wokół  ludzie,  a  obcy  z  Mayfair

codziennie  coś  dostarczają."  Hamish  zrobił  miejsce  na  stole  na  jego  świeże

cappuccino.  "Nie  chcemy,  by  pomyśleli,  że  jesteśmy  międzynarodowym

kartelem  narkotykowym  i  wezwali  policję.  Posterunek  West  End  jest  pełen

czarownic, zwłaszcza CID. I nie zapominaj: Nie jesteś pod ochroną Hubbarda

poza granicami miasta."

"Phi.  Nie  martwisz  się  o  gliniarzy.  Ty  po  prostu  nie  chcesz  niczego

przegapić." Gallowglass pogroził mu palcem. "Obserwuję cię, Hamish."

"I oto i Fernando," powiedziała Sara tonem sugerującym, że w końcu

przyszło wyzwolenie.

Fernando próbował trzymać otwarte drzwi dla Ysabeau, ale Adam go

ubiegł. Moja teściowa wyglądała jak gwiazda filmowa, a każdy mężczyzna w

pomieszczeniu  odwrócił  głowę,  gdy  weszła  z  Phoebe  przy  boku.  Fernando

trzymał  z tyłu,  swój ciemny  garnitur, będącym  idealnym tłem  dla  kremowo

szarego Ysabeau.

"Nic  dziwnego,  że  Ysabeau  woli  zostawać  w  domu,"  powiedziałam.

Była jak latarnia w mglisty dzień.

"Philippe  zawsze  mówił,  że  łatwiej  było  wytrzymać  oblężenie,  niż

przejść  przez  pokój  z  Ysabeau  przy  boku.  Musiał  odpierać  jej  wielbicieli  nie

tylko kijem, mówię ci." Gallowglass wstał, gdy jego babcia się zbliżyła. "Dzień

dobry, babciu. Ulegli twoim żądaniom?"

Ysabeau zaproponowała swój policzek do pocałowania. "Oczywiście."

"Po części" powiedziała pośpiesznie Phoebe.

"Czy były problemy?" Gallowglass zapytał Fernando.

"Nie  warto  wspominać."  Fernando  odsunął  krzesło.  Ysabeau  wsunęła

się na nie z wdziękiem, krzyżując swoje szczupłe kostki.

390

"Charles był bardzo przychylny, jeśli wziąć pod uwagę, ile zasad firmy

spodziewałam  się,  że  naruszy"  powiedziała,  odmawiając  z  niesmakiem

menu, które Adam jej zaproponował. "Szampana, proszę."

"Ohydny  obraz  który  zabrałaś  z  jego  rąk,  będzie  więcej  niż

rekompensatą"  powiedział  Fernando,  instalując  Phoebe  przy  stole.  "Co

sprawiło, że go kupujesz, Ysabeau?"

"Nie  jest  ohydny,  abstrakcyjny  ekspresjonizm  jest  jak  nabyty  smak,"

przyznała.  "Obraz  jest  surowy,  tajemniczy,  zmysłowy.  Dam  go  do  Luwru  i

zmuszę  Paryżan,  aby  otworzyli  swoje  umysły.  Zapamiętajcie  moje  słowa:

Tym razem, w przyszłym roku, Clyfford Still będzie na liście życzeń każdego

muzeum."

"Spodziewajcie  się  telefonu z  Coutts," Phoebe mruknęła  do  Hamisha.

"Nie targowała się."

"Nie ma potrzeby się martwić. Zarówno Sotheby jak i Coutts wiedzą, że

jestem  dla  nich  dobra."  Ysabeau  wyjęła  kartkę  z  jej  eleganckiej  skórzanej

torby i podała ją mi. "Voilà".

"T.  J.  Weston,  Esquire."  Spojrzałam  w  górę.  "To  jest  ktoś,  kto  kupił

stronę z Ashmole 782?"

"Być może". Odpowiedź Phoebe była lakoniczna. "Plik z dokumentami

nie  zawierał  nic  poza  dowodem  sprzedaży  -  zapłacił  gotówką  -  i  sześcioma

sztukami  nieprawidłowo  skierowanej  korespondencji.  Żaden  adres,  który

mamy w Weston nie jest prawidłowy."

"Nie powinno być tak trudno go zlokalizować. Ilu T. J. Westonów może

być?" zastanawiałam się.

"Więcej  niż  trzystu"  odpowiedziała  Phoebe.  "Sprawdziłam  katalog

krajowy.  I  nie  zakładamy,  że  T.  J.  Weston  jest  człowiekiem.  Nie  znamy  płci

czy narodowości kupującego. Jeden z adresów jest w Danii."

"Nie jest tak źle, Phoebe. Podzwonimy. Użyjemy kontaktów Hamisha.

A  Leonard  jest  na  zewnątrz.  Zawiezie  nas,  gdzie  trzeba."  Ysabeau  spojrzała

obojętnie.

"Moje  kontakty?"  Hamish  ukrył  twarz  w  dłoniach  i  jęknął.  "To  może

potrwać  tygodniami.  Mogę  równie  dobrze  zamieszkać  w  Wolseley,  biorąc

pod uwagę wszystkie kawy, które wypiję z ludźmi."

391

"To  nie  zajmie  tygodni,  i  nie  musisz  się  martwić  o  spożycie  kofeiny."

Włożyłam papier w kieszeń, zarzuciłam torbę przez ramię, wstałam, niemal

przewracając stół.

"Pan nas błogosławi, cioteczko. Powiększyłaś się w ciągu godziny."

"Dziękuję  że  to  zauważyłeś,  Gallowglass."  Udało  mi  się  zaklinować

pomiędzy wieszakiem, ścianą, a moim fotelem. Gallowglass skoczył do mnie,

by pomóc mnie wydobyć.

"Czemu  jesteś  tak  pewna?"  zapytała  mnie  Sara  patrząc  jak  Phoebe,  z

powątpiewaniem.

Bez słowa uniosłam swoje ręce. Były kolorowe i błyszczące.

"Ach. Zawieźmy Dianę do domu" powiedziała Ysabeau. "Nie sądzę, że

właściciel będzie nam wdzięczny za smoka w jego restauracji, bardziej niż ja,

mając jednego w swoim domu."

"Włóż ręce w kieszenie" syknęła Sara. Naprawdę były dość jasne.

Nie  byłam  jeszcze  na  etapie  chodzenia  jak  kaczka,  ale  to  wciąż  było

wyzwanie,  aby  przejść  przy  pobliskich  stołach,  zwłaszcza  z  rękami

zakleszczonymi w moim płaszczu.

"Proszę  zrobić  przejście  dla  mojej  synowej"  powiedziała  władczo

Ysabeau,  biorąc  mnie  za  łokieć  i  ciągnąc  za  sobą.  Mężczyzna  wstał,  wsunął

swoje krzesło i spłaszczył się gdy przechodziłam.

"Macocha  mojego  męża"  wyszeptałem  do  jednej  z  kobiet,  która

oburzona chwyciła widelec jak broń. Była właściwie wstrząśnięta przez wizję,

że ożeniłam się z dwunastoletnim chłopcem i zaszłam z nim w ciążę. Ysabeau

była zbyt młoda, by mieć starsze dzieci. "Drugie małżeństwo. Młodsza żona.

Wiesz, jak to jest."

"Ile  zamieszania"  mruknął  Hamish.  "Teraz  każda  istota  w  mieście

będzie  wiedzieć,  że  Ysabeau  de  Clermont  tu  jest.  Nie  możesz  jej

kontrolować, Gallowglass?"

"Kontrolować babcię?" Gallowglass ryknął śmiechem i klepnął Hamisha

po plecach.

"To  koszmar,"  powiedział  Hamish,  gdy  odwróciło  się  więcej  głów.

Dotarł do drzwi frontowych. "Do zobaczenia jutro, Adam."

"Zwykły stolik tym razem, sir?" Zapytał Adam, podając Hamishowi jego

parasol.

392

"Tak.  Dzięki  Bogu."  Hamish  wszedł  do  czekającego  samochodu  i

udaliśmy się z powrotem do jego biura w mieście. Leonard zapakował mnie

do tyłu Mercedesa z Phoebe i Ysabeau, a Fernando zajął miejsce pasażera.

Gallowglass zapalił papierosa i wędrował po chodniku, emitując więcej

dymu  niż  parostatek  Mississippi.  Straciliśmy  go  z  oczu  na  zewnątrz  Coach

and  Horses,  gdzie  Gallowglass  pokazał  serią  cichych  gestów,  że  idzie  na

drinka.

"Tchórz" powiedział Fernando, kręcąc głową.

"Co  tym  razem?"  zapytała  Sara,  gdy  byliśmy  już  z  powrotem  w

Clairmont  House w przytulnym pokoju  śniadaniowym.  Mimo  tego,  że  salon

był wygodny i przyjazny, ten przytulny pokój był moim ulubionym miejscem

w  domu.  Zawierał  sporo  zgromadzonych  mebli,  w  tym  stołki,  co  sprawiało,

że czułam się jak w naszym domu w Blackfriars, wyglądało to jak gdyby pokój

był zamieszkany, zamiast urządzony.

"Teraz  znajdziemy  TJ  Westona,  kimkolwiek  on  lub  ona  jest."

Podparłam  z  jękiem  nogi  na  wiekowym  sczerniałym  elżbietańskim  stołku,

pozwalając, by ciepło z kominka przenikało do moich obolałych kości.

"To  będzie  jak  szukanie  igły  w  stogu  siana",  z  westchnieniem

powiedziała Phoebe, pozwalając sobie na małą nieuprzejmość.

"Nie, jeśli Diana użyje swojej magii" powiedziała pewnie Sara.

"Magii?" Głowa Ysabeau odwróciła się, a jej oczy błyszczały.

"Myślałam,  że  nie  aprobujesz  czarownic?"  Moja  teściowa  zmieniła

swoje uczucia na ten temat, od samego początku mojej relacji z Mathew.

"Ysabeau  może  nie  lubić  czarownic,  ale  podziwia  magię"  powiedział

Fernando.

"Narysowałaś cienką granicę, Ysabeau," powiedziała Sara z grymasem.

"Co  to  za  magia?"  Gallowglass  wrócił,  niezauważony  i  stał  w

przedpokoju  strząsając  wilgoć  z  płaszcza.  Przypominał  raczej  Lobero  po

długim biegu.

"Zaklęcie  zapalające  świecę  może  zadziałać,  gdy  szukasz  zagubionego

przedmiotu" powiedziała Sara w zamyśleniu. Była czymś w rodzaju eksperta

w czarach zapalających świece, odkąd Em zaczęła zostawiać swoje rzeczy w

całym domu – i po całym Madison.

393

"Pamiętam,  czarownicę,  która  używała  trochę  ziemi  i  związany

kawałek płótna," powiedziała Ysabeau.

Sara  i  ja  odwróciłyśmy  się  do  niej,  z  ustami  otwartymi  w  zdumieniu.

Wyprostowała się i zaczęła traktować nas z wyniosłością.

"Nie  musicie  wyglądać  na  tak  zaskoczone.  Poznałam  bardzo  wiele

czarownic przez te wszystkie lata."

Fernando  zignorował  Ysabeau  i  mówił  w  zamian  do  Phoebe.

"Powiedziałeś, że jeden z adresów T. J. Westona był w Danii. Co z innymi?"

"Pozostałe  z  Wielkiej  Brytanii:  cztery  w  Anglii  i  jeden  w  Irlandii

Północnej,"  powiedziała  Phoebe.  "W  Anglii  adresy  były  w  południowym-

Devon, Cornwall, Essex, Wiltshire."

"Czy  naprawdę  trzeba  mieszać  w  to  magię,  cioteczko?"  Gallowglass

spojrzał zaniepokojony. "Zaprawdę, istnieje sposób by Nathaniel wykorzystał

swoje komputery i znalazł tę osobę. Czy zapisałaś adresy, Phoebe?"

"Oczywiście."  Przygotowała  zmięty  paragon  po  butach  pokryty

pismem.  Gallowglass  spojrzał  na  niego  z  powątpiewaniem.  "Nie  mogłam

wziąć notebooka do pokoju z aktami. To byłoby podejrzane."

"Bardzo sprytnie," zapewniła ją Ysabeau. "Wyślę adresy do Nataniela,

aby mógł na nich popracować."

"Nadal  uważam,  że  magia  będzie  szybsza  -  tak  długo,  jak  mogę

rozwiązać  jakiś  problem  przy  użyciu  zaklęcia"  powiedziałam.  "Będę

potrzebowała czegoś wizualnego. Jestem lepsza z grafiką niż ze świecami."

"Może mapy?" zaproponował Gallowglass. "Matthew musi mieć mapę

lub  dwie  na  piętrze  w  jego  bibliotece.  Jeśli  nie,  mogę  przejść  się  do

Hatchards  i  zobaczyć,  co  mają."  Gallowglass  właśnie  wrócił,  ale  zbierał  się

chętnie na zewnątrz w mroźną ulewę. To było, jak przypuszczałam, tak blisko

pogody na środku Atlantyku, jak prawdopodobnie chciał się znaleźć.

"Mapa może zadziałać - jeśli byłaby na tyle duża" powiedziałam. "Nie

będziemy  wcale  bliżej,  jeśli  czar  będzie  w  stanie  wskazać  lokalizację  T.  J.

Westona w Wiltshire." Zastanawiałam się, czy byłoby możliwe żeby Leonard

woził mnie wokół miasta z pudełkiem świec.

"Tuż  przy  Shoreditch  jest  piękny  sklep  z  mapami"  powiedział  z  dumą

Leonard, jakby był osobiście odpowiedzialny za jego położenie. "Robią duże

mapy, które można powiesić na ścianach. Zadzwonię do nich."

394

"Co będziesz potrzebowała oprócz map?" Zapytała Sara. "Kompas?"

"Szkoda,  że  nie  mam  instrumentu  matematycznego,  który  dał  mi

Cesarz Rudolf" powiedziałam. "Zawsze wirował wokół tak jakby starając się

coś znaleźć." Na początku myślałam, że jego ruchy informują, że ktoś szukał

Matthew  i  mnie.  Po  jakimś  czasie  zastanawiałam  się,  czy  kompendium  nie

kręci się czasem, gdy ktoś szuka Księgi Życia.

Phoebe i Ysabeau wymieniły spojrzenia.

"Przepraszam." Phoebe wymknęła się z pokoju.

"To gadżet, z mosiądzu, który Annie i Jack zwali zegarem czarownicy?"

zachichotał  Gallowglass.  "Wątpię,  czy  będzie  dość  pomocny,  cioteczko.  Nie

może  nawet  utrzymać  odpowiedniego  czasu,  i  wykresy  Mistrza  Habermela

były  nieco...  er,  dziwaczne."  Habermel  całkowicie  nie  pojmował  mojej

prośby,  by  włączyć  odniesienie  do  Nowego  Świata  i  po  prostu  wybrać

współrzędną, którą znałam by wysłać mnie do Tierra del Fuego.

"Wróżbiarstwo  jest  drogą  naprzód"  powiedziała  Sara.  "Umieścimy

świece w czterech kardynalnych punktach, na północy, wschodzie, południu i

zachodzie,  a  następnie  usiądziemy  w  centrum  przy  misce  z  wodą  i

zobaczymy, co powstanie."

"Jeśli mam wróżyć z wody, będę potrzebowała więcej miejsca niż tu."

Pokój  śniadaniowy  wypełni  się  z  czarodziejskim  potopem  w  zastraszająco

szybkim tempie.

"Możemy  skorzystać  z  ogrodu,"  zaproponowała  Ysabeau.  "Lub  z  sali

balowej  na  piętrze.  Zawsze  miałam  poczucie,  że  Wojna  Trojańska  nie  była

odpowiednim  tematem  na  freski,  więc  nie  byłoby  wielką  stratą,  gdyby

zostały uszkodzone."

"Może  powinniśmy  również  dostroić  twoje  trzecie  oko,  zanim

zaczniesz" powiedziała Sara, patrząc krytycznie na moje czoło, jakby to było

radio.

Phoebe wróciła z małym pudełkiem. Podała je Ysabeau. "Być może w

pierwszej  kolejności  powinniśmy  sprawdzić,  czy  to  może  pomóc."  Ysabeau

wyciągnęła  kompendium  Mistrza  Habermela  z  kartonowego  pojemnika.

"Alain  zapakował  niektóre  rzeczy  z  Sept-Tours.  Pomyślał,  że  sprawi  to,  że

poczujesz się bardziej jak w domu."

395

Kompendium

było

pięknym

instrumentem,

profesjonalnie

wykończonym z mosiądzu, złoconym i posrebrzanym, co czyniło, że błyszczał,

i  zawierał  wszystko:  od  gniazda  do  przechowywania  papieru  i  ołówka,  do

kompasu, tabel szerokości geograficznej, i małego zegara. W tym momencie

urządzenie  wydawało  się  mieć  bzika,  pokrętła  na  wierzchu  kompendium

wirowały wokół. Mogliśmy usłyszeć stały warkot biegów.

Sara spojrzała na instrument. "Zdecydowanie oczarowany."

"Wykończy  się."  Gallowglass  wyciągnął  gruby  palec,  gotowy  położyć

ręce na zegarze, by go spowolnić.

"Nie  dotykaj"  powiedziała  ostro  Sara.  "Nigdy  nie  można  przewidzieć,

jak oczarowany obiekt odpowie na niepożądaną ingerencję."

"Czy  kiedykolwiek  umieściłaś  go  w  pobliżu  obrazu  z  chemicznym

ślubem, cioteczko?" Zapytał Gallowglass. "Jeśli masz rację, i zabawka Mistrza

Habermela  aktywuje  się,  gdy  ktoś  szuka  Księgi  Życia,  to  może  jak  zobaczy

stronę, to się uspokoi."

"Dobry  pomysł.  Strona  z  chemicznym  ślubem  jest  w  chińskim  pokoju

wraz z obrazem smoków." Ociężale podnosiłam się na nogi. "Zostawiłam je

na stole karcianym."

Ysabeau zniknęła zanim mogłam się wyprostować. Szybko pojawiła się

z  powrotem,  trzymając  dwie  strony,  jakby  były  ze  szkła  i  mogła  w  każdej

chwili  je  stłuc.  W  chwili,  gdy  położyłam  je  na  stole,  ręka  na  tarczy

kompendium  zaczęła  się  huśtać  powoli  od  lewej  do  prawej,  a  nie  obracać

wokół centralnego trzpienia. Kiedy podniosłam strony w górę, kompendium

zaczęło się ponownie kręcić, choć wolniej niż przedtem.

"Nie  sądzę,  że  kompendium  zauważa,  że  ktoś  szuka  Księgi  Życia"

powiedział  Fernando.  "Sam  instrument  wydaje  się  poszukiwać  księgi.  Teraz

wyczuwa, że jakieś strony są w pobliżu i zawęża swoje pole."

"Jakie to dziwne." Umieściłam strony z powrotem na stole i patrzyłam

z fascynacją, jak zwolniły i wznowiły efekt wahadła.

"Można  go  użyć,  aby  znaleźć  ostatnią  brakującą  stronę?"  zapytała

Ysabeau, wpatrując się w kompendium z równą fascynacją.

"Tylko  wtedy,  gdy będę  jeździła z  nim po  całej  Anglii,  Walii i  Szkocji."

Zastanawiałam  się,  jak  długo  by  mi  zajęło  uszkodzenie  delikatnego,

396

bezcennego instrumentu, trzymając go na kolanach podczas gdy Gallowglass

lub Leonard przyspieszali by M40.

"Lub  możesz  wymyślić  zaklęcie  lokalizujące.  Z  mapami  i  tym

ustrojstwem,  możesz  być  w  stanie  dokonać  triangulacji  pozycji  brakującej

strony" powiedziała Sara w zamyśleniu, dotykając swoich ust palcem.

"Jakiego  rodzaju  zaklęcie  lokalizacyjne  masz  na  myśli?"  To  wyglądało

dobrze  z  dzwonkiem,  książką,  i  świecą  czy  pisaniem  uroków  na  liściach

podejźrzonu.

"Musimy  wypróbować  kilka  i  zobaczyć,  przetestować  je,  aby

dowiedzieć  się,  które  jest  najlepsze"  zamyśliła  się  Sara.  "Zatem  musisz

wykonać je w odpowiednich warunkach, z dużą ilością magicznego wsparcia

żeby zaklęcie się nie odkształciło."

"Gdzie  zamierzasz  znaleźć  magiczne  wsparcie  w  Mayfair?"  Zapytał

Fernando.

"Linda Crosby," Powiedziałyśmy w tym samym czasie.

***

Sara  i  ja  spędziłyśmy  ponad  tydzień  na  testowaniu  czarów  w  piwnicy

domu  w  dzielnicy  Mayfair,  jak  również  małej  kuchni  w  mieszkaniu  Lindy  w

Blackfriars.  Po  tym  jak  Tabitha  prawie  utonęła  i  w  Playhouse  dwa  razy

pokazała się straż pożarna, udało mi się w końcu sklecić kilka węzłów i garść

magicznie  istotnych  pozycji  do  zaklęcia  lokalizatora,  które  może  -  tylko  być

może - zadziała.

Londyński  sabat  spotykał  się  w  średniowiecznej  części  krypty

Greyfriars,  która  przetrwała  serię  katastrof  w  swojej  długiej  historii,  w

wyniku  rozpadu  klasztorów  w  Blitz.  Na  szczycie  krypty  stał  dom  Andrew

Hubbarda:  byłej  dzwonnicy  kościoła.  Był  wysoki  na  dwanaście  pięter  i  miał

tylko jeden duży pokój na każdej z kondygnacji. Na zewnątrz, wieżę porastał

przyjemny  ogród  w  rogu  starego  cmentarza,  który  stawiał  opór  obszarom

miejskim.

"Co to za dziwny dom," mruknęła Ysabeau.

"Andrew  jest  bardzo  dziwnym  wampirem",  odpowiedziałam  z

drżeniem.

397

"Ojciec H lubi wysokie pomieszczenia, to wszystko. Mówi, że czuje się

bliżej Boga." Leonard zastukał w drzwi.

"Czuję  się  jakby  przechodził  tędy  duch"  powiedziała  Sara,  mocniej

oplatając płaszcz wokół siebie. Można było pomyśleć, że jej zimno.

"Ja  nic  nie  czuję,"  nonszalancko  powiedział  Leonard,  z  wampirzym

lekceważeniem  ciepła.  Raptownie  odwrócił  się  i  zaczął  walić.  "No  dalej

słońce!"

"Cierpliwości,  Leonard.  Nie  wszyscy  jesteśmy  dwudziesto  letnimi

wampirami!" Powiedziała ze złością Linda Crosby kiedy walczyła z drzwiami.

"Tam jest pełno schodów."

Na szczęście, musieliśmy zejść tylko jedno piętro z głównego poziomu,

do pokoju, który Hubbard użyczył dla oficjalnego sabatu z centrum Londynu.

"Zapraszamy  na  nasze  spotkanie!"  powiedziała  Linda,  gdy  prowadziła

nas w dół po schodach.

W połowie drogi w dół, zatrzymałam się z westchnieniem.

"Czy to… ty?" Sara patrzyła na ściany w zdumieniu.

Ściany pokryte były obrazami przedstawiającymi mnie - moje pierwsze

zaklęcie przywołujące drzewo jarzębiny, ja obserwująca Corrę, jak poleciała

wzdłuż  Tamizy,  ja  stojąca  obok  czarownic,  które  wzięły  mnie  pod  swoje

skrzydła,  gdy  po  raz  pierwszy  uczyłam  się  mojej  magii.  Była  Goody  Alsop,

Starsza  Kowenu,  z  jej  znakomitymi  umiejętnościami  i  pochylonymi

ramionami; położna Susanna Norman; i pozostałe trzy czarownice: Katarzyna

Streeter, Elizabeth Jackson, i Marjorie Cooper.

Co do artysty, to było jasne bez podpisu kto to. Te obrazy namalował

Jack, posmarował ściany mokrym tynkiem i dodał linie i kolor, tak aby stały

się  one  częścią  budynku.  Poczerniałe  od  dymu,  cętkowane  wilgocią,  i

popękane ze starości, jakoś zachowały swoje piękno.

"Jesteśmy  szczęśliwe,  że  mamy  taki  pokój  do  pracy"  powiedziała

rozpromieniona Linda "Twoja podróż już od dawna jest źródłem inspiracji dla

czarownic Londynu. Przyjdź i poznaj swoje siostry."

Na  dole  schodów  czekały  trzy  czarownice  i  przyglądały  mi  się  z

zainteresowaniem, ich spojrzenia łaskotały na mojej skórze. Może nie miały

mocy  zgromadzenia  Garlickhythe  z  1591  roku,  ale  te  czarownice  nie  były

pozbawione talentu.

398

"Oto  nasza  Diana  Bishop,  wraca  do  nas  po  raz  kolejny,"  powiedziała

Linda.  "Przyprowadziła  ze  sobą  ciotkę  Sarę  Bishop  i  swoją  teściową,  której

nie trzeba przedstawiać."

"Nie w ogóle," powiedziała, najstarsza z czterech czarownic. "Wszyscy

słyszeliśmy przestrogi o Melisandrze de Clermont."

Linda  ostrzegała  mnie,  że  sabat  miał  jakieś  wątpliwości  w  sprawie

dzisiejszego  spotkania.  Musiała  dobrać  czarownice,  które  by  nam  pomogły:

czarownicę  ognia  Sybil  Bonewits,  czarownicę  wody  Tamsin  Soothtell  i

czarownicę  powietrza  Cassandrę  Kyteler.  Zdolności  Lindy  obejmowały

element ziemi. Tak też zrobiła Sara.

"Czasy  się  zmieniają,"  powiedziała  lakonicznie  Ysabeau.  "Jeśli  chcesz,

żebym odeszła..."

"Bzdura." Linda zerknęła ostrzegawczo na towarzyszące jej czarownice.

"Diana poprosiła, abyś tu była, kiedy będzie rzucała czar. Wszyscy będziemy

sobie jakoś radzić. Prawda Cassandra?"

Starsza czarownica skinęła głową.

"Przejście  dla  map  jeśli  łaska,  drogie  panie!"  powiedział  Leonard,  z

ramionami pełnymi rur. Rzucił je na rozklekotany stół inkrustowany woskiem

i  wykonał  szybki  odwrót  na  schody.  "Zawołaj  mnie,  jeśli  będziesz  czegoś

potrzebowała." Drzwi do krypty zatrzasnęły się za nim.

Linda  kierowała  ustawieniem  map.  Po  bardzo  mozolnej  pracy

stwierdziłyśmy,  że  najlepsze  wyniki  będą  po wykorzystaniu ogromnej  mapy

Wysp Brytyjskich otoczonej poszczególnymi mapami powiatów. Sama mapa

Wielkiej  Brytanii  zajęła  fragment  podłogi,  wielkości  około  sześciu  na  cztery

stopy.

"To  wygląda  jak  kiepski  szkolny  projekt  elementarnej  geografii"

mruknęła Sara gdy wyprostowała mapę Dorset.

"To  nie  musi  być  ładne,  byle  działało",  odpowiedziałam,  wyjmując

kompendium  mistrza  Habermela  z  mojej  torby.  Fernando  wymyślił  tuleję

ochronną  z  jednej  czystej  skarpetki  Gallowglassa.  Było  w  cudowny  sposób

nieuszkodzone. Wyjęłam również telefon, i zrobiłam kilka ujęć malowidła na

ścianie. Sprawiło to, że poczułem się bliżej Jacka - i Matthew.

"Gdzie  należy  umieścić  strony  z  Księgi  Życia?"  Ysabeau  dano  pod

opiekę cenne arkusze pergaminu.

399

"Daj  obraz  chemicznego  ślubu  Sarze.  A  dwa  smoki  ty  trzymaj"

Powiedziałam.

"Ja?" Oczy Ysabeau się rozszerzyły. To była kontrowersyjna decyzja, ale

w końcu przekonałam Sarę i Lindę.

"Mam  nadzieję,  że nie  masz  nic  przeciwko.  Obraz  chemicznego  ślubu

przybył  do  mnie  od  moich  rodziców.  Smoki  należały  do  Andrew  Hubbarda.

Myślałam,  że  możemy  zrównoważyć  zaklęcia,  trzymając  je  w  czarownicy  i

wampira  rękach."  Wszystkie  moje  instynkty  mówiły  mi,  że  to  była  dobra

decyzja.

"O-oczywiście." Język Ysabeau ślizgał się po znajomych słowach.

"Wszystko  będzie  w  porządku.  Obiecuję."  Uścisnęłam  jej  rękę.  "Sara

będzie stała naprzeciwko, a Linda i Tamsin będą po obu stronach."

"Powinnaś  się  martwić  zaklęciem.  Ysabeau  może  zadbać  o  siebie

sama."  Sara  wręczyła  mi  butelkę  z  czerwonym  atramentem  i  gęsie  pióro  w

kolorze białym z brązowo szarym zabarwieniem.

"Nadszedł czas, drogie panie" powiedziała Linda z szybkim klaśnięciem.

Rozdała  brązowe  świece  wszystkim  członkiniom  Londyńskiego  sabatu.

Brązowy  kolor  był  sprzyjający  przy  znajdowaniu  zagubionych  przedmiotów.

Miał  dodatkową  korzyść  dla  czaru  ziemi  -  która  była  boleśnie  potrzebna,

biorąc pod uwagę mój brak doświadczenia.

Każda  czarownica  zajęła  miejsce  poza  okręgiem  map  powiatowych  i

wszyscy zapalali świece szepcząc zaklęcia. Płomienie były nienaturalnie duże

i jasne – prawdziwe świece czarownic.

Linda  odprowadziła  Ysabeau  na  jej  miejsce,  tuż  przy  południowym

wybrzeżu  Anglii.  Sara  stała  naprzeciwko  niej,  jak  obiecała,  przy  północnym

wybrzeżu Szkocji. Linda przeszła wokół czarownic, starannie ułożonych map i

wampira,  według  ruchu  wskazówek  zegara  trzy  razy,  rozsypując  sól  by

stworzyć  krąg  ochronny.  Kiedy  każdy  był  na  swoim  właściwym  miejscu,

wyjęłam  korek  z  butelki  z  czerwonym  atramentem.  Charakterystyczny

zapach  żywicy  i  smoczej  krwi  wypełnił  powietrze.  W  tuszu  były  też  inne

składniki,  w  tym  więcej  niż  kilka  kropel  mojej  krwi.  Nozdrza  Ysabeau

zapłonęły  na  miedziany  zapach.  Zanurzyłam  gęsie  pióro  w  atramencie  i

nacisnęłam  rzeźbioną  srebrną  wąską  stalówkę  na  pergaminie.  Znalezienie

400

kogoś chętnego do wykonania dla mnie pióra z sowy płomykówki zajęło mi

dwa dni - o wiele dłużej niż miało to miejsce w elżbietańskim Londynie.

Litera  po  literze,  pisząc  od  zewnątrz  pergaminu  do  środka  napisałam

nazwisko osoby, której szukałam.

T, N, J, O, W, T, E, S T J WESTON

Złożyłam starannie pergamin, aby ukryć nazwę. Teraz była moja kolej

na  wyjście  na  zewnątrz  świętego  kręgu  i  wykonanie  nowego  wiązania.  Po

wślizgnięciu  kompendium  Mistrza  Habermela  do  kieszeni  mojego  swetra

wraz  z  prostokątnym  pergaminem,  zaczęłam  podążać  w  okręgu  od  miejsca

pomiędzy  czarownicą  ognia,  a  czarownicą  wody.  Minęłam  Tamsinę  i

Ysabeau, Lindę i Cassandrę, Sarę i Sybil.

Kiedy  dotarłam  z  powrotem  do  miejsca,  gdzie  zaczęłam,  lśniąca  linia

pojaśniała  na  zewnątrz  okręgu  z  soli,  oświetlając  zdumione  twarze

czarownic. Odwróciłam lewą dłoń w górę. Przez chwilę zajaśniał błysk koloru

na moim palcu wskazującym, ale zniknął zanim mogłam określić, co to było.

Nawet bez brakującego odcienia, moja ręka lśniła złotem, srebrem, czernią i

bielą,  mocami  które  pulsowały  pod  moją  skórą.  Smugi  skręconego  w

kształcie  urobosa  dziesiątego  węzła  otaczały  niebieskie  żyły  mojego

nadgarstka.

Weszłam  przez  wąską  szczelinę  w  połyskującej  linii  i  narysowałam

zamknięty  krąg.  Moc  ryknęła  przez  niego,  lamentując  i  domagają  się

uwolnienia.  Corra  też  chciała  wydostać  się  na  zewnątrz.  Była  niespokojna,

przesuwała się i rozciągała wewnątrz mnie.

"Cierpliwości Corra," powiedziałam, przechodząc ostrożnie nad solą na

mapę  Anglii.  Każdy  krok  przybliżał  mnie  do  miejsca,  które  reprezentowało

Londyn. W końcu moje stopy spoczęły na mieście. Corra uwolniła skrzydła z

trzaskiem skóry i kości i okrzykiem frustracji.

"Fruń Corra!" Rozkazałam.

Nareszcie  wolna,  Corra  wystrzeliła  wokół  pokoju,  iskry  leciały  z  jej

skrzydeł, a języki płomieni z jej paszczy. Kiedy osiągnęła wysokość i znalazła

prądy  powietrzne,  które  pomagały  prowadzić  ją  tam,  gdzie  chciała  lecieć,

bicie  skrzydeł  zwolniło.  Corra  dostrzegła  swój  portret  i  skrzeknęła  w

aprobacie, klepiąc ogonem w ścianę.

401

Wyciągnęłam z kieszeni kompendium i przytrzymałam w mojej prawej

ręce.  Załączony  pergamin  prześlizgnął  się  po  mojej  lewej  stronie.

Rozciągnęłam  szeroko  ramiona,  i  czekałem,  aż  wątki,  które  jednocześnie

wiążą  świat  i  wypełniają  kryptę  Greyfriars,  wślizgną  się  na  mnie,  szukając

sznurów  wchłoniętych  w  moje  ręce.  Kiedy  się  spotkały,  sznury  wydłużyły  i

rozszerzyły  się,  wypełniając  całe  moje  ciało  mocą.  Oplotły  się  wokół  moich

stawów, tworząc ochronę wokół mojego łona i serca, i podążyły wzdłuż drogi

żył, nerwów i ścięgien.

Recytowałam swoje zaklęcie:

Zaginione strony

Stracone i odnalezione

Gdzie jest Weston

Na tej ziemi?

Potem dmuchnęłam na kartkę pergaminu i nazwisko Westona stanęło

w płomieniach, gorzejąc czerwonym atramentem. Przykryłam ogniste słowa

swoją dłonią, gdzie w dalszym ciągu płonęły jasnym światłem. Corra krążyła

czujnie nad mapą, patrząc bystrymi oczami. Biegi Kompendium zawirowały,

a ręce na głównej tarczy się przemieściły. Moje uszy wypełnił ryk, gdy złota

nić wystrzeliła z kompendium. Kręciła się na zewnątrz, aż dotarła do dwóch

stron  z  Księgi  Życia.  Z  pozłacanej  tarczy  kompendium  tworzyła  się  inna  nić

wątku. Świeciła w miejscu na mapie Anglii, a następnie zsunęła się na mapę

przy nogach Lindy.

Corra runęła w dół i rzuciła się w to miejsce, wołając z triumfem, jakby

miała  złapać  jakąś  podejrzaną  ofiarę.  Nazwa  miasta  zabłysła  jasnym

wybuchem ognia pozostawiając zwęglone zarysy liter.

Zaklęcie  się  zakończyło,  ryk  ucichł.  Moc  ustąpiła  z  mojego  ciała,

uwalniając  sznury.  Ale  nie  wróciły  z  powrotem  do  moich  rąk.  Zostały  tam,

gdzie były, obiegając mnie, jak gdyby tworzyły nowy fizjologiczny system.

Gdy moc wycofała się, kołysałam się lekko. Ysabeau ruszyła naprzód.

"Nie!" krzyknęła Sara. "Nie niszcz koła, Ysabeau."

Moja teściowa wyraźnie myślała, że to było szaleństwo. Bez Matthew

tutaj, była przygotowana by być nadopiekuńczą w zamian za niego. Ale Sara

miała  rację:  Nikt  nie  mógł  złamać  kręgu  z  wyjątkiem  mnie.  Powłócząc

stopami,  wróciłam  do  tego  samego  miejsca,  w  którym  rozpoczęłam  tkanie

402

mojego  zaklęcia.  Sybil  i  Tamsin  uśmiechnęły  się  zachęcająco,  kiedy  moje

palce  lewej  ręki  śmigały  i  biegały,  zwalniając  blokadę  okręgu.  Jedyne  co

pozostało  do  zrobienia  to  przebrnięcie  po  okręgu  w  lewo,  uwalniając  od

niego magię.

Linda  była  znacznie  szybsza,  żwawo  chodząc  własną  ścieżką  w

odwrotnej  kolejności.  W  chwili  kiedy  przeszła,  zarówno  Ysabeau  jak  i  Sara

rzuciły się do mojego boku. Londyńskie czarownice podbiegły do mapy, która

ujawniła lokalizację Westona.

" Dieu, nie widziałam takiej magii od wieków. Matthew powiedział mi,

prawdę,  kiedy  mówił,  że  jesteś  fantastyczną  czarownicą"  powiedziała

Ysabeau z podziwem.

"Bardzo ładnie rzucone zaklęcie, kochanie." Sara była ze mnie dumna.

"Ani jednej chwili wahania czy wątpliwości."

"Czy działa?" Ja z pewnością miałam nadzieję, że tak. Kolejny czar tej

wielkości  wymagałby  tygodni  odpoczynku.  Dołączyłam  do  czarownic  na

mapie. "Oxfordshire?"

"Tak," powiedziała Linda z powątpiewaniem. "Obawiam się jednak, że

może nie postawiłyśmy wystarczająco konkretnego pytania."

Na  mapie  był  sczerniały  zarys  nazwy  miejscowości  brzmiącej  bardzo

angielsko - Chipping Weston.

"Inicjały  były  na  papierze,  ale  zapomniałam,  aby  włączyć  je  w  słowa

zaklęcia." Moje serce zamarło.

"Jest  zbyt  wcześnie,  by  uznać  to  za  porażkę."  Ysabeau  wyjęła  swój

telefon na zewnątrz i wybierała numer. "Phoebe? Czy T. J. Weston mieszka w

Chipping Weston?"

Możliwość,  że  TJ  Weston  może  mieszkać  w  miasteczku  Weston  nie

docierała do żadnej z nas. Czekałyśmy na odpowiedź Phoebe.

Twarz  Ysabeau  złagodniała  w  nagłej  uldze.  "Dziękuję.  Będziemy  w

domu wkrótce. Powiedz Marthe, że Diana będzie potrzebowała kompresu na

głowę i zimne ściereczki na stopy."

Głowę i stopy miałam obolałe, a moje nogi były bardziej spuchnięte z

minuty na minutę. Spojrzałam na Ysabeau wdzięcznością.

"Phoebe powiedziała, że w Chipping Weston jest TJ Weston," ogłosiła

Ysabeau. "Mieszka w Manor House."

403

"Och,  dobra  robota.  Dobra  robota,  Diana."  Linda  uśmiechnęła  się  do

mnie.  Pozostałe  Londyńskie  czarownice  klaskały,  jakbym  właśnie  bez  gafy

solo wykonała szczególnie trudny utwór na fortepianie.

"To  nie  jest  noc,  którą  szybko  zapomnimy,"  powiedziała  Tamsin

głosem  drżącym  z  emocji,  "dzisiaj  do  Londynu  wrócił  tkacz,  przynosząc  ze

sobą przeszłość i przyszłość, tak aby stare światy mogły umrzeć, a nowe się

narodzić."

"To proroctwo Matki Shipton", powiedziałam, poznając słowa.

"Ursula  Shipton  urodziła  Ursulę  Soothtell.  Jej  ciotka,  Alice  Soothtell,

była moją przodkinią" powiedziała Tamsin. "Była tkaczem, jak ty."

"Jesteś spokrewniona z Ursulą Shipton" zawołała Sara.

"Jestem", odpowiedziała Tamsin. "Kobiety w mojej rodzinie zachowały

przy życiu wiedzę o tkaczach, choć mieliśmy tylko jednego tkacza w rodzinie,

urodzonego  ponad  pięćset  lat  temu.  Ale  Ursula  prorokowała,  że  moc  nie

została  utracona  na  zawsze.  Przewidziała  lata  ciemności,  gdy  czarownice

zapomną  o  tkaczach  i  wszystkim  co  reprezentują:  nadziei,  odrodzeniu,

zmianach. Ursula widziała również i tą noc."

"Jak  to?"  Pomyślałam,  o  kilku  przepowiedniach  Matki  Shipton,  które

znałam. Żadna z nich nie wydawała się dotyczyć dzisiejszej nocy.

"I te, które żyją nie będą się bać

Ogona smoka przez wiele lat,

Ale czas wymazuje pamięć.

Myślisz, że to dziwne. Ale tak będzie"  recytowała Tamsin.

Skinęła głową, a inne czarownice dołączyły, mówiąc jednym głosem.

I zanim rasa odbuduje się na nowo,

Srebrny wąż się pojawi

I wypluje nieznanych ludzi

Zmieszanych z ziemią, z której teraz rosną

Zimni od jej gorąca, i ci ludzie mogą

Oświeć umysły przyszłego człowieka.

"Smok i wąż?" zadrżałam.

"Przepowiadają  nadejście  nowego  złotego  wieku  dla  stworzeń,"

powiedziała  Linda.  "Tak  długo  trzeba  było  czekać,  ale  wszyscy  jesteśmy

zadowoleni, że teraz żyjemy, i możemy to zobaczyć."

404

To  zbyt  dużo  odpowiedzialności.  Najpierw  bliźnięta,  następnie  nowa

gałąź  Matthew,  a  teraz  przyszłość  gatunku?  Moja  ręka  obejmowała

wypukłość, gdzie rosły nasze dzieci. Czułam się wepchnięta w zbyt wiele ról,

część  mnie,  która  była  czarownicą  walczyła  z  częściami  mnie,  które  były

naukowcem, żoną, i teraz również matką.

Spojrzałam  na  ściany.  W  1591  roku  każda  część  mnie  pasowała  do

siebie. W 1591 byłam sobą.

"Nie  martw  się,"  łagodnie  powiedziała  Sybil.  "Będziesz  ponownie

całością. Twój wampir ci pomoże."

"Wszyscy pomożemy" powiedziała Cassandra.

Tłumaczenie: Fiolka2708

405

DWADZIEŚCI

C A SI

S ED

E EM

"Zatrzymaj się tutaj," zarządził Gallowglass. Leonard nacisnął hamulce

Mercedesa,  które  natychmiast  zareagowały  i  stanęliśmy  naprzeciwko

portierni The Old Lodge. Ponieważ nikt nie był gotowy czekać w Londynie na

informacje  o  trzeciej  stronie  z  wyjątkiem  Hamisha,  który  był  zajęty

ratowaniem  euro,  przybyła  cała  moja  świta  wraz  z  Fernando  w  jednym  z

Range Roverów Matthew z jego niewyczerpanych zasobów.

"Nie.  Nie  tutaj.  Jedź  do  domu"  Powiedziałam  Leonardowi.  Portiernia

przypominała  mi zbyt mocno  Matthew.  Gdy  minęliśmy znajome  zarysy  The

Old  Lodge  z  mgły  wyłonił  się  Oxfordshire.  Dziwnie  było,  zobaczyć  go

ponownie bez okolicznych pól wypełnionych owcami i stosami siana, z tylko

jednym kominem dymiącym cienką smugą. Oparłam czoło na zimnym oknie

samochodu i pozwoliłam, by czarno-białe belki i szyby w kształcie diamentów

przypomniały mi inne, lepsze czasy.

Usiadłam w skórzanym głębokim fotelu i sięgnęłam po mój telefon. Nie

było  nowych  wiadomości  od  Matthew.  Pocieszyłam  się  po  raz  kolejny

patrząc na dwa zdjęcia, które otrzymałam wcześniej: Marcus i Jack oraz Jack

siedzący  ze  szkicownikiem  podpartym  na  kolanie,  całkowicie  pochłonięty

tym, co robił. To ostatnie zdjęcie przyszło zaraz po moim, które wysłałam do

Matthew  z  freskami  z  Greyfriars.  Dzięki  magii  fotografii,  mogłam  uchwycić

ducha Królowej Izabeli, jak również, wyraz wyniosłej pogardy na jej twarzy.

Padło  na  mnie  spojrzenie  Sary.  Nalegali  wraz  z  Gallowglassem  byśmy

odpoczęli  tutaj  przez  kilka  godzin  przed  podróżą  do  Chipping  Weston.

Protestowałam.  Tkanie  zaklęcia  zawsze  zostawiało  u  mnie  uczucie  pustki  i

zapewniałam,  że  moja  bladość  i  brak  apetytu  były  całkowicie  tym

spowodowane. Sara i Gallowglass zignorowali mnie.

"Tu, madame?" Leonard zwolnił przed ściętym żywopłotem, który stał

pomiędzy żwirowym podjazdem, a fosą. W 1590 roku po prostu jeździliśmy

konno na wprost do domu przez główny dziedziniec, teraz żaden samochód

nie  mógłby  tego  uczynić  na  wąskim  kamiennym  moście.  Zamiast  tego

podróżowaliśmy  małym  dziedzińcem  na  tyłach  domu,  który  był  używany  w

406

przypadku  dostaw handlarzy,  kiedy  mieszkałam tutaj  w  1590  roku.  Był tam

zaparkowany  mały  Fiat  wraz  z  poobijaną  ciężarówką,  wyraźnie  były

wykorzystywane do prac domowych na całym terenie. Czekała na nas Amira

Chavan, przyjaciółka i najemca Matthew.

"Dobrze  widzieć  cię  ponownie,  Diana"  Powiedziała  Amira,  jej

spojrzenie znajomo mrowiło. "Gdzie jest Matthew?"

"W  podróży  służbowej",  powiedziałam  krótko,  wychodząc  z

samochodu. Amira westchnęła i ruszyła do przodu.

"Jesteś  w  ciąży",  powiedziała  tonem,  którego  należałoby  użyć,

ogłaszając odkrycie życia na Marsie.

"Siódmy  miesiąc"  powiedziałam,  wyginając  plecy.  "Mogłabym

skorzystać  z  twoich  zajęć  jogi."  Amira  prowadziła  niezwykłe  zajęcia  tutaj  w

Old Lodge - zajęcia dla mieszanej klienteli, demonów, czarownic i wampirów.

"Nie przywiązuj się." Gallowglass delikatnie chwycił mój łokieć. "Chodź

do  środka,  cioteczko,  i  zdejmij  zaklęcie.  Możesz  położyć  nogi  na  stole,

podczas gdy Fernando przygotuje nam wszystkim coś do jedzenia."

"Nie dotknę patelni – nie kiedy Amira jest tutaj." Fernando pocałował

Amirę  w  policzek.  "Jakieś  wydarzenia,  którymi  powinienem  się  martwić,

shona?"

"Nie  widziałam,  ani  nie  wyczułam  niczego."  Amira  uśmiechnęła  się  z

sympatią  do  Fernando.  "Minęło  tak  dużo  czasu  odkąd  się  ostatnio

widzieliśmy."

"Zrób  jakieś  grzanki  z  jajkami  dla  Diany  i  wybaczę  ci",  powiedział

Fernando  z  szerokim  pytającym  uśmiechem.  "Sam  zapach  przeniesie  mnie

do nieba."

Po  rundzie  powitań,  znalazłam  się  w  małym  pokoiku,  gdzie  jadaliśmy

nasze  rodzinne  posiłki  w  1590  roku.  Na  ścianie  nie  było  mapy,  ale  ogień

wesoło  płonął,  rozwiewając  wilgoć.  Amira  postawiła  przed  nami  talerze  z

jajecznicą i tostami, wraz z miskami ryżu i soczewicy.

Wszystko  pachniało  chilli,  nasionami  gorczycy,  limonką  i  kolendrą.

Fernando unosił się nad potrawami, wdychając aromatyczną parę.

"Twój  kanda  poha50  przypomina  mi  trochę  stragan,  który

odwiedziliśmy  podczas  naszej  podróży  do  Gharapuri,  kiedy  oglądaliśmy

50 Indyjska potrawa składająca się min. z ryżu z dodatkami i przyprawami

407

jaskinie,  tam  gdzie  mieli  herbatę  z  mlekiem  kokosowym."  Odetchnął

głęboko.

"Powinien"  powiedziała  Amira,  trzymając  łyżkę  w  soczewicy.

"Przygotowałam  go  według  receptury  mojej  babci.  Zmieliłam  ryż  w

tradycyjny  sposób,  w  żelaznym  moździerzu  za  pomocą  tłuczka,  więc  jest

bardzo dobry dla ciąży Diany".

Pomimo  moich  zapewnień,  że  nie  jestem  głodna,  było  coś  wręcz

alchemicznego  we  wpływie  kminku  i  limonki  na  mój  apetyt.  Wkrótce

patrzyłam na pusty talerz.

"Świetnie" Powiedział Gallowglass z satysfakcją. "Dlaczego nie położysz

się  i  przymkniesz  oczu.  Jeśli  nie  czujesz  się  tu  komfortowo,  zawsze  możesz

odpocząć na łóżku, w starym biurze Pierre'a, lub własnym łóżku, jeśli by się

nad tym zastanowić."

Leżanka  była  dębowa,  ciężko  rzeźbiona  i  zaprojektowana,  aby

zniechęcić próżniaków. Była w salonie podczas mojego poprzedniego życia w

tym  domu  i  po  prostu  przewędrowała  kilka  pokojów  dalej,  by  stanąć  pod

oknem.  Stos  papierów  na  jej  końcu  sugerował,  że  jest  to  miejsce,  gdzie

Amira siada o poranku i nadrabia zaległości w wiadomościach.

Zaczynałam rozumieć, jak Matthew traktował swoje domy. Mieszkał w

nich,  opuszczał  je,  by  powrócić  dekady  lub  wieki  później  bez  dotykania

zawartości  poza  lekkim  przestawianiem  mebli.  To  oznaczało,  że  posiadał

szereg  muzeów  raczej,  niż  domów.  Zastanawiałam  się  co  czeka  mnie  na

górze – w wielkiej sali, gdzie spotkałam George Chapmana i Wdowę Beaton,

w formalnym salonie, gdzie Walter Raleigh dyskutował o naszym położeniu

pod  czujnym  okiem  Henryka  VIII  i  Elżbiety  I,  i  sypialni,  gdzie  Matthew  i  ja

pierwszy raz postawiliśmy stopę w XVI wieku.

"Leżanka  wystarczy",  powiedziałam  pośpiesznie.  Jeśli  Gallowglass

oddałby  swoją  skórzaną  kurtkę,  a  Fernando  swój  długi  wełniany  płaszcz,

rzeźbione  róże  na  oparciu  nie  wbijałyby  się  we  mnie  mocno.  Aby  moje

pragnienie stało się realne, przy kominku powstał prowizoryczny materac ze

stosu warstw.

Otoczona  zapachem  gorzkiej  pomarańczy,  morskiego,  liliowego,

tytoniu i narcyza, poczułam jak moje oczy stają się ciężkie i podryfowałam w

sen.

408

***

"Nikt nie widział nawet jego cienia" Powiedziała Amira, a jej niski głos

obudził mnie z drzemki.

"Mimo  to,  nie  powinnaś  uczyć,  tak  długo,  jak  Benjamin  stanowi

zagrożenie  dla  twojego  własnego  bezpieczeństwa."  Fernando  brzmiał

nietypowo stanowczo. "Co gdyby się tutaj pojawił?"

"Benjamin  znalazłby  się  w  obliczu  dwóch  tuzinów  wściekłych

demonów,  wampirów  i  czarownic,  ot  co"  odparła  Amira.  "Matthew

powiedział  mi  żebym  zrezygnowała,  Fernando,  ale  to  co  robię  wydaje  się

bardziej istotne niż kiedykolwiek wcześniej."

"To prawda". Zdjęłam nogi z leżanki i usiadłam, pocierając sennie oczy.

Spojrzałam  na  zegar  i  stwierdziłam,  że  minęło  czterdzieści  pięć  minut.  Nie

było możliwości ocenić upływu czasu po zmieniającym się świetle, ponieważ

byliśmy wciąż uwięzieni we mgle.

"Wyglądasz  mniej  blado."  Sara  krzyknęła  do  Marthe,  by  przyniosła

herbatę.  Była  miętowa  z  dziką  różą,  bez  kofeiny,  która  by  mnie  bardziej

ożywiła, ale była cudownie gorąca. Zapomniałam już, jak XVI-wieczne domy

mogą być zimne.

Gallowglass  przygotował  mi  miejsce  blisko  ognia.  Zasmucało  mnie,

kiedy pomyślałam, że wszystkie jego zabiegi skierowane są na mnie. Był tak

godny  bycia  kochanym;  nie  chciałam  by  był  sam.  Coś  w  moim  wyrazie

twarzy, zdradziło o czym myślałam.

"Niech  ci  nie  będzie  przykro,  cioteczko.  Wiatry  nie  zawsze  wieją,  gdy

statek tego chce" mruknął, sadzając mnie w fotelu.

"Wiatry robią to, co mówię żeby robiły."

"Ja  steruję  własnym  statkiem.  Jeśli  nie  przestaniesz  się  użalać  nade

mną,  powiem  Matthew,  o  co  się  unosisz  i  będziesz  miała  do  czynienia  z

dwoma totalnie wkurzonymi wampirami zamiast jednego."

Rozsądnym było zmienić temat. "Matthew założy swoją własną gałąź,

Amira" Powiedziałam zwracając się do naszego gospodarza. "Będzie mieć w

niej  wszystkie  rodzaje  stworzeń.  Kto  wie,  może  moglibyśmy  dopuścić  ludzi.

Musimy  mieć  wszystkich  z  jogi,  których  możemy  przekonać,  jeśli  mu  się  to

uda."  Zatrzymałam  się  w  chwili,  gdy  moja  prawa  dłoń  zaczęła  mrowić  i

409

pulsować  kolorem.  Przyglądałam  się  jej  przez  chwilę  w  milczeniu,  a  potem

przyszła mi do głowy myśl. Chciałam, żeby sztywne skórzane oprawy, które

kupiła  Phoebe  do  ochrony  stron  z  Księgi  Życia,  były  tu  na  stole,  a  nie  po

drugiej stronie pokoju. Pomimo drzemki, byłam jeszcze wyczerpana.

Teczka pojawiła się na stole.

"Abrakadabra" mruknął Fernando.

"Ponieważ jesteśmy tu, a wy mieszkacie w domu Matthew, wydaje się

konieczne  wyjaśnienie  Amirze  dlaczego  tutaj  przybyliśmy"  powiedziałam.

"Prawdopodobnie słyszałaś historie o pierwszym grimoire czarownic?"

Amira  skinęła  głową.  Podałam  jej  dwie  strony,  które  mieliśmy  już

skompletowane.

"Te  pochodzą  z  tej  księgi  –  księgi,  którą  wampiry  nazywają  Księgą

Życia.  Myślimy,  że  kolejna  strona  jest  w  posiadaniu  niejakiego  TJ  Westona,

mieszkającego w Chipping Weston. Teraz kiedy wszyscy jesteśmy nakarmieni

i  napojeni,  Phoebe  i  ja  sprawdzimy,  czy  on  lub  ona  będzie  chętny  do  jej

sprzedania."

Ysabeau i Phoebe pojawiły się jak na zawołanie. Phoebe była blada jak

ściana. Ysabeau spojrzała lekko znudzona.

"Co się stało, Phoebe?" zapytałam.

"Tam jest Holbein. W łazience." Zacisnęła dłonie na swoich policzkach.

"Mały  olejny  obraz  z  córką  Tomasza  Morusa,  Margaret.  Nie  powinien  być

zawieszony nad toaletą!"

Zaczynałam  rozumieć,  dlaczego  Matthew  uważał  za  męczące  moje

stałe zastrzeżenia do sposobu traktowania książek z jego rodzinnej biblioteki.

"Przestań  być  tak  pruderyjna"  Powiedziała  Ysabeau  lekko

rozdrażniona.  "Margaret  nie  była  kobietą,  której  przeszkadzało  trochę

nagiego ciała."

"Myślisz  –  To  znaczy-"  jąkała  się  Phoebe.  "Nie  martwi  mnie

przyzwoitość  sytuacji,  tylko  fakt,  że  Margaret  może  wpaść  do  toalety  w

każdej chwili!"

"Rozumiem,  Phoebe."  Starałam  się  brzmieć  sympatycznie.  "Czy  to

pomoże, jeśli będziesz wiedziała, że inne, o wiele większe i bardziej znaczące

dzieła Holbeina są w salonie?"

410

"I na górze. Cała święta rodzina jest na strychu." Ysabeau wskazała ku

niebu. "Tomasz Morus był aroganckim młodym człowiekiem, i nie stał się z

wiekiem  bardziej  pokorny.  Matthew  nie  wydawał  się  tym  przejmować,  ale

Thomas  i Philippe  kilka  razy  o  mało  się nie pobili. Jeśli  jego  córka utonie w

toalecie, dobrze mu się przysłuży."

Amira zaczęła chichotać. Po chwili szoku, dołączył Fernando. Wkrótce

wszyscy się śmialiśmy, nawet Phoebe.

"Co to za hałas? Co się dzieje?" Marthe stojąc w drzwiach podejrzliwie

na nas spojrzała.

"Phoebe  dostosowuje  się  do  bycia  Clermontem"  powiedziałam,

wycierając oczy.

"Powodzenia"  powiedziała  Marthe.  Co  sprawiło,  że  śmialiśmy  się

jeszcze bardziej.

To  było  mile  widziane  przypomnienie,  że  choć  byliśmy  inni,  wciąż

byliśmy  rodziną  –  nie  dziwniejszą  lub  bardziej  osobliwą,  niż  tysiące  przed

nami.

"Strony,  które  przyniosłaś,  są  też  ze  zbiorów  Matthew?"  zapytała

Amira, przywracając konwersację w miejsce, w którym ją porzuciliśmy.

"Nie.  Jedną  z  nich  otrzymałam  do  moich  rodziców,  a  druga  była  w

posiadaniu Andrew Hubbarda, wnuka Matthew."

"Hmm.  Tyle  strachu."  Oczy  Amiry  straciły  ostrość.  Była  czarownicą  z

intuicją i znaczną mocą empatii.

"Amira?" Spojrzałem na nią bliżej.

"Krew  i  strach."  Zadrżała,  nie  wydawała  się  mnie  słuchać.  "To  jest  w

pergaminie, nie tylko w słowach."

"Powinnam ją zatrzymać?" zapytałam Sarę.

W  większości  sytuacji,  najlepiej  pozwolić,  aby  wizje  czarownicy  szły

własnym torem, ale Amira zbyt szybko zsunęła się w swojej wizji do innego

czasu i miejsca. Czarownica mogła wędrować w gąszczu obrazów i uczuć tak

dalece, że mogła nie znaleźć drogi powrotnej.

"Absolutnie nie", powiedziała Sara. "Jesteśmy we dwie, aby jej pomóc,

jeśli się zagubi."

"Młoda kobieta-matka. Zginęła na oczach dzieci" mruknęła Amira. Mój

żołądek  się  skręcił.  "Ich  ojciec  już  nie  żył.  Gdy  wiedźmy  przyniosły  ciało  jej

411

męża,  rzuciły  je  do  jej  stóp  i  przyjrzały  się  co  mu  zrobili.  To  ona  była

pierwszą,  która  przeklęła  księgę.  Tak  dużo  wiedzy  straconej  na  zawsze."

Amira  dryfowała  z  zamkniętymi  oczami.  Kiedy  się  znowu  otworzyły,

błyszczały łzami. "Ten pergamin powstał ze skóry wyciętej z jej żeber."

Wiedziałam,  że  Księga  Życia  była  zrobiona  z  martwych  stworzeń,  ale

nigdy  nie  myślałam,  że  chciałabym  wiedzieć  o  nich  coś  więcej,  niż  ich  DNA

jest  w  stanie  ujawnić.  Rzuciłam  się  do  drzwi,  z  falującym  żołądkiem.  Corra

machała  skrzydłami  w  niepokoju,  odwracając  się  w  ten  sposób,  by

ustabilizować  swoją  pozycję,  ale  miała  niewiele  miejsca  na  manewrowanie

dzięki rosnącym bliźniakom.

"Ciii.  To nie  będzie twój  los.  Obiecuję  ci"  Powiedziała  Ysabeau,  łapiąc

mnie  w  ramiona.  Były  chłodne  i  solidne,  a  jej  siła  widoczna  pomimo  jej

wdzięcznej budowy.

"Czy dobrze robię próbując naprawić tę zniszczoną księgę?" zapytałam

kiedy mój żołądek się uspokoił. "Robiąc to bez Matthew?"

"Dobrze  czy  źle,  to  musi  być  zrobione".  Ysabeau  wygładziła  z

powrotem  moje  włosy,  które  spadały  do  przodu,  zasłaniając  twarz.

"Zadzwoń do niego, Diana. On by nie chciał żebyś cierpiała w ten sposób."

"Nie" Potrzasnęłam głową. "Matthew ma swoje zadanie do wykonania.

Ja mam swoje."

"Skończmy to zatem" powiedziała Ysabeau.

***

Chipping  Weston  to  malownicze  angielskie  miasteczko,  w  którym

pisarze  lubili  umiejscawiać  tajemnicze  morderstwa.  Wyglądało  jak  z

pocztówki  lub  z  planu  filmowego,  ale  było  domem  dla  kilkuset  osób,  które

mieszkały  w  domach  krytych  strzechą,  wybudowanych  na  kilku  wąskich

uliczkach. Wioska wciąż szczyciła się dybami, jakby jego obywatele byli winni

jakiegoś wykroczenia, i były tam dwa puby, więc nawet jeśli miałeś zatargi z

połową swoich sąsiadów, wciąż było miejsce, by po pracy wypić wieczorem

piwo. Nie mieliśmy trudności ze znalezieniem Manor House.

"Bramy są otwarte". Gallowglass strzelił kostkami.

412

"Jaki  jest  twój  plan  Gallowglass?  Bieg  na  drzwi  i  walenie  gołymi

rękami?" Wysiadłam z samochodu Leonarda. "Chodź, Phoebe. zadzwonimy."

Gallowglass  był  za  nami,  gdy  szłyśmy  prosto  przez  otwarte  bramy  i

mijałyśmy  okrągły  skalniak  z  roślinami,  który  jak  podejrzewałam  był

wcześniej  fontanną  zanim  został  wypełniony  ziemią.  Po  środku  stały  dwa

przycięte drzewa przypominające jamniki.

"Jakie to niezwykłe" mruknęła Phoebe, patrząc na zielone rzeźby.

Drzwi do rezydencji były pomiędzy niskimi oknami. Nie było dzwonka,

w  zamian  była  kołatka  z  żelaza  umieszczona  na  elżbietańskich  drzwiach  -

również w kształcie nieszczęsnego jamnika. Zanim Phoebe dała mi wykład o

starym domu, podniosłam psa i zastukałam ostro.

Cisza.

Zapukałam ponownie, z nieco większą siłą.

"Stoimy  na  widoku"  warknął  Gallowglass.  "To  najżałośniejsza

namiastka  ściany,  jaką  kiedykolwiek  widziałem.  Nawet  dziecko  może  przez

nią przejść."

"Nie  każdy  może  mieć  fosę"  powiedziałam.  "Myślę,  że  Benjamin  na

pewno nie słyszał o Chipping Weston, nie przyszłoby mu do głowy szukać nas

tutaj."

Gallowglass  nie  był  przekonany  i  nadal  niespokojnie  rozglądał  się  jak

sowa.

Miałam  kolejny  raz  zastukać,  gdy  drzwi  się  otworzyły.  Mężczyzna  w

nich  stojący,  miał  na  sobie  gogle  i  trzymał  pod  pachą  spadochron.  Wokół

jego nóg kręciły się psy, wijąc się i szczekając.

"Gdzie  się  podziewałaś?"  Obcy  zamknął  mnie  w  uścisku,  kiedy  ja

starałam  się  ustalić  o  co  chodziło  w  jego  dziwnym  pytaniu.  Psy  skakały  i

figlowały  podekscytowane  kiedy  ich  pan  zasygnalizował  aprobatę.  Puścił

mnie i uniósł gogle, jego spojrzenie odczułam jak całus powitania.

"Jesteś demonem," Niepotrzebnie powiedziałam.

"A ty jesteś czarownicą" Jednym zielonym, a drugim niebieskim okiem

studiował  Gallowglassa.  "A  on  jest  wampirem.  Nie  tym  samym,  który  był  z

tobą wcześniej, ale wciąż na tyle dużym, aby wymienić żarówkę".

"Nie wymieniam żarówek" powiedział Gallowglass.

413

"Czekaj.  Znam  cię"  powiedziałam,  przesiewając  twarze  w  mojej

pamięci.  Był  to  jeden  z  demonów,  które  widziałam  w  zeszłym  roku  w

bibliotece Bodlejańskiej, kiedy pierwszy raz natrafiłam na Ashmole 782. Lubił

kawę latte i czytniki mikrofilmów. Zawsze nosił słuchawki, nawet gdy nie były

do niczego podłączone. "Timothy?"

"Dokładnie." Timothy skierował wzrok na mnie i uniósł palce i kciuki co

wyglądało  jakby  miał  w  ręku  broń.  Wciąż  miał,  jak  zauważyłam,

niedopasowane  buty  kowbojskie,  ale  tym  razem  jeden  był  zielony,  a  drugi

niebieski  -  aby  dopasować  kolory  do  oczu,  domniemywałam.  Cmoknął.

"Mówiłem ci, kochanie: Ty jesteś tą."

"Czy ty jesteś TJ Westonem?" zapytała Phoebe, próbując przekrzyczeć

zgiełk, wijących się psów.

Timothy włożył palce w uszy i powiedział bezgłośnie, "Nie słyszę cię."

"Oy!" Krzyknął Gallowglass. "Zamknijcie gęby, małe szczekacze."

Szczekanie  natychmiast  ucichło.  Psy  siedziały  z  wywieszonymi

językami, i patrzyły na Gallowglassa z uwielbieniem. Timothy usunął palec z

jednego ucha.

"Ładnie",  powiedział  demon  z  uznaniem.  Psy  natychmiast  zaczęły

szczekać ponownie.

Gallowglass  zgarnął  nas  wszystkich  do  wewnątrz,  mrucząc  ponuro  o

wystawieniu się na linię wzroku i pozycje obronne i możliwym uszkodzeniu

słuchu  Jabłuszka  i  Fasolki.  Cisza  została  osiągnięta,  jak  tylko  przysiadł  na

podłodze przed kominkiem i pozwolił psom na kłębienie się po sobie, lizanie i

rycie, jak gdyby po długiej nieobecności wrócił do nich ich alfa.

"Ja  się  wabią?"  Zapytała  Phoebe,  próbując  policzyć  ogony  w  wijącym

się kopcu.

"Jaś  i  Małgosia,  oczywiście."  Timothy  spojrzał  na  Phoebe  jakby  była

jakaś dziwna.

"A pozostałe cztery?" zapytała Phoebe.

"Oscar.  Molly.  Rusty.  I  Kałuża."  Timothy  wskazał  na  każdego  psa  po

kolei.

"Lubi bawić się na zewnątrz w deszczu?"

"Nie,"  odpowiedział  Timothy.  "Lubi  siusiać  na  podłogę.  Nazywała  się

Penelope, ale każdy w mieście nazywa ją teraz Kałuża."

414

Wdzięczne  przejście  z  tego  tematu  do  Księgi  Życia  było  niemożliwe,

więc się poderwałam. "Kupiłeś stronę z manuskryptu z iluminacją drzewa?"

"Tak." Timothy zamrugał.

"Czy byłbyś skłonny sprzedać mi ją?" Nie było sensu owijać w bawełnę.

"Nie."

"Jesteśmy  gotowi  za  to  sowicie  zapłacić."  Phoebe  może  nie  lubiła

obojętności  Clermontów  na  wybór  miejsca  do  powieszenia  obrazów,  ale

zaczynała dostrzegać korzyści z ich siły nabywczej.

"Nie jest na sprzedaż." Timothy potarmosił uszy jednego z psów, który

potem wrócił do Gallowglassa i zaczął gryźć jego buta.

"Czy  mogę  ją  zobaczyć?"  Być  może  Timothy  pozwoli  mi  ją  pożyczyć,

pomyślałam.

"Oczywiście." Timothy rozpiął się ze spadochronu, który miał teraz na

sobie założony jak pelerynę, i wyszedł z pokoju. Rzuciliśmy się do przodu, aby

za nim nadążyć.

Poprowadził nas przez kilka pokoi, które były przeznaczone do różnych

celów,  niekoniecznie  tych,  do  których  były  używane  teraz.  W  jadalni  stał

zestaw poobijanych perkusji z wymalowanym napisem  Derek i niebezpieczni

na bębnie basowym, a następny pokój wyglądał jak elektroniczny cmentarz z

wyjątkiem perkalowej sofy i malowanej tapety.

"Jest tam. Gdzieś." powiedział Timothy, wskazując na sąsiedni pokój.

"Święta Mario Matko Boża" Powiedział zdumiony Gallowglass.

‘Tam’  było  starą  biblioteką.   ‘Gdzieś’  obejmowało  wiele  kryjówek,  w

tym nieotwarte skrzynie pocztowe, kartony pełne nut pozwalające wrócić do

1920  roku,  i  stosy,  stosy  starych  gazet.  Była  tam  też  duża  kolekcja  tarcz

zegarów wszystkich rozmiarów, opisów, i roczników.

I były manuskrypty. Tysiące manuskryptów.

"Myślę,  że  jest  w  niebieskim  folderze,"  powiedział  Timothy,  drapiąc

swój  podbródek.  Najwyraźniej  zaczął  golenie  w  pewnym  momencie  dnia

wcześniej, tylko nie do końca skończył zadanie, pozostawiając dwie posiwiałe

łaty.

"Od  jak  dawna  kupujesz  stare  książki?"  zapytałam,  podnosząc

pierwszą, która wpadła mi w ręce. Był to XVIII-wieczny niemiecki elementarz,

bez szczególnej wartości z wyjątkiem edukacyjnej.

415

"Od kiedy miałem trzynaście lat. Wtedy zmarła moja babcia i zostawiła

mi  to  miejsce.  Moja  mama  odeszła,  kiedy  miałem  pięć,  a  mój  tata,  Derek

zmarł  od  przypadkowego  przedawkowania,  kiedy  skończyłem  dziewięć  lat,

więc po tym byłem tylko ja i babcia." Timothy czule rozejrzał się po pokoju.

"Odnawiałem to od tamtego czasu. Chcesz zobaczyć odpryski farby na galerii

na górze?"

"Może później," powiedziałam.

"Ok." Jego twarz posmutniała.

"Dlaczego  zainteresowały  cię  rękopisy?"  Kiedy  próbuje  się  uzyskać

odpowiedź  od  demonów  i  studentów,  naprawdę  najlepiej  zadać

bezpośrednie pytanie.

"Są jak dom - przypominają mi coś, czego nie powinienem zapomnieć"

powiedział Timothy, jakby to wszystko wyjaśniało.

"Przy  odrobinie  szczęścia  jeden  z  nich  przypomni  mu,  gdzie  umieścił

stronę  z  księgi"  marudził  Gallowglass  pod  nosem.  "Jeśli  nie,  zajmie  nam

tygodnie przejrzenie tych wszystkich śmieci."

Nie  mieliśmy  tygodni.  Chciałam  wydobyć  Ashmole  782  z  biblioteki  i

złączyć  go  z  powrotem,  żeby  Matthew  mógł  wrócić  do  domu.  Bez  Księgi

Życia,  byliśmy  narażeni  na  Kongregację,  Benjamina,  i  prywatne  ambicje

Knoxa.  Kiedy  będzie  bezpieczna  w  naszym  posiadaniu,  będą  mieli  do

czynienia  z  nami  na  naszych  warunkach  –  z  gałęzią  rodziny  lub  bez.

Podciągnęłam rękawy.

"Czy  nie  będziesz  miał  nic  przeciwko  Timothy,  jeśli  użyję  magii  w

bibliotece?" Wydawało się uprzejme, by zapytać.

"Będzie hałas?" Zapytał Timothy. "Psy nie lubią hałasu."

"Nie",  powiedziałam,  biorąc  pod  uwagę  moje  możliwości.  "Myślę,  że

będzie całkowita cisza."

"Och,  dobrze,  w  porządku  zatem"  powiedział  z  ulgą.  Włożył  gogle  z

powrotem dla dodatkowego bezpieczeństwa.

"Więcej magii, cioteczko?" Brwi Gallowglassa się uniosły. "Używałaś jej

ostatnio bardzo dużo."

"Poczekaj  do  jutra",  mruknęłam.  Jeśli  będę  miała  wszystkie  trzy

brakujące strony, zamierzałam udać się do biblioteki.

Następnie nadszedł czas na zdjęcie rękawiczek.

416

Wzburzone papiery zaczęły się poruszać na podłodze.

"Już zaczęłaś?" Powiedział zaniepokojony Gallowglass.

"Nie", powiedziałam.

"To  co  jest  przyczyną  zamieszania?"  Gallowglass  podszedł  do

poruszającej się sterty.

Z pomiędzy skórzanego folio i pudełka długopisów machał ogon.

"Kałuża" powiedział Timothy.

Pierwszy ukazał się ogon, następnie pies, ciągnąc niebieski folder.

"Dobry  piesek",  zanucił  Gallowglass.  Przykucnął  i  wyciągnął  rękę.

"Przynieś  mi."  Kałuża  stała  z  brakującą  stroną  z  Ashmole  782  w  zębach,

wyglądając  na  bardzo  zadowoloną  z  siebie.  Jednak  nie  podchodziła  do

Gallowglassa.

"Ona chce, żebyś ją gonić," poradził Timothy.

Gallowglass się skrzywił. "Nie będę gonić tego psa."

W  końcu  wszyscy  ją  gonili.  Kałuża  była  najszybszym,  najmądrzejszym

jamnikiem,  który  kiedykolwiek  żył,  rzucając  się  pod  meble  i  robiąc  uniki  w

lewo i w prawo tuż przed nami.

Gallowglass  był  szybki,  ale  nie  był  mały.  Kałuża  przedzierała  się  przez

jego  ręce  ponownie  i  ponownie,  z  oczywistą  radością.  Wreszcie  Kałuża  się

zmęczyła i musiała podyszeć, co oznaczało, że upuściła, teraz lekko wilgotny

niebieski folder. Gallowglass wykorzystał okazję i go zabrał.

"Dobra  dziewczynka!"  Timothy  podniósł  wijącego  się  psa.  "Wygrasz

Wielki  Wyścig  Jamników  tego  lata.  Nie  ma  wątpliwości."  Kawałek  papieru

przyczepił się do jednej z łap Kałuży.

"Hej. To mój rachunek za podatek od nieruchomości."

Gallowglass wręczył mi folder.

"Phoebe powinna  czynić honory,"  powiedziałam. "Gdyby nie  ona,  nie

byłoby nas tutaj." Podałam jej folder.

Phoebe  otworzyła  teczkę.  Obraz  wewnątrz  był  tak  żywy,  jakby

namalowano  go  wczoraj,  i  jego  cudowne  kolory  i  szczegóły  pnia,  liści  tylko

potęgowały wrażenie żywotności strony. Była w niej moc. Bardzo wyraźna.

"Piękna." Phoebe uniosła oczy. "Czy to jest strona, której szukałaś?"

"Tak," powiedział Gallowglass. "To jest to, super."

417

Phoebe  umieściła  stronę  w  moich  rękach.  Jak  tylko  pergamin  ich

dotknął,  rozjaśniła  się  i  strzelała  małymi  kolorowymi  iskrami  po  pokoju.

Włókna mocy wystrzeliły z moich palców, łącząc się z pergaminem z niemal

słyszalnym trzaskiem energii elektrycznej.

"Na  tej  stronie  jest  dużo  energii.  Nie  cała  jest  dobra"  powiedział

Timothy, cofając się. "Musi wrócić do tej księgi, którą odkryłaś w bibliotece."

"Wiem,  że  nie  chcesz  sprzedać  strony"  powiedziałam,  "Czy  mogę  ją

pożyczyć zatem? Tylko na jeden dzień?" Mogłabym iść prosto do biblioteki,

wezwać  ponownie  Ashmole  782,  i  zwrócić  stronę  jutro  po  południu  -  pod

warunkiem,  że  Księga  Życia  pozwoli  mi  wyjąć  ją  ponownie,  kiedy  połączę

wszystkie.

"Nie." Timothy pokręcił głową.

"Nie  pozwalasz  mi  jej  kupić.  Nie  pozwalasz  mi  jej  pożyczyć"

powiedziałam rozdrażniona. "Czy masz jakiś sentyment do niej?"

"Oczywiście,  że  tak.  To  znaczy,  on  jest  moim  przodkiem,  nie?"

Wszystkie  oczy  w pokoju zwróciły  się na  ilustrację  drzewa w  moich  rękach.

Nawet  Kałuża  spojrzała  na  nią  z  nowym  zainteresowaniem,  wąchając

powietrze jej długim, delikatnym nosem.

"Skąd to wiesz?" Szepnęłam.

"Widzę  rzeczy  -  mikroprocesory,  krzyżówki,  ciebie,  faceta,  którego

skóra jest pergaminem. Wiedziałem kim jesteś, od momentu, kiedy weszłaś

do  Duke  Humfreya."  Timothy  spojrzał  smutno.  "Mówiłem  ci.  Ale  mnie  nie

słuchałaś i wyszłaś z wielkim wampirem. Jesteś tą".

"Tą?"  Moje  gardło  się  zacisnęło.  Wizje  demona  były  dziwne  i

surrealistyczne, ale mogły być szokująco dokładne.

"Tą, która dowie się, jak to wszystko się zaczęło - krew, śmierć, strach.

Tą,  która  może  powstrzymać  to,  raz  na  zawsze."  Timothy  westchnął.  "Nie

możesz  kupić  mojego  przodka,  i  nie  możesz  go  pożyczyć.  Ale  jeśli  dam  go

wam na przechowanie, możesz sprawić, że jego śmierć będzie coś znaczyć?"

"Nie mogę ci tego obiecać, Timothy." Nie było mowy, że przysięgnę coś

tak ogromnego i nieprecyzyjnego. "Nie wiemy co ujawni książka. I oczywiście

nie mogę zagwarantować, że to cokolwiek zmieni."

"Możesz  obiecać,  że  jego  nazwisko  nie  zostanie  zapomniane,  gdy

nauczysz się, co to jest?" zapytał Timothy. "Nazwiska są ważne, wiesz."

418

Spłynęło  na  mnie  wrażenie  niesamowitości.  Ysabeau  powiedziała  mi

coś,  krótko  po  tym  jak  ją  poznałam.  Widziałam  to  w  myślach  Edwarda

Kelleya.  ‘ Znajdziesz  w  niej  również  swoje  imię’   krzyknął,  gdy  cesarz  Rudolf

sprawił, że przekazał Księgę Życia. Dostałam gęsiej skórki.

"Nie zapomnę jego imienia" obiecałam.

"Czasami to wystarczy" powiedział Timothy.

Tłumaczenie: Fiolka2708

419

DWADZIEŚCI

C A OSI

S EM

E

Było  kilka  godzin  po  północy,  i  nadzieja  na  jakikolwiek  sen  zniknęła.

Mgła  podniosła  się  nieznacznie,  a  jasność  księżyca  przebijała  przez  szare

kosmyki,  które  nadal  trzymały  się  pni  drzew  i  ziemi  w  parku,  gdzie  spały

jelenie. Jeden lub dwaj członkowie stada byli wciąż na zewnątrz, poszukując

w  trawie  pozostałej  paszy.  Siarczysty  mróz  nadchodził;  mogłam  go  wyczuć.

Zostałam  dostosowana  do  rytmów  ziemi  i nieba  w  sposób,  jakim wcześniej

nie żyłam, kiedy dzień był organizowany według wysokości słońca na niebie,

zamiast  tarczy  zegara,  a  pory  roku  determinowały  wszystko,  począwszy  od

tego, co się jadło, a skończywszy na leczeniu.

Byłam  znowu  w  naszej  sypialni,  tej,  gdzie  Matthew  i  ja  spędziliśmy

naszą  pierwszą  noc  w  XVI  wieku.  Zmieniło  się  tylko  kilka  rzeczy:  energia

elektryczna,  która  zasilała  lampy,  wiktoriański  dzwonek,  który  wisiał  przy

kominku,  aby  zadzwonić  po  sługę,  by  rozpalił  ogień  lub  przyniósł  herbatę

(choć  dlaczego  jest  to  niezbędne  w  domu  wampirów,  nie  mogłam  pojąć),

szafa, która była wykuta w sąsiednim pokoju.

Nasz  powrót  do  Old  Lodge po  spotkaniu  z  Timothym  Westonem  był

niespodziewanie napięty.

Gallowglass  kategorycznie  odmówił zawiezienia  mnie do  Oksfordu po

tym jak odnalazłam ostatnią stronę z Księgi Życia, choć nie była jeszcze pora

kolacji, a Duke Humfrey był otwarty aż do siódmej godziny w trakcie trwania

semestru.  Gdy  Leonard  zaoferował,  że  mnie  zawiezie,  Gallowglass  zagroził

zabiciem  go,  w  niepokojąco  szczegółowym  i  obrazowym  opisie.  Fernando  i

Gallowglass  odeszli,  rzekomo  w  celu  dyskusji,  a  kiedy  Gallowglass  wrócił  z

szybko  gojącą  się  wargą,  nieco  posiniaczonym  okiem  i  wymamrotał

przeprosiny do Leonarda.

"Nie  jedziesz"  powiedział  Fernando,  kiedy  skierował  się  do  drzwi.

"Zabiorę  cię  jutro,  ale  nie  dzisiaj.  Gallowglass  ma  rację:  Wyglądasz  jak

śmierć".

"Przestańcie mnie rozpieszczać" powiedziałam przez zaciśnięte zęby, a

moje ręce nadal sypały iskry.

420

"Będę  cię  rozpieszczać,  dopóki  twój  mąż  nie  wróci"  powiedział

Fernando. "Jedyną osobą, na tej ziemi, która może sprawić, że zabiorę cię do

Oksfordu  jest  Matthew.  Proszę  zadzwoń  do  niego."  Wyciągnął  telefon  w

moim kierunku.

To  był  koniec  dyskusji.  Łaskawie  przyjęłam  ultimatum  Fernando,

chociaż  moja  głowa  pulsowała,  a  ja  używałam  więcej  magii  w  ubiegłym

tygodniu, niż w całym moim życiu.

"Tak  długo,  jak  ty  masz  te  trzy  strony,  nikt  inny  nie  dostanie  księgi"

powiedziała Amira, starając się mnie pocieszyć. Ale wydawało się to kiepskim

pocieszeniem, kiedy księga była tak blisko.

Nawet  widok  z  trzech  stron,  na  długim  stole  w  wielkiej  sali,  nie

poprawił  mi  nastroju.  Obawiałam  się  tego  momentu  od  kiedy  opuściliśmy

Madison, ale teraz, właśnie tutaj, czułam się dziwnie rozczarowana.

Phoebe  zadbała  troskliwie  o  strony,  upewniając  się,  że  nikt  ich  nie

dotyka.  Dowiedzieliśmy  się,  w  przykry  sposób,  że  mają  magnetyczne

podobieństwo.  Kiedy  przyjechaliśmy  do  domu  i  złożyliśmy  je  razem  w

ramach  przygotowań  do  podróży  do  biblioteki,  ze  stron  wydobywało  się

ciche  zawodzenie,  następujące  po  paplaninie,  którą  wszyscy  słyszeli,  nawet

Phoebe.

"Nie możesz po prostu iść do biblioteki z tymi trzema stronami i włożyć

ich  z  powrotem  do  zaczarowanej  księgi"  powiedziała  Sara.  "To  szaleństwo.

Wezwą czarownice do pokoju. Przybędą biegiem."

"I  kto  wie,  jak  Księga  Życia  odpowie?"  Ysabeau  szturchnęła  palcem

ilustrację drzewa. "Co, jeśli zacznie krzyczeć? Duchy mogą się ujawnić. Albo

Diana może spowodować deszcz ognia."

Po  swoich  doświadczeniach  w  Londynie,  Ysabeau  trochę  poczytała.

Była  teraz  przygotowana  do  przedyskutowania  wielu  różnych  tematów,  w

tym spektralnych objawień i liczb, jak również zjawisk okultystycznych, które

zostały zaobserwowane na Wyspach Brytyjskich w ciągu ostatnich dwóch lat.

"Będziesz musiała ją ukraść", powiedziała Sara.

"Jestem  mianowanym  profesorem  Yale,  Sara!  Nie  mogę!  Moje  życie

jako uczonej-"

"Jest  prawdopodobnie  zakończone",  powiedziała  Sara,  kończąc  moje

zdanie.

421

"Daj  spokój,  Sara"  zbeształ  ją  Fernando.  "To  trochę  ekstremalne,

nawet jak na ciebie. Z pewnością jest sposób, by Diana sprawdziła Ashmole

782 i zwróciła go w późniejszym terminie."

Próbowałam  wyjaśnić,  że  nie  mogę  wypożyczać  księgi  z  biblioteki

Bodlejańskiej,  ale  bezskutecznie.  Z  Ysabeau  i  Sarą  odpowiedzialnymi  za

logistykę,  Fernando  i  Gallowglassem  od  spraw  bezpieczeństwa,  zostałam

zdegradowana  do  pozycji,  w  której  mogę  tylko  doradzać,  i  ostrzegać.  Byli

bardziej despotyczni niż Matthew.

I  tak  oto  ja  o  czwartej  rano,  wyglądałam  przez  okno  i  czekałam  na

wschód słońca.

"Co  powinnam  zrobić?"  Mruczałam  z  czołem  dociśniętym  do  zimnej

szyby, w kształcie rombu.

Jak  tylko  zadałam  pytanie,  moja  skóra  zapłonęła  świadomością,

jakbym wsadziła palec do gniazdka elektrycznego.

Z lasu w towarzystwie białego jelenia kroczyła lśniąca postać ubrana na

biało.  Nieziemskie  zwierzę  szło  spokojnie  u  boku  kobiety,  nie  bało  się

łowczyni która trzymała łuk i kołczan ze strzałami w dłoni.  Bogini.

Zatrzymała się i spojrzała w moje okno. "Dlaczego jesteś taka smutna,

córko?"  szepnęła  srebrzystym  głosem.  "Straciłaś  to  czego  pragnęłaś

najbardziej?"

Nauczyłam się nie odpowiadać na jej pytania. Uśmiechnęła się na moją

niechęć.

"Odważ się i dołącz do mnie w tej pełni księżyca. Być może znajdziesz

to po raz kolejny." Bogini oparła palce na porożu jelenia i czekała.

Niepostrzeżenie prześlizgnęłam się na zewnątrz. Moje stopy chrzęściły

na alejkach ogrodowych wysypanych żwirem, a następnie skręciłam w lewo

w ciemność, gdzie mróz dotknął trawy. Wkrótce stałam przed boginią.

"Dlaczego tu jesteś?", Zapytałam.

"Aby  pomóc."  Oczy  bogini  były  srebrno  czarne  w  świetle  księżyca.

"Będziesz musiała dać coś, jeśli chcesz posiadać Księgę Życia - coś dla ciebie

cennego."

"Oddałam  już  wystarczająco."  Mój  głos  drżał.  "Moich  rodziców,  moje

pierwsze  dziecko,  potem  moją  ciotkę.  Nawet  moje  życie  nie  jest  już  moje.

Należy do ciebie."

422

"A  ja  nie  opuszczam  tych,  którzy  mi  służą."  Bogini  wyjęła  strzałę  ze

swojego kołczana. Była długa i srebrna, z pierzyskiem z sowich piór. Podała

mi ją. "Weź to."

"Nie" potrzasnęłam głową. "Nie, nie znając ceny."

"Nikt  mi  nie  odmawia."  Bogini  umieściła  wał  strzały  w  łuku  i

wymierzyła. Wtedy zauważyłam, że strzała nie miała grota. Jej ręka cofnęła

się, srebrny łańcuch napiął.

Nie  było  czasu  na  reakcję,  zanim  bogini  wypuściła  strzałę.  Leciała

prosto w kierunku mojej piersi. Poczułam piekący ból, szarpnięcie łańcucha

na szyi, uczucie mrowienia i ciepła od lewej łopatki do kręgosłupa. Złote linki,

które  trzymały  grot  Philippe  ześliznęły  się  z  mojego  ciała  i  wylądowały  u

moich  stóp.  Czułam,  że  materiał  pokrywający  moją  klatkę,  pokrywa  się

charakterystyczną wilgocią krwi, ale nie było tam nic poza małym otworem,

przez który przeszła strzała.

"Nie możesz uciec przed moją strzałą. Żadna istota nie może. Jest teraz

częścią  ciebie,  czekając,  aż  będziesz  jej  potrzebowała"  powiedziała.  "Nawet

ci, którzy urodzili się silni powinni nosić broń."

Przeglądałam  ziemię  wokół  moich  stóp,  szukając  klejnotu  Philippe.

Kiedy  się  wyprostowałam,  poczułam,  że  grot  wciska  się  w  moje  żebra.

Wpatrywałam się w boginię w zdumieniu.

"Moja strzała nigdy nie chybia celu" powiedziała Bogini. "Nie wahaj się.

I mierz dokladnie."

***

" Gdzie  zostały  przeniesione?"  To  nie  może  się  dziać.  Nie  teraz,  gdy

jesteśmy tak blisko znalezienia odpowiedzi.

"Biblioteka  Radcliffa."  Sean  brzmiał  przepraszająco,  ale  jego

cierpliwość była na wyczerpaniu.

"To nie jest koniec świata, Diana."

"Ale… to jest…" Zamarłam, wypełniony druk do wypożyczenia Ashmole

782 zwisał z moich rąk.

"Nie czytasz swoich wiadomości e-mail? Wysyłaliśmy powiadomienia o

przenosinach miesiąc wcześniej" powiedział Sean. "Chętnie przyjmę wniosek

423

i  umieszczę  w  systemie,  ponieważ  cię  nie  było  i  najwyraźniej  byłaś  poza

dostępem do internetu. Ale żadnego z rękopisów Ashmole tutaj nie ma, a ty

nie możesz ich zamówić do czytelni, chyba że masz wiarygodny intelektualny

powód, która jest związany z rękopisami i mapami, które nadal są tutaj."

Ze wszystkich scenariuszy jakie mieliśmy zaplanowane na rano - a były

liczne  i  zróżnicowane  -  decyzji  biblioteki  Bodlejańskiej,  o  przeniesieniu

rzadkich  ksiąg  i  rękopisów  z  Duke  Humfreya  do  biblioteki  Radcliffa  Science

nie  było  wśród  nich.  Zostawiliśmy  Sarę  i  Amirę  w  domu  Leonarda  na

wypadek,  gdybyśmy  potrzebowali  magicznego  wsparcia.  Gallowglass  i

Fernando  byli  na  zewnątrz,  spacerując  wokół  pomnika  Williama  syna  Marii

Herbert i będąc fotografowanymi przez panie. Ysabeau uzyskała pozwolenie

na  wejście  do  biblioteki  po  skuszeniu  głównego  menadżera  prezentem,

rywalizującym z rocznym budżetem Liechtensteinu. Była teraz na prywatnej

wycieczce  po  obiekcie.  Phoebe,  która  była  obecna  na  Christ  Church  i  była

jedynym  członkiem  mojego  oddziału  poszukiwawczego,  który  był  w

posiadaniu  karty  bibliotecznej,  towarzyszyła  mi  w  Duke  Humfreyu  i  teraz

czekała cierpliwie w miejscu wychodzącym na ogrody Exeter College.

"Jakie to irytujące." Nie miało znaczenia ile rzadkich ksiąg i rękopisów,

przenieśli,  byłam  absolutnie  pewna,  że  Ashmole  782  jest  tutaj  nadal.  Mój

ojciec nie związał Księgi Życia z jej numerem wywoławczym ostatecznie, ale z

biblioteką. W 1850 roku Biblioteka Radcliffe Science nie istniała.

Spojrzałam na zegarek. Dopiero 10.30. Rój dzieci ze szkolnej wycieczki

przemieszczał się z piskliwym echem odbijającym się od kamiennych murów.

Ile czasu zajęłoby mi wymyślenie pretekstu, który zadowoli Seana? Phoebe i

ja  potrzebowałyśmy  się  przegrupować.  Próbowałam  dotrzeć  do  miejsca  na

mojej  dolnej  części  pleców,  gdzie  został  złożony  wierzchołek  strzały  bogini.

Strzała  utrzymywała  mnie  w  prostej  postawie,  a  jeśli  się  garbiłam  w

najmniejszym stopniu, czułam ostrzegawcze ukłucie.

"I nie sądzę, że będzie łatwo wymyślić dobre uzasadnienie na szukanie

tutaj  twojego  manuskryptu  "  ostrzegł  Sean,  czytając  w  moich  myślach.

Ludziom  zawsze  udaje  się  włączyć  ich  zwykle  uśpiony  szósty  zmysł  w

najbardziej  nieodpowiednim  momencie.  "Twój  przyjaciel  wysyłał  różnego

rodzaju  prośby  tygodniami,  i  nie  ważne  ile  razy  prosił,  by  zobaczyć  rękopis

tutaj, wnioski wciąż były przekierowywane do Parks Road."

424

"Tweedowa kurtka? Sztruksowe spodnie?" Jeśli Peter Knox był w Duke

Humfrey, miałam zamiar go udusić.

"Nie.  Facet,  który  siedzi  przy  kartach  katalogowych."  Sean  wskazał

kciukiem w kierunku Selden End.

Wycofałam  się  ostrożnie  z  biura  Seana  po  drugiej  stronie  starego

biurka i poczułam paraliżujące uczucie spojrzenia wampira. Gerbert?

"Pani Roydon."

Nie Gerbert.

Ręka  Banjamina  była  umieszczona  na  ramionach  Phoebe,  a  na

kołnierzyku  jej białej  bluzki były  czerwone  plamy.  Po  raz  pierwszy  od  czasu

kiedy ją spotkałam, Phoebe miała przerażone spojrzenie.

"Herr Fuchs." Mówiłam trochę głośniej niż zwykle. Miałam nadzieję, że

Ysabeau  lub  Gallowglass  usłyszą  jego  nazwisko,  pomimo  hałasu  jaki  robiły

dzieci. Zmusiłam się, aby podejść do niego spokojnym krokiem.

"Co  za  niespodzianka  spotkać  cię  tu  i  wyglądasz  tak…  płodnie."  Oczy

Banjamina dryfowały powoli z moich piersi na brzuch, gdzie zwinięte leżały

bliźnięta.  Jedno  z  nich  kopało  wściekle,  jakby  chciało  zrobić  dziurę  na

wolność. Corra też skręcała się we mnie i warczała.

Żadnego  ognia,  żadnych  płomieni.  Przysięga  jaką  złożyłam,  gdy

dostałam swoją pierwszą kartę biblioteczną, płynęła przez mój umysł.

"Spodziewałem  się  Matthew.  W  zamian  spotkałem  jego  żonę.  I  żonę

mojego  brata."  Nos  Benjamina  zaczął  drgać  nad  uchem  Phoebe.  Jego  zęby

drasnęły jej ciało. Przygryzła wargę, żeby nie krzyknąć. "Jaki dobry chłopak z

tego Marcusa, zawsze stoi przy swoim ojcu. Zastanawiam się, czy będzie przy

tobie, kochanie, kiedy uczynię cię swoją."

"Puść  ją,  Banjamin".  Kiedy  słowa  wychodziły  z  moich  ust,  logiczna

część  mojego  mózgu  zarejestrowała  ich  bezsensowność.  Nie  było  szansy,

żeby Banjamin puścił Phoebe.

"Nie martw się. Nie pominę ciebie." Jego palce pogłaskały miejsce na

szyi  Phoebe,  gdzie  szalał  jej  puls.  "W  stosunku  do  ciebie  również  mam

wielkie plany Pani Roydon. Jesteś płodna. Jak widzę."

Gdzie jest Ysabeau?

425

Strzała  paliła  w  moim  kręgosłupie,  zapraszając  do  wykorzystania

swoich  umiejętności.  Ale  w  jaki  sposób  mogę  wziąć  na  cel  Banjamina,  bez

narażania Phoebe? Umieścił Phoebe nieco przed sobą, jak tarczę.

"To  jedno  marzenie  zostania  wampirem."  Usta  Banjamina  opadły,

ocierając  się  o  szyję  Phoebe.  Jęknęła.  "Mogę  uczynić  to  marzenie  realnym.

Przy odrobinie szczęścia mógłbym wysłać cię z powrotem do Marcusa z tak

silną krwią, że mogłabyś powalić go na kolana."

Głos Philippe zabrzmiał w mojej głowie:  Myśl i pozostań przy życiu. To

była praca, którą mi dał. Ale moje myśli płynęły chaotycznie. Strzępy zaklęć i

urywki  ostrzeżeń  od  Goody  Alsop  goniły  groźby  Banjamina.  Musiałam  się

skoncentrować.

Wyraz oczu Phoebe wskazywał, że błaga mnie, bym  coś zrobiła.

"Użyj swojej żałosnej mocy, czarownico. Mogę nie wiedzieć, co jest w

Księdze  Życia  –  jeszcze  -  ale  nauczyłem  się,  że  czarownice  nie  pasują  do

wampirów."

Zawahałam  się.  Banjamin  się  uśmiechnął.  Stałam  na  skrzyżowaniu

pomiędzy  życiem,  którego  jak  zawsze  myślałam  chciałam  –  jako  naukowca,

intelektualisty,  wolnej  od  skomplikowanego  niechlujstwa  magii  -  i  życiem,

jakie  teraz  miałam.  Jeśli  użyję  magii  tutaj,  w  bibliotece  Bodlejańskiej,  nie

będzie odwrotu.

"Coś nie tak?" Wycedził.

Moje  plecy  nadal  paliły  bólem,  który  rozprzestrzeniał  się  na  moje

ramię. Podniosłam ręce i ustawiłam je tak, jakbym trzymała łuk, a następnie

skierowałam lewy palec na Banjamina by utworzyć linię z wzrokiem.

Moja  ręka  już  nie  była  bezbarwna.  Lśniła  fioletem,  mocnym  i

jaskrawym, biegnącym w dół do dłoni. Jęknęłam w duchu. Oczywiście moja

magia  zdecydowała  się   teraz   zmienić.  Myśl.   Jakie  magiczne  znaczenie  ma

fiolet?

Czułam  szorstką  cięciwę  ocierającą  się  o  mój  policzek.  Wykrzywiłam

usta  i  skierowałam  smugę  powietrza  ku  niej.   Bez  przeszkód.  Pomyśl.

Pozostań przy życiu.

Kiedy koncentracja wróciła do moich rąk, był w nich łuk - prawdziwy,

namacalny łuk, wykonany z drewna zdobionego srebrem i złotem. Poczułam

dziwny dreszcz pochodzący z drewna, dreszcz, który rozpoznałam.  Jarzębina.

426

Między moimi palcami była również strzała: srebrna strzała i złoty grot

z naszyjnika Philippe. Czy znajdzie swój cel, tak jak obiecała bogini? Banjamin

odkręcił Phoebe, tak aby była bezpośrednio przed nim.

"Oddaj  swój  najlepszy  strzał,  czarownico.  Zabijesz  gorącokrwistą

Marcusa, ale ja nadal będę miał wszystko to, po co przyszedłem."

Obraz śmierci Juliette zalał mój umysł. Zamknęłam oczy.

Wahałam się, niezdolna do strzału. Łuk i strzały rozpłynęły się między

palcami. Zrobiłam dokładnie to, czego bogini poleciła mi nie robić.

Usłyszałam  jak  na  pobliskich  biurkach  przewróciły  się  strony  w

książkach w nagłym podmuchu wiatru. Dostałam gęsiej skórki.  Czarodziejski

wiatr.

W  bibliotece  musiała  być  inna  czarownica.  Otworzyłam  oczy  aby

zobaczyć, kto to jest.

To był wampir.

Ysabeau stanęła przed Banjaminem, z jedną ręką owiniętą wokół jego

szyi, a drugą popychając Phoebe w moim kierunku.

"Ysabeau." Banjamin spojrzał na nią ponuro.

"Spodziewałeś się kogoś innego? Może Matthew?" Z małej rany kłutej

przyciskanej palcem Ysabeau popłynęła krew. Taki nacisk był wystarczający,

aby  utrzymać  Banjamina  tam  gdzie  był.  Ogarnęła  mnie  fala  nudności.  "Ma

inną  robotę.  Phoebe,  najdroższa,  trzeba  zabrać  Dianę  do  Gallowglassa  i

Fernando.  Natychmiast."  Nie  odrywając  wzroku  od  swojej  ofiary,  Ysabeau

wskazała w moim kierunku wolną ręką.

"Chodźmy" mruknęła Phoebe, ciągnąc mnie za ramię.

Ysabeau  zdjęła  palec  z  szyi  Banjamina  z  słyszalnym  dźwiękiem  pop.

Jego ręka natychmiast zacisnęła się w tym miejscu.

"Jeszcze  nie  skończyliśmy,  Ysabeau.  Powiadom  Matthew,  że  się

odezwę. Wkrótce."

"Och,  zrobię  to."  Ysabeau  uśmiechnęła  się  pokazując  przerażające

zęby. Zrobiła dwa kroki w tył, chwyciła mój drugi łokieć i szarpnęła mnie w

stronę wyjścia.

"Diana?" odezwał się Banjamin.

Zatrzymałam się, ale się nie odwróciłam.

"Mam nadzieję, że wasze dzieci będą dziewczynkami."

427

***

"Nikt  się  nie  odzywa,  dopóki  nie  będziemy  w  samochodzie."

Gallowglass wypuścił przeszywający gwizd. "Ukrywające zaklęcie, cioteczko".

Czułam, że wymknęło się z pod kontroli, ale nie mogłam zebrać energii

do  zrobienia  z  tym  czegokolwiek.  Nudności,  które  czułam  na  górze,  były

coraz gorsze.

Leonard zapiszczał oponami przy bramie Hertford College.

"Zawahałam się. Podobnie jak z Juliette". Wtedy to niemal kosztowało

Matthew życie. Dzisiaj była Phoebe, która prawie zapłaciła za mój strach.

"Uważaj  na  głowę,"  powiedział  Gallowglass  pomagając  mi  wsiąść  na

siedzenie pasażera.

"Dzięki Bogu mamy świetny samochód Matthew," mruknął Leonard do

Fernando, kiedy wsiadł z przodu. "Wracamy do domu?"

"Tak," powiedziałam.

"Nie", Ysabeau powiedziała w tej samej chwili, znajdując się po drugiej

stronie pojazdu. "Na lotnisko. Lecimy do Sept-Tours. Zadzwoń do Baldwina,

Gallowglass."

"Nie   mam  zamiaru  wracać  do  Sept-Tours",  powiedziałam.  Żyć  pod

kuratelą Baldwina? Nigdy.

"Co z Sarą?" zapytał Fernando z przedniego siedzenia.

"Powiedz  Amirze,  żeby  przywiozła  Sarę  do  Londynu,  tam  się

spotkamy."  Ysabeau  chwyciła  Leonarda  za  ramię.  "Jeśli  natychmiast  nie

umieścisz swoich stóp na pedale gazu, to nie odpowiadam za swoje czyny."

"Wszyscy już są w środku. Jedź!" Gallowglass zamknął drzwi w chwili,

gdy  Leonard  zapiszczał  oponami  cofając  i  ledwo  unikając  zderzenia  z

dystyngowanym nauczycielem na rowerze. "Jasna cholera. Nie nadaję się na

przestępcę"  powiedział  lekko  naburmuszony  Gallowglass.  "Pokaż  nam

księgę, cioteczko".

"Diana  nie  ma  księgi."  Słowa  Ysabeau  spowodowały,  że  Fernando

przestał mówić i spojrzał na nas.

"To po co ten pośpiech?" zażądał Gallowglass.

"Spotkałyśmy  syna  Matthew."  Phoebe  pochyliła  się  i  zaczęła  mówić

głośno  w  kierunku  telefonu  komórkowego  Fernando.  "Benjamin  wie,  że

428

Diana  jest  w  ciąży,  Sara.  Nie  jesteś  bezpieczna,  nawet  z  Amirą.  Wyjeżdżaj.

Natychmiast".

"Banjamin?" Głos Sary był niewątpliwie przerażony.

Duża ręka szarpnęła Phoebe w tył. I odwróciła jej głowę na bok.

"On  cię  ugryzł."  Twarz  Gallowglassa  zbielała.  Złapał  mnie  i  przeglądał

każdy cal mojej twarzy i szyi. "Chryste. Dlaczego nie zawołałaś po pomoc?"

Dzięki  całkowitemu  lekceważeniu  ograniczenia  prędkości  przez

Leonarda, byliśmy prawie na A40.

"Miał Phoebe." Skurczyłam się na siedzeniu, starając się ustabilizować

mój zwijający się żołądek przez zaciskanie obu rąk nad bliźniakami.

"Gdzie była babcia?" Zapytał Gallowglass.

"Babcia  słuchała  okropnej  kobiety  w  karmazynowej  bluzce

opowiadającej  o  pracach  budowlanych  w  bibliotece,  podczas  gdy

sześćdziesięcioro  dzieci  krzyczało  na  dziedzińcu."  Ysabeau  spojrzała  na

Gallowglassa. "Gdzie ty byłeś?"

"Przestańcie oboje. Byliśmy tam, gdzie planowaliśmy być". Jak zwykle,

głos  Phoebe  jako  jedyny  był  rozsądny.  "Wszyscy  wyszli  z  tego  cało.  Nie

traćmy z oczu szerszej perspektywy."

Leonard pędził na M40, na Heathrow.

Przyłożyłam  zimną  dłoń  do  czoła.  "Tak  mi  przykro,  Phoebe."

Zacisnęłam wargi, kiedy samochód zakołysał. "Nie mogłam myśleć."

"Doskonale  rozumiem"  dziarsko  powiedziała  Phoebe.  "Czy  mogę

porozmawiać z Miriam?"

"Z Miriam?" Zapytał Fernando.

"Tak.  Wiem,  że  nie  jestem  zarażona  krwawym  szałem,  bo  nie

spożywałam krwi Banjamina. Ale on mnie ugryzł, i może będzie chciała mieć

próbki mojej krwi, aby zobaczyć, czy jego ślina ma na mnie jakiś wpływ."

Wszyscy wpatrywali się w nią, z otwartymi ustami.

"Później"  powiedział  szorstko  Gallowglass.  "Później  będziemy  się

martwić o naukę i ten zapomniany przez Boga manuskrypt."

Krajobraz  wiejski  się  rozmywał.  Oparłam  czoło  o  szybę  i  chciałam

całym moim sercem, żeby Matthew był tu ze mną, żeby ten dzień zakończył

się inaczej, żeby Banjamin nie wiedział, że jestem w ciąży z bliźniakami.

429

Jego  ostatnie  słowa  -  i  perspektywa  przyszłości,  drażniły  mnie  kiedy

zbliżaliśmy się do lotniska.

Mam nadzieję, że wasze dzieci są dziewczynkami.

"Diana"  głos  Ysabeau  przerwał  mój  niespokojny  sen.  "Matthew  czy

Baldwin. Wybieraj ". Jej ton był okrutny. "Jeden z nich musi się dowiedzieć."

"Nie Matthew". Skrzywiłam się. Ta cholerna strzała wciąż kłuła mnie w

ramię.  "Natychmiast  przybędzie,  a  nie  ma  ku  temu  powodu.  Phoebe  ma

rację. Wszyscy jesteśmy cali."

Ysabeau  zaklęła  jak  szewc  i  wyciągnęła  czerwony  telefon.  Zanim

ktokolwiek zdążył ją powstrzymać, szybko mówiła po francusku do Baldwina.

Złapałam  tylko  połowę,  z  wyjątkiem  jej  onieśmielonej  odpowiedzi,  Phoebe

oczywiście rozumiała więcej.

"Och, Chryste". Gallowglass pokręcił kudłatą głową.

"Baldwin  chce  z  tobą  porozmawiać."  Ysabeau  wciągnęła  telefon  w

moim kierunku.

"Rozumiem,  że  widziałaś  Banjamina".  Baldwin  był  chłodny  i

opanowany, jak Phoebe.

"Tak."

"Groził bliźniakom?"

"Tak."

"Jestem  twoim  bratem,  Diana,  a  nie  wrogiem"  powiedział  Baldwin.

"Ysabeau słusznie zrobiła, dzwoniąc do mnie."

"Skoro tak mówisz," powiedziałam. " Sieur."

"Czy wiesz, gdzie jest Matthew?" Zapytał.

"Nie." Nie wiedziałam - nie dokładnie. "A ty?"

"Przypuszczam, że gdzieś zakopuje Jacka Blackfriarsa."

Cisza, która nastąpiła po słowach Baldwina była długa.

"Jesteś  kompletnym  draniem,  Baldwinie  de  Clermont."  Powiedziałam

drżącym głosem.

"Jack był konieczną ofiarą w śmiertelnie niebezpiecznej wojnie - którą

tak przy okazji ty rozpoczęłaś." Baldwin westchnął. "Wróć do domu, siostro.

To jest rozkaz. Liż rany i czekaj na niego. To wszystko, co mamy do zrobienia,

gdy Matthew idzie złagodzić swoje wyrzuty sumienia."

Rozłączył się, zanim udało mi się odpowiedzieć.

430

"Nienawidzę. Go." Wyplułam każde słowo.

"Ja też", powiedziała Ysabeau, zabierając swój telefon.

"Baldwin  jest  zazdrosny  o  Matthew,  to  wszystko,"  powiedziała

Phoebe. Tym razem jej zasadność była irytująca, i poczułam przepływ energii

przez moje ciało.

"Nie czuję się dobrze." Mój niepokój kłuł.

"Czy  coś  się  stało?  Czy  ktoś  nas  śledzi?"  Gallowglass  kręcił  głową

dookoła.  "Wyglądasz  jakbyś  miała  gorączkę.  Jak  daleko  jesteśmy  od

Londynu?"

"Londyn?"  wykrzyknął  Leonard.  "Powiedziałeś  Heathrow."  Szarpnął

kierownicą w przeciwnym kierunku od ronda.

Mój  żołądek  kontynuował  drogę  na  naszej  poprzedniej  trasie.

Zwymiotowałam, próbując się przytrzymać. Ale to nie było możliwe.

"Diana?"  powiedziała  Ysabeau,  podtrzymując  mi  włosy  i  wycierając

usta swoim jedwabnym szalem. "Co się dzieje?"

"Widocznie  zjadłam  coś,  co  mi  zaszkodziło"  powiedziałam,  tłumiąc

chęć  do  następnego  zwymiotowania.  "Czułam  się  dziwnie  przez  ostatnich

kilka dni."

"Dziwnie,  jak?"  Głos  Gallowglassa  była  skupiony.  "Czy  masz  bóle

głowy, Diana? Kłopoty z oddychaniem? Czy bark cię boli?"

Skinęłam głową, żółć podchodziła mi do gardła.

"Mówiłaś, że była niespokojna, Phoebe?"

"Oczywiście,  że  Diana  była  niespokojna"  odparła  Ysabeau.  Wyrzuciła

zawartość  torebki  na  siedzenie  i  trzymała  ją  pod  moją  brodą.  Nie  mogłam

sobie wyobrazić, wymiotowania do torebki Chanel, ale w tej chwili wszystko

było możliwe. "Przygotowywała się do walki z Banjaminem!"

"Niepokój jest objawem jakiegoś stanu, którego nie umiem wymówić.

Diana  miała  ulotki  o  tym  w  New  Haven.  Trzymaj  się,  cioteczko!"  Głos

Gallowglassa brzmiał gorączkowo.

Zastanawiałam  się,  dlaczego  brzmiał  tak  alarmująco,  zanim  znowu

zwymiotowałam, prosto do torebki Ysabeau.

431

"Hamish? Potrzebujemy lekarza. Wampirzego lekarza. Coś jest nie tak

z Dianą."

Tłumaczenie: Fiolka2708

432

SŁOŃ

O CE

C  W ZN

Z AKU

K

SKORPIONA

Gdy słońce jest w znaku Skorpiona, spodziewaj się śmierci, strachu i trucizny.

W tym niebezpiecznym okresie, uważaj na węże i wszystkie inne jadowite

stworzenia.

Skorpion rządzi poczęciem i porodem, a dzieci urodzone pod tym znakiem są

błogosławione wieloma darami.

- Anonimowy angielski notatnik, r. 1590, Gonçalves MS 4890, f. 13v

433

DWADZIEŚCI

C A DZIEW

E

IĘĆ

Ę

"Gdzie jest Mathew? Powinien tu być," mruknął Fernando, odwracając

się od widoku Diany siedzącej w małym, słonecznym pokoju, gdzie spędziła

większość swojego czasu, odkąd dostała nakaz leżenia w łóżku.

Diana  wciąż  rozmyślała  nad  tym,  co  wydarzyło  się  w  bibliotece

Bodlejańskiej.  Nie  mogła  sobie  darować,  że  umożliwiła  Banjaminowi

grożenie  Phoebe  i,  że  nie  skorzystała  z  okazji  do  zabicia  syna  Matthew

własnymi  rękami.  Ale  Fernando  obawiał  się,  że  nie  będzie  to  ostatni  raz,

kiedy nadwyręży swoje nerwy w obliczu wroga.

"Z  Dianą  wszystko  dobrze".  Gallowglass  opierał  się  o  ścianę  w

korytarzu naprzeciwko drzwi ze skrzyżowanymi ramionami. "Tak powiedział

lekarz  dziś  rano.  Poza  tym,  Matthew  nie  może  powrócić  do  czasu,  aż  nie

uporządkuje swojej nowej rodziny."

Od  tygodni  Gallowglass  był  ich  jedynym  połączeniem  z  Matthew.

Fernando zaklął. Skoczył, naciskając mocno na usta i tchawicę Gallowglassa.

"Nie powiedziałeś Matthew " stwierdził Fernando, zniżając głos tak, by

nikt  inny  w  domu  tego  nie  słyszał.  "On  ma prawo wiedzieć,  co  się  tu  stało,

Gallowglass:  o  magii,  znalezieniu  stron  z  Księgi  Życia,  pojawieniu  się

Banjamina, stanie Diany – o wszystkim."

"Jeśli Matthew chciał wiedzieć, co się dzieje z jego żoną, powinien być

tutaj,  a  nie  przywoływać  do  porządku  bandę  krnąbrnych  dzieci"  wykrztusił

Gallowglass, chwytając Fernando za nadgarstek.

"I ty w to wierzysz, bo zostałeś?" Fernando uwolnił go. "Jesteś bardziej

zagubiony niż księżyc w zimie. Nie ma znaczenia, gdzie jest Matthew. Diana

należy do niego. Ona nigdy nie będzie twoja."

"Wiem,  że  nie  będzie."  Niebieskie  oczy  Gallowglassa  nawet  nie

mrugnęły.

"Matthew  może  cię  za  to  zabić."  W  oświadczeniu  Fernando  nie  było

przesady.

"Są gorsze rzeczy niż to, że mogę zostać zabity" spokojnie powiedział

Gallowglass.  "Lekarz  powiedział:  zero  stresu  bo  dzieci  mogą  umrzeć.  Tak

434

samo  Diana.  Nawet  Matthew  ich  nie  skrzywdzi  dopóki  ja  tu  będę.  To  moja

praca - i wykonam ją dobrze."

"Kiedy  następnym  razem  spotkam  Philippe  de  Clermonta  -  a  on  bez

wątpienia  opieka  teraz  nogi  w  ogniu  piekielnym  -  odpowie  przede  mną  za

proszenie  cię  o  to."  Fernando  wiedział,  że  Philippe  cieszył  się  z

podejmowania decyzji za innych ludzi. Powinien był inaczej zadecydować w

tym przypadku.

"Chciałbym  to  zrobić  bez  względu  na  wszystko."  Gallowglass  odsunął

się. "Nie wydaje mi się, że mam wybór".

"Zawsze  masz  wybór.  I  zasługujesz  na  szansę,  aby  być  szczęśliwym."

Musi  gdzieś  być  kobieta  dla  Gallowglassa,  pomyślał  Fernando,  taka  która

uczyni, że zapomni o Dianie Bishop.

"Czyżby?" Gallowglass wyglądał na zdumionego.

"Tak. I Diana też ma prawo do szczęścia." Słowa Fernando celowo były

dotkliwe. "Wystarczająco długo byli od siebie odseparowani. Nadszedł czas,

aby Matthew wrócił do domu."

"Nie, chyba że jego krwawy szał jest pod kontrolą. Tak długa separacja

z Dianą, sprawiła, że jest wystarczająco niestabilny. Jeśli Matthew dowie się,

że  ciąża  zagraża  jej  życiu,  tylko  jeden  Bóg  wie,  co  zrobi."  Powiedział

Gallowglass  otwarcie.  "Baldwin  ma  rację.  Największe  niebezpieczeństwo,  z

jakim mamy do czynienia to nie jest Banjamin, i nie jest to Kongregacja - to

Matthew.  Lepiej  mieć  pięćdziesięciu  wrogów  za  drzwiami,  niż  jednego  w

domu."

"Więc Matthew jest teraz twoim wrogiem?" Fernando mówił szeptem.

"I myślisz, że to on postradał zmysły?"

Gallowglass nie odpowiedział.

"Jeśli  wiesz,  co  jest  dla  ciebie  dobre,  Gallowglass,  wyjedziesz  z  tego

domu  w  chwili  powrotu  Matthew.  Gdziekolwiek  będziesz  -  a  kraniec  ziemi

może nie być na tyle daleko, aby ochronić cię przed jego gniewem – radzę ci,

spędzić czas na kolanach prosząc Boga o jego opiekę."

***

435

Domino  Club  na  ulicy  Royal  nie  zmienił  się  wiele,  odkąd  dwa  wieki

temu  Matthew  po  raz  pierwszy  przekroczył  jego  próg.  Trzypiętrowa  szara

elewacja,  kruche  ściany  w  czarno-białym  kolorze,  były  w  takim  samym

stanie,  łukowe  okna  na  poziomie  ulicy  sugerowały  otwartość  na  świat

zewnętrzny,  czemu  przeczyły  zamknięte  teraz  ciężkie  okiennice.  Kiedy

okiennice  otwierały  się  na  oścież  o  piątej,  ludzie  byli  zapraszani  do  pięknie

wypolerowanego  baru,  by  cieszyć  się  muzyką  wykonywaną  przez  różnych

lokalnych wykonawców.

Ale  dzisiejszego  wieczoru  Matthew  nie  był  zainteresowany  rozrywką.

Jego  oczy  utkwione  były  w  ozdobnej  balustradzie  z  żelaza  owiniętej  wokół

balkonu na drugim piętrze, która dostarczała osłony wchodzącym poniżej. To

piętro  i  jedno  powyżej  zostały  wydzielone  dla  członków  klubu  Domino.

Znaczna ich część była przyjęta, gdy został założony w 1839 roku – dwa lata

wcześniej,  nim  Boston  Club,  najstarszy  oficjalny  klub  dżentelmeński  w

Nowym  Orleanie,  otworzył  swoje  podwoje.  Reszta  członków  została

starannie dobrana zgodnie z ich wyglądem, wychowaniem i zdolnościami do

tracenia dużych sum pieniędzy przy stołach do gry.

Ransome  Fayrweather,  najstarszy  syn  Marcusa  i  właściciel  klubu,

powinien  być  na  drugim  piętrze  w  swoim  gabinecie  z  widokiem  na  dół.

Matthew pchnął czarne drzwi i wszedł do chłodnego, ciemnego baru.

Miejsce  pachniało  burbonem  i  feromonami,  najbardziej  znanym

koktajlem  w  mieście.  Obcasy  jego  butów  cicho  stukały  na  marmurowej

podłodze w szachownicę.

Była  godzina  czwarta,  więc  tylko  Ransome  i  jego  pracownicy  byli  na

miejscu.

"Pan  Clairmont?"  Wampir  za  barem  wyglądał,  jakby  zobaczył  ducha  i

cofnął  się  o  krok  w  stronę  kasy.  Wystarczyło  jedno  spojrzenie  Matthew  i

zamarł.

"Jestem  tutaj,  aby  zobaczyć  się  z  Ransome."  Matthew  ruszył  w

kierunku schodów. Nikt go nie zatrzymywał.

Drzwi  do  biura  Ransome  były  zamknięte,  i  Matthew  otworzył  je  bez

pukania.

436

Mężczyzna  siedział  plecami  do  drzwi  z  nogami  podpartymi  na

parapecie.  Był  ubrany  w  czarny  garnitur,  a  jego  włosy  były  tak  samo

brązowe, jak drogocenne drewno mahoniowe, fotela w którym siedział.

"No,  no.  Dziadek  wrócił  do  domu"  powiedział  Ransome  przesadnie

słodkim głębokim głosem. Nie odwrócił się, by spojrzeć na swojego gościa, a

przytarta  kostka  domina  z  hebanu  i  kości  słoniowej  kontynuowała  drogę

między jego bladymi palcami. "Co cię sprowadza na Royal Street?"

"Rozumiem,  że  chcesz  się  rozliczyć."  Matthew  zajął  siedzenie  po

drugiej stronie, pozostawiając ciężkie biurko między nim, a jego wnukiem.

Ransome  powoli  się  odwrócił.  Oczy  mężczyzny  były  zimnymi

odłamkami zielonego szkła w przystojnej i zrelaksowanej twarzy. Wtedy jego

ciężkie  powieki  opadły,  ukrywając  całą  ostrość  i  sugerując,  zmysłową

senność, co Matthew wiedział, że jest niczym więcej, niż grą.

"Jak  jesteś  świadom,  jestem  tutaj,  aby  zabrać  cię  do  piekła.  Wszyscy

twoi  bracia  i  siostry  zgodzili  się  wspierać  mnie  w  nowej  gałęzi  rodziny."

Matthew  siedział  wygodnie  w  fotelu.  "Jesteś  ostatnim,  który  odmawia,

Ransome."

Wszystkie  inne  dzieci  Marcusa  szybko  się  podporządkowały.  Kiedy

Matthew  powiedział  im,  że  posiadają  marker  genetyczny  krwawego  szału,

najpierw byli oszołomieni i wściekli. Potem przyszedł strach.

Znali  wampirze  prawo  na  tyle  dobrze,  by  wiedzieć,  że  ich  linia  krwi

czyni  ich  bezbronnymi,  że  jeśli  jakikolwiek  inny  wampir  dowie  się  o  ich

stanie,  mogą  natychmiast  stanąć  w  obliczu  śmierci.  Dzieci  Marcusa

potrzebowały  Matthew,  tak  samo  jak  on  potrzebował  ich.  Bez  niego  nie

przetrwają.

"Mam lepszą pamięć niż oni," powiedział Ransome. Otworzył szufladę

biurka i wyciągnął starą księgę.

Z  każdym  dniem,  z  dala  od  Diany,  nastrój  Matthew  się  pogarszał,  a

jego  skłonność  do  przemocy  wzrastała.  Ważne  było,  by  mieć  Ransome  po

swojej stronie. A jednak, w tej chwili, chciał udusić tego wnuka. Cała sprawa

wyznania  i  poszukiwania  pojednania  miała  zająć  znacznie  więcej  czasu,  niż

się spodziewał - i to trzymało go daleko od miejsca, gdzie powinien był być.

"Nie  miałem  wyboru,  z  wyjątkiem  zabicia  ich,  Ransome."  Trzymanie

głosu  na  wodzy,  wymagało  od  Matthew  dużego  wysiłku.  "Nawet  teraz

437

Baldwin  woli  raczej  zabić  Jacka,  niż  ryzykować,  że  wyjawi  nasz  sekret.  Ale

Marcus przekonał mnie, że mam inne opcje."

"Marcus mówił ci to ostatnim razem. Mimo to odstrzeliłeś nas, jeden

po drugim. Co się zmieniło?" Zapytał Ransome.

"Ja".

"Nigdy  nie  próbuj  oszukiwać,  Matthew,"  powiedział  Ransome  tym

samym leniwym głosem. "Ty wciąż masz to spojrzenie w oku, które ostrzega

stworzenia, żeby nie wchodziły ci w drogę. Jeśli byś go już nie miał, twój trup

leżałby  w  moim  przedpokoju.  Barman  kazałby  strzelać  do  ciebie  bez

ostrzeżenia".

"Zaliczając  mu  na  plus,  sięgnął  po  strzelbę  przez  kasę."  Matthew  nie

spuszczał  oczu  z  twarzy  Ransome.  "Powiedz  mu,  żeby  następnym  razem

wyciągnął zza pasa nóż."

"Nie  omieszkam  przekazać  mu  tej  wskazówki."  Kostka  Ransome  na

chwilę się zatrzymała między jego środkowym, a serdecznym palcem. "Co się

stało z Juliette Durand?"

Mięśnie szczęki Matthew drgnęły. Ostatnim razem, kiedy przyjechał do

miasta,  była  z  nim  Juliette  Durand.  Kiedy  oboje  opuszczali  Nowy  Orlean,

hałaśliwa rodzina Marcusa była znacznie mniejsza. Juliette była stworzeniem

Gerberta  i  była  chętna,  aby  udowodnić  swoją  przydatność  w  czasie  kiedy

Matthew  był  zmęczony  rozwiązywaniem  wielu  problemów  rodu  de

Clermont. Pozbyła się więcej wampirów w Nowym Orleanie niż Matthew.

"Moja żona ją zabiła." Matthew nie rozwinął tego dalej.

"Brzmi  jakbyś  znalazł  sobie  dobrą  kobietę"  powiedział  Ransome,

zatrzaskując otwartą księgę przed sobą. Zdjął skuwkę z pióra leżącego obok,

z końcówką, która wyglądała tak, jakby została przeżuta przez dzikie zwierzę.

"Boisz się ze mną zagrać, Matthew?"

Chłodne  oczy  Matthew  spotkały  jaśniejsze  zielone  Ransome.  Źrenice

Matthew się powiększały z sekundy na sekundę. Ransome zacisnął wargi w

pogardliwym uśmiechu.

"Boisz się?" Zapytał Ransome. "Mnie? Jestem zaszczycony."

"Czy będę grał, czy też nie, zależy od stawki."

"Moja  przysięga  wierności  będzie  twoja,  jeśli  wygrasz"  odpowiedział

Ransome, jego uśmiech był przebiegły.

438

"A  jeśli  przegram?"  Przeciąganie  samogłosek  przez  Matthew  nie  było

przesadnie słodkie, ale było jak poddanie się.

"Być  tam,  gdzie  jest  szansa."  Ransome  wyrzucił  w  powietrze  kostkę

domina.

Matthew złapał ją. "Przyjmuję twój zakład."

"Nie wiesz jeszcze, w jaką grę zagramy" powiedział Ransome.

Matthew spojrzał na niego obojętnie.

Usta  Ransome  wykrzywiły  się  w  uśmiechu.  "Jeśli  nie  byłbyś  takim

draniem, mógłbym cię polubić" zauważył.

"Podobnie," powiedział lakonicznie Matthew. "Gra?"

Ransome  przysunął  bliżej  księgę.  "Jeśli  możesz  wymienić  wszystkich:

moje  siostry,  braci,  siostrzeńców,  bratanków,  i  wnuków,  których  zabiłeś  w

Nowym Orleanie przez te wszystkie lata, jak również wszelkie inne wampiry,

które zabiłeś w mieście po drodze, będę jak reszta."

Matthew studiował swojego wnuka.

"Życzyłeś sobie znać warunki?" Ransome się uśmiechnął.

"Malachi  Smith.  Crispin  Jones.  Suzette  Boudrot.  Claude  Le  Breton."

Matthew  zatrzymał  się,  gdy  Ransome  wyszukiwał  wpisy  w  wielkiej  księdze.

"Powinieneś  mieć  je  wpisane  w  chronologicznym  porządku,  a  nie

alfabetycznie. To jak ja je pamiętam."

Ransome spojrzał zdziwiony. Uśmiech Matthew był lekki i wilczy, tego

rodzaju, by wszelkie lisy uciekały na wzgórza.

Matthew nadal recytował nazwiska długo po tym jak bar na dole został

otwarty  dla  klientów.  Skończył  w  chwili,  kiedy  przyjechali  pierwsi  gracze  o

godzinie dziewiątej. Ransome pochłonął wtedy piątego bourbona. Matthew

wciąż  popijał  swój  pierwszy  kieliszek  Château  Lafite,  z  1775  r.,  które  dał

Marcusowi  w  1789  roku,  gdy  weszła  w  życie  Konstytucja.  Ransome

przechowywał je dla ojca odkąd został otwarty Domino Klub.

"Wierzę, że to rozstrzyga sprawę, Ransome." Matthew wstał i położył

kostkę domina na biurku.

Ransome  spojrzał  oszołomiony.  "Jak  możesz  pamiętać,  wszystkich  z

nich?"

439

"Jak  mógłbym  zapomnieć?"  Matthew  dopił  resztkę  swojego  wina.

"Masz potencjał, Ransome. Nie mogę się doczekać, kiedy będę w przyszłości

robił z tobą interesy. Dziękuję za wino."

"Skurwiel" Ransome mruknął pod nosem, ojciec jego klanu odszedł.

***

Matthew był zmęczony do szpiku kości i gotowy zamordować coś, gdy

wrócił do Garden District.

Szedł  tam  piechotą  z  dzielnicy  francuskiej,  chcąc  spalić  trochę

nadmiaru  emocji.  Niekończąca  się  lista  nazwisk,  mieszała  się  ze  zbyt  dużą

ilością  wspomnień,  żadne  z  nich  nie  było  przyjemne.  Ich  śladem  podążała

wina.

Wyjął telefon, mając nadzieję, że Diana wysłała mu jakieś zdjęcie. Te,

które wysłała mu dotychczas były jego życiem. Choć Matthew był wściekły,

kiedy dowiedział się z nich, że jego żona była w Londynie, a nie w Sept-Tours,

były  chwile  w  ciągu  ostatnich  tygodni,  kiedy  przebłyski  z  jej  życia  były

wszystkim, co trzymało go przy zdrowych zmysłach.

"Witaj, Mathew". Ku jego zaskoczeniu, Fernando siedział na szerokich

schodach w domu Marcusa, czekając na niego. W pobliżu stał Chris Roberts.

"Diana?"  To  było  po  części  wycie,  po  części  oskarżenie,  i  było

całkowicie przerażające. Za Fernando otwarły się drzwi.

"Fernando?  Chris?  "Marcus  wyglądał  na  zaskoczonego.  "Co  wy  tu

robicie?"

"Czekamy na Matthew" odpowiedział Fernando.

"Chodźcie  do  środka.  Wszyscy."  Marcus  otworzył  je  szerzej.  "Pani

Davenport patrzy."

Jego sąsiedzi byli starzy, bez zajęcia i wścibscy.

Matthew  był  już  jednak  poza  zasięgiem  zdrowego  rozsądku.  Był  już

bliski  tego  stanu  kilka  razy,  ale  niespodziewany  widok  Fernando  i  Chrisa

znowu  go  tam  wysłał.  Teraz,  kiedy  Marcus  wiedział,  że  jego  ojciec  miał

krwawy  szał,  rozumiał,  dlaczego  Matthew  zawsze odchodził  –  sam  -  w  celu

odzyskania kontroli, kiedy zbliżał się do takiego stanu.

440

"Kto  jest  z  nią"  głos  Matthew  był  jak  wystrzał  z  muszkietu:  najpierw

chrapliwy dźwięk ostrzeżenia, następnie głośny raport.

"Ysabeau,  jak  sądzę."  Powiedział  Marcus.  "Phoebe.  Sara.  I  oczywiście

Gallowglass."

"Nie  zapomnij  o  Leonardzie"  powiedział  Jack,  pojawiając  się  za

Marcusem. "On jest moim najlepszym przyjacielem, Matthew. Leonard nigdy

nie pozwoli, by cokolwiek się stało Dianie".

"Widzisz, Matthew? Z Dianą wszystko w porządku." Marcus już słyszał

od  Ransome,  że  Matthew  przyszedł  z  Royal  Street,  gdzie  osiągnął  sukces

solidarności  rodzinnej.  Marcus  nie  mógł  sobie  wyobrazić,  co  wpędziło

Matthew w taki podły nastrój, biorąc pod uwagę jego sukces.

Matthew  przeniósł  szybko  ramię  z  wystarczająco  dużą  siłą,  aby

połamać  kości  u  człowieka.  Zamiast  wybrać  miękki  cel,  rozbił  swoją  rękę  o

jedną  z  białych  kolumn  jońskich  wspierających  górną  galerię  domu.  Jack

położył dłoń na jego drugim ramieniu.

"Jeśli  tak  dalej  pójdzie,  będę  musiał  przeprowadzić  się  do  Marigny"

łagodnie  powiedział  Marcus,  przypatrując  się  dziurze  w  rozmiarze  kuli

armatniej w pobliżu drzwi wejściowych.

"Puść mnie", powiedział Matthew. Ręka Jacka wróciła do jego boku, i

Matthew  ruszył  w  dół  długim  korytarzem  na  tyłach  domu.  W  oddali

zatrzasnęły się drzwi.

"Dobrze, poszło lepiej, niż się spodziewałem." Fernando stał.

"Było  gorzej  niż  moje  mo-"  Jack  przygryzł  wargę  i  unikał  wzrokiem

Marcusa.

"Ty  jesteś  Jack"  powiedział  Fernando.  Skłonił  się,  jakby  Jack  był

księciem  -  a  nie  sierotą  bez  grosza  ze  śmiertelną  chorobą.  "To  zaszczyt  cię

poznać.  Madame twoja matka mówi o tobie często i z wielką dumą."

"Ona nie jest moja matką" szybko powiedział Jack. "To pomyłka."

"To  nie  pomyłka,"  powiedział  Fernando.  "Krew  może  i  mówi  głośno,

ale ja zawsze wolę opowieści serca."

"Czy powiedziałeś  madame?" Płuca Marcusa były mocno zaciśnięte, a

jego  głos  brzmiał  dziwnie.  Nie  pozwalał  sobie  na  nadzieję,  że  Fernando

zrobiłby taką bezinteresowną rzecz, a jednak…

"Tak, milordzie." Fernando znów się ukłonił.

441

"Dlaczego  on  ci  się  kłania?"  szepnął  Jack  do  Marcusa.  "I  kto  jest

milordem?"

"Marcus  jest   milordem,  ponieważ  jest  on  jednym  z  dzieci  Matthew"

wyjaśnił  Fernando.  "A  ja  kłaniam  się  wam  obu,  bo  tak  członkowie  rodziny,

którzy  nie  są  tej  samej  krwi  traktują  tych,  którzy  są,  z  szacunkiem  i

wdzięcznością."

"Dzięki Bogu. Dołączyłeś do nas." Marcus odetchnął ze świstem ulgi.

"I  mam  nadzieję  jak  diabli,  że  wystarczy  bourbonu  w  tym  domu,  aby

zmyć  te  wszystkie  bzdury"  Powiedział  Chris.  " Milorda  mam  w  dupie.  I  nie

będę się kłaniał nikomu."

"Zanotowano,"  powiedział  Marcus.  "Co  cię  sprowadza  do  Nowego

Orleanu?"

"Miriam  mnie  wysłała"  powiedział  Chris.  "Mam  wyniki  badań  dla

Matthew, a ona nie chciała wysłać ich mailem. Plus, Fernando nie wiedział,

jak znaleźć Matthew. Dobrze, że Jack i ja byliśmy w kontakcie."

Uśmiechnął się do młodego człowieka. Jack również się uśmiechnął.

"Jeśli  chodzi  o  mnie,  jestem  tutaj,  aby  uratować  twojego  ojca  przed

samym  sobą"  Fernando  skłonił  się  ponownie,  tym  razem  z  odrobiną

szyderstwa. "Za pozwoleniem, milordzie."

"Jesteś moim gościem," powiedział Marcus, wchodząc do środka. "Ale

jeśli  nazwiesz  mnie  milordem  lub  mi  się  ukłonisz  jeszcze  raz,  wyślę  cię  na

bagna. A Chris mi w tym pomoże."

"Pokażę ci, gdzie jest Matthew" powiedział Jack, chętny, aby dołączyć

do swojego idola.

"A  co  ze  mną?  Musimy  nadrobić  zaległości"  powiedział  Chris,

chwytając go za ramię. "Czy szkicowałeś, Jack?"

"Mój szkicownik jest na górze..." Jack rzucił zmartwione spojrzenie na

ogród. "Matthew nie czuje się dobrze. Nigdy mnie nie opuszcza, kiedy jestem

taki. Powinienem-"

Fernando  położył  dłonie  na  napiętych  ramionach  młodzieńca.

"Przypominasz  mi  Matthew,  gdy  był  młodym  wampirem."  To  raniło  serce

Fernando, kiedy na niego patrzył, ale to była prawda.

"Naprawdę?" Jack brzmiał na onieśmielonego.

442

"Naprawdę.  To  samo  współczucie.  Ta  sama  odwaga."  Fernando

spojrzał  na  Jacka  w  zamyśleniu.  "I  dzielisz  nadzieję  Matthew,  że  jeśli

weźmiesz na barki ciężar innych, będą cię kochać mimo choroby w żyłach."

Jack spojrzał pod nogi.

"Czy  Matthew  mówił,  że  jego  brat  Hugh  był  moim  przyjacielem?"

Zapytał Fernando.

"Nie," mruknął Jack.

"Dawno temu Hugh powiedział Matthew coś bardzo ważnego. Jestem

tutaj,  aby  przypomnieć  mu  o  tym."  Fernando  czekał  aby  spojrzeć  w  oczy

Jacka.

"Co?" Zapytał Jack, nie mogąc ukryć swojej ciekawości.

"Jeśli  naprawdę  kogoś  kochasz,  będziesz  kochać  to,  czym  ten  ktoś

gardzi  w  sobie."  Głos  Fernando  przycichł.  "Następnym  razem  Matthew

zapomni, że go przypominasz. A jeśli ty zapomnisz, ja ci przypomnę. Kiedyś.

Po tym, jak powiem Dianie, że wylegujesz się w nienawiści do samego siebie.

A twoja matka nie jest tak wyrozumiała jak ja."

***

Deszcz,  który  kręcił  się  cały  wieczór  w  końcu  zaczął  padać.  Fernando

znalazł  Matthew  na  tyłach  w  małym  ogrodzie,  w  ukryciu  małej  altanki.  Był

dziwnie zaabsorbowany swoim telefonem. Mniej więcej co minutę jego kciuk

się  poruszał,  a  następnie  zastygał  patrząc  na  ekran,  i  znowu  kciuk  się

poruszał.

"Jesteś w tak złym stanie, jak Diana, patrzy na swój telefon cały czas,

nie wysyłając wiadomości." Śmiech Fernando zatrzymał się gwałtownie. "To

ty. Byłeś z nią w kontakcie cały czas."

"Tylko  zdjęcia.  Brak  słów.  Nie  ufam  sobie  -  lub  Kongregacji  -  ze

słowami." Kciuk Matthew się poruszył.

Fernando  słyszał  jak  Diana  powiedziała  Sarze,  "Wciąż  brak  smsów  od

Matthew." Dosłownie rzecz biorąc, czarownica nie skłamała, uniemożliwiając

rodzinie  poznanie  jej  sekretu.  I  tak  długo,  jak  Diana  wysyłała  tylko  zdjęcia,

była  niewielka  szansa,  żeby  Matthew  dowiedział  się,  jak  bardzo  źle  rzeczy

poszły w Oxfordzie.

443

Oddech Matthew był ciężki. Wstrzymywał go z widocznym wysiłkiem.

Jego kciuk znowu się poruszył.

"Zrób to jeszcze raz, a go złamię. I nie mówię tu o telefonie."

Dźwięk,  który  wyszedł  z  ust  Matthew  był  bardziej  szczeknięciem  niż

śmiechem, jakby ludzka część jego, pozwoliła wygrać części wilczej.

"Jak  myślisz,  co  Hugh  zrobiłby  z  telefonem  komórkowym?"  Matthew

tulił  swój  w  obu  rękach,  jakby  to  było  jego  ostatnie  cenne  połączenie  ze

światem zewnętrznym, poza jego własnym niespokojnym umysłem.

"Nie  dużo.  Hugh  nigdy  nie  pamiętał,  aby  go  naładować,  po  pierwsze.

Kochałam  twojego  brata  z  całego  serca,  Matthew,  ale  był  beznadziejny,

kiedy chodziło o codzienne życie."

Tym  razem  zdławiony  chichot  Matthew  zabrzmiał  trochę  mniej  jak

dźwięk, który może wydać dzikie zwierzę.

"Rozumiem,  że  patriarchat  jest  trudniejszy  niż  przewidywałeś?"

Fernando nie zazdrościł Matthew przywództwa nad tym klanem.

"Nie bardzo. Dzieci Marcusa wciąż mnie nienawidzą, i słusznie." Palce

Matthew zacisnęły się na telefonie, jego oczy błądziły po ekranie, jakby był

uzależniony. "Właśnie widziałem pozostałe z nich. Ransome rozliczył mnie z

każdej śmierci wampira, za którą byłem odpowiedzialny w Nowym Orleanie -

nawet  tych,  które  nie  miały  nic  wspólnego  z  czyszczeniem  miasta  z

krwawego szału."

"To musiało zająć trochę czasu," mruknął Fernando.

"Pięć godzin. Ransome był zaskoczony, że pamiętałem ich wszystkich z

imienia i nazwiska" powiedział Matthew.

Fernando nie był.

"Teraz  wszystkie  dzieci  Marcusa  zgodziły  się  mnie  wspierać  i  być

uwzględnionymi jako potomkowie, ale nie chciałbym testować ich oddania"

kontynuował Matthew. "Moja rodzina jest oparta na strachu – strachu przed

Banjaminem,  kongregacją,  innymi  wampirami,  nawet  przede  mną.  Nie  jest

oparta na miłości lub szacunku."

"Strach  jest  łatwą  podstawą.  Miłość  i  szacunek  zajmie  więcej  czasu"

powiedział mu Fernando.

Cisza się przeciągała, stając się ciężką.

"Nie chcesz mnie zapytać o swoją żonę?"

444

"Nie"  Matthew  spojrzał  na  siekierę  utkwioną  w  grubym  pniu.  Wokół

niego był stos polan. Wstał i podniósł świeże polano. "Nie, dopóki nie jestem

na tyle opanowany, aby pójść do niej i się samemu przekonać. Nie mogłem

tego  znieść,  Fernando.  Nie  będąc  w  stanie  trzymać  jej  –  patrzeć  jak  nasze

dzieci rosną wewnątrz niej - widzieć, że jest bezpieczna, to było-"

Fernando  czekał,  aż  topór  uderzy  w  drewno,  zanim  odezwał  się  do

Matthew. "To było, co Mateus?"

Matthew wyciągnął topór. Znów się odwrócił.

Gdyby Fernando nie był wampirem, nie usłyszał by jego odpowiedzi.

"To  było  tak,  jakby  moje  serce  było  wyrywane."  Siekiera  Matthew

rozłupała drewno z potężnym trzaskiem. "Każdej minuty, każdego dnia."

***

Fernando  dał  Matthew  czterdzieści  osiem  godzin,  aby  się

zregenerował po próbie z Ransome.

Wyznanie  grzechów  przeszłości  nigdy  nie  było  łatwe,  a  Matthew  był

szczególnie podatny na rozmyślania.

Fernando  wykorzystał  ten  czas,  aby  przedstawić  się  dzieciom  i

wnukom Marcusa.

Upewnił się, że rozumieją zasady rodzinne i kto ukara tych, którzy nie

będą ich przestrzegali, Fernando wyznaczył siebie na egzekutora Matthew - i

kata.  Nowo  Orleańska  gałąź  rodziny  Bishop-Clairmont  była  po  tym,  raczej

stonowana i Fernando postanowił, że teraz Matthew mógł wrócić do domu.

Fernando  był  coraz  bardziej  zaniepokojony  Dianą.  Ysabeau  powiedziała,  że

jej  stan  zdrowia  nie  uległ  zmianie,  ale  Sara  wciąż  się  martwiła.  Powiedziała

Fernando,  że  coś  nadal  było  nie  w  porządku,  i  podejrzewała,  że  tylko

Matthew będzie w stanie to naprawić.

Fernando  znalazł  Matthew  w  ogrodzie,  jak  zwykle,  oczy  miał  czarne  i

był zdenerwowany. Nadal był w uścisku krwawego szału. Niestety, nie było

już drewna do porąbania w Orleanie.

"Masz". Fernando upuścił torbę pod nogi Matthew.

Wewnątrz torby Matthew odnalazł małe siekiery i dłuta, ręczne świdry

o  różnych  rozmiarach,  piłę,  i  jego  dwa  drogocenne  heble.  Alain  starannie

445

zapakował  heble  w  naoliwione  szmatki,  aby  ochronić  je  na  czas  podróży.

Matthew spojrzał na swoje zużyte narzędzia, a następnie na swoje ręce.

"Te  ręce  nie  zawsze  wykonują  krwawą  pracę,"  przypomniał  mu

Fernando. "Pamiętam, kiedy uzdrawiały, tworzyły i wykonywały muzykę."

Matthew spojrzał na niego, bez słowa.

"Zrobisz  je  na  stojąco,  czy  się  pochylisz,  żeby  mogły  być  kołysane?"

zaczął pogawędkę Fernando.

Matthew zmarszczył brwi. "Zrobię co?"

"Kołyski.  Dla  bliźniaków."  Fernando  pozwolił  swoim  słowom

wybrzmieć.  "Myślę,  że  dąb  jest  wystarczająco  gruby  i  najmocniejszy,  ale

Marcus mówił mi, że wiśnia jest tradycją w Ameryce. Może Diana wolałaby

ją."

Matthew podniósł dłuto. Zużyty uchwyt wypełnił jego dłoń. "Jarzębina.

Zrobię je z jarzębiny, dla ochrony."

Fernando ścisnął ramię Matthew z aprobatą i odszedł.

Matthew  upuścił  dłuto  z  powrotem  do  torby.  Wyjął  telefon,  zawahał

się, a następnie pstryknął zdjęcie. Potem czekał.

Odpowiedź  Diany  była  szybka  i  wydrążyła  jego  kości  tęsknotą.  Jego

żona była w kąpieli. Rozpoznał łuki miedzianej wanny w domu w Mayfair. Ale

nie te łuki go interesowały.

Jego żona - jego mądra, przebiegła żona - podparła telefon na swoim

mostku  i  sfotografowała  obraz  w  dół  długości  swojego  nagiego  ciała.

Wszystko,  co  było widoczne na  fotografii,  to  brzuch z  niesamowicie  mocno

rozciągniętą skórą, i palce u stóp spoczywające na krawędzi wanny.

Jeśli  Matthew  by  się  skoncentrował,  wyobraziłby  sobie  jej  zapach

unoszący  się  w  ciepłej  wodzie,  poczuł  jedwab  włosów  między  palcami,

prześledził długie, mocne krągłości jej ud i ramion. Chryste, tęsknił za nią.

"Fernando  powiedział,  że  potrzebujesz  tych  gratów."  Marcus  stał

przed nim, marszcząc brwi.

Matthew oderwał wzrok od telefonu. Potrzebował tylko tego, co Diana

mogła mu zapewnić.

"Fernando  powiedział  również,  że  jeśli  ktoś  obudzi  go  w  ciągu

najbliższych  czterdziestu  ośmiu  godzin,  słono  za  to  zapłaci"  powiedział

Marcus,  patrząc  na  stos  polan.  Na  pewno  nie  zabraknie  im  opału  tej  zimy.

446

"Wiesz,  jak  Ransome  kocha  wyzwania  -  nie  wspominając  o  nowych

doświadczeniach - więc możesz sobie wyobrazić jego reakcję."

"Nie mów", powiedział Matthew z suchym śmiechem. Nie śmiał się już

jakiś czas, więc dźwięk był zardzewiały i surowy.

"Ransome  dzwonił  już  do  Krewe  Muzes51.  Spodziewam  się,  że  Ninth

Ward Marching Band52 będzie tu w porze kolacji. Wampir czy nie, na pewno

obudzą  Fernando."  Marcus  spojrzał  na  skórzaną  torbę  narzędziową  ojca.

"Czy w końcu będziesz uczyć Jacka rzeźbiarstwa?" Chłopiec błagał Matthew o

lekcje, odkąd przybył.

Mathew  pokręcił  głową.  "Pomyślałem,  że  chciałby  mi  pomóc  zamiast

tego w robieniu kołysek".

***

Matthew i  Jack  pracowali  nad kołyskami  prawie tydzień.  Każde  cięcie

drewna,  drobne  żłobienia,  które  łączyły  trapezowe  części  razem,  każde

machnięcie  hebla  przyczyniły  się  do  zmniejszenia  krwawego  szału  u

Matthew.

Praca  nad  prezentem  dla  Diany  sprawiała,  że  czuł  się  ponownie

połączony z nią i zaczął rozmawiać o dzieciach i jego nadziei.

Jack był dobrym uczniem, a jego umiejętności jako artysty okazały się

przydatne, gdy przyszło do rzeźbienia wzorów ozdabiających kołyski. Podczas

gdy pracowali, Jack pytał Matthew o jego dzieciństwo i o to jak poznał Dianę

w  bibliotece  Bodlejańskiej.  Nikt  inny  nie  zadawałby  takich  bezpośrednich,

osobistych pytań, ale zasady różniły się nieco, gdy chodziło o Jacka.

Kiedy skończyli, kołyski były dziełami sztuki. Matthew i Jack, dokładnie

zawinęli je w miękkie koce, aby ochronić je w drodze powrotnej do Londynu.

51 W mitologii greckiej Muzy były córkami Zeusa. Pierwsza parada odbyła się w 2001 roku, organizacja Muses

ma  teraz  ponad  1000  członków  i  była  pierwszą  całkowicie  żeńską  organizacją  przygotowującą  parady  z

platformami  w  nocy  w  Nowym  Orleanie.  Krewe  Muzes  ma  na  celu  wykorzystanie  i  rozpoznanie  lokalnych

zasobów  artystycznych  i kulturalnych  społeczności  i  włączać  je  do  tradycji  Muses  Mardi  Gras.  Świętują  swoją dzikość zanim zostanie oswojona, ich cnoty po ich wyznaczeniu, a ich miejsce w mistyce Nowego Orleanu, gdzie

każda cnota zdaje się dobrze rozwijać.

52  Ninth  Ward  Marching  Band  -  są  to  orkiestry  dęte  organizowane  przez  lokalne  szkoły  w  wojskowym  stylu, które  są  prezentowane  tylko  podczas  sezonu  karnawałowego  w  Nowym  Orleanie.  Zespoły  składają  się  min.

z bębnów, dzwonków, talerzy, trąb, cheerleaderek, batuty, flag, oddziałów tanecznych.

447

Dopiero po tym, jak kołyski zostały ukończone i były gotowe, Fernando

powiedział Matthew o stanie Diany.

Odpowiedź  Matthew  była  całkowicie  oczekiwana.  Najpierw  był

spokojny i cichy. Potem wkroczył do akcji.

"Dzwoń  do  pilota.  Nie  będę  czekać  do  jutra.  Chcę  być  w  Londynie

rano" Powiedział ciętym i precyzyjnym tonem Matthew. "Marcus!"

"Co się stało?", zapytał Marcus.

"Z  Dianą  nie  jest  za  dobrze."  Matthew  skrzywił  się  wściekle  na

Fernando. "Powinienem był być poinformowany".

"Myślałem, że byłeś." Fernando nie musiał mówić nic więcej. Matthew

wiedział,  kto  taił  tę  informację  przed  nim.  Fernando  podejrzewał  też,  że

Matthew wiedział, dlaczego. Zwykle ruchliwa twarz Matthew skamieniała, a

jego zazwyczaj wyraziste oczy były puste.

"Co  się  stało?"  Zapytał  Marcus.  Powiedział  Jackowi,  gdzie  ma  szukać

jego medycznej torby i zadzwonił do Ransome.

"Diana  znalazła  brakujące  strony  z  Ashmole  782."  Fernando  chwycił

Matthew  za  ramiona.  "Jest  więcej.  Widziała  Banjamina  w  bibliotece

Bodlejańskiej. On wie o ciąży. Zaatakował Phoebe."

"Phoebe?" Marcus był zrozpaczony. "Czy z nią wszystko w porządku?"

"Banjamin?" Jack oddychał ostro.

"Z  Phoebe  wszystko  w  porządku.  A  Banjamin  jest  niewiadomo  gdzie"

zapewnił Fernando. "Jeśli chodzi o Dianę, Hamish wezwał Edwarda Garretta i

Jane Sharp. Oni się nią zajmują."

"Jest  wśród  najlepszych  lekarzy  w  mieście,  Matthew,"  powiedział

Marcus. "Diana nie mogłaby być w lepszych rękach."

"Będzie" powiedział Matthew, podnosząc kołyskę i udając się w stronę

drzwi. "Będzie w moich".

Tłumaczenie: Fiolka2708

448

TRZY

Z DZIEŚCI

C

“Teraz  nie  powinnaś  mieć  z  tym  żadnych  kłopotów,”  powiedziałam

młodej  czarownicy  siedzącej  przede  mną.  Przyszła  zgodnie  z  sugestią  Lindy

Crosby,  żebym  dowiedziała  się  dlaczego  jej  zaklęcie  ochronne  jest

nieskuteczne.

Działając  poza  domem  de  Clermontów,  stałam  się  głównym

magicznym  diagnostą  Londynu,  wysłuchując  relacji  z  nieudanych

egzorcyzmów, kiepskich zaklęć i żywiołowej magii na wolności, i pomagając

czarownicom  znaleźć  rozwiązanie.  Jak  tylko  Amanda  rzuciła  na  mnie  swój

czar,  dostrzegłam  problem.  Kiedy  wyrecytowała  słowa,  błękitne  i  zielone

wątki wokół niej poskręcały się w jedną czerwoną nić poszarpaną sześcioma

krzyżującymi  się  supłami  w  rdzeniu  zaklęcia.  Gramayre53  (magia)  stała  się

zawiła,  intencje  zaklęcia  pociemniały  i  zamiast  ochrony  Amandy,  powstał

magiczny odpowiednik wściekłej Chihuahua, warczącej i kłapiącej zębami na

wszystko co się zbliżyło.

„Witaj, Amando,” powiedziała Sara, wkładając głowę żeby zobaczyć jak

nam poszło. „Załatwiłaś wszystko czego potrzebowałaś?”

„Diana była genialna, dziękuję,” odparła Amanda.

„Wspaniale. Odprowadzę cię,” rzekła Sara.

Odchyliłam  się  do  tyłu  na  poduszki,  smutna,  widząc  jak  Amanda

odchodzi.  Odkąd  lekarze  z  Harley  Street  kazali  mi  odpoczywać  w  łóżku,  nie

miałam wielu gości.

Dobrą  wiadomością  było  to,  że  nie  miałam  ciążowego  nadciśnienia

tętniczego  –  jak  to  często  miało  miejsce  w  przypadku  gorącokrwistych.  Nie

53 Magia zwana też gramarye - forma manipulowania energią regulowana przez pradawną mowę. Za wyjątkiem

czarnoksiężników  i  czarownic  użytkownicy  magii  muszą  poświęcać  część  swej  własnej  życiowej  energii  do

podtrzymania czaru. Energia nie musi pochodzić jedynie z ciała maga. Mogą jej użyczyć wszystkie żywe istoty.

Można ją także przechowywać w kamieniach szlachetnych takich jak diamenty, rubiny tudzież szafiry. Smoczy

Jeźdźcy  dzięki  energii  użyczanej  od  swych  Smoków  zdolni  są  do  rzucania  zaklęć  przekraczających  zdolności możliwości  innych  ludzi,  elfów  czy  krasnoludów.  Istotę  korzystania  z  magii  ograniczają  więc  zasoby  ciała  i znajomość pradawnej mowy. Możliwe, choć niesamowicie niebezpieczne jest posłużenie się magią bez użycia

słów. Tak samo wszelkie próby nekromancji muszą się zakończyć śmiercią.

449

miałam białka w moczu, a ciśnienie mojej krwi było w rzeczywistości poniżej

normy.

Niemniej, opuchlizna, mdłości i ból ramienia nie były przypadłościami,

które jowialny dr Garrett lub jego, nosząca trafne nazwisko, dr Sharp (ostra),

chcieli  ignorować  -  zwłaszcza  po  tym  jak  Ysabeau  wyjaśniła,  że  jestem

partnerką Matthew.

Złą wiadomością było, że położyli mnie na zmodyfikowanym łóżku do

odpoczynku, na którym mogłabym pozostać, aż bliźniaki się urodzą – co, jak

miała  nadzieję  dr  Sharp,  nie  nastąpi  przez  co  najmniej  cztery  tygodnie,

chociaż  jej  zmartwione  spojrzenie  sugerowało,  że  to  optymistyczne

przewidywania. Pozwolono mi na delikatne rozciąganie pod nadzorem Amiry

i dwa dziesięciominutowe spacery po ogrodzie w ciągu dnia. Schody, stanie,

podnoszenie czegokolwiek zostało kategorycznie zakazane.

Mój  telefon  zabrzęczał  na  stoliku.  Podniosłam  go  mając  nadzieję  na

wiadomość od Matthew.

Czekał na mnie obraz drzwi domu Clermontów.

Wówczas zdałam sobie sprawę z tego jak jest cicho, słychać było tylko

tykanie wielu domowych zegarów.

Skrzypienie zawiasów we frontowych drzwiach i miękki zgrzyt drewna

wyłożonego przed marmurem przerwał ciszę.

Bez  zastanowienia  skoczyłam  na  nogi,  chwiejąc  się  na  nich  wskutek

osłabienia, które nastąpiło podczas przymusowego leżenia.

A potem był tam Matthew.

Wszystko  co  mogliśmy  przez  długą  chwilę  zrobić,  to  chłonąć  swój

widok nawzajem.

Włosy Matthew były lekko potargane i pofalowane dzięki wilgotnemu

powietrzu  Londynu,  ubrany  był  w  szary  sweter  i  czarne  dżinsy.  Delikatne

zmarszczki wokół oczu, ukazywały stres jakiemu był poddawany.

Skradał się do mnie. Chciałam skoczyć i biec do niego, ale coś w jego

wyrazie twarzy zatrzymało mnie w miejscu.

Kiedy  w  końcu  Matthew  do  mnie  dotarł,  ujął  delikatnie  moją  szyję

opuszkami palców i odszukał moje oczy.

450

Kciukiem  potarł  moje  usta,  powodując,  że  krew  znalazła  się  tuż  przy

powierzchni.  Zobaczyłam  w  nim  niewielkie  zmiany:  kształt  jego  szczęki,

nietypowe napięcie ust, ponure spojrzenie powodujące opadnięcie powiek.

Moje wargi rozdzieliły się, gdy kolejny raz potarł kciukiem moje drżące

usta.

„Tęskniłem  za  tobą,   mon  coeur,”  powiedział  Matthew,  jego  głos  był

ochrypły.  Pochylił  się  z  tym  samym  namysłem  z  jakim  szedł  przez  pokój  i

pocałował mnie. Zakręciło mi się w głowie.  Był tu.  Moje dłonie chwyciły jego

sweter, jakby chciały zapobiec jego zniknięciu. Ochrypły dźwięk wychodzący

z tyłu jego gardła był prawie jak warknięcie, umilkłam przygotowując się na

uniesienie  i  spotkanie  z  jego  uściskiem.  Wolną  ręką,  Matthew,  wodził  po

moich  plecach,  biodrach,  aż  zatrzymał  się  na  moim  brzuchu.  Jedno  z  dzieci

wykonało  ostre,  pełne  wyrzutu  kopnięcie.  Uśmiechnął  się  w  moje  usta,

kciukiem  którym  wcześniej  wodził  po  moich  ustach,  badał  teraz  lekko  jak

piórko mój puls. Następnie zarejestrował książki, kwiaty i owoce.

„Ze mną wszystko w absolutnym porządku. Miałam nieco mdłości i ból

w  ramieniu,  to  wszystko,”  powiedziałam  szybko.  Jego  medyczne

wykształcenie wysłałoby jego umysł w kierunku różnego rodzaju strasznych

diagnoz. „Ciśnienie mojej krwi jest w porządku i dzieci również.”

„Fernando mi powiedział. Przykro mi, że mnie tutaj nie było,” mruknął,

jego  palce  masowały  napięte  mięśnie  mojej  szyi.  Po  raz  pierwszy  od

przybycia do New Haven pozwoliłam sobie na relaks.

„Ja  też  tęskniłam.”  Moje  serce  było  zbyt  pełne  żebym  mogła

powiedzieć więcej.

Ale  Matthew  nie  potrzebował  więcej  słów.  Następną  rzeczą  z  jakiej

zdałam  sobie  sprawę  był  ruch  powietrza,  gdy  kołysana  w  jego  ramionach,

wymachiwałam nogami.

Na  górze,  Matthew  ułożył  mnie  w  zielono  obramowanym  łóżku,  w

którym  spaliśmy  wiele  wcieleń  wcześniej  w  Blackfriars.  Rozebrał  mnie  w

milczeniu,  sprawdzając  każdy  cal  odkrytego  ciała  jakby  niespodziewanie

otrzymał coś rzadkiego i cennego. Był zupełnie cicho, tak jak ja, pozwalając

jego oczom i łagodnemu dotykowi mówić za niego.

W  ciągu  najbliższych  kilku  godzin,  Matthew  regenerował  mnie,  jego

palce usuwały każdy ślad wszystkich stworzeń z którymi byłam w kontakcie,

451

od czasu gdy odjechał. W jakimś momencie pozwolił mi rozebrać siebie, jego

ciało  odpowiedziało  na  moje  w  satysfakcjonującą  prędkością.  Dr  Sharp

wyraziła się jednak absolutnie jasno w kwestii jakichkolwiek skurczów mięśni

mojej  macicy.  Nie było  żadnego uwolnienia  napięcia  seksualnego dla  mnie,

ale  tylko  dlatego,  że  musiałam  odmówić  potrzebom  mojego  ciała,  nie

oznaczało  to,  że  Matthew  również  musiał  z  tego  rezygnować.  Kiedy  jednak

sięgnęłam po niego, zatrzymał moją rękę i pocałował głęboko.

Razem,  powiedział Matthew bez słowa.  Razem, albo wcale.

***

„Nie  mów  mi,  że  nie  możesz  go  znaleźć,  Fernando,”  powiedział

Matthew,  nawet  nie  próbując  brzmieć  sensownie.  Był  w  kuchni  domu  de

Clermontów,  mieszał  jajka  i  robił  tosty.  Diana  odpoczywała  na  górze,

nieświadoma narady odbywającej się na niższym piętrze.

„Nadal  myślę,  że  powinniśmy  zapytać  Jacka,”  powiedział  Fernando.

„On pomoże nam przynajmniej zawęzić krąg poszukiwań.”

„Nie. Nie chcę go do tego mieszać.” Matthew zwrócił się do Marcusa.

„Czy u Phoebe wszystko w porządku?”

„Było  bardzo  blisko  do  dobrego  samopoczucia,”  powiedział  Marcus

ponuro.  „Wiem,  że  nie  aprobujesz  tego  żeby  Phoebe  stała  się  wampirem,

ale…”

„Masz  moje  błogosławieństwo,”  przerwał  Matthew.  „Po  prostu

wybierz kogoś, kto zrobi to jak należy.”

„Dziękuję. Już mam.” Marcus zawahał się. „Jack prosił o widzenie się z

Dianą.”

„Przyślij  go  dziś  wieczorem.”  Matthew  podrzucił  jaja  na  płycie

kuchennej. „Powiedz mu, żeby przyniósł kołyski. Około siódmej. Będziemy go

oczekiwać.”

„Powiem mu,” odparł Marcus. „Coś jeszcze?”

„Tak,”  powiedział  Matthew.  „Ktoś  musi  dostarczać  informacje

Benjaminowi. Ponieważ nie można znaleźć Benjamina, możesz szukać jego –

lub jej.”

„A potem?” Zapytał Fernando.

452

„Przyprowadź  ich  do  mnie,”  odpowiedział  Matthew  jak  wychodził  z

pomieszczenia.

***

Pozostaliśmy  sami  zamknięci  w  domu  przez  trzy  dni,  splątani  razem,

niewiele  mówiąc,  nigdy  nie  rozdzielając  się  na  dłużej  niż  na  te  kilka  chwil,

kiedy Matthew schodził na dół po coś do jedzenia albo zaakceptować posiłek

przyniesiony przez personel Connaught. Hotel najwyraźniej wypracował jakiś

system  żywnościowo-winny  z  Matthew.  Było  kilka  przypadków  z  Château

Latour w 1961, gdy wyszedł w domu w zamian za wyśmienite kęsy jedzenia,

takie  jak  gotowane  na  twardo  przepiórcze  jaja  w  gniazdach  z  morskich

wodorostów i delikatne ravioli napełnione borowikami, które jak zapewniał

Matthew szef kuchni, przyleciały prosto z Francji dziś rano.

Drugiego  dnia,  Matthew  i  ja  zaufaliśmy  sobie  na  tyle  żeby

porozmawiać i podobnie maleńkie urywki słów były oferowane i trawione z

delikatnością z odległości kilku przecznic. Raportował o staraniach Jacka, aby

zaznaczyć  swoją  suwerenność  wśród  rozległego  potomstwa  Marcusa.

Matthew  opowiadał  z  wielkim  podziwem  o  wprawie  z  jaką  radził  sobie  ze

swoimi  dziećmi  i  wnukami,  z  których  wszyscy  mieli  imiona  i  charaktery

rodem  z  taniej  dziewiętnastowiecznej  szmiry.  I,  niechętnie,  Matthew

opowiedział  mi  o  swojej  walce  nie  tylko  z  krwawym  szałem,  ale  z  jego

pragnieniem żeby być przy mnie.

„Oszalałbym  bez  zdjęć,”  przyznał,  przytulając  się  ‘na  łyżeczkę’  do

moich  pleców  i  zakopując  zimny  nos  w  moim  karku.  „Obrazy  tego  gdzie

żyliśmy, albo kwiaty w ogrodzie, albo twoje palce u stóp na krawędzi wanny,

utrzymywały moje zdrowie psychiczne przed całkowitym poślizgiem.”

Dzieliłam  się  opowieścią  z  powolnością  godną  wampira,  mierząc

reakcję  Matthew,  tak  żebym  mogła  przerwać,  gdy  będzie  to  konieczne  by

pozwolić mu wchłonąć to, czego doświadczyłam w Londynie i Oxfordzie.

Było o znalezieniu Timothyego i brakującej strony, a także o spotkaniu

z Amirą i powrocie do Old Lodge. Pokazałam Matthew mój purpurowy palec

i  podzieliłam  proklamacją  bogini  o  tym,  że  żebym  mogła  mieć  Księgę  Życia

musiałabym oddać coś, co cenię. Nie oszczędziłam szczegółów ze spotkania z

453

Benjaminem - nie o moich własnych błędach jako czarownicy, nie o tym, co

zrobiliśmy Phoebe, nawet o jego finałowej pożegnalnej groźbie.

„Gdybym się nie zawahała, Benjamin byłby martwy.” Przerabiałam to

wydarzenie  tysiące  razy  i  nadal  nie  rozumiałam,  dlaczego  zawiodły  mnie

nerwy. „Najpierw Juliette, a teraz-„

„Nie  możesz  winić  siebie  za  to,  że  nie  wybrałaś  by  kogoś  zabić,”

powiedział  Matthew,  przyciskając  palec  do  moich  ust.  „Śmierć  to  trudny

biznes.”

„Myślisz, że Benjamin jest tu nadal, w Anglii?” Zapytałam.

„Nie tutaj,” zapewnił mnie Matthew, odwracając moją twarz do siebie.

„Nigdy więcej tam, gdzie ty jesteś.”

Nigdy nie trwa długo.  Przestroga Phoebe wróciła do mnie wyraźnie.

Odpychając smutki, przyciągnęłam mojego męża bliżej.

***

„Benjamin  zniknął  całkowicie,”  powiedział  Andrew  Hubbard  do

Matthew. „To jest to, co zrobił.”

„To  nie  zupełnie  jest  prawda.  Addie  twierdzi,  że  widziała  go  w

Monachium,” powiedział Matthew. „Ostrzegła kolegów rycerzy.”

W  czasie  gdy  Matthew  był  w  szesnastym  wieku,  Marcus  wpuścił  do

bractwa  kobiety.  Zaczął  od  Miriam,  a  ona  pomogła  mu  wcielić  resztę.

Matthew nie był pewny czy to było szaleństwo, czy objaw geniuszu, ale jeśli

to  miało  pomóc  mu  zlokalizować  Benjamina,  był  gotowy  pozostać

obojętnym.  Matthew  obwiniał  niegdyś  postępowe  idee  Marcusa  dotyczące

jego  sąsiadki  Catherine  Macaulay,  która  zajmowała  ważne  miejsce  w  życiu

jego  syna,  gdy  był  świeżo  upieczonym  wampirem  i  wypełniała  jego  uszy

pomysłami sawantki54.

„Moglibyśmy  zapytać  Baldwina,”  powiedział  Fernando.  „Jest  w

Berlinie, mimo wszystko.”

„Jeszcze nie,” odparł Matthew.

„Czy Diana wie, że szukasz Benjamina?” Zapytał Marcus.

54 sawantka – kobieta wykształcona, erudytka, często się tym przechwalająca

454

„Nie,”  powiedział  Matthew,  kierując  się  w  powrotem  do  żony  z

talerzem jedzenia z Connaught.

„Jeszcze nie,” wymamrotał Andrew Hubbard.

***

Wieczorem trudno było ustalić, kto jest bardziej uradowany z naszego

spotkania: Jack czy Lobero. Para była poskręcana w plątaninie nóg i łap, ale

Jack  ostatecznie  uwolnił  się  od  bestii,  która  jednak  zrzuciła  go  z  mojego

szezlonga  w  Chińskim  Pokoju  i  wskoczyła  na  poduszki  z  triumfalnym

szczeknięciem.

„Lobero, na dół. Pozwalałeś rzeczy.” Jack pochylił się i ucałował mnie z

szacunkiem w policzek. „Babcia.”

„Nie waż się!” Ostrzegłam, biorąc jego dłoń w moją. „Zachowaj swoje

babcine czułości dla Ysabeau.”

„Mówiłem  ci,  że  jej  się  nie  spodoba,”  powiedział  Matthew  z

uśmiechem.  Strzelił  palcami  w  Lobero  i  pokazał  na  podłogę.  Pies  zsunął

swoje  przednie  łapy,  pozostawiając  swój  tyłek  stanowczo  usadowiony

naprzeciwko mnie. Raz jeszcze pstryknął palcami, żeby zsunął się całkowicie.

„ Madame  Ysabeau  powiedziała,  że  zachowuje  zasady  i  będę  musiał

zrobić dwie niezwykle nikczemne rzeczy zanim pozwoli nazywać się babcią,”

powiedział Jack.

„Ale  wciąż  nazywasz  ją   madame  Ysabeau?”  Spojrzałam  na  niego

zdumiona.  „Co  cię  powstrzymuje?  Jesteś  z  powrotem  w  Londynie  od  wielu

dni.”

Jack  spojrzał  w  dół,  jego  usta  wygięły  się  w  pespektywie  bardziej

pysznej  psoty.  „Cóż,  zaprezentowałem  swoje  najlepsze  zachowanie,

madame. ”

„ Madame?”  Jęknęłam i rzuciłam w niego poduszką. „To jeszcze gorsze

niż nazywanie mnie babką.”

Jack pozwolił poduszce uderzyć go w uczciwą twarz.

„Fernando  ma  rację,”  powiedział  Matthew.  „Twoje  serce  wie  jak

nazywać Dianę, nawet jeśli twoja tępa głowa i wampirze dobre wychowanie

mówią ci coś innego. Teraz, pomóż mi przynieść prezenty dla twojej matki.”

455

Pod  ostrożnym  nadzorem  Lobero,  Matthew  i  Jack  wnieśli  najpierw

jeden,  potem  drugi  owinięty  kocem  pakunek.  Były  wysokie  i  pozornie

prostokątnego kształtu, raczej jak małe biblioteczki.

Matthew  przesłał  mi  zdjęcie  stosu  drewna  i  jakichś  narzędzi.  Obaj

musieli nad tym pracować. Uśmiechnęłam się wyobrażając sobie ich ciemne

głowy pochylone nad wspólnym projektem.

Gdy  Matthew  i  Jack  stopniowo  rozpakowywali  oba  obiekty,  stało  się

jasne,  że  nie  były  to  regały  na  książki,  ale  kołyski:  dwie  piękne,  identycznie

wyrzeźbione  i  pomalowane,  drewniane  kołyski.  Ich  zakrzywione  podstawy

zawieszone  były  wewnątrz  solidnego  drewnianego  stojaka  osadzonego  na

poziomie stóp. W ten sposób kołyski mogły być delikatnie kołysane wisząc w

powietrzu albo zdjęte ze wsparcia i trącane nogą. Wytrzeszczyłam oczy.

„Zrobiliśmy  je  z  drewna  jarzębiny.  Ransome  nie  miał  pojęcia  gdzie  u

diabła  mieliśmy  zamiar  znaleźć  szkockie drewno  w  Luizjanie,  ale  oczywiście

nie  znał  Matthew.”  Jack  powiódł  palcem  po  jednej  z  gładkich  krawędzi.

„Kołyski  są  z  jarzębiny,  ale  podstawy  są  wykonane  z  dębu  –  mocnego

amerykańskiego dębu białego.”

Matthew przyjrzał mi się z odrobiną niepokoju. „Podobają ci się?”

„Są przepiękne.” Spojrzałam w górę na mojego męża w nadziei, że mój

wyraz twarzy powie mu jak bardzo. Musiało tak być, gdyż delikatnie przykrył

część mojej twarzy, a jego własna była szczęśliwsza niż kiedykolwiek odkąd

wróciliśmy do teraźniejszości.

„Matthew  je  zaprojektował.  Powiedział,  że  mają  być  tak  wykonane

żebyś mogła używać ich kiedy wiszą i gdy zdejmiesz je z podstaw,” wyjaśnił

Jack.

„A rzeźbienie?” U podnóża każdej kołyski wyrzeźbione były drzewa, ich

korzenie i gałęzie splatały się ze sobą. Ostrożnie zastosowana złota i srebrna

farba uwydatniała liście i korę.

„To  był  pomysł  Jacka,”  powiedział  Matthew,  kładąc  rękę  na  ramieniu

młodego  człowieka.  „Przypomniał  sobie  wzory  na  twojej  skrzynce  z

zaklęciami i pomyślał, że symbole będą odpowiednie na dziecinne łóżeczka.”

„Każda  część  kołyski  ma  sens,”  powiedział  Jack.  „Jarzębina  jest

magicznym  drzewem,  wiesz,  a  biały  dąb  symbolizuje  siłę  i  nieśmiertelność.

Kwiatony zwieńczające każdy narożnik mają kształt żołędzi – to na szczęście

456

– a owoce jarzębiny na wspornikach mają je chronić. Wiwerny na kołyskach

także. Smoki chronią owoce jarzębiny przed zjedzeniem przez ludzi.”

Przyjrzałam  się  bliżej  i  zobaczyłam,  że  zawinięte  ogony  ognistych

smoków są łukami na których bujają się kołyski.

„W  takim  razie  to  będzie  dwoje  najbardziej  bezpiecznych  dzieci  na

świecie,”  stwierdziłam,  „nie  wspominając  o  tym,  że  będą  najszczęśliwsze

mogąc spać w takich pięknych łóżeczkach.”

Gdy jego dary zostały wręczone i przyjęte z wdzięcznością, Jack usiadł

na  podłodze  z  Lobero  i  opowiadał  z  ożywieniem  historie  z  życia  w  Nowym

Orleanie.  Matthew  relaksował  się  w  jednym  z  chińskich  foteli,  patrząc  co

upływającą minutę czy Jack nie wykazuje oznak krwawego szału.

Zegar  wybił  dziesiątą,  gdy  Jack  opuścił  Pickering  Place,  które  opisał

jako zatłoczone, ale radosne.

„Czy jest Gallowglass?” Nie widziałam go odkąd wrócił Matthew.

„Wyjechał  zaraz  po  tym  jak  wróciliśmy  do  Londynu.  Powiedział,  że

musi gdzieś pójść, i wróci kiedy będzie w stanie.” Jack wzruszył ramionami.

Coś musiało zamigotać w moich oczach, bo Matthew natychmiast stał

się czujny. Nic nie powiedział, jednak tylko do czasu gdy Jack i Lobero zeszli

na dół i byli bezpiecznie w drodze.

„To  prawdopodobnie  najlepsza  rzecz,”  powiedział  Matthew,  gdy

wrócił.  Usadowił  się  na  szezlongu  za  moimi  plecami,  tak  że  mógł  służyć  za

moje  oparcie.  Oparłam  się  o  niego  z  zadowoleniem,  gdy  otoczył  mnie

ramionami.

„Że  cała  nasza  rodzina  i  przyjaciele  są  u  Marcusa  w  domu?”

Prychnęłam. „Ale ty oczywiście uważasz, że to jest najlepsze.”

„Nie.  Że  Gallowglass  zdecydował  się  odejść  na  jakiś  czas.”  Matthew

przycisnął usta do moich włosów. Zesztywniałam.

„Matthew….” Musiałam mu powiedzieć o Gallowglasie.

„Wiem,   mon  coeur.   Podejrzewałem  coś  od  jakiegoś  czasu,  ale  gdy

zobaczyłem  go  z  tobą  w  New  Haven,  byłem  pewny.”  Matthew  zakołysał

jedną z kołysek delikatnym naciśnięciem palca.

„Od kiedy?” Zapytałam.

„Może  od  początku.  Na  pewno  od  nocy,  gdy  Rudolf  dotknął  cię  w

Pradze,” odpowiedział Matthew. Imperator zachowywał się bardzo źle w noc

457

Walpurgii,  w  noc  gdy  widzieliśmy  Księgę  Życia,  całą  i  kompletną  po  raz

ostatni.  „Nawet  wtedy  to  nie  było  zaskoczenie,  po  prostu  potwierdzenie

czegoś co już na pewnym poziomie rozumiałem.”

„Gallowglass  nigdy  nie  zrobił  niczego  niestosownego,”  powiedziałam

szybko.

„Wiem  o  tym.  Gallowglass  jest  synem  Hugha  i  nie  jest  zdolny  do

czynienia  dyshonoru.”  Gardło  Matthew  poruszyło  się,  gdy  oczyszczał  z

emocji swój głos. „Może gdy urodzą się dzieci, będzie zdolny ruszyć ze swoim

życiem. Chciałbym żeby był szczęśliwy.”

„Ja  też,”  wyszeptałam,  zastanawiając  się  ile  węzłów  i  wątków  się

przeplecie by połączyć Gallowglassa z jego partnerką.

***

„Dokąd  udał  się  Gallowglass?”  Matthew  spojrzał  spode  łba  na

Fernando,  jednak  choć  obaj  wiedzieli,  co  jest  powodem  nagłego  zniknięcia

jego bratanka, to nie była wina Fernando.

„Gdziekolwiek jest, lepiej że jest tam, a nie tu, czekając na przyjście na

świat dzieci twoich i Diany,” powiedział Fernando.

„Diana się z tym nie zgadza.” Matthew przejrzał swoje emaile. Zabrał

się  do  lektury  na  dole,  tak  więc  Diana  nie  wiedziała  o  informacjach  jakie

zbierał na temat Benjamina. „Pyta o niego.”

„Philippe  źle  zrobił  prosząc  Gallowglassa  aby  nad  nią  czuwał.”

Fernando wypił duszkiem kieliszek wina.

„Tak myślisz? To było to, co sam bym zrobił,” powiedział Matthew.

***

„Pomyśl, Matthew,” rzekł dr Garrett niecierpliwie. „Twoje dzieci mają

w sobie krew wampira – choć jak to jest możliwe, pozostawię między tobą, a

Bogiem. Oznacza to, że mają jakąś wampirzą odporność, przynajmniej. Może

jednak  twoja  żona  powinna  rodzić  w  domu,  jak  to  czyniły  kobiety  przez

wieki?”

Teraz,  kiedy  Matthew  wrócił,  zamierzał  odegrać  znaczącą  rolę  w

kwestii  sposobu  w  jaki  bliźnięta  przyjdą  na  świat.  Jego  zdaniem  powinnam

458

zostać  przewieziona  do  szpitala.  Ja  preferowałam  poród  w  domu

Clermontów, przy asyście Marcusa.

„Marcus nie praktykował położnictwa od lat,” narzekał Matthew.

„Do  diabła,  człowieku,  uczyłeś  go  anatomii.  Mnie  uczyłeś  anatomii.

Zacznij  myśleć!”  Dr  Garrett  wyraźnie  tracił  cierpliwość.  Myślisz,  że  macica

nagle powędrowała w inne miejsce? Przemów mu do rozsądku, Jane.”

„Edward  ma  rację,”  powiedziała  Dr  Sharp.  „Czworo  z  nas  ma  tuziny

medycznych  stopni  i  łącznie  więcej  niż  dwa  tysiące  lat  doświadczenia.

Marthe  prawdopodobnie  sprowadziła  na  świat  więcej  dzieci  niż  obecnie

żyjących,  a  ciotka  Diany  jest wykwalifikowaną położną.  Sądzę  więc,  że  nam

się uda.”

Podejrzewałam,  że  ma  rację.  Tak  jak  Matthew,  ostatecznie.  Mając

ustalone  przybycie  bliźniąt  na  świat,  był  bardzo  chętny  by  wyjść  z  pokoju,

gdy przybył Fernando. Obaj zniknęli na dole.

Często zamykali się razem, omawiając sprawy rodzinne.

***

„Co powiedział Matthew, gdy powiedziałeś mu, że przysiągłeś oddanie

rodzinie  Bishop-Clairmont?”  Zapytałam  Fernando,  gdy  przyszedł  później  na

górę się przywitać.

„Powiedział  mi,  że  oszalałem,”  odparł  Fernando  z  błyskiem  w  oku.

„Powiedziałem  Matthew,  że  w  zamian  chcę  być  ojcem  chrzestnym

najstarszego dziecka.”

„Jestem pewna, że można tak ustalić,” odparłam, choć zaczynałam się

martwić ilością chrzestnych jaką będą miały dzieci.

***

„Mam  nadzieję,  że  śledzisz  wszystkie  obietnice  jakie  dajesz,”

zauważyłam, mówiąc do Matthew później po południu.

„Tak,”  odpowiedział  Matthew.  „Chris  chce  najmądrzejsze,  Fernando

najstarsze.  Hamish  najlepiej  wyglądające.  Marcus  chce  dziewczynkę.  Jack

chce  brata.  Gallowglass  wyraził  zainteresowanie,  aby  zostać  ojcem

459

chrzestnym wszystkich blondwłosych dzieci, zanim wyjechał z New Haven.”

Matthew wyliczał kolejno na palcach.

„Mam  bliźnięta,  a  nie  miot  szczeniąt,”  powiedziałam,  oszołomiona

ilością zainteresowanych stron. „Poza tym nie jesteśmy rodziną królewską. A

ja jestem poganką! Bliźnięta nie potrzebują tak wielu chrzestnych.”

„Chcesz  żebym  wybrał  również  matki  chrzestne?”  Matthew  uniósł

brwi.

„Miriam,”  powiedziałam  pospiesznie,  zanim  zaproponuje  którąś  ze

swoich  przerażających  żeńskich  krewnych.  „Phoebe,  oczywiście.  Marthe.

Sophie. Amira Chciałabym zapytać również Vivian Harrison.”

„Widzisz.  Jak  tylko  zaczęłaś,  ich  liczba  od  razu  zaczęła  rosnąć,”  rzekł

Matthew z uśmiechem.

Wyszło nam sześcioro chrzestnych na dziecko. Biorąc pod uwagę ilość

rzeczy,  które  Ysabeau  i  Sara  już  kupiły,  wszystko  wskazywało  na  to,  że

utoniemy  w  srebrnych  dziecięcych  filiżankach,  misiach  pluszowych,  stosach

małych ubranek, bucikach i kocykach.

Dwoje  z  potencjalnych  chrzestnych  dołączało  do  nas  przy  kolacji  w

większość  wieczorów.  Marcus  i  Phoebe  byli  zakochani  w  tak  oczywisty

sposób,  że  nie  było  możliwości,  aby  nie  czuć  się  romantycznie  w  ich

obecności. Powietrze między nimi dźwięczało od napięcia. Phoebe ze swojej

strony była niewzruszona i opanowana jak nigdy dotąd. Nie wahała się zrobić

wykładu  Matthew  na  temat  stanu  fresków  w  Sali  balowej  i  o  tym,  jak  była

zszokowana,  znajdując  dzieło  Angelicy  Kauffmann  tak  zaniedbane.  Phoebe

nie  zamierzała  pozwolić,  aby  skarby  rodziny  de  Clermont  były  ukryte  przed

oczami publiczności na czas nieokreślony.

„Istnieją  sposoby  żeby  dzielić  się  tym  anonimowo  i  przez  określony

czas,” powiedziała do Matthew. „Oczekuje zobaczyć zdjęcie Margaret More z

ubikacji  na  górze  w  Old  Lodge,  na  wystawie  w  National  Portrait  Gallery,

bardzo szybko.” Uścisnęłam dłoń Matthew pocieszająco.

„Dlaczego  nikt  mnie  nie  ostrzegł,  że  będzie  bardzo  trudno  mieć

historyków w rodzinie?” Zapytał Marcusa, patrząc nieco oszołomiony.

„Dobry

gust,”

powiedział

Marcus,

obdarowując

Phoebe

uwodzicielskim spojrzeniem.

460

„W  rzeczy  samej.”  Usta  Matthew  drgnęły  w  podwójnym

potwierdzeniu.

Kiedy  było  nas  czworo,  tak  jak  teraz,  Matthew  i  Marcus  mogliby

rozmawiać godzinami o nowej gałęzi – choć Marcus, z powodu powiązań ze

swoim  szkockim  dziadkiem  oraz  niechęci  do  stosowania  botanicznych  i

zoologicznych  terminów  w  odniesieniu  do  rodziny  wampirów,  wolał  to

nazywać „klanem Matthew”.

„Członkowie linii Bishop-Clairmont – czy klanu, jak się upierasz – będą

musieli  być  szczególnie  ostrożni  w  dobieraniu  partnerów  lub  małżeństw,”

powiedział  Matthew  pewnego  wieczoru  po  kolacji.  „Oczy  wszystkich

wampirów będą na nas skierowane.”

Marcus zareagował z opóźnieniem. „Bishop-Clairmont?”

„Oczywiście,”  powiedział  Matthew  z  dezaprobatą.  „Spodziewałeś  się,

że jak będziemy się nazywać? Diana nie będzie używała mojego nazwiska, a

nasze dzieci będą nosić oba. Jedynie słuszne jest, że rodzina składająca się z

wiedźmy i wampira nosi nazwę, która to odzwierciedla.”

Byłam  wzruszona  jego  życzliwością.  Matthew  mógł  być  bardzo

patriarchalną,  nadopiekuńczą  istotą,  ale  nie  zapomniał  o  moich  rodzinnych

tradycjach.

„Dlaczego,  Matthew  de  Clermont,”  powiedział  Marcus  z  powolnym

uśmiechem. „To jest wręcz postępowe dla takiej skamieniałości jak ty.”

„Hmm.” Matthew sączył swoje wino.

Telefon Marcusa zadźwięczał i spojrzał na wyświetlacz. „Hamish jest na

dole. Zejdę na dół i go wpuszczę.”

Od strony schodów płynęła przyciszona konwersacja. Matthew wstał.

„Zostań z Dianą, Phoebe.”

Phoebe i ja wymieniłyśmy zaniepokojone spojrzenia.

„Będzie  o  wiele  wygodniej,  gdy  również  będę  wampirem,”

powiedziała,  na  próżno  starając  się  usłyszeć  o  czym  mowa  na  dole.

„Przynajmniej wtedy będziemy wiedziały co się dzieje.”

„Wtedy po prostu pójdą na spacer,” powiedziałam. „Muszę opracować

zaklęcie – potęgujące fale dźwiękowe. Coś wykorzystujące powietrze i może

trochę wody.”

461

„Szsz.”  Phoebe  pochyliła  głowę  i  wydała  zniecierpliwiony  dźwięk.

„Teraz to dopiero zniżyli głosy. Jakie to irytujące.”

Kiedy Matthew i Marcus powrócili na górę ciągnąc Hamisha, ich twarze

powiedziały mi, że stało się coś bardzo złego.

„Była kolejna wiadomość od Benjamina.” Matthew przykucnął przede

mną,  jego  oczy  zrównały  się  z  moimi.  „Nie  chcę  tego  przed  tobą  ukrywać,

Diano, ale musisz zachować spokój.”

„Po prostu mi powiedz,” powiedziałam z sercem w gardle.

„Czarownica, którą porwał Benjamin nie żyje. Jej dziecko zmarło razem

z nią.” Oczy Matthew odszukały moje wypełnione łzami. I nie tylko z powodu

młodej czarownicy, ale także moich własnych niepowodzeń.  Gdybym się nie

zawahała, czarownica Benjamina mogłaby wciąż żyć.

„Dlaczego  nie  mamy  potrzebnego  czasu,  aby  poukładać  sprawy  i

uporać  się  z  tym  olbrzymim  bałaganem,  którego  narobiliśmy?  I  dlaczego

ludzie muszą umierać podczas, gdy to robimy?” Płakałam.

„Nie było sposobu, żeby temu zapobiec,” mówił Matthew, odgarniając

włosy z mojego czoła. „Nie tym razem.”

„A co z następnym razem?” Zażądałam.

Mężczyźni byli ponurzy i cisi.

„Och.  Oczywiście.”  Wciągnęłam  ostry  haust  powietrza,  a  moje  palce

zamrowiły. Corra wybuchła z moich żeber ze wzburzonym skrzekiem i rzuciła

się w górę w stronę grzędy na żyrandolu.

„Zatrzymaj go. Bo następnym razem przyjdzie po mnie.”

Poczułam pęknięcie, jakąś strużkę płynu.

Matthew spojrzał zszokowany w dół na mój zaokrąglony brzuch. Dzieci

były w drodze.

Tłumaczenie: Sarah Rockwell

462

TRZY

Z DZIEŚCI

C  JEDEN

E

"Nie waż się mi mówić, że mam nie przeć." Byłam czerwona na twarzy

i spocona, a wszystko, co chciałam, to wydostać te dzieci ze mnie tak szybko,

jak to możliwe.

"Nie.  Przyj"  powtórzyła  Marthe.  Ona  i  Sara  prowadzały  mnie  w  celu

złagodzenia bólu w plecach i nogach. Skurcze były jeszcze co pięć minut, ale

ból  stawał  się  nie  do  zniesienia,  promieniując  od  kręgosłupa  do  mojego

brzucha.

"Chcę  się  położyć."  Po  tygodniach  przymusowego  leżenia  w  łóżku,

teraz  chciałam  się  tylko  doczołgać  z  powrotem  do  łóżka  z  materacem

pokrytym  gumą  i  sterylnymi  prześcieradłami.  Ironia  mnie  nie  ominęła,  ani

nikogo innego w pokoju.

"Nie położysz się" powiedziała Sara.

"O, Boże. Zbliża się następny." Zatrzymałam się i chwyciłam je za ręce.

Skurcz trwał długo. I kiedy właśnie się wyprostowałam i zaczęłam oddychać

normalnie, zaczął się kolejny. "Chcę Matthew!"

"Jestem  tu",  powiedział  Matthew,  zajmując  miejsce  Marthe.  Skinął

głową do Sary. "Teraz następny był szybko."

"W  książce  było  napisane,  że  skurcze  stopniowo  stają  się  częstsze."

Brzmiałam jak opryskliwa belferka.

"Dzieci  nie  czytają  książek,  kochanie",  powiedziała  Sara.  "Mają  swoje

własne pomysły na temat tych rzeczy".

"A  kiedy  mają  się  urodzić,  dzieci  nie  ukrywają  tego"  powiedziała  dr

Sharp,  wchodząc  do  pokoju  z  uśmiechem.  Dr  Garrett  został  wezwany  do

kogoś  innego  w  ostatniej  chwili,  więc  dr  Sharp  zarządzała  moim  zespołem

medycznym.  Przycisnęła  stetoskop  do  mojego  brzucha,  przeniosła  dalej  i

ponownie  przycisnęła.  "Idzie  cudownie,  Diana.  Tak  są  bliźnięta.  Brak  oznak

niepokoju. Zalecam spróbować urodzić naturalnie."

"Chcę się położyć," powiedziałam przez zaciśnięte zęby, gdy następny

skurcz ze stali wystrzelił z mojego kręgosłupa i zagroził, że przerwie mnie na

pół. "Gdzie jest Marcus?"

463

"Jest  po  prostu  po  drugiej  stronie  korytarza,"  powiedział  Matthew.

Mgliście  sobie  przypomniałam,  jak  Marcus  wyślizgnął  się  z  pokoju  kiedy

skurcze się nasiliły.

"Jeśli  będę  potrzebowała  cesarskiego  cięcia,  czy  Marcus  będzie  tu  na

czas?", Spytałam.

"Wołałaś  mnie?"  powiedział  Marcus,  wchodząc  do  pokoju.  Jego

szczery uśmiech i niewzruszona postawa uspokoiły mnie natychmiast. Teraz,

kiedy  wrócił,  nie  mogłam  sobie  przypomnieć,  dlaczego  go  wykopałam  z

pokoju.

"Kto  przeniósł  to  cholerne  łóżko?"  Droga  rozpływała  mi  się  przez

następny  skurcz.  Łóżko  wydawało  się  stać  w  tym  samym  miejscu,  ale

wyraźnie to było złudzenie, bo zajmowało mi wieki dotarcie do niego.

"Matthew", powiedziała Sara bezceremonialnie.

"Ja nic takiego nie zrobiłem" protestował Matthew.

"Przy  porodzie  możemy  zgonić  absolutnie  wszystko  na  męża.  To

powstrzymuje  matkę  przed  rozwijaniem  morderczych  fantazji  i  przypomina

ludziom, że nie są w centrum uwagi" wyjaśniła Sara.

Śmiałam  się,  a  tym  samym  przegapiłam  rosnącą  falę  bólu,  który

towarzyszył kolejnemu zaciętemu skurczowi.

"Kur - Ja pier-" ścisnęłam moje usta mocno razem.

"Nie  przejdziesz  przez  dzisiejsze  wydarzenie  główne  bez  przeklinania,

Diana," powiedział Marcus.

"Nie  chcę, by  ciąg  przekleństw  był  pierwszymi  słowami, które  usłyszą

niemowlęta."  Teraz  przypomniałam  sobie  powód  wydalenia  Marcusa:

sugerował, że byłam zbyt sztywna w środku mojej agonii.

"Matthew  może  śpiewać  -  a  jest  głośny.  Jestem  pewien,  że  może  cię

zagłuszyć."

"Boże  -  cholera,  jak  to  boli",  powiedziałam,  prostując  się.  "Przesuń

kurwa  łóżko,  jeśli  chcesz  być  pomocny,  i  przestań  się  kłócić  ze  mną,  ty

dupku!"

Moja odpowiedź wywołała szok ciszy.

"Zuch  dziewczyna,"  powiedział  Marcus.  "Wiedziałem,  że  masz  to  w

sobie. Rzućmy okiem."

464

Matthew  pomógł  mi  położyć  się  na  łóżko,  które  zostało  pozbawione

swojej jedwabnej kołdry i większości bezcennej zasłony. Dwie kołyski stanęły

przed  ogniem,  czekając  na  bliźniaki.  Patrzyłam  na  nie,  zaś  Marcus

przeprowadził swoje badanie.

Do  tej  pory  to  były  najbardziej  fizycznie  wykańczające  cztery  godziny

mojego  życia.  Miałam  więcej  rzeczy  wbitych  w  siebie  i  więcej  rzeczy  do

wypchnięcia  z  siebie  niż  myślałam,  że  jest  to  możliwe.  To  było  dziwnie

nieludzkie, biorąc pod uwagę, że jestem odpowiedzialna za niesienie nowego

życia na świat.

"Zajmie  to  jeszcze  chwilę"  powiedział  Marcus  "ale  rzeczy  ładnie

przyspieszają."

"Łatwo  ci  powiedzieć."  Uderzyłabym  go,  ale  usadowił  się  między

moimi udami, a dzieci zagradzały mi drogę.

"To  jest  twoja  ostatnia  szansa  na  znieczulenie  zewnątrzoponowe"

powiedział  Marcus.  "Jeśli  powiesz  nie,  a  będziemy  musieli  zrobić  cięcie

cesarskie, będziemy cię musieli całkowicie znokautować."

"Nie ma potrzeby być heroiczną,  ma lionne" powiedział Matthew.

"Nie  jestem  heroiczna"  Powiedziałam  mu  po  raz  czwarty  lub  piąty.

"Nie  mamy  pojęcia,  jaki  skutek  dla  dzieci  może  przynieść  znieczulenie

zewnątrzoponowe."  Zatrzymałam  się,  wykrzywiłam  twarz  próbując

zablokować ból.

"Musisz  oddychać,  kochanie",  Sara  wcisnęła  się  z  mojej  strony.

"Słyszałeś  Matthew.  Ona  nie  bierze  znieczulenia,  a  nie  ma  sensu  się  z  nią

kłócić. Teraz o bólu. Śmiech pomaga, Diana. Więc skup się na czymś innym."

"Przyjemność też pomaga " powiedziała Marthe, układając moje stopy

na materacu w taki sposób, że ból w moich plecach natychmiast złagodniał.

"Przyjemność?"  Powiedziałam,  zdezorientowana.  Marthe  skinęła

głową. Spojrzałam na nią z przerażeniem. "Nie możesz mieć na myśli  tego".

"Może", powiedziała Sara. "To może spowodować ogromną różnicę."

"Nie. Jak możesz nawet sugerować coś takiego?" Nie mogłam wymyślić

mniej  erotycznej  chwili.  Spacerowanie  wydawało  się  teraz  bardzo  dobrym

pomysłem,  zamachnęłam  nogi  nad  krawędzią  łóżka.  Doszłam  do  tego

miejsca,  zanim  złapał  mnie  kolejny  skurcz.  Kiedy  było  po  wszystkim,

Matthew i ja zostaliśmy sami.

465

"Nawet o tym nie myśl" powiedziałam, kiedy mnie objął.

"Rozumiem,  ‘nie’  w  dwudziestu  językach."  Jego  opanowanie  było

irytujące.

"Nie chcesz krzyczeć na mnie,  czy coś" Zapytałam.

Matthew przez chwilę to rozważał. "Tak."

"Och." Spodziewałam się pieśni i tańca o świętości kobiet w ciąży i że

on przejąłby wszystko za mnie. Zachichotałam.

"Połóż się na lewym boku, a ja pomasuję ci plecy." Matthew pociągnął

mnie w dół obok siebie.

"To jedyna rzecz, którą będziesz masować" Ostrzegłam.

"Rozumiem," powiedział z jeszcze większą kontrolą. "Połóż się. Teraz."

"To brzmi bardziej jak ty. Zaczęłam myśleć, że podali ci przez pomyłkę

znieczulenie  zewnątrzoponowe".  Odwróciłam  się  i  przysunęłam  swoje  ciało

do niego.

"Czarownica", powiedział, szturchając mnie w ramię.

To była dobra rzecz, leżałam kiedy uderzył następny skurcz.

"Nie  chcemy,  żebyś  parła,  ponieważ  nigdy  nie  wiadomo,  jak  długo  to

potrwa, a dzieci nie są jeszcze gotowe do narodzin. Minęły cztery godziny i

osiemnaście minut od pierwszych skurczów. Przed tobą może być następny

dzień  tego  wszystkiego.  Musisz  odpocząć.  To  jeden  z  powodów,  dlaczego

chciałem,  abyś  miała  znieczulenie."  Matthew  używał  kciuków  do  masażu

moich pleców.

"Minęły tylko cztery godziny i osiemnaście minut?" Mój głos był słaby.

"Teraz  dziewiętnaście  minut,  ale  tak."  Matthew  trzymał  mnie,  gdy

moje ciało było dręczone następnym ostrym skurczem. Kiedy byłam w stanie

myśleć, jęknęłam cicho i przycisnęłam plecy do ręki Matthew.

"Kciuk jest w absolutnie boskim miejscu." Odetchnęłam z ulgą.

"A to miejsce?" Kciuk Matthew przesunął się niżej i bliżej kręgosłupa.

"Niebo",  powiedziałam,  będąc  w  stanie  nieco  lepiej  oddychać  przez

kolejny skurcz.

"Ciśnienie  krwi  jest  jeszcze  normalne,  a  masaż  pleców  wydaje  się

pomagać. Zróbmy to prawidłowo."

Matthew wezwał Marcusa, by pomógł przynieść to krzesło w dziwnym

kształcie,  wyściełane  skórą,  ze  stojakiem  do  czytania  z  jego  biblioteki  i

466

ustawił  je  przy  oknie,  opierając  poduszki  na  wsparciu,  które  zostało

zaprojektowane, do trzymania książki. Matthew pomógł mi usiąść okrakiem

na  nim, twarzą do poduszki.  Mój  wydatny brzuch nawiązał kontakt z tyłem

fotela.

"Po co naprawdę jest to krzesło?"

"Do  oglądania  walki  kogutów  i  grania  całą  noc  w  karty,"  powiedział

Matthew.  "Zniesiesz  to  dużo  łatwiej  jeśli  pochylisz  się  trochę  do  przodu  i

położysz głowę na poduszce."

Tak  było.  Matthew  zaczął  gruntowny  masaż,  który  rozpoczął  się  na

moich  biodrach,  i  przesuwał  się  do  czasu  rozluźnienia  mięśni  u  podstawy

czaszki.  Miałam  trzy  kolejne  skurcze,  gdy  masował,  i  choć  były  one

długotrwałe, chłodne ręce i mocne palce Matthew zdawały się łagodzić ból.

"Jak  wielu  kobietom  w  ciąży  pomogłeś  w  ten  sposób?"  Zapytałam,

lekko ciekawa, gdzie nabył tą umiejętność. Ręce Matthew się zatrzymały.

"Tylko tobie". Jego kojące ruchy trwały nadal.

Odwróciłam głowę i stwierdziłam, że patrzy na mnie, jakby jego palce

nigdy nie przestały się ruszać.

"Ysabeau powiedziała, że jestem jedyną, która spała w tym pokoju."

"Nikt,  kogo  spotkałem  nie  wydawał  się  godny.  Ale  mogłem  sobie

wyobrazić ciebie w tym pomieszczeniu - ze mną oczywiście - zaraz po tym jak

się spotkaliśmy."

"Dlaczego  tak  bardzo  mnie  kochasz,  Matthew?"  Nie  czułam  się

atrakcyjna,  zwłaszcza,  gdy  byłam  pulchna,  twarzą  w  dół,  i  dyszałam  z  bólu.

Jego odpowiedź była szybka.

"Na  każde  pytanie,  jakie  kiedykolwiek  zadałem,  czy  kiedykolwiek

zadam, ty jesteś odpowiedzią." Odgarnął moje włosy z szyi i pocałował mnie

pod uchem. "Masz ochotę wstać na chwilę?"

Nagły,  ostry  ból,  który  przebiegł  przez  dolną  część  mojego  ciała  nie

pozwolił mi na odpowiedź. W zamian dyszałam.

"Dla  mnie  to  brzmi  jak  rozwarcie  na  dziesięć  centymetrów",  mruknął

Matthew. "Marcus?"

"Dobra wiadomość, Diana" radośnie powiedział Marcus, kiedy wszedł

do pokoju. "Dotarłaś teraz do parcia!"

To robiłam. Co wydawało się wiecznością.

467

Spróbowałam  najpierw  w  nowoczesny  sposób:  leżąc,  z  Matthew

ściskającym moją dłoń, i adoracją na twarzy.

Za dobrze to nie działało.

"To  nie  koniecznie  jest  oznaką  kłopotów,"  powiedziała  nam  doktor

Sharp,  patrząc  na  mnie  i  Matthew  ze  swojego  punktu  widokowego  między

moimi udami. "Poród bliźniaczy może trwać dłużej, trudniej uzyskać progres

na tym etapie porodu. Prawda, Marthe?"

"Ona potrzebuje stołka" powiedziała Marthe, marszcząc brwi.

"Przyniosłam  swój"  powiedziała  dr  Sharp.  "Jest  w  holu."  Szarpnęła

głową w tamtym kierunku.

I  tak  dzieci,  które  zostały  poczęte  w  XVI  wieku  zdecydowały  się

wystrzegać  nowoczesnych  konwencji  medycznych  i  narodzić  się  w

staromodny  sposób:  na  prostym  drewnianym  krześle  z  siedziskiem  w

kształcie podkowy.

Zamiast  połowy  tuzina  obcych  ludzi  z  doświadczeniem  porodowym,

byłam otoczona tymi, których kochałam: Matthew za mną, podtrzymującym

mnie  fizycznie  i  emocjonalnie;  Jane  i  Marthe  u  moich  stóp,  gratulujące  mi

posiadania  tak  taktownych  dzieci,  że  przychodzą  na  świat  głową  naprzód;

Marcusa  oferującego  delikatne  sugestie  co  jakiś  czas;  Sarę  mówiącą  mi,

kiedy  oddychać  i kiedy  przeć;  Ysabeau  stojącą przy drzwiach  i  przekazującą

wiadomości  Phoebe,  która  czekała  w  holu  i  wysyłała  stały  strumień  smsów

do Pickering Place, gdzie Fernando, Jack, i Andrew czekali na wieści.

To było nie do zniesienia.

To trwało wieki.

Gdy  o  23:55  usłyszałam  pierwszy  oburzony  krzyk,  w  końcu  zaczęłam

płakać  i  się  śmiać.  Ostre  uczucie  ochrony  zakorzeniło  się  tam,  gdzie  było

przed chwilą moje dziecko, napełniło mnie celem.

"Czy wszystko w porządku?" Zapytałam, patrząc w dół.

"Ona  jest  idealna"  powiedziała  rozpromieniona  Marthe  patrząc  na

mnie z dumą.

"Ona?" Matthew brzmiał na oszołomionego.

"To  dziewczynka.  Phoebe,  powiedz  im,  że   Madame  urodziła

dziewczynkę"  powiedziała  podniecona  Ysabeau.  Jane  uniosła  małą  istotę  w

górę. Była sina, pomarszczona i wysmarowana makabryczne wyglądającymi

468

substancjami, o których czytałam, ale nie byłam odpowiednio przygotowana,

do oglądania ich na moim własnym dziecku. Jej włosy były czarne jak smoła,

nie było ich dużo.

"Dlaczego  ona  jest  sina?  Co  się  z  nią  dzieje?  Czy  ona  umiera?"

Poczułam ogarniający mnie lęk.

"Za chwilę będzie czerwona jak burak" powiedział Marcus, patrząc na

swoją  nową  siostrę.  Wyciągnął  nożyczki  i  zacisk  w  stronę  Matthew.  "I  na

pewno nic złego się nie dzieje z jej płucami. Myślę, że możesz czynić honory."

Matthew stał nieruchomo.

"Jeśli  zemdlejesz,  Matthew  Clairmontcie,  nigdy  nie  pozwolę  ci  o  tym

zapomnieć,"  powiedziała  cierpko  Sara.  "Rusz  swoją  dupę  i  przetnij

pępowinę".

"Zrób to, Sara." ręce Matthew drżały na moich ramionach.

"Nie. Chcę, żeby Matthew to zrobił" powiedziałam. Jeśli tego nie zrobi,

będzie tego później żałował.

Moje  słowa  sprawiły,  że  Matthew  się  poruszył,  i  szybko  był  na

kolanach obok dr Sharp. Wbrew jego początkowej niechęci, gdy tylko został

przedstawiony  dziecku  i  dostał  właściwy  sprzęt  medyczny,  jego  ruchy  były

wprawne  i  pewne.  Po  tym  jak  pępowina  została  zaciśnięta  i  przecięta,  dr

Sharp  szybko  owinęła  naszą  córkę  w  kocyk.  Potem  przekazała  zawiniątko

Matthew.

Stał, oniemiały, tuląc malutkie ciało w swoich dużych rękach. Było coś

cudownego  w  zestawieniu  siły  ojca  z  bezbronnością  córki.  Przestała  płakać

na chwilę, ziewnęła i wznowiła płacz z zimna w jej obecnej sytuacji.

"Witaj,  mała  nieznajoma"  szepnął  Matthew.  Spojrzał  na  mnie  z

podziwem. "Jest piękna."

"Boże,  po  prostu  posłuchaj  jej"  powiedział  Marcus.  "Mocne  osiem  w

skali Apgar, nie sądzisz, Jane?"

"Zgadzam  się.  Może  zważysz  i  zmierzysz  ją,  a  my  tu  trochę

posprzątamy i przygotujemy się na następne?"

Nagle  zdałam  sobie  sprawę,  że  moja  praca  była  zrobiona  tylko  w

połowie,  Matthew  przekazał  dziecko  Marcusowi.  Potem  na  mnie  spojrzał  i

dał mi mocny pocałunek. "Gotowa  ma lionne?"

"Jak zwykle" powiedziałam, chwycona przez następny ostry ból.

469

Dwadzieścia minut później, o 00:15, urodził się nasz syn. Był większy i

cięższy, niż jego siostra, ale obdarzony podobnie sporą pojemnością płuc. To,

powiedziałam,  była  bardzo  dobra  rzecz,  choć  nie  zastanawiałam  się,  czy

nadal  będziemy  tak  myśleć  za  dwanaście  godzin.  Inaczej  niż  nasza

pierworodna, nasz syn miał rudawo blond włosy.

Matthew  poprosił  Sarę,  by  przecięła  pępowinę,  ponieważ  był

całkowicie  pochłonięty  mruczeniem  mi  do  ucha  przyjemnych  bzdur  o  tym,

jak piękna i silna byłam, trzymając mnie w pozycji pionowej.

Po urodzeniu drugiego dziecka zaczęłam się trząść od stóp do głów.

"Co się dzieje" Zapytałam, szczękając zębami?.

Matthew  przeniósł  mnie  w  mgnieniu  oka  z  taboretu  porodowego  na

łóżko.

"Dajcie tutaj dzieci" rozkazał.

Marthe  położyła  na  mnie  jedno  dziecko,  a  Sara  drugie.  Kończyny

niemowląt były podciągnięte do ich twarzy - fioletowych z irytacji. Jak tylko

poczułam  ciężar  syna  i  córki  na  mojej  klatce  piersiowej,  drżenie  się

zatrzymało.

"To  minus  stołka  porodowego,  kiedy  rodzą  się  bliźniaki,"  powiedziała

rozpromieniona dr Sharp.

"Matka  może  być  nieco  chwiejna  nagłą  pustką  nie  mając  szansy

nawiązania więzi z pierwszym dzieckiem, zanim drugie będzie potrzebowało

uwagi."

Marthe  pchnęła  Matthew  na  bok  i  owinęła  w  koce  oboje  dzieci,  nie

zmieniając ich pozycji, co byłam pewna było trochę wampirzą sztuczką i było

poza  możliwościami  większości  położnych,  nie  ważne  jak  doświadczonych.

Podczas  gdy  Marthe  zajmowała  się  dziećmi,  Sara  delikatnie  masowała  mój

brzuch, aż łożysko i błony płodowe nie wyszły wraz z ostatnim skurczem.

Matthew trzymał dzieci przez kilka chwil, podczas gdy Sara delikatnie

mnie myła. Prysznic, jak powiedziała mi, może poczekać, aż poczuję, że mogę

wstać - co byłam pewna, że nastąpi w przybliżeniu niewiadomo kiedy. Ona i

Marthe usunęły prześcieradła i zastąpiły je nowymi, a wszystko to bez mojej

pomocy.  W  okamgnieniu  zostałam  podparta  o  puchowe  poduszki  łóżka,  w

otoczeniu świeżej pościeli.

470

Matthew  umieścił  dzieci  z  powrotem  w  moich  ramionach.  Pokój  był

pusty.

"Nie  wiem,  jak  wy,  kobiety  to  przeżywacie"  powiedział,  przyciskając

usta do mojego czoła.

"Zamiany wewnątrz na zewnątrz?" Spojrzałam na jedną malutką twarz,

a potem na drugą. "Ja też nie wiem." Mój głos ucichł. "Żałuję, że mamy i taty

nie ma tutaj. I Philippe."

"Gdyby  Philippe  tu  był,  krzyczałby  na  ulicach  i  budził  sąsiadów,"

powiedział Matthew.

"Chcę, go nazwać Philip, po twoim ojcu" powiedziałam cicho. Na moje

słowa nasz syn otworzył jedno oko. "Czy zgadzasz się?"

"Tylko  wtedy,  jeśli  nazwiemy  naszą  córkę  Rebecca"  powiedział

Matthew,  jego  ręka  dotknęła  jej  ciemną  główkę.  Wykrzywiła  swoją  twarz

mocniej.

"Nie jestem pewna czy się zgadza" powiedziałam, dziwiąc, że ktoś tak

mały, może być tak uparty.

"Rebecca  będzie  miała  mnóstwo  innych  imion  do  wyboru,  jeśli  nadal

będzie  się  sprzeciwiała"  powiedział  Matthew.  "Prawie  tak  wiele  imion,  jak

wielu chrzestnych, jeśli pomyśleć o tym."

"Będziemy  potrzebować  arkusza  kalkulacyjnego,  aby  ogarnąć  ten

bałagan"  powiedziałam,  poprawiając  Philipa  w  moich  ramionach.  "On  jest

zdecydowanie cięższy."

"Oboje  są  bardzo  dobrej  wielkości.  Philip  ma  czterdzieści  sześć

centymetrów." Matthew spojrzał na syna z dumą.

"Będzie  tak  wysoki,  jak  jego  ojciec."  Umościłam  się  głębiej  w

poduszkach.

"I  rudy  jak  jego  matka  i  babcia"  powiedział  Matthew.  Okrążył  łóżko,

dorzucił do ognia, potem położył się obok mnie podparty na łokciu.

"Spędziliśmy  cały  czas  szukając  starożytnych  tajemnic  i  dawno

zaginionych  magicznych  ksiąg,  ale  oni  są  prawdziwym  chemicznym

weselem",  powiedziałam,  obserwując  Matthew,  gdy  położył  palec  na

malutkiej ręce Philipa. Dziecko chwyciło go z zaskakującą siłą.

"Masz  rację."  Matthew  odwrócił  rękę  syna.  "Trochę  ciebie,  trochę

mnie. Część wampira, część czarownicy".

471

"I  całe  nasze",  powiedziałam  stanowczo,  zamykając  jego  usta

pocałunkiem.

***

"Mam  córkę  i  syna,"  powiedział  Matthew  do  Baldwina.  "Philip  i

Rebecca. Oboje są zdrowi i czują się dobrze."

"A ich matka?" Zapytał Baldwin.

"Diana przeszła przez wszystko świetnie." Matthew zacisnął ręce, gdy

pomyślał o tym, co ona przeżyła.

"Gratulacje, Matthew". Baldwin nie brzmiał na zadowolonego.

"Co jest?" Matthew zmarszczył brwi.

"Kongregacja już wie o narodzinach".

"Skąd?"  zażądał  Matthew.  Ktoś  musiał  obserwować  dom  –  wampir  z

bardzo bystrymi oczami, lub czarownica ze zdolnościami jasnowidzenia.

"Kto  wie?"  powiedział  Baldwin  ze  znużeniem.  "Są  gotowi  trzymać  w

zawieszeniu  oskarżenie  przeciwko  tobie  i  Dianie,  w  zamian  za  możliwość

zbadania dzieci."

"Nigdy." Zajaśniał gniew Matthew.

"Kongregacja chce tylko wiedzieć, czym są bliźniaki" krótko powiedział

Baldwin.

"Moi. Philip i Rebecca są moi " odpowiedział Matthew.

"Nikt nie wydaje się kwestionować - niemożliwego, choć podobno jest

to niemożliwe" powiedział Baldwin.

"To  sprawka  Gerberta."  Każdy  instynkt  mu  mówił,  że  wampir  miał

kluczowy  związek  między  Banjaminem,  a  poszukiwaniem  Księgi  Życia.

Manipulował polityką Kongregacji od lat.

"Być może. Nie każdy wampir w Londynie jest stworzeniem Hubbarda"

powiedział  Baldwin.  "Verin  nadal  ma  zamiar  udać  się  do  Kongregacji

szóstego grudnia."

"Narodziny  dzieci  niczego  nie  zmienią",  powiedział  Matthew,  choć

wiedział, że zmienią.

472

"Zaopiekuj  się  moją  siostrą,  Matthew"  cicho  powiedział  Baldwin.

Matthew  pomyślał,  że  usłyszał  nutkę  prawdziwego  zmartwienia  w  tonie

swojego brata.

"Zawsze", odpowiedział Matthew.

***

Babcie  były  pierwszymi  osobami,  które  odwiedziły  niemowlęta.

Uśmiech Sary był rozciągnięty od ucha do ucha, a twarz Ysabeau pojaśniała

ze  szczęścia.  Kiedy  usłyszały  pierwsze  imiona  niemowląt,  obie  zostały

dotknięte  przez  myśl,  że  spuścizna  nieżyjących  dziadków  dzieci,  będzie

prowadzić je w przyszłości.

"Tylko wy mogliście mieć bliźniaki, które nawet się nie urodziły w tym

samym  dniu",  powiedziała  Sara,  zamieniając  Rebeccę  na  Philipa,  który  był

wpatrzony w swoją babcię z fascynacją i zmarszczonymi brwiami. "Sprawdź,

czy możesz namówić ją na otworzenie oczu, Ysabeau."

Ysabeau delikatnie dmuchnęła w twarz Rebeccy. Jej oczy otworzyły się

szeroko,  a  ona  zaczęła  krzyczeć  i  machać  rączkami  na  swoją  babcię.  "No.

Teraz możemy zobaczyć cię w całej okazałości, moja piękna."

"Mają  również  różne  znaki  zodiaku"  powiedziała  Sara,  delikatnie

kołysząc w ramionach Philipa.

W  przeciwieństwie  do  swojej  siostry,  Philip  był  zadowolony  ze

spokojnego  leżenia  i  obserwowania  swojego  otoczenia,  jego  ciemne  oczy

były szeroko otwarte.

"Jakie?"  Czułam  się  senna  i  gadanie  Sary  było  teraz  zbyt

skomplikowane dla mnie.

"Dzieci.  Rebecca  jest  Skorpionem,  a  Philip  jest  Strzelcem.  Wąż  i

łucznik" powiedziała Sara.

De Clermontowie i Bishopowie. Dziesiąty węzeł i bogini. Sowie pióra w

strzale  łaskotały  moje  ramię,  a  ogon  wiwerny  zacisnął  się  wokół  moich

bolących bioder. Poczułam ostrzegawczy dotyk ma moim kręgosłupie, który

spowodował mrowienie.

Matthew zmarszczył brwi. "Coś nie tak,  mon coeur?"

473

"Nie.  Tylko  jakieś  dziwne  odczucie."  Pragnienie  ochrony,  które

zakorzeniło się we mnie w następstwie narodzin niemowląt rosło w siłę. Nie

chciałam, aby Rebecca i Philip zostali powiązani z jakimiś większymi czarami,

których  zamysł  może  nie  być  zrozumiany  przez  kogoś  tak  małego  i

nieznaczącego  jak  ich  matka.  Były  moimi  dziećmi  -  naszymi  dziećmi  -  i

chciałam  być  pewna,  że  będą  mogły  znaleźć  swoją  własną  drogę,  a  nie  tą,

którą wyznaczy im los.

***

"Witaj, Ojcze. Czy oglądasz?"

Matthew  patrzył  w  ekran  swojego  komputera,  telefon  miał  wciśnięty

pomiędzy  ramię  i  ucho.  Tym  razem  Banjamin  zadzwonił  z  wiadomością.

Chciał usłyszeć reakcję Matthew na to, co widzi na ekranie.

"Rozumiem,  że  gratulacje  są  na  miejscu."  W  głosie  Banjamina

pobrzmiewało zmęczenie. Za nim leżało na stole operacyjnym ciało martwej

czarownicy,  pocięte  w  daremnej  próbie  wydobycia  dziecka,  które  nosiła.

"Dziewczynka. I chłopiec."

"Czego  chcesz?"  Pytanie  zostało  zadane  spokojnie,  ale  Matthew

wewnątrz  wrzał.  Dlaczego  nikt  nie  mógł  znaleźć  jego  zapomnianego  przez

Boga i ludzi syna?

"Twojej żony i córki, oczywiście." Oczy Banjamina pociemniały. "Twoja

czarownica jest żyzna. Dlaczego Matthew?"

Mathew milczał.

"Dowiem  się,  co  czyni  twoją  czarownicę  tak  wyjątkową."  Banjamin

pochylił  się  i  uśmiechnął.  "Wiesz  o  tym.  Jeśli  powiesz  mi,  co  chcę  wiedzieć

teraz, nie będę musiał z niej tego wydobyć później."

"Nigdy  jej  nie  dotkniesz."  Głos  i  kontrola  Matthew  się  załamały.  Na

górze płakało dziecko.

"Och, zrobię to", cicho obiecał Banjamin. "Raz i później znowu, dopóki

Diana Bishop nie da mi tego, czego chcę."

***

474

Nie  mogłam  spać  więcej,  niż  trzydzieści,  czterdzieści  minut  zanim

wściekłe okrzyki Rebeccy mnie obudziły.

Kiedy moje oczy przyzwyczaiły się do ciemności, zobaczyłam Matthew

chodzącego z nią przy kominku, szepczącego czułe słówka i słowa pociechy.

"Wiem. Świat może być surowym miejscem, maleńka. Z czasem będzie

łatwiej.  Słyszysz  trzask  polan?  Widzisz  blask  na  ścianie?  To  ogień,  Rebecco.

Możesz go mieć w swoich żyłach, tak jak twoja matka. Ciii. To tylko cień. Nic

więcej,  tylko  cień."  Matthew  przytulił  dziecko  bliżej  i  cicho  nucił  francuską

kołysankę.

Cicho! Za dużo hałasu, noc patrzy, milczmy.

Spacerujemy po cichu, jest noc.

Matthew  de  Clermont  był  zakochany.  Uśmiechnęłam  się  na  jego

wyrazy uwielbienia.

"Dr.  Sharp  mówiła,  że  będą  głodne",  powiedziałam  do  niego  z  łóżka,

sennie pocierając oczy. Przygryzłam wargę. Wyjaśniła również, że wcześniaki

może  być  trudno  karmić,  bo  mięśnie,  które  są  potrzebne  do  ssania  nie  są

wystarczająco rozwinięte.

"Sprowadzić  Marthe?"  zapytał  Matthew  w  trakcie  głośnych okrzyków

Rebeccy. Wiedział, że denerwuję się karmieniem piersią.

"Spróbujemy  sami",  powiedziałam.  Matthew  umieścił  na  moich

kolanach poduszkę i wręczył mi Rebeccę.

Potem obudził Philipa, który spał spokojnie. Zarówno Sara jak i Marthe

wbijały  mi  do  głowy,  że  w  opiece  nad  dziećmi  duże  znaczenie  ma  robienie

tego w tym samym czasie, albo drugi będzie głodny zanim się pierwszy naje.

"Philip  będzie  sprawiał  problemy",  powiedział  Matthew  z

zadowoleniem, podnosząc go z kołyski.

Philip zmarszczył brwi na widok ojca, mrugając ogromnymi oczami.

"Skąd wiesz?" Przesunęłam delikatnie Rebeccę, aby zrobić miejsce dla

Philipa.

"Jest zbyt cichy," powiedział Matthew z uśmiechem.

Musieliśmy  kilka  razy  popróbować,  zanim  Philip  się  przyssał.  Rebecca

była jednak niemożliwa.

"Ona  nie  przestaje  płakać  na  tyle  długo,  żeby  zdążyła  złapać  pierś",

powiedziałam sfrustrowana.

475

Matthew  włożył  palec  w  jej  usta,  a  ona  posłusznie  zacisnęła  ustka

wokół.  "Zamieńmy  je  miejscami.  Może  zapach  siary  -  i  jej  brata  -  przekona

Rebeccę by spróbowała."

Zrobiliśmy  niezbędne  zamiany.  Philip  krzyczał  jak  potępieniec,  gdy

Matthew  przenosił  go,  czknął  i  prychnął  nieco  przy  drugiej  piersi,  żeby

upewnić  się,  że  rozumiemy,  że  takie  przerwy  w  przyszłości  nie  będą

tolerowane. Rebecca była chwilę niezdecydowania, gdy rozglądała się wokół,

patrząc  na  to  zamieszanie,  zanim  ostrożnie  wzięła  moją  pierś.  Gdy  possała

pierwszy raz, zrobiła wielkie oczy.

"Ach.  Teraz  rozumie.  Czyż  nie  mówiłem  ci,  maleńka?"  mruknął

Matthew. " Maman jest odpowiedzią na wszystko."

Tłumaczenie: Fiolka2708

476

SŁOŃ

O CE

C  W ZN

Z AKU

K

STRZEL

E CA

C

Strzelec rządzi wiarą, religią, pisarstwem, książkami, i interpretacją snów.

Urodzeni pod znakiem łucznika zdziałają wielkie cuda i otrzymają wielkie

zaszczyty i radości.

Podczas gdy Strzelec rządzi niebem, konsultuj się z prawnikami w sprawie

swoich interesów.

To dobry sezon na składanie przysiąg i zawieranie umów.

- Anonimowy angielski notatnik, r. 1590, Gonçalves MS 4890, f. 14v

477

TRZY

Z DZIEŚCI

C  DWA

"Bliźnięta mają dziesięć dni. Czy nie uważasz, że są trochę za małe, aby

być członkami Zakonu Rycerskiego?" Ziewnęłam chodząc w tę i z powrotem

na korytarzu drugiego piętra z Rebeccą, która była urażona po wyjęciu jej z

przytulnej kołyski przy kominku.

"Wszyscy  nowi  członkowie  rodziny  de Clermont natychmiast  stają  się

rycerzami", powiedział Matthew, mijając mnie z Philipem na rękach. "To jest

tradycja."

"Tak,  ale  większość  nowych  de  Clermontów  to  dorosłe  kobiety  i

mężczyźni!  I  musimy  to  zrobić  w  Sept  Tours?"  Moje  procesy  myślowe

zwolniły  do  żółwiego  tępa.  Matthew  jak  obiecał,  opiekował  się  dziećmi  w

nocy,  ale  tak  długo,  jak  długo  będę  karmiła  piersią,  będzie  musiał  budzić

mnie jeszcze co kilka godzin.

"Tam lub w Jerozolimie", powiedział Matthew.

"Nie  Jerozolima.  W  grudniu?  Oszalałeś?"  Ysabeau  cicho  jak  duch

pojawiła  się  na  półpiętrze.  "Poza  tym  dzieci  powinny  być  ochrzczone  w

domu, gdzie ich ojciec zbudował Kościół, a nie w Londynie. Obie ceremonie

mogą się odbyć w tym samym dniu."

"Clairmont  House  jest  teraz  naszym  domem,   Maman".  Matthew  się

skrzywił.  Był  coraz  bardziej  zmęczony  babciami  i  ich  stałą  ingerencją.

"A Andrew chętnie ochrzci je tutaj, w razie potrzeby".

Philip, który już wykazywał niezwykłą wrażliwość na zmiany nastrojów

ojca,  doskonale  naśladował  dezaprobatę  Matthew  i  machał  ręką  w

powietrzu,  jakby  prosząc  o  miecz,  tak  by  mogli  rozgromić  swoich  wrogów

razem.

"Sept-Tours  zatem"  powiedziałam.  Podczas  gdy  Andrew  Hubbard  nie

był  już  stałym  cierniem  w  moim  boku,  nie  byłam  chętna  dać  mu  roli

duchowego doradcy dzieci.

"Jeśli jesteś pewna" powiedział Matthew.

478

"Czy  Baldwin  jest  zaproszony?"  Wiedziałam,  że  Matthew  powiedział

mu  o  bliźniakach.  Baldwin wysłał  mi  pokaźny bukiet  kwiatów  i  niemowlęce

gryzaki ze srebra i rogu dla Rebeccy i Philipa.

Gryzaki były oczywiście powszechnym prezentem dla noworodków, ale

w  tym  przypadku  czułam  pewne  niezbyt  subtelne  przypomnienie  o

wampirzej krwi w ich żyłach.

"Pewnie. Ale nie przejmuj się tym teraz. Może wybierzesz się na spacer

z  Ysabeau  i  Sarą  -  wyjdziesz  z  domu  na  chwilę.  Jest  mnóstwo  mleka,  jeśli

dzieci będą marudne." zaproponował Matthew.

Zrobiłam jak sugerował Matthew, choć miałam nieprzyjemne uczucie,

że dzieci i ja byliśmy rozmieszczeni na rozległej szachownicy de Clermontów

przez istoty, które grały na niej od wieków.

To uczucie rosło w siłę z każdym dniem, kiedy się przygotowywaliśmy,

do wyjazdu do Francji. Było wiele cichych rozmów dla spokoju moich myśli.

Ale miałam ręce pełne zajęć z bliźniętami, i nie miałam czasu w tej chwili na

rodzinną politykę.

***

"Oczywiście,  że  zaprosiłem  Baldwina,"  powiedział  Marcus.  "On  musi

tam być."

"A  Gallowglass?"  Zapytał  Matthew.  Wysłał  swojemu  bratankowi

zdjęcia  bliźniąt,  wraz  z  ich  dość  imponującymi  imionami.  Matthew  miał

nadzieję,  że  Gallowglass  może  zareaguje,  kiedy  dowie  się,  że  jest  ojcem

chrzestnym Philipa i że dziecko nosi jedno z jego imion.

"Daj mu czas," powiedział Marcus.

Ale czas nie był po stronie Matthew ostatnio, i nie oczekiwał, że teraz

będzie współpracował.

"Nie  było  nic  więcej  od  Banjamina"  zgłosił  Fernando.  "Zamilkł.

Ponownie."

"Gdzie on do cholery jest?" Matthew przejechał dłonią po włosach.

"Robimy  co  w  naszej  mocy,  Matthew.  Banjamin  nawet  jako

ciepłokrwisty był przebiegły."

479

"Dobrze. Jeśli nie możemy zlokalizować Banjamina, to zwróćmy uwagę

na  Knoxa"  powiedział  Matthew.  "Będzie  łatwiej  go  zdemaskować  niż

Gerberta - a oboje przekazują informację Banjaminowi. Jestem tego pewien.

Chcę  dowodów."  Nie  zamierzał  spocząć,  dopóki  każda  istota,  która  stwarza

zagrożenie dla Diany lub bliźniaków nie zostanie znaleziona i zniszczona.

"Gotowa do drogi?" Marcus połaskotał Rebeccę pod brodą, a jej usta

wyrażały uśmiech szczęścia. Uwielbiała swojego starszego brata.

"Gdzie  jest  Jack?"  Zapytałam  przemęczonym  głosem.  Ledwie  miałam

ułożone jedno dziecko, a drugie już się oddalało. Proste pożegnanie stało się

logistycznym koszmarem, z grubsza odpowiadającym wysyłaniu batalionu na

wojnę.

"Poszedł  na  spacer  z  bestią.  Skoro  o  tym  mowa,  gdzie  jest  Corra?"

Zapytał Fernando.

"Bezpiecznie schowana." W rzeczywistości, Corra i ja miałyśmy trudny

czas.  Była  niespokojna  i  kapryśna  od  urodzenia  bliźniaków  i  nie  była

wdzięczna za wciśnięcie jej z powrotem do mnie, na czas podróży do Francji.

Nie byłam zadowolona z tego. Bycie wyłącznym posiadaczem swojego ciała

było wspaniałe.

Seria  głośnych  szczeknięć  i  nagłe  pojawienie  się  największego  na

świecie zamiatacza podłogi zapowiedziało powrót Jacka.

"Chodź,  Jack.  Nie  każ  nam  czekać"  zawołał  Marcus.  Jack  pobiegł  do

jego  boku,  a  Marcus  wyciągnął  zestaw  kluczy.  "Myślisz,  że  uda  ci  się

dostarczyć Sarę, Marthe, i babcię do Francji?"

"Oczywiście,  że  tak"  powiedział  Jack,  chwytając  klucze.  Uderzył

przycisk  na  pilocie,  i  odblokował  następny  duży  pojazd,  tym  razem

wyposażony w legowisko dla psa, zamiast fotelików dla niemowląt.

"Jakie  to  ekscytujące,  wyruszyć  do  domu."  Ysabeau  wzięła  Jacka  pod

rękę.  "Pamiętam  czasy,  kiedy  Philippe  poprosił  mnie  o  dostarczenie

szesnastu  wozów  z  Konstantynopola  do  Antioch.  Drogi  były  straszne,  i

wszędzie  na  trasie  byli  bandyci.  To  była  najtrudniejsza  podróż,  pełna

niebezpieczeństw i groźby śmierci. Miałam wspaniały czas."

"O  ile  pamiętam,  straciłaś  większość  wozów"  powiedział  Matthew.

"Koni, też."

480

"Nie  wspominając  już  sporej  ilości  pieniędzy  i  ludzi,"  przypomniał

Fernando.

"Tylko  dziesięć  wozów  straciłam.  Pozostałe  sześć  dotarło  w  idealnym

stanie.  Co  do  pieniędzy,  to  zostały  jedynie  przeinwestowane"  powiedziała

Ysabeau,  jej  głos  ociekał  wyniosłością.  "Nie  zwracaj  na  to  uwagi,  Jack.

Opowiem  ci  o  moich  przygodach  jak  będziemy  jechać.  To  utrzyma  twój

umysł z dala od nudy."

Phoebe  i  Marcus  wsiedli  do  jednego  z  jego  tradycyjnie  niebieskich

samochodów sportowych - do brytyjskiego, wyglądającego jakby należał do

Jamesa Bonda. Zaczęłam doceniać wartość samochodów dwumiejscowych i

tęsknie  marzyć  o  spędzeniu  kolejnych  dziewięciu  godzin  w  towarzystwie

tylko Matthew.

Biorąc pod uwagę szybkość, z jaką Marcus i Phoebe podróżowali i fakt,

że nie będą musieli zatrzymać się w drodze: do łazienki, na przerwy, zmiany

pieluch, i posiłki, to nie dziwił fakt, że czekali na nas, kiedy przyjechaliśmy do

Sept-Tours, stojąc na szczycie schodów wraz z Alainem i Victoire, witając nas

w domu.

"Milord  Marcus  mówił  mi,  że  będziemy  mieć  dom  pełen  gości  na

ceremonii,   Madame  Ysabeau"  powiedział  Alain,  witając  swoją  panią.  Jego

żona,  Victoire,  tańczyła  z  podniecenia,  kiedy  wypatrzyła  nosidełka  i

podbiegła do pomocy.

"Będzie  jak  za  dawnych  czasów,  Alain.  Ustawimy  łóżka  polowe  w

stodole  dla mężczyzn.  Tym,  którzy  są  wampirami,  nie  przeszkadza zimno,  a

reszta będzie musiała się do tego przyzwyczaić." Ysabeau brzmiała obojętnie,

gdy podała Marthe rękawiczki i zwróciła się do pomocy przy dzieciach. Były

owinięte w każdym calu, aby chronić je przed mrozem. "Czy Milord Philip i

Milady  Rebecca  nie  są  najpiękniejszymi  stworzeniami,  jakie  kiedykolwiek

widziałaś, Victoire?"

Victoire  nie  była  w  stanie  powiedzieć  więcej  niż  och  i  ach  ale  dla

Ysabeau odpowiedź ta wydawała się wystarczająca.

"Czy mogę pomóc przy bagażach niemowląt?" zapytał Alain, lustrując

wzrokiem zawartość wyściełanej przestrzeni ładunkowej.

"Byłoby  wspaniałe,  Alain."  Matthew  skierował  go  do  worków,

pojemników, przenośnych łóżeczek i stosów pieluch jednorazowych.

481

Matthew wziął nosidełka do każdej ręki i, z dużą pomocą Marthe, Sary,

Ysabeau i Victoire, wspiął się do drzwi na oblodzonych schodach. Wewnątrz

uderzyły  go,  wielkość  i  powód  tego  gdzie  i  po  co  tu  był.  Matthew  niósł  z

powrotem  do  rodzinnego  domu  ostatnich  potomków  długiego  szeregu  de

Clermontów. To nie miało znaczenia, czy nasza rodzina była tylko pokornym

potomkiem  tego  wybitnego  rodu.  To  było  i  zawsze  będzie,  miejsce

zanurzone w tradycji dla naszych dzieci.

"Witaj w domu". Pocałowałam go.

Pocałował  mnie,  a  potem  posłał  mi  jeden  ze  swoich  olśniewających

uśmiechów. "Dziękuję,  mon coeur".

***

Powrót  do  Sept-Tours  był  dobrą  decyzją.  Przy  odrobinie  szczęścia,

żadne niefortunne wypadki nie  rzuciły cienia  na nasz  przyjemny powrót do

domu. W trakcie dni pełnych przygotowań do chrztu, wydawało się, że moje

życzenia się spełniły.

Sept-Tours  był  tak  zajęty  przygotowaniami,  że  oczekiwałam  Philippe,

wpadającego  do  pokoju,  śpiewającego  i  opowiadającego  dowcipy.  Ale  to

Marcus,  był  teraz  tym,  który  wprowadzał  życie  do  domu,  przemierzając

każde miejsce, jak gdyby był tego właścicielem - którym technicznie pewnie i

był  -  i  wprowadzając  wszystkich  w  bardziej  świąteczny  nastrój.  Po  raz

pierwszy,  mogłam  zrozumieć,  dlaczego  Marcus  przypomniał  Fernando  ojca

Matthew.

Kiedy  Marcus  zarządził,  że  wszystkie  meble  w  wielkiej  sali  zastąpi

długimi stołami i ławkami mogącymi pomieścić hordy oczekujących, miałam

oszałamiające  poczucie  déjà  vu,  że  Sept-Tours  został  przeniesiony  z

powrotem do średniowiecza. Tylko pokoje Matthew pozostały niezmienione.

Marcus  uznał  je  jako  zakazane,  odkąd  spali  tam  honorowi  goście.

Wycofywałam  się  do  wieży  Matthew  w  regularnych  odstępach  czasu,  aby

karmić, kąpać i przebierać dzieci – i odpocząć od stałego tłoku zatrudnionych

do czyszczenia, sortowania i przenoszenia mebli.

482

"Dziękuję,  Marthe,"  powiedziałam  po  powrocie  z  energicznego

spaceru  w  ogrodzie.  Miała  szczęście  opuścić  zatłoczoną  kuchnię  na  rzecz

obowiązków niani i kolejnej ukochanej tajemnicy morderstwa.

Delikatnie  poklepałam  po  plecach  mojego  śpiącego  syna  i  wzięłam

Rebeccę z kołyski.

Moje  usta  zacisnęły  się  w  cienką  kreskę  gdy  poczułam  jej  niewielką

wagę w stosunku do jej brata.

"Ona jest głodna." Ciemne oczy Marthe spotkały moje.

"Wiem."  Rebecca  zawsze  była  głodna  i  nigdy  usatysfakcjonowana.

Moje myśli tańczyły od możliwości. "Matthew powiedział, że jest za wcześnie

by  się  niepokoić."  Schowałam  swój  nos  w  szyję  Rebeccy  i  wciągnęłam  jej

słodki dziecięcy zapach.

"Co Matthew może wiedzieć?" prychnęła Marthe. "Jesteś jej matką."

"Jemu to się nie spodoba," ostrzegłam.

"Matthew  mniej  się  spodoba,  jeśli  ona  umrze,"  powiedziała  Marthe

bez ogródek.

Wciąż  się  wahałam.  Gdybym  przestrzegała  wyraźnych  aluzji  Marthe

bez  konsultowania  się  z  nim,  Matthew  byłby  wściekły.  Gdybym  jednak

poprosiła  Matthew  o  jego  radę,  powiedziałby  mi,  że  Rebecca  nie  była  w

żadnym  bezpośrednim  niebezpieczeństwie.  To  może  było  prawdą,  ale  z

pewnością  nie  była  w  pełni  zdrowa.  Jej  niezaspokojone  krzyki  łamały  mi

serce.

"Czy Matthew wciąż poluje?" Gdybym chciała to zrobić, to musiało to

być w czasie, gdy nie było Matthew.

"O ile wiem."

"Ciii,  wszystko  w  porządku.  Mama  to  naprawi",  mruknęłam,  siadając

przy  ogniu  i  odsuwając  koszulę  z  jednej  strony.  Przyłożyłam  Rebeccę  do

mojej prawej piersi, a ona natychmiast zaczęła ssać z całej siły. Mleko kapało

z rogu jej ust, a jej pisk przeszedł do bezsilnego zawodzenia.

Wcześniej  łatwiej  było  ją  nakarmić,  zanim  przyszło  mleko,  jakby  siara

była bardziej znośna dla jej organizmu.

Wtedy zaczęłam się martwić.

"Masz". Marthe trzymała ostry, cienki nóż.

483

"Nie  potrzebuję  go."  Odwróciłam  Rebeccę  na  moim  ramieniu  i

poklepałam ją w plecki. Beknęła, a następnie ulała strumień białego płynu.

"Ona nie trawi prawidłowo mleka" powiedziała Marthe.

"Zobaczymy zatem, jak poradzi sobie z tym." Położyłam głowę Rebeccy

na  moim  przedramieniu,  pstryknęłam  koniuszkami  palców  w  kierunku

miękkiej, okaleczonej skóry przy moim lewym łokciu, gdzie skusiłam jej ojca

by  wziął  moją  krew,  i  poczekałam  podczas  gdy  czerwony,  życiodajny  płyn

wypłynął z żyły.

Rebecca natychmiast stała się czujna.

"Czy to jest to, czego chcesz?" Przekręciłam swoją rękę, przyciskając jej

usta  do mojej  skóry.  Czułam to  samo uczucie  ssania,  kiedy  przykładałam  ją

do  mojej  piersi,  poza  tym,  że  teraz  dziecko  nie  było  wybredne  -  było

wygłodniałe.

Swobodnie  płynąca  krew  żylna  musiała  być  zauważona  w  domu

pełnym wampirów. Ysabeau była  po  chwili. Fernando  był prawie tak  szybki

jak ona. Następnie jak tornado wpadł Matthew z rozczochranymi włosami od

wiatru.

"Wszyscy. Wyjść". Wskazał na schody. Nie czekając na to, aby zobaczyć

czy go posłuchali, ukląkł przede mną. "Co robisz?"

"Karmię twoją córkę." Łzy piekły mnie w oczy.

Odgłos  zadowolonego  połykania  Rebeccy  był  słyszalny  w  cichym

pokoju.

"Wszyscy zastanawiali się od miesięcy, jakie to będą dzieci. Cóż, jedna

tajemnica rozwiązana: Rebecca potrzebuje krwi, aby się rozwijać" włożyłam

delikatnie  swój  palec  między  jej  usta,  a  moją  skórę,  aby  przerwać  ssanie  i

spowolnić przepływ krwi.

"A Philip?" Zapytał Matthew, ze zmrożoną twarzą.

"Wydaje  się  być  zadowolony  z  mojego  mleka",  powiedziałam.  "Być

może, z czasem, Rebecca będzie miała bardziej zróżnicowaną dietę. Ale teraz

potrzebuje krwi, i ją dostanie."

"Istnieje  wiele  powodów,  żeby  nie  przemieniać  dzieci  w  wampiry,"

powiedział Matthew.

484

"W nic nie  przemieniamy Rebeccy. Przybyła do nas taka. Ona nie jest

wampirem.  Jest  wampiro-czarownicą.  Lub  czarownico-wampirem."  Nie

próbowałam być zabawna chociaż nazwy zachęcały do śmiechu.

"Inni  chcą  wiedzieć,  z  jakiego  rodzaju  istotą  mają  do  czynienia"

powiedział Matthew.

"Więc,  będą  musieli  zaczekać"  Pękłam.  "Jest  zbyt  wcześnie,  aby  to

powiedzieć, i nie chcę mieć ludzi wpychających Rebeccę do wąskiego pudła

dla ich własnej wygody".

"A  kiedy  wyjdą  jej  zęby?  Co  wtedy?"  zapytał  Matthew  podniesionym

głosem. "Nie pamiętasz już Jacka?"

Ach.   To  krwawy  szał,  bardziej  niż  to,  czy  ona  jest  wampirem  czy

czarownicą,  niepokoił  Matthew.  Podałam  mu  spokojnie  śpiącą  Rebeccę  i

zapięłam koszulę. Kiedy byłam gotowa, miał ją mocno przyciśniętą do serca,

jej głowę trzymał między brodą, a barkiem. Miał zamknięte oczy, jakby chciał

wymazać to, co widział.

"Jeśli Rebecca lub Philip ma krwawy szał, wtedy będziemy mieli z tym

do  czynienia  -  razem,  jako  rodzina,"  powiedziałam,  odgarniając  mu  włosy

które opadły na czoło. "Postaraj się nie martwić tak bardzo."

"Pogódź  się  z  tym?  W  jaki  sposób?  Nie  można  dyskutować  z

dwulatkiem o szale zabijania" powiedział Matthew.

"To ja ją oczaruję." To nie było coś, co omawialiśmy, ale zrobiłabym to

bez wahania. "Tak jak ja oczarowałam Jacka, kiedy to był jedyny sposób, aby

go chronić."

"Nie zrobisz tego naszym dzieciom, tego co tobie zrobili rodzice, Diana.

Nigdy byś sobie tego nie wybaczyła."

Strzała spoczywająca wzdłuż mojego kręgosłupa ukłuła moje ramię, a

dziesiąty  węzeł  na  moim  nadgarstku  wił  się,  kiedy  sznury  we  mnie  się

napięły. Tym razem nie było żadnego wahania.

"Aby uratować rodzinę, zrobię to, co muszę."

***

"Zrobione", powiedział Matthew odkładając słuchawkę.

485

To był szósty grudnia, rok i jeden dzień od chwili, gdy Philipe naznaczył

Dianę  swoim  ślubem  krwi.  Na  Isola  della  Stella,  małej  wyspie  w  weneckiej

lagunie,  testament  przysięgi,  jej  status  jako  de  Clermont  leżał  na  biurku

funkcjonariusza Kongregacji czekając, by weszła w rodowód rodziny.

"Więc ciocia Verin przeszła przez to w końcu," powiedział Marcus.

"Albo  Gallowglass."  Fernando  nie  dał  nadziei,  że  syn  Hugha  wróci  w

czasie chrzcin.

"Baldwin  to  zrobił."  Matthew  z  powrotem  usiadł  na  krześle  i  otarł

rękami swoją twarz.

Alain  pojawił  się  z  kieliszkiem  wina,  namiastką  przerwy,  w  stosie

poczty. Rzucił zmartwione spojrzenie na trzy stłoczone wokół ognia w kuchni

wampiry i wyszedł bez komentarza.

Fernando i Marcus spojrzeli na siebie, ich konsternacja była oczywista.

"Baldwin? Ale jeśli Baldwin to zrobił..." Marcus urwał.

"Bardziej  martwi  się  o  bezpieczeństwo  Diany,  niż  o  reputację  de

Clermontów" dokończył Matthew.

"Pytanie co on wie, czego my nie wiemy?

***

Siódmego  grudnia  była  nasza  rocznica,  Sara  i  Ysabeau  zajęły  się

bliźniakami,  żeby  dać  Matthew  i  mi  kilka  godzin  wolnego.  Przygotowałam

butelki  mleka  dla  Philipa,  zmieszaną  krew  z  niewielką  ilością  mleka  dla

Rebeccy,  i  przyniosłam  dzieci  do  biblioteki  rodzinnej.  Tam  Ysabeau  i  Sara

przygotowały krainę bajek z koców, zabawek, i telefonów komórkowych do

zabawiania ich i nie mogły się doczekać wieczoru z wnukami.

Kiedy  zasugerowałam,  by  po  prostu  zjeść  spokojny  obiad  w  wieży

Matthew,  tak  aby  być  w  zasięgu  ręki,  jeśli  byłby  jakiś  problem,  Ysabeau

wręczyła mi komplet kluczy.

"Kolacja czeka na ciebie w Les Revenants," powiedziała.

"Les Revenants?" To nie było miejsce, o którym słyszałam.

"Philippe  zbudował  ten  zamek  dla  krzyżowców  powracających  do

domu z Ziemi Świętej." wyjaśnił Matthew. "Należy do  Maman."

486

"Jest  teraz  twój.  Daję  ci  go"  powiedziała  Ysabeau.  "Wszystkiego

najlepszego".

"To zbyt wiele, Ysabeau", zaprotestowałam.

"Les  Revenants  lepiej  nadaje  się  dla  rodziny,  niż  to  miejsce.  Jest

naprawdę bardzo przytulny." Ysabeau się zadumała. "A Philippe i ja byliśmy

tam szczęśliwi."

"Czy pewno?" Matthew zapytał matkę.

"Tak.  Spodoba  ci  się,  Diana"  powiedziała  Ysabeau  unosząc  brwi.

"Wszystkie pokoje posiadają drzwi."

***

"Jak  można  go  opisać,  jako  przytulny?"  Zapytałam,  kiedy  opuściliśmy

wieś Limousin.

Les  Revenants  był  mniejszy  niż  Sept-Tours,  ale  nie  dużo.  Miał  tylko

cztery  wieże,  jak  zauważył  Matthew,  jedna  na  każdym  rogu  kwadratowej

twierdzy.  Ale  fosa,  która  go  otaczała  była  wystarczająco  duża,  by  zdobyć

dyplom jeziora, był również wspaniały, skomplikowany i piękny wewnętrzny

dziedziniec,  który  raczej  przeczył  jakimkolwiek  twierdzeniom,  że  było  to

miejsce  skromniejsze  niż  oficjalna  rezydencja  de  Clermontów.  W  środku,

jednakże,  był  przytulny,  pomimo  jego  dużych  otwartych  przestrzeni  na

parterze.

Chociaż  zamek  był  zbudowany  w  XII  wieku,  został  gruntownie

odnowiony  i  w  pełni  wyposażony  w  nowoczesne  udogodnienia,  takie  jak

łazienki,  energia  elektryczna,  a  nawet  ogrzewanie  w  niektórych  pokojach.

Mimo tego, czułam się na siłach, by odrzucić ten dar i pomysł, że będziemy

tu kiedykolwiek żyć. Wtedy mój mądry mąż pokazał mi bibliotekę.

Neogotycki  pokój  z  belkami  sufitowymi,  rzeźbioną  stolarką,  dużym

kominkiem  i  ozdobnymi  tarczami  herbowymi,  został  umiejscowiony  w

południowo-zachodnim  narożniku  budynku  głównego.  Duży  zestaw  okien

wychodził  na  wewnętrzny  dziedziniec,  podczas  gdy  inne,  mniejsze  okna  na

wieś  Limousin.  Biblioteczki  stanęły  wzdłuż  jedynych  dwóch  prostych  ścian,

wzrastając  do  sufitu.  Zakręcone  schody  orzechowe  prowadziły  do  galerii,

487

która  dawała  dostęp  do  wyższych  półek.  Przypominała  mi  trochę  czytelnię

księcia Humfreya, z jego ciemnym drewnem i przyciemnionym oświetleniem.

"Co  to  za  rzeczy?"  Orzechowe  półki  były  wypełnione  pudełkami  i

książkami ułożonymi byle gdzie.

"Osobiste  dokumenty  Philipe"  powiedział  Matthew.  " Maman

przeniosła  je  tu  po  wojnie.  Wszystko,  co  dotyczy  oficjalnej  rodzinnej

działalności  de  Clermontów,  ale  dokumentacja  Rycerzy  Łazarza  oczywiście

nadal jest w Sept-Tours."

To  musiało  być  najbardziej  rozległe  osobiste  archiwum  na  świecie.

Usiadłam  bezsilna,  nagle  pełna  współczucia  dla  trudnej  sytuacji  Phoebe,

będącej  wśród  wszystkich  artystycznych  skarbów  rodzinnych,  i  zakryłam

dłonią usta.

"Przypuszczam,  że  będziesz  chciała  to  posortować,  dr  Bishop"

powiedział Matthew, całując mnie w głowę.

"Oczywiście,  że  tak!  Mogą  zawierać  informacje  o  Księdze  Życia  i

pierwszych  dniach  Kongregacji.  Może  są  tutaj  informacje  odnoszące  się  do

Banjamina  i  dziecka  czarownicy  w  Jerozolimie."  Mój  mózg  zalewały

możliwości.

Matthew spojrzał wątpliwe. "Myślę, że jest bardziej prawdopodobne,

że  znajdziesz  plany  oblężeń  Philipe  i  instrukcje  na  temat  pielęgnacji  i

żywienia koni, niż cokolwiek na temat Banjamina."

Każdy  historyczny  instynkt  mówił  mi,  że  Matthew  rażąco  lekceważył

znaczenie tego, co tu było. Dwie godziny po tym, jak pokazał mi pokój, byłam

tam jeszcze, grzebiąc wśród pudeł, podczas gdy Matthew pił wino i ugładzał

mnie tłumaczeniem tekstów, kiedy były zaszyfrowane lub w języku, którego

nie  znałam.  Biedni  Alain  i  Victoire  skończyli  podaniem  romantycznej

rocznicowej  kolacji  przygotowanej  dla  nas  na  stole  w  bibliotece,  a  nie  w

jadalni na dole.

***

Do  Les  Revenants  przenieśliśmy  się  rano,  razem  z  dziećmi,  i  bez

dalszych moich skarg o jego wielkości, rachunkach za ogrzewanie, czy liczbie

schodów,  na  które  będę  musiała  się  wspinać,  żeby  się  wykąpać.  Ostatnim

488

zmartwieniem  było  przemieszczanie  się  w  wysokiej  wieży,  odkąd  Philippe

zainstalował  napęd  śrubowy  w  windzie  po  wizycie  w  Rosji  w  1811  roku.

Szczęśliwie, winda była zelektryfikowana w 1896 roku i już nie potrzebowała

siły wampira do obracania korbą.

W Les Revenants towarzyszyła nam tylko Marthe, choć Alain i Victoire

woleli  dołączyć  do  nas  w  Limousin  i  zostawić  dom  Marcusa  w  innych,

młodszych,  rękach.  Marthe  gotowała  i  pomagała  Matthew  i  mnie

przyzwyczaić się do logistycznych potrzeb opieki nad dwoma niemowlętami.

Gdy Sept-Tours wypełni się rycerzami, Fernando i Sara do nas dołączą - Jack,

też,  gdyby  uważał  ścisk  nieznajomych  za  przytłaczający,  ale  teraz  byliśmy

sami.

Choć mieliśmy sporo roboty w Les Revenants, dało nam to szansę, by

w końcu być rodziną. Odkąd wiedzieliśmy, jak prawidłowo karmić Rebeccę,

jej  małe  ciało  teraz  przybierało  na  wadze.  A  Philip  znosił  każdą  zmianę

porządku  i  miejsca,  ze  swoim  zwykłym  zamyślonym  wyrazem,  patrząc  na

światła poruszające się na kamiennych ścianach lub słuchając ze spokojnym

zadowoleniem mojego przenoszenia papierów w bibliotece.

Marthe czuwała nad dziećmi, kiedy tylko ją o to poprosiliśmy, dając mi

i  Matthew  szansę,  ponownego  połączenia  po  naszych  tygodniach  rozłąki,

stresów i radości z narodzin bliźniaków. Podczas tych cennych chwil sam na

sam, chodziliśmy ręka w rękę wzdłuż fosy i rozmawialiśmy o naszych planach

w  domu,  o  tym,  gdzie  chciałabym  założyć  swój  ogród  czarownicy,  by  miał

najlepsze  nasłonecznienie  i  idealnym  miejscu  dla  Matthew  na  budowę

domku na drzewie dla bliźniaków.

Bez  względu  na  to,  jak  wspaniale  było  być  sam  na  sam,  jednak

spędzaliśmy  każdą  chwilę,  jaką  mogliśmy  z  nowym  życiem,  które

stworzyliśmy.  Siedzieliśmy  przed  kominkiem  w  naszej  sypialni  i

obserwowaliśmy Rebeccę i Philipa jak cal po calu zbliżali się, wpatrując się w

siebie  urzeczeni,  gdy  ich  ręce  się  splatały.  Zawsze  byli  najszczęśliwsi,  kiedy

dotykali  się,  jakby  po  miesiącach  spędzonych  razem  w  moim  łonie  byli

przyzwyczajeni do stałego kontaktu. Bez względu na to, jak ich układaliśmy,

zawsze kończyli z ciasno owiniętymi wokół siebie ich maleńkimi ramionami i

twarzami przyciśniętymi do siebie. Wkrótce będą zbyt duzi, aby kłaść je spać

w tej samej kołysce.

489

Bliźnięta  zazwyczaj  były  z  nami,  kiedy  Matthew  i  ja  pracowaliśmy  w

bibliotece,  szukając  wskazówek  o  obecnym  miejscu  pobytu  Banjamina,

tajemniczej  czarownicy  z  Jerozolimy  i  jej  równie  tajemniczego  dziecka,  a

także  o  Księdze  Życia.  Philip  i  Rebecca  wkrótce  zapoznają  się  z  zapachem

papieru i pergaminu.

Ich  głowy  odwracały  się  podążając  za  dźwiękiem  głosu  Matthew,

czytającego  na  głos  dokumenty  napisane  w  języku  greckim,  łacińskim,

occitańskim,  starofrancuskim,  w  starożytnych  dialektach  niemieckich,

staroangielskim i wyjątkowej gwarze Philippea. Specyficzne cechy językowe

Philippe rozbrzmiewały echem w schemacie organizacyjnym, jakiego użył do

przechowywania  swoich  akt  i  książek.  Wspólne  wysiłki,  aby  zlokalizować

dokumenty z czasów krucjaty, na przykład, odkryły niezwykły list od biskupa

Adhémar,  uzasadniający  duchowe  motywy  pierwszej  krucjaty,  towarzyszyła

mu dziwna lista zakupów z 1930 r., w której Philippe wymieniał różne rzeczy,

z  prośbą  do  Alaina  o  wysłanie  ich  z  Paryża:  nowe  buty  z  Berluti,  kopię  La

Cuisine en Dix Minutes, trzeci tom Nauk Życia, HG Wellsa, Julian Huxleya i GP

Wellsa.

Nasz  wspólny  rodzinny  czas  mijał  cudowne.  Były  okazje  do  śmiechu  i

muzyki, do podziwu maleńkiej doskonałości naszych dzieci, do przyznania się

jak bardzo niespokojni oboje byliśmy o ciążę i jej możliwe powikłania.

Chociaż  nasze  uczucia  do  siebie  nigdy  się  nie  zachwiały,

potwierdzaliśmy  je  w  te  spokojne,  idealne  dni  w  Les  Revenants,  mimo

przygotowań do wyzwań jakie miały przynieść najbliższe tygodnie.

***

"To są rycerze, którzy zgodzili się wziąć udział." Marcus podał Matthew

listę gości.

Oczy jego ojca biegły w dół strony.

"Giles.  Russell.  Doskonale."  Matthew  przerzucił  stronę  na  drugą.

"Addie. Verin. Miriam". Spojrzał w górę. "Kiedy uczyniłeś Chrisa rycerzem?"

"Kiedy  byliśmy  w  Nowym  Orleanie.  Wydawało  się  to  dobrym

pomysłem" powiedział Marcus lekko zakłopotany.

490

"Dobrze,  Marcus.  Biorąc  pod  uwagę,  kto  będzie  obecny  na  chrzcie

dzieci, nie mogę sobie wyobrazić, żeby ktokolwiek z Kongregacji ośmielił się

sprawiać kłopoty", powiedział Fernando z uśmiechem. "Myślę, że możesz się

zrelaksować, Matthew. Diana powinna móc cieszyć się tym dniem jak miałeś

nadzieję."

Matthew nie wyglądał jednak na zrelaksowanego.

"Szkoda,  że  nie  znaleźliśmy  Knoxa."  Matthew  spojrzał  przez  okno  w

kuchni na śnieg. Knox jak i Banjamin zniknął bez śladu. To co to sugerowało,

było zbyt przerażające, aby ubrać to w słowa.

"Powinienem zapytać Gerberta?" Zapytał Fernando. Omówili możliwe

konsekwencje, gdyby działania sugerowały, że Gerbert był zdrajcą. To mogło

doprowadzić wampiry w południowej części Francji, do otwartego konfliktu,

po raz pierwszy od ponad tysiąca lat.

"Jeszcze nie", powiedział Mathew, niechętny zwiększać ich problemy.

"Popatrzę  w  dokumentach  Philipea.  Musi  być  tam  jakaś  wskazówka,  co  do

tego gdzie ukrywa się Banjamin."

***

"Jezus,  Maria  i  Józefie.  Nie  może  być  nic  więcej  co  będziemy

potrzebowali w odległości trzydziestu minut jazdy, do domu mojej matki."

Przez  miniony  tydzień,  Matthew  czynił  świętokradcze  odniesienia  do

Świętej  Rodziny  i  ich  grudniowych  podróży,  ale  tym  bardziej  było  to

uderzające dziś, gdy bliźnięta miały zostać ochrzczone. Coś go martwiło, ale

odmówił powiedzenia mi co to było.

"Chcę  mieć  pewność,  że  Philip  i  Rebecca  są  całkowicie  odprężeni,

biorąc  pod  uwagę  liczbę  obcych  ludzi,  z  jaką  będą  się  spotykać"

powiedziałam,  odbijając  Philipa  w  górę  i  w  dół,  próbując  nakłonić  go  do

czknięcia teraz, zamiast plucia w połowie trasy.

"Może kołyska może zostać?" powiedział z nadzieją Matthew.

"Mamy  wystarczająco  dużo  miejsca, aby  zabrać  ją  z nami, a  oni będą

potrzebować co najmniej jednej drzemki. Poza tym, byłam poinformowana,

że jest to największy pojazd silnikowy w Limousin, z wyjątkiem wozu na siano

Claude'a  Raynarda."  Miejscowa  ludność  obdarzyła  Matthew  przezwiskiem

491

Gaston  Lagaffe  po  uroczo  nieudolnym  bohaterze  komiksu,  i  delikatnie

drażnili go grande Guimbarde od czasu, kiedy pojechał do sklepu po chleb i

wcisnął  Range  Rovera  między  małego  Citroëna  i  jeszcze  bardziej  małego

Renaulta.

Matthew zatrzasnął tylną klapę bez komentarza.

"Przestań patrzeć wilkiem, Matthew", powiedziała Sara, dołączając do

nas  przed  domem.  "Twoje  dzieci  będą  rosły  myśląc,  że  jesteś

niedźwiedziem."

"Wyglądasz  pięknie"  Powiedziałam.  Sara  była  ubrana  odświętnie  w

mocno  zielony  dopasowany  garnitur  i  soczysto  kremową  jedwabną  bluzkę,

która uwidoczniła jej rude włosy. Wyglądała czarująco i świątecznie.

"Agatha  uszyła  to  dla  mnie.  Ona  zna  się  na  rzeczy"  powiedziała  Sara,

odwracając  się,  więc  mogliśmy  podziwiać  ją  dalej.  "Och,  zanim  zapomnę:

Ysabeau  dzwoniła.  Matthew  ma  zignorować  wszystkie  samochody

zaparkowane  wzdłuż  podjazdu  i  podjechać  prosto  do  drzwi.  Zarezerwowali

wam miejsce na dziedzińcu."

"Samochody?  Zaparkowane  wzdłuż  podjazdu?"  Spojrzałam  na

Matthew w szoku.

"Marcus  pomyślał,  że  to  może  być  dobry  pomysł,  aby  niektórzy  z

rycerzy byli obecni", powiedział gładko.

"Dlaczego?"  Mój  żołądek  zrobił  salto  kiedy  instynkt  mnie  ostrzegł,  że

nie wszystko było takie, jak się wydawało.

"Na  wypadek,  gdyby  Kongregacja  poczuła  się  urażona  wydarzeniem"

powiedział Matthew. Jego chłodne i spokojne, jak morze latem oczy spotkały

moje.

Pomimo  ostrzeżenia  Ysabeau,  nic  nie  mogło  mnie  przygotować  na

entuzjastyczne  powitanie,  jakie  otrzymaliśmy.  Marcus  przekształcił  Sept-

Tours  na  Camelot,  z  flagami  i  transparentami  skręcającymi  się  w  silnej

grudniowej bryzie, ich jaskrawe kolory wyraźnie odcinały się na tle zarówno

śniegu  jak  i  ciemnego  lokalnego  bazaltu.  Na  szczycie  kwadratowej  twierdzy

de  Clermont,  rodzinny  czarno  srebrny  sztandar  z  uroborosem,  został

zwieńczony przez dużą kwadratową flagę z wielką pieczęcią Rycerzy Łazarza.

Dwa kawałki jedwabiu trzepotały na tym samym słupie, podwyższając

już wysoką wieżę na prawie trzydzieści stóp.

492

"Cóż,  jeśli  Kongregacja  nie  wiedziała  wcześniej,  że  coś  się  dzieje,

wiedzą już teraz" powiedziałam, patrząc na spektakl.

"Nie wygląda jakby to ukrywali" powiedział Matthew. "Zaczynamy jeśli

zamierzamy iść dalej. A to oznacza, że nie będziemy ukrywać prawdy przed

dziećmi - i resztą świata."

Skinęłam głową i wzięłam go za rękę.

Kiedy  Matthew  zatrzymał  się,  dziedziniec  był  pełen  życzliwych  osób.

Ostrożnie  poruszał  się  samochodem  wśród  tłumu,  od  czasu  do  czasu

zatrzymany  przez  starego  przyjaciela,  który  chciał  uścisnąć  mu  rękę  i

pogratulować  nam  naszego  szczęścia.  Jednak  nacisnął  mocno  na  hamulce,

gdy  zobaczył,  Chrisa  Robertsa  stojącego  z  dużym  uśmiechem  na  twarzy  i

srebrnym kuflem w ręku.

"Hej!"  Chris  stuknął  w  okno  kuflem.  "Chcę  zobaczyć  moją chrześnicę.

Teraz."

"Cześć,  Chris!  Nie  wiedziałam,  że  przyjdziesz",  powiedziała  Sara,

otwierając okno i dając mu buziaka.

"Jestem rycerzem. Muszę tu być." Uśmiech Chrisa się powiększył.

"Tak mi przekazano" powiedziała Sara.

Przed  Chrisem  byli  inni  ciepłokrwiści  członkowie  -  Walter  Raleigh  i

Henry  Percy,  wymieniając  tylko  dwóch  -  ale  nigdy  nie  myślałam,  że  mój

najlepszy przyjaciel będzie wśród nich.

"Tak. Mam zamiar spowodować, żeby moi studenci nazywali mnie  Sir

Christopher od następnego semestru" powiedział Chris.

"Lepiej  tak,  niż  święty  Christoper  (święty  Krzysztof)"  powiedział  głos,

przez który przebijał sopran. Miriam uśmiechnęła się z rękami na biodrach.

Pozowała  pokazując  koszulkę,  którą  miała  na  sobie  pod  skromnym

granatowym  blezerem.  Też  była  granatowa  i  miała  napis  na  piersi  NAUKA:

NAPĘDZA  WSZYSTKO  OD  1543  wraz  z  jednorożcem,  arystotelesowskim

przedstawieniem  niebios,  i  obrysem  Boga  i  Adama  z  Kaplicy  Sykstyńskiej

Michała Anioła. Czerwona złowroga tabliczka zacierała każdy obraz.

"Witaj, Miriam!" Pomachałam.

"Zaparkuj

samochód

żebyśmy

mogli

zobaczyć

dzieci",

zakomenderowała.

493

Matthew  to  zrobił,  ale  kiedy  zaczął  tworzyć  się  tłum,  powiedział,  że

dzieci  muszą  być  zabrane  z  chłodu  i  wziął  nogi  za  pas  do  kuchni,  używając

Philipa jako tarczy, zaopatrzony w torbę pieluszek.

"Jak wiele osób jest tutaj?" Zapytałam Fernando. Minęliśmy dziesiątki

zaparkowanych samochodów.

"Co najmniej sto," odparł. "Nie przestałem liczyć."

W oparciu o gorączkowe przygotowania w kuchni, było więcej niż kilku

ciepłokrwistych.  Widziałam  faszerowaną  gęś  wkładaną  do  pieca  i  świnię

wyjmowaną  z  niego,  gotową  do  pokrapiania  winem  i  ziołami.  Moje  usta

upojone były aromatami.

Tuż  przed  jedenastą  rano,  zabrzmiały  dzwony  w  kościelne  w  Saint-

Lucien.  W  tym  czasie  Sara  i  ja  przebrałyśmy  bliźnięta  w  dopasowane  białe

sukienki wykonane z jedwabiu i koronki i czapki szyte przez Marthe i Victoire.

Wyglądały  w  każdym  calu  jak  XVI  wieczne  dzieci.  Owinęłyśmy  je  w  koce  i

ruszyłyśmy na dół.

Wtedy  uroczystość  przyjęła  nieoczekiwany  obrót.  Sara  wsiadła  do

jednego  z  rodzinnych  samochodów  z  Ysabeau,  a  Marcus  skierował  nas  do

Range Rovera. Kiedy byliśmy przypięci, Marcus zawiózł nas nie do kościoła,

ale do świątyni bogini na górze.

Moje  oczy  wypełniły  się  widokiem  życzliwych  osób  zgromadzonych

pod  dębem  i  cyprysem.  Tylko  niektóre  twarze  były  mi  znane,  ale  Matthew

znał  o  wiele  więcej.  Dostrzegłam  Sophie  i  Margaret,  z  Natanielem  przy  ich

boku.  Była  tam  też  Agatha  Wilson,  patrząc  na  mnie  jakby  mnie

rozpoznawała, chociaż wydawało się, że nie była w stanie mnie umiejscowić.

Amira  i  Hamish  stali  razem,  oboje  wyglądali  na  nieco  przytłoczonych

wszystkimi  ceremoniami.  Ale  były  też  dziesiątki  nieznanych  wampirów,  co

zaskoczyło  mnie  najbardziej.  Ich  spojrzenia  były  zimne  i  ciekawe,  ale  nie

złośliwe.

"O co chodzi?" Zapytałam Matthew, kiedy otworzyłam drzwi.

"Pomyślałem, że trzeba podzielić ceremonię na dwie części: ceremonię

pogańską,  tak  nazywaną  tutaj,  i  chrześcijański  chrzest  w  kościele"  wyjaśnił.

"Dzięki temu Emili może być częścią dnia niemowląt."

Troskliwość  Matthew  -  i  jego  wysiłki,  aby  upamiętnić  Em  -  uczyniły

mnie  chwilowo  niemą.  Wiedziałam,  że  zawsze  przygotowuje  plany  i

494

prowadzi  interesy  podczas  gdy  spałam.  Nie  wyobrażałam  sobie,  że  jego

nocna praca obejmuje również nadzorowanie przygotowań do chrztu.

"Czy wszystko w porządku,  mon coeur?" Zapytał, zaniepokojony moim

milczeniem. "Chciałem zrobić ci niespodziankę."

"Jest  idealna",  powiedziałam,  kiedy  byłam  już  w  stanie.  "A  to  tyle

znaczy dla Sary."

Goście  utworzyli  krąg  wokół  starożytnego  ołtarza  poświęconego

bogini.  Sara,  Matthew,  i  ja  zajęliśmy  nasze  miejsca  w  jego  obrębie.  Moja

ciotka przewidziała, że nie będę pamiętała nawet jednego słowa z rytuału dla

każdego  dziecka,  którego  nigdy  nie  byłam  świadkiem  i  nie  brałam  w  nim

udziału  i  była  przygotowana  do  przewodniczenia.  Prosta  ceremonia  była

ważną  chwilą  w  życiu  młodej  czarownicy,  ponieważ  była  ona  formalnie

zapraszana do wspólnoty. Ale było coś więcej niż tylko to, jak wiedziała Sara.

"Witam  przyjaciół  i  rodzinę  Diany  i  Matthew"  zaczęła  Sara,  z

zaróżowionymi  z  zimna  i  emocji  policzkami.  "Zebraliśmy  się  tu  dzisiaj,  aby

obdarzyć ich dzieci imionami, które będą miały z nimi iść przez świat. Wśród

czarownic  nazwanie  czegoś  po  imieniu  jest  uznaniem  mocy.  Nazywając  te

dzieci,  czcimy  boginię,  która  powierzyła  je  naszej  opiece  i  wyrażamy

wdzięczność za dary jakie im dała."

Matthew i ja użyliśmy sposobu, by wymyślić imiona dla niemowląt - ja

zawetowałam wampirzą tradycję pierwszych pięciu imion na rzecz czterech

żywiołów. Pisane łącznie z nazwiskiem, wydawały się wystarczające.

Pierwsze imiona niemowlęta przyjęły po dziadkach. Ich drugie imiona

honorowały  tradycję  de  Clermontów,  nadając  imiona  archaniołów  na

członków rodziny. Ich trzecie imiona nadaliśmy po kolejnych dziadkach. Jako

czwarte i ostatnie imiona, wybraliśmy po osobach, które były ważne przy ich

poczęciu i narodzinach.

Nikt  nie  znał,  pełnych  imion  niemowląt  aż  do  teraz,  z  wyjątkiem

Matthew, Sary, i mnie.

Matthew  na  prośbę  Sary  trzymał  Rebeccę  tak,  by  jej  twarz  była

zwrócona do nieba.

"Rebecco  Arielle  Emily  Marthe",  powiedziała  Sara,  jej  głos  dźwięczał

przez  polanę,  "witamy  na  świecie  i  w  naszych  sercach.  Idź  z  wiedzą,  że

495

wszystko  tu  rozpozna  cię  przez  to  zaszczytne  imię  i  twoje  życie  będzie

uważać za święte."

Rebecco Arielle Emily Marthe, zaszumiały szeptem drzewa i wiatr. Nie

tylko  ja  jedna  to  usłyszałam.  Amira  wytrzeszczyła  oczy,  a  Margaret  Wilson

krzyknęła o rety! i pomachała rękami z radości.

Matthew opuścił Rebeccę, jego twarz była pełna miłości, kiedy spojrzał

na  córkę  przypominającą  mu  tak  wiele.  Rebecca  uniosła  rękę  i  dotknęła

delikatnie  jego  nosa  w  zamian,  co  było  gestem  związku,  a  moje  serce

wypełniło się po brzegi.

Kiedy przyszła moja kolej, uniosłam Philipa do nieba, oferując go bogini

i żywiołom ognia, powietrza, ziemi i wody.

"Philipie  Michaelu  Addisonie  Sorleyu"  powiedziała  Sara  "ciebie

również witamy na świecie i w naszych sercach. Idź z wiedzą, że wszystko tu

rozpozna cię przez to zaszczytne imię i twoje życie będzie uważać za święte."

Wampiry  wymieniły  spojrzenia,  kiedy  usłyszały  ostatnie  imię  Philipa  i

szukali  w  tłumie  Gallowglassa.  Wybraliśmy  imię  Addison,  ponieważ  było

drugim  imieniem  mojego  ojca,  ale  Sorley  należało  do  nieobecnego  Gala.

Żałowałam, że nie usłyszy echa drzew.

"Niech Rebecca i Philip noszą swoje imiona dumnie, rosną w obfitości i

zaufaniu,  będą  pielęgnowani  i  chronieni  przez  wszystkich  tych,  którzy

uczestniczyli  w  świadectwie  miłości  jaką  ich  rodzice  dla  nich  mają.  Niech

będą  błogosławieni",  powiedziała  Sara,  jej  oczy  błyszczały  od

wstrzymywanych łez.

Na polanie nie było nikogo, kto nie byłby poruszony ceremonią. Nawet

moja  córka  normalnie  głośno  wyrażająca  swoje  opinie,  była  onieśmielona

okazją i ssała w zamyśleniu dolną wargę.

Z  polany  przenieśliśmy  się  do  kościoła.  Wampiry  szły  piechotą,

pokonując  wzgórza  w  dół.  Reszta  z  nas  używała  kombinacji  quadów  i

samochodów  z  napędem  na  cztery  koła,  co  doprowadziło  do

samozadowolenia Matthew z mądrości jego motoryzacyjnych preferencji.

W  kościele  tłum  świadków  wzrósł,  obejmując  ludzi  z  wioski,  i  jak  w

dzień naszego ślubu, ksiądz czekał na nas przy drzwiach.

"Czy  wszystkie  katolickie  uroczystości  religijne  odbywają  się  na

świeżym powietrzu?" Zapytałam, owijając koc mocniej wokół Philipa.

496

"Prawdę powiedziawszy kilka z nich," odpowiedział Fernando. "To nie

miało nigdy dla mnie żadnego sensu, ale ja jestem niewierny, ostatecznie."

"Ciii" ostrzegł Marcus, spoglądając na księdza z niepokojem. "Antoine

Père jest niezwykle ekumeniczny i zgodził się ominąć zwykłe egzorcyzmy, ale

nie naciskajmy go. Czy ktoś zna słowa ceremonii?"

"Ja", powiedział Jack.

"Ja też", powiedziała Miriam.

"Dobra.  Jack  wezmie  Philipa,  a  Miriam  Rebeccę.  Wy  dwoje  możecie

mówić. Reszta z nas będzie wyglądać uprzejmie i kiwać, kiedy wydaje się to

właściwe"  powiedział  dobrodusznie  Marcus.  Uniósł  kciuk  w  kierunku

kapłana. "Jesteśmy gotowi Père Antoine"

Matthew wziął mnie za rękę i poprowadził do środka.

"Czy  z  nimi  będzie  wszystko  w  porządku?"  Szepnęłam.  Rodzicami

chrzestnymi był tylko jeden samotny katolik, w towarzystwie nawróconego,

baptysty,  dwóch  prezbiterian,  jednego  anglikanina,  trzech  czarownic,

demona i trzech wampirów z niepewnymi przekonaniami religijnymi.

"To jest dom modlitwy i błagam Boga, aby czuwał nad nimi," mruknął

Matthew,  kiedy  zajęliśmy  miejsca  przy  ołtarzu.  "Mamy  nadzieję,  że  On

słucha."

Ale  ani  my,  ani  Bóg  nie  potrzebnie  się  martwiliśmy.  Jack  i  Miriam

odpowiadali  na  wszystkie  pytania  księdza  na  temat  ich  wiary  i  stanu

dziecięcych  dusz  w  doskonałej  łacinie.  Philip  zarechotał,  gdy  kapłan

dmuchnął  w  jego  twarz,  by  wydalić  jakiekolwiek  złe  duchy  i  sprzeciwił  się

kiedy włożył sól w jego maleńkie usta.

Rebecca wydawała się bardziej zainteresowana długimi lokami Miriam,

z których jeden został zaciśnięty w jej pięści.

Co  do  reszty  rodziców  chrzestnych,  to  były  ich  ogromne  grupy.

Fernando, Marcus, Chris, Marthe, i Sara (w miejsce Vivian Harrison, która nie

mogła tam być) podawali z Miriam jako rodzice chrzestni dla Rebeccy. Jack,

wraz  z  Hamishem,  Phoebe,  Sophie,  Amirą  i  Ysabeau  (która  wstała  za

nieobecnego wnuka Gallowglassa) obiecali prowadzić i dbać o Philipa. Nawet

dla  niewierzących,  takich  jak  ja,  starożytne  słowa  wypowiedziane  przez

kapłana sprawiały, że czułam, że te dzieci miały być doglądane i zadbane, bez

względu na to, co może się zdarzyć.

497

Ceremonia  dobiegła  końca,  a  Matthew  był  wyraźnie  zrelaksowany.

Père  Antoine  poprosił  Matthew  i  mnie  do  podejścia  i  zabrania  Rebeccy  i

Philipa od swoich rodziców chrzestnych. Gdy stanęliśmy naprzeciw parafian

po raz pierwszy, nastąpił jeden spontaniczny okrzyk, potem drugi.

"I  to  koniec  przymierza"  powiedział  nieznany  wampir  donośnym

głosem. "I krwawego czasu."

"Racja, racja, Russell" mruknęło kilku w odpowiedzi.

Nad naszymi głowami rozbrzmiały dzwony. Mój uśmiech zamienił się w

śmiech, gdy byliśmy pochłonięci szczęściem chwili.

Jak zwykle w takich chwilach, wszystko zaczęło iść źle.

Południowe  drzwi  się  otworzyły,  wpuszczając  podmuch  zimnego

powietrza. Ukazał się w nich człowiek stojący pod światło. Zmrużyłam oczy,

starając  się  dostrzec  jego  cechy.  W  całym  kościele  wampiry  wydawały  się

znikać, by pojawić się w nawie głównej, uniemożliwiając nowemu wstąpienie

dalej  do  wewnątrz.  Zbliżyłam  się  do  Matthew,  trzymając  mocno  Rebeccę.

Dzwony zamilkły, choć wciąż w powietrzu rozbrzmiewało ich końcowe echo.

"Gratulacje,  siostro."  Głęboki  głos  Baldwina  wypełnił  przestrzeń.

"Przybyłem, by powitać twoje dzieci w rodzinie de Clermontów".

Matthew  wyprostował  się  na  całą  wysokość.  Bez  oglądania  się  za

siebie, podał Philipa Jackowi i ruszył w dół nawy, do swojego brata.

"Nasze  dzieci  nie  są  de  Clermontami"  powiedział  chłodno  Matthew.

Sięgnął do kieszeni i podał złożony dokument Baldwinowi. "Należą do mnie."

Tłumaczenie: Fiolka2708

498

TRZY

Z DZIEŚCI

C  TRZY

Z

Stworzenia

zgromadzone

na

chrzcinach

wydały

zbiorowe

westchnienie.  Ysabeau  dala  znak  Père  Antoine,  który  szybko  wyprowadził

wieśniaków z kościoła. Potem ona i Fernando zajęli pozycje po obu stronach

Jacka i mnie.

"Chyba  nie  oczekujesz,  że  uznam  zepsutą  i  chorą  gałąź  tej  rodziny  i

dam swoje błogosławieństwo i szacunek?" Baldwin zmiął dokument w pięści.

Oczy Jacka sczerniały na tę zniewagę.

"Matthew powierzył ci Philipa. Jesteś odpowiedzialny za chrześniaka"

przypomniała Ysabeau Jackowi. "Nie daj się sprowokować słowom Baldwina,

ignorując życzenia twojego pana."

Jack  wziął  głęboki,  drżący  oddech  i  skinął  głową.  Philip  zagruchał,  by

przykuć  uwagę  Jacka,  a  kiedy  ją  otrzymał,  nagrodził  swojego  ojca

chrzestnego, niespokojnym zmarszczeniem brwi. Gdy Jack popatrzył w górę

jeszcze raz, jego oczy były ponownie zielono brązowe.

"To jak dla mnie nie wygląda na przyjazne zachowanie wuju Baldwinie"

spokojnie  powiedział  Marcus.  "Poczekajmy  i  porozmawiajmy  o  rodzinnych

interesach po uroczystości."

"Nie, Marcus. Porozmawiamy o tym teraz i będziemy mieć to z głowy"

powiedział Matthew, cofając swojego syna.

W  innym  czasie  i  miejscu,  dworzanin  Henryka  VIII  dostarczył  do

kościoła  wiadomość  o  niewierności  jego  piątej  żony,  tak  by  król  pomyślał

dwa  razy  zanim  zabije  posłańca.  Matthew  też  najwyraźniej  wierzył,  że  to

może powstrzymać Baldwina przed zabiciem go.

Gdy  nagle  Matthew  pojawił  się  za  swoim  bratem,  tylko  chwilę

wcześniej będąc z przodu, zdałam sobie sprawę, że jego decyzja o pozostaniu

tutaj, w rzeczywistości ma na celu ochronę Baldwina. Matthew, jak Henryk,

nie przelał krwi na poświęconej ziemi.

To  nie  oznaczało  jednak,  że  Matthew  miał  być  całkowicie  miłosierny.

Matthew  trzymał  swojego  brata  w  nierozerwalnym  uścisku,  jedno  długie

ramię  owinął  wokół  szyi  Baldwina  tak,  że  chwycił  swój  prawy  biceps.  Jego

499

prawa  ręka  przeniosła  się  na  łopatki  Baldwina  z  wystarczającą  siłą,  aby

połamać je na dwie, jego twarz miała wyraz pozbawiony emocji, a jego oczy

były zabarwione równo między szarym, a czarnym.

"I  dlatego  nigdy  nie  pozwól  Matthew  Clairmontowi  pojawić  się  za

sobą", mruknął jeden wampir do drugiego.

"Wkrótce będzie bolało jak diabli" odpowiedział jego przyjaciel. "Chyba

że Baldwin najpierw straci przytomność".

Bez  słowa  oddałam  Rebeccę  Miriam.  Moje  ręce  swędziały  mocą,  i

ukryłam  je  w  kieszeniach  płaszcza.  Srebrny  grot  strzały  mocno  naciskał  na

mój kręgosłup, a Corra była w najwyższej gotowości ze skrzydłami gotowymi

do  rozpostarcia.  Po  wydarzeniach  w  New  Haven  moja  rodzina  nie  ufała

Baldwinowi bardziej niż ja.

Baldwinowi  prawie  udało  się  pokonać  Matthew  -  lub  przynajmniej  ja

tak  myślałam.  Zanim  mogłam  krzyknąć  z  ostrzeżeniem,  stało  się  jasne,  że

pozornie lepsza pozycja  Baldwina,  była tylko  sprytnym trikiem  Matthew do

uśpienia  jego  czujności,  a  w  tym  czasie  zmiany  jego  pozycji.  Gdy  tylko

Matthew  to  zrobił,  używając  ciężaru  własnego  Baldwina  i  szybkiego

kopnięcia nogą, złamał kości brata i opuścił go na kolana.

Baldwin wydał z siebie zduszony jęk.

To  było  żywym  dowodem,  że  choć  Baldwin  może  był  większym

człowiekiem w wysokości i wadze, ale to Matthew był zabójcą.

"Teraz,  Sieur." Ramię Matthew lekko się uniosło tak, że jego brat wisiał

przez  brodę,  kładąc  więcej  nacisku  na  szyję.  "Zadowoli  mnie,  jeśli  zechcesz

ponownie rozważyć mój wniosek w sprawie ustanowienia gałęzi rodzinnej de

Clermont".

"Nigdy" bulgotał Baldwin. Jego usta stawały się sine z braku tlenu.

"Moja żona mówi mi, że słowo ‘nigdy’ nie stosuje się w przypadku, gdy

zainteresowanymi  stronami  są  Bishop-Clairmonts."  Ramię  Matthew

zacisnęło się mocniej, a oczy Baldwina zaczęły się wywracać. " Nie pozwolę ci

zemdleć,  przy  okazji,  nie  zamierzam  również  cię  zabić.  Jeśli  będziesz

nieprzytomny lub martwy, nie będziesz mógł wyrazić zgody na moją prośbę.

Więc  jeśli  jesteś  zdeterminowany,  na  mówienie  nie,  szykuj  się  na  wiele

godzin tego."

500

"Puść.  Mnie"  Baldwin  walczył,  o  każde  słowo.  Matthew  celowo

pozwalał mu na krótki oddech. To wystarczało, aby utrzymać wampira przy

życiu, ale nie pozwalało mu na odzyskanie sił.

"Puść  mnie, Baldwin. Po tych wszystkich latach, chcę być czymś więcej

niż tylko czarną owcą rodziny de Clermont" mruknął Matthew.

"Nie," ciężko powiedział Baldwin.

Matthew  regulował  rękę  tak,  by  jego  brat  mógł  wypowiedzieć  słowo

lub  dwa,  choć  to  nadal  nie  usunęło  niebieskawego  odcienia  z  jego  ust.

Matthew  rozsądnie  przyciskał  butem  kostkę  brata  w  przypadku,  gdyby

Baldwin planował dodatkowy tlen zużyć na walkę. Baldwin zawył.

"Zabierz  Rebeccę  i  Philipa  z  powrotem  do  Sept-Tours"  Powiedziałam

Miriam,  zawijając  rękawy.  Nie  chciałam,  żeby  zobaczyły,  swojego  ojca  w

takiej  sytuacji.  Ani  nie  chciałam,  aby  zobaczyły jak  ich matka  stosuje  magię

wobec członka rodziny.

Wiatr  podniósł  się  wokół  moich  nóg,  wzbijając  pył  w  kościele  w

miniaturowe  tornada. Płomienie  w  kandelabrach tańczyły, gotowe na moje

polecenia, a woda w chrzcielnicy zaczęła bulgotać.

"Zwolnij  mnie,  i  moją  rodzinę,  Baldwin"  powiedział  Matthew.  "Nie

chcesz nas w każdym razie."

"Mogę…  cię…  potrzebować.  Jesteś…  moim…  zabójcą…  ostatecznie"

odpowiedział Baldwin.

Kościół  wybuchł  zszokowanymi  okrzykami  i  szeptami,  kiedy  sekret  de

Clermontów wyszedł na jaw, ale byłam pewna, że niektórzy z obecnych znali

rolę, jaką Matthew grał w rodzinie.

"Rób  sam  swoją  brudną  robotę  dla  odmiany"  powiedział  Matthew.

"Bóg wie, że tak samo jak ja jesteś w stanie zabić."

"Ty.  Jesteś.  Inny.  Bliźniaki.  Też.  Mają.  Krwawy.  Szał?"  ledwie  mówił

Baldwin.

Zgromadzeni goście zamilkli.

"Krwawy  szał?"  głos  wampira  przeciął  ciszę,  jego  irlandzki  akcent  był

niewielki, ale zauważalny. "O czym on mówi, Matthew?" Wampiry w kościele

wymieniły zmartwione spojrzenia, kiedy wznowił się szmer rozmów. Krwawy

szał  był  wyraźnie  czymś  więcej  niż  się  spodziewali,  gdy  przyjęli  zaproszenie

Marcusa. Walka z kongregacją i ochrona dzieci wampiro-czarownic to jedno.

501

Choroba,  która  może  zmieniać  cię  w  krwiożercze  monstrum  była  czymś

całkiem innym.

"Baldwin  powiedział,  prawdę,  Giles.  Moja  krew  jest  skażona"

powiedział  Matthew.  Jego  oczy  skierowały  się  na  mnie,  z  nieznacznie

powiększonymi źrenicami.  Odejdź póki możesz, wezwał po cichu.

Ale  tym  razem  nie  zamierzałam  zostawić  Matthew  samego.

Torowałam sobie drogę obok Ysabeau i Fernando i ruszyłam w stronę męża.

"Oznacza  to,  że  Marcus..."  Giles  urwał.  Jego  oczy  się  zwęziły.  "Nie

możemy  pozwolić,  aby  Rycerze  Łazarza  byli  prowadzeni  przez  osoby  z

krwawym szałem. To jest niemożliwe."

"Nie  bądź  takim  cholernym  fiutem"  Powiedział  z  ostrym  brytyjskim

akcentem wampir stojący obok Gilesa.

"Matthew  już  był  Wielkim  Mistrzem,  a  my  nie  jesteśmy  ani  o  jotę

mądrzejsi.  W  rzeczywistości,  jeśli  mnie  pamięć  nie  myli,  Matthew  był

niezwykle  dobrym  dowódcą  bractwa,  w  więcej  niż  jednej  trudnej  sytuacji.

Wierzę, że Marcus, choć buntownik i zdrajca, również będzie taki."

Wampir  uśmiechnął  się,  ale  jego  ukłon  w  stronę  Marcusa  był

taktowny.

"Dziękuję,  Russell,"  powiedział  Marcus.  "W  twoich  ustach  to

komplement."

"Strasznie przepraszam, że się wtrącam, Miriam," powiedział Russell z

przymrużeniem  oka.  "Nie  jestem  lekarzem,  ale  wydaje  mi  się,  że  Matthew

sprawi, że Baldwin zemdleje."

Matthew  poluzował  lekko  rękę,  a  gałki  oczne  Baldwina  wróciły  do

swojej normalnej pozycji.

"Krwawy  szał  mojego  ojca  jest  pod  kontrolą.  Nie  ma  powodu,  do

działania  pod  wpływem  strachu  czy  przesądów"  powiedział  Marcus,  do

wszystkich w kościele. "Rycerze Łazarza powstali, aby chronić bezbronnych.

Każdy  członek  przysięgał  bronić  wszystkich  rycerzy  do  śmierci.  Nie  muszę

tutaj nikomu przypominać, że Matthew jest rycerzem. Tak samo jego dzieci."

Potrzeba inwestytury niemowląt Rebeccy i Philipa teraz miała sens.

"Co  na  to  powiesz,  wujku?"  Marcus  podszedł  do  ołtarza,  aby  stanąć

przed Baldwinem i Matthew. "Nadal jesteś rycerzem, czy stałeś się tchórzem

na starość?"

502

Baldwin spurpurowiał - ale nie z braku tlenu.

"Ostrożnie,  Marcus,"  ostrzegł  Matthew.  "Będę  musiał  go  w  końcu

wypuścić."

"Rycerzem". Baldwin spojrzał z odrazą na Marcusa.

"Więc zacznij się tak zachowywać i traktuj mojego ojca z szacunkiem,

na który zapracował." Marcus rozejrzał się wokół kościoła. "Matthew i Diana

chcą  ustanowić  nową  gałąź  i  Rycerze  Łazarza  będą  ich  wspierać,  gdy  to

zrobią.  Każdy,  kto  się  nie  zgadza  jest  mile  widziany,  aby  formalnie  poddać

pod  wątpliwość  moje  przywództwo.  W  przeciwnym  wypadku  sprawa  nie

podlega dyskusji."

Kościół był absolutnie cichy.

Matthew podniósł wargi w uśmiechu. "Dziękuję."

"Nie  dziękuj  mi  jeszcze,"  powiedział  Marcus.  "Mamy  jeszcze  do

czynienia z Kongregacją."

"Nieprzyjemne  zadanie,  niewątpliwie,  ale  nie  bez  wyjścia",  sucho

powiedział Russell. "Puść Baldwina, Matthew. Twój brat nigdy nie był bardzo

szybki, a Oliver jest z twojej lewej strony. Tęsknił aby dać Baldwinowi lekcję

odkąd twój brat złamał serce jego córki."

Kilku gości zachichotało, a wiatry zaczęły wiać na naszą korzyść.

Matthew powoli zrobił tak, jak sugerował Russell. Nie próbował uciec

od swojego brata czy mnie chronić. Baldwin pozostał na kolanach przez kilka

chwil, po czym wspiął się na stopy. Tak szybko, jak to zrobił, Matthew ukląkł

przed nim.

"Pokładam  w  tobie  nadzieję,   Sieur,"  powiedział  Matthew,  pochylając

głowę.  "Proszę  w  zamian  o  zaufanie.  Ani  ja,  ani  moja  rodzina,  nie  zhańbi

rodziny de Clermont".

"Wiesz,  że  nie  mogę,  Matthew"  powiedział  Baldwin.  "Wampir  z

krwawym  szałem  nigdy  nie  jest  pod  kontrolą,  absolutnie  nie."  Jego  oczy

zwróciły się na Jacka, to o nim myślał Benjamin – i o Matthew.

"A jeśli może być?" Zapytałam.

"Diana, to nie jest czas na myślenie życzeniowe. Wiem, że ty i Matthew

macie nadzieję na lekarstwo, ale-"

"Gdybym dała ci moje słowo, jako zaprzysiężona córka krwi Philipa, że

każdy  z  krewnych  Matthew  z  krwawym  szalem  może  być  opanowany,

503

uczyniłbyś  go  głową  jego  rodziny?"  Znajdowałam  się  centymetry  od

Baldwina,  a  moja  moc  nuciła.  Moje  podejrzenia,  że  zaklęcie  ukrywające  się

rozsypało zostało potwierdzone przez ciekawe spojrzenia, które otrzymałam.

"Nie mogę tego obiecać" powiedział Baldwin.

"Diana, nie-" Matthew zaczął, ale przerwałam mu spojrzeniem.

"Mogę i to zrobię. Nie musimy czekać, aż nauka znajdzie rozwiązanie,

kiedy  magiczne  już  istnieje.  Jeśli  którykolwiek  członek  rodziny  Matthew

będzie działał w krwawym szale, oczaruję go" powiedziałam. "Zgoda?"

Matthew spojrzał na mnie w szoku. I nie bez powodu. W tym samym

czasie rok temu, byłam przywiązana do przekonania, że nauka była lepsza od

magii.

"Nie,"  powiedział  Baldwin,  potrząsając  głową.  "Twoje  słowo  nie

wystarczy.  Musiałabyś  to  udowodnić.  Wtedy  wszyscy  poczekalibyśmy  i

zobaczylibyśmy, czy magia jest tak dobra, jak mówisz, czarownico."

"Bardzo  dobrze",  powiedziałam  szybko.  "Nasza  próba  zaczyna  się

teraz."

Oczy Baldwina zwęziły się. Matthew spojrzał na brata.

"Królowa sprawdza króla", powiedział cicho Matthew.

"Nie śpiesz się tak bracie." Baldwin podniósł Matthew na nogi. "Daleko

jeszcze do końca naszej gry."

***

"To  było  zostawione  w  biurze  Pere  Antoine"  powiedział  Fernando.

"Nikt nie widział, kto to przyniósł."

Matthew spojrzał na zakonserwowany martwy płód. Dziewczynka.

"On jest jeszcze bardziej szalony niż myślałem." Baldwin był blady, i to

nie tylko ze względu na to, co stało się w kościele.

Matthew ponownie przeczytał notatkę.

‘Gratulacje  z  okazji  narodzin  twoich  dzieci’,  było  napisane.   ‘Chciałem,

żebyś miał moją córkę, ponieważ wkrótce będę miał twoją.’ Notatka została

podpisana po prostu  ‘Twój syn.’

"Ktoś  donosi  Benjaminowi,  o  każdym  twoim  ruchu"  powiedział

Baldwin.

504

"Pytanie  kto."  Fernando  położył  rękę  na  ramieniu  Matthew.  "Nie

pozwolimy mu zabrać Rebeccy albo Diany".

Perspektywa była tak chłodna, że Matthew mógł tylko skinąć głową.

Pomimo  zapewnień  Fernando,  Matthew  nie  miał  zaznać  chwili

spokoju, dopóki Benjamin Fuchs nie będzie martwy.

***

Po dramacie chrzcin, reszta ferii zimowych była spokojnym rodzinnym

romansem.  Nasi  goście  odeszli,  z  wyjątkiem  rodziny  wielopokoleniowej

Wilsonów,  którzy  pozostali  w  Sept-Tours  by  miło  odpoczywać,  co  Agatha

Wilson  opisała  jako  ‘bardzo  wesoły  chaos’.  Chris  i  Miriam  wrócili  do  Yale,

nadal  dążyć  do  osiągnięcia  lepszego  zrozumienia  krwawego  szału  i

możliwości jego leczenia. Baldwin wyleciał do Wenecji przy najbliższej okazji,

aby  spróbować  zarządzać  odpowiedzią  Kongregacji  na  wszelkie  nowiny

napływające z Francji.

Matthew  rzucił  się  w  wir  świątecznych  przygotowań,  postanowił

pozbyć się całego niesmaku po chrzcinach. Poszedł do lasu po drugiej stronie

fosy i wrócił z wysoką jodłą, którą ustawił w wielkiej sali i przystroił drobnymi

białymi światełkami, które świeciły jak świetliki.

Wspominając  Philipe  i  jego  dekoracje  w  Yule,  wycięliśmy  księżyce  i

gwiazdy ze srebrnego i złotego papieru. Dzięki połączeniu czaru wznoszenia i

uroku wiązania, uniosłam  je  w  powietrze  i  pozwoliłam  osiąść  na  gałązkach,

gdzie mrugały i błyszczały w blasku ognia.

Matthew  udał  się  do  Saint-Lucien  na  wigilijną  mszę.  On  i  Jack  byli

jedynymi wampirami, w obecności których Père Antoine był zadowolony. Po

chrzcinach, co było zrozumiałe, niechętnie chciał widzieć stworzenia w jego

ławkach.

Dzieci  były  nakarmione  i  spały  spokojnie,  kiedy  Matthew  wrócił,

opukując  śnieg  z  butów.  Siedziałam  przy  ogniu  w  wielkiej  sali  z  butelką

ulubionego  wina  Matthew  i  dwiema  szklankami.  Marcus  zapewnił  mnie,  że

jedna  szklaneczka  co  jakiś  czas  nie  będzie  miała  wpływu  na  dzieci,  pod

warunkiem, że poczekam kilka godzin zanim się nimi zajmę.

505

"Spokój,  doskonały  spokój,"  powiedział  Matthew,  przechylając  głowę

na znak, że dzieci były pasjonujące.

"Cicha  noc,  święta  noc",  zgodziłam  się  z  uśmiechem,  pochylając  się,

aby wyłączyć elektroniczną nianię.

Podobnie  jak  ciśnieniomierze  krwi  i  elektronarzędzia,  taki  sprzęt  był

zbędny w domu wampira.

Podczas gdy ja udawałam, że się kontroluję, Matthew mnie atakował.

Tygodnie  rozłąki  i  stawienie  czoła  Baldwinowi  uwidoczniły  jego  swawolną

stronę.

"Twój nos jest zamrożony", powiedziałam, chichocząc kiedy wodził nim

wzdłuż ciepłej skóry na mojej szyi. Westchnęłam. "Twoje ręce, też."

"Jak  myślisz,  dlaczego  wziąłem  sobie  gorącokrwistą  żonę?"  Lodowate

palce Matthew zagrzebywały się pod mój sweter.

"Termofor  nie  byłby  mniej  kłopotliwy?"  Dokuczałam  mu.  Jego  palce

znalazły to, czego szukał, a ja pod jego dotykiem wygięłam się w łuk.

"Być  może."  Matthew  pocałował  mnie.  "Ale  nie  byłoby,  aż  tak  dużo

zabawy."

Zapomnieliśmy  o  winie,  mierzyliśmy  godziny  do  północy  uderzeniami

serca, a nie minutami. Gdy dzwony pobliskich kościołów w Dournazac zabiły

do  świętowania  Chalus,  narodzin  dziecka  dawno  temu  i  daleko  stąd  w

Betlejem,  Matthew  zatrzymał  się  słuchając  uroczystego  dźwięku  spokojnej

energii.

"O czym myślisz?" Zapytałam, kiedy dzwony ucichły.

"Przypomniałem  sobie,  jak  obchodzono  Saturnalia  we  wsi, gdy byłem

dzieckiem.  Niewielu  było  chrześcijan,  oprócz  moich  rodziców  i  kilku  innych

rodzin. W ostatnim dniu festiwalu - dwudziestego trzeciego grudnia - Philipe

udawał się do każdego domu, pogańskiego i chrześcijańskiego, i pytał dzieci,

czego sobie życzyły na Nowy Rok." uśmiech Matthew był zadumany. "Kiedy

obudziłem  się  następnego  dnia  rano,  okazało  się,  że  nasze  życzenia  zostały

spełnione."

"To w stylu twojego ojca", obserwowałam. "Czego sobie życzyłeś?"

"Więcej  jedzenia,  zwykle,"  powiedział  Matthew  ze  śmiechem.  "Moja

mama powiedziała, że jedynym sposobem, aby wyjaśnić ilość jaką zjadałem

były  dziurawe  nogi.  Kiedyś  poprosiłem  o  miecz.  Każdy  chłopiec  we  wsi

506

ubóstwiał  Hugha  i  Baldwina.  Wszyscy  chcieliśmy  być  tacy  jak  oni.  O  ile

dobrze pamiętam, miecz który otrzymałem był wykonany z drewna i złamał

się przy pierwszym zamachnięciu."

"A teraz?" Szepnęłam, całując jego oczy, policzki, usta.

"Teraz  nie  chcę  niczego  więcej,  niż  zestarzeć  się  z  tobą",  powiedział

Matthew.

***

Na  Boże  Narodzenie  przyjechała  do  nas  rodzina,  ratując  nas  od

konieczności ponownego pakowania Rebeccy i Philipa. Przez zmianę rutyny,

bliźnięta  były  świadome,  że  to  nie  był  zwykły  dzień.  Domagały  się,  aby  być

jego częścią, a ja w końcu zabrałam je do kuchni ze sobą, żeby je uspokoić.

Tam  skonstruowałam  magiczny  telefon  z  latającymi  owocami  zajmując  je,

podczas  gdy  pomagałam  Marthe  dopracowywać  posiłek,  który  uczyniłby

zarówno wampiry jak i ciepłokrwistych szczęśliwymi.

Matthew  również  był  utrapieniem,  dłubiąc  w  potrawie  z  orzechów  z

bitą śmietaną z przepisu Em. Z tego powodu, jeśli któraś z potraw przetrwa

do kolacji, będzie to cud Bożego Narodzenia.

"Jeszcze jeden", namawiał, przesuwając ręce wokół mojej talii.

"Zjadłeś już pół funta. Zostaw trochę dla Marcusa i Jacka." Nie byłam

pewna,  czy  wampiry  mają  podniesiony  cukier,  ale  nie  bardzo  chciałam  się

dowiedzieć. "Wciąż podoba ci się twój świąteczny prezent?"

Próbowałam  się  dowiedzieć,  co  dać  człowiekowi,  który  miał  już

wszystko,  od  kiedy  urodziły  się  dzieci,  ale  gdy  Matthew  powiedział  mi,  że

jego życzeniem było zestarzeć się ze mną, wiedziałam dokładnie, jaki dać mu

prezent.

"Kocham to." Dotknął swoich skroni, gdzie pokazało się kilka srebrnych

nici.

"Zawsze  mówiłeś,  że  będę  przyczyną  twoich  siwych  włosów."

Uśmiechnęłam się.

"A ja myślałem, że to niemożliwe. To było zanim dowiedziałem się, że

niemożliwe nie istnieje w słowniku Diany", powiedział, parafrazując Ysabeau.

507

Zanim zdążyłam zareagować Matthew chwycił garść orzechów i udał się do

dzieci. "Cześć, piękna."

Rebecca zagruchała w odpowiedzi. Ona i Philip dzielili skomplikowane

słownictwo  gruchania,  chrząknięć,  i  innych  delikatnych  odgłosów,  które

Matthew i ja staraliśmy się opanować.

"To  zdecydowanie jeden  z  jej  szczęśliwych  dźwięków", powiedziałam,

wkładając ciasto do pieca.

Rebecca  uwielbiała  swojego  ojca,  zwłaszcza  kiedy  śpiewał.  Philip  był

mniej przekonany o tym, że śpiew był dobrym pomysłem.

"A  ty  również  jesteś  szczęśliwy,  mały?"  Matthew  podniósł  Philipa  z

dmuchanego fotela, ledwo unikając latającego banana, którego rzuciłam do

telefonu  komórkowego.  Był  jak  jaskrawożółta  kometa,  przemykając  przez

inny  krążący  po  orbicie  owoc.  "Co  za  szczęśliwy  chłopiec  z  ciebie,  że  masz

matkę, która czaruje dla ciebie."

Philip, jak większość dzieci w jego wieku, wlepiał oczy w pomarańczę i

krągłość limonki, które zawiesiłam w powietrzu.

"Nie zawsze, będzie myślał, że posiadanie mamusi czarownicy jest tak

wspaniałe."  Podeszłam  do  lodówki  i  szukałam  warzyw  potrzebnych  do

potrawy z rybą i serem. Kiedy zamknęłam drzwi, odkryłam, że za nimi czeka

na mnie Matthew. Podskoczyłam z zaskoczenia. "Musisz hałasować lub dać

mi  jakąś  inną  wskazówkę,  aby  ostrzec  mnie,  że  się  przemieszczasz"

Odwróciłam się, naciskając ręką na serce.

Widok  Matthew  ze  ściągniętymi  ustami  powiedział  mi,  że  był

zirytowany.

"Widzisz tę  kobietę,  Philipie?"  Zwrócił  się  do  mnie,  a  Philip skierował

głowę w moją stronę. "Ona jest znakomitym uczonym i potężną czarownicą,

choć  nie  lubi  się  do  tego  przyznawać.  I  masz  wielkie  szczęście,  że  możesz

nazywać ją  Maman. Oznacza to, że jesteś jednym z niewielu stworzeń, które

poznają  najbardziej  cenne  tajemnice  tej  rodziny."  Matthew  przyciągnął

Philipa blisko do siebie i szepnął mu coś do ucha.

Kiedy  Matthew  skończył  i  odsunął  się,  Philip  spojrzał  na  ojca  -  i

uśmiechnął  się.  Wydarzyło  się  to  po  raz  pierwszy,  kiedy  jedno  z  dzieci  to

zrobiło, ale widziałam ten szczególny wyraz szczęścia wcześniej. Był powolny

508

i  prawdziwy  i  rozświetlał  całą  jego  twarz  od  wewnątrz.  Philip  może  i  miał

włosy po mnie, ale uśmiech miał po Matthew.

"Dokładnie  tak."  Matthew  skinął  na  syna  z  zatwierdzeniem  i  włożył

Philipa  z  powrotem  do  jego  dmuchanego  krzesła.  Rebecca  spojrzała  na

Matthew, marszcząc brwi, lekko zirytowana, że została pominięta w dyskusji

chłopców.  Matthew  posłusznie  szepnął  jej  coś  do  ucha,  jak  również,

poprukał w jej brzuch.

Oczy  i  usta  Rebeccy  były  okrągłe,  jakby  była  pod  wrażeniem  słów

swojego ojca, choć podejrzewałam, że pruknięcie też mogło mieć z tym coś

wspólnego.

"Co  za  bzdury  im  powiedziałeś?"  Zapytałam,  atakując  obieraczką

ziemniaki. Matthew odsunął dwa z moich palców.

"To  nie  były  bzdury"  powiedział  spokojnie.  Trzy  sekundy  później

ziemniak był całkowicie bez skóry. Wziął kolejny z miski.

"Powiedz mi".

"Podejdź  bliżej",  powiedział,  kiwając  na  mnie  obieraczką.  Zrobiłam

kilka kroków w jego kierunku. Znów skinął. "Bliżej".

Gdy stałam obok niego, Matthew przysunął swoją twarz do mojej.

"Tajemnicą jest to, że ja mogę być głową rodziny Bishop-Clairmont, ale

to  ty  jesteś  jej  sercem"  wyszeptał.  "A  my  we  troje  doskonale  się

dogadaliśmy: serce jest ważniejsze."

***

Matthew  przebrnął  już  kilka  razy  przez  pudło  zawierające  listy

wymienione pomiędzy Philipe a Godfreyem.

Chyba tylko z rozpaczy przerzucał strony.

‘Mój panie i najbardziej wielebny ojcze’ zaczął swój list Godfrey.

‘Najbardziej niebezpieczny spośród szesnastu został stracony w Paryżu,

jak  zarządziłeś.  Ponieważ  Matthew  był  niedostępny  do  pracy,  Mayenne  z

przyjemnością zajęła się zobowiązaniem, dziękując wam za pomoc w sprawie

tej rodziny Gonzaga. Teraz książę czuje się bezpiecznie, więc zdecydował się

grać  po  obu  stronach,  negocjując  z  Henrykiem  z  Nawarry  oraz  Philipem  z

509

Hiszpanii w tym samym czasie. Ale inteligencja nie jest mądrością, jak masz

w zwyczaju mówić’

Dotychczas  list  zawierał  nic  więcej  niż  odniesienia  do  machinacji

politycznych Philippe'a.

‘Co  do  drugiej  sprawy’  kontynuował  Godfrey:   ‘Znalazłem  Benjamina,

Ben-Gabriela jak nazywają go Żydzi, czy Benjamina Fuchsa jak zna go cesarz,

lub  Benjamina  Blesseda,  jak  woli  on  sam.  Jest  na  wschodzie,  jak  się

obawiałeś, porusza się między cesarzem, Batorym, Drăculeşti i Jego Cesarską

Mością w Konstantynopolu. Są niepokojące opowieści o relacjach Banjamina

z  hrabiną  Erzsébet,  które,  jeśli  się  rozejdą,  spowodują  szkodliwe  pytania

Kongregacji dla rodziny i nam drogich.

Terminowanie  Matthew  w  Kongregacji  jest  bliskie  końca,  jak  dosłuży

swoją połowę wieku. Jeśli nie wciągniesz go do biznesu, który bezpośrednio

dotyczy  jego  i  rodu,  to  błagam  cię  byś  tego  dopilnował,  albo  wysłał  jakąś

zaufaną osobę do Węgier natychmiast.

Oprócz opowieści o ekscesach z hrabiną Erzsébet i morderstwie, Żydzi

w  Pradze  podobnie  mówią  o  terrorze,  jaki  spowodował  Banjamin  w  ich

dzielnicy,  groził  ich  ukochanemu  rabinowi  i  czarownicy  z  Chełma.  Teraz  są

tam  opowieści  o  niestworzonych  rzeczach,  zaczarowanym  stworze  z  gliny,

który przemierza ulice, chroniąc Żydów, przed tymi, którzy chcą napawać się

ich  krwią.  Żydzi  mówią,  że  Banjamin  szuka  innej  czarownicy,  jak  również,

Angielki, która jak twierdzą, ostatnio była widziana z synem Ysabeau. Ale to

nie  może  być  prawdą,  że  Matthew  jest  w  Anglii,  nigdy  nie  zniżyłby  się  do

skojarzenia z Czarownicą’.

Matthew syknął spomiędzy zaciśniętych ust.

‘Być może pomylili angielską wiedźmę z angielskim demonem Edwarda

Kelleya, którego Banjamin odwiedził w pałacu cesarskim w maju. Zgodnie z

zaleceniami twojego przyjaciela Jorisa Hoefnagela, Kelley został umieszczony

w  areszcie  Benjamina  kilka  tygodni  później  po  oskarżeniu  o  zamordowanie

jednego z urzędników cesarskich. Benjamin zabrał go do zamku w Křivoklát,

gdzie Kelley próbował uciec i prawie umarł.

Jest jeszcze jedna sprawa, którą muszę podzielić się z wami ojcze, choć

waham się to zrobić, gdyż może być niczym więcej niż fantazją czy strachem.

Według  moich  informatorów,  Gerbert  był  na  Węgrzech  z  hrabiną  i

510

Banjaminem.  Czarownice  z  Pozsony  formalnie  złożyły  oskarżenie  do

Kongregacji w sprawie kobiet, które zostały porwane i torturowane przez te

trzy  niesławne  stworzenia.  Jedna  czarownica  uciekła  i  przed  śmiercią  była

tylko w stanie powiedzieć te słowa: Szukają w nas Księgi Życia’

Matthew pamiętał przerażający wygląd rodziców Diany, rozciętych od

gardła po pachwiny.

‘Te  ciemne  sprawy  narażają  rodzinę  na  zbyt  wiele  niebezpieczeństw.

Nie  można  pozwolić  Gerbertowi,  by  przekazywał  Banjaminowi  fascynację

mocą  czarownic.  Syn  Matthew  musi  być  trzymany  z  dala  od  Erzsébet

Bathory,  inaczej  odkryje  sekrety  twojej  małżonki.  I  nie  możemy  pozwolić

czarownicom  kontynuować  poszukiwania  Księgi  Życia.  Będziesz  wiedział  jak

najlepiej osiągnąć te cele, czy to udając się do nich samodzielnie czy poprzez

wezwanie bractwa.

Pozostaję  twoim  pokornym  sługą  i  powierzam  twoją  duszę  Bogu  w

nadziei, że połączy nas bezpiecznie razem, i będziemy mogli pomówić więcej

o tych sprawach.

Twój kochający syn, Godfrey

Z Confrérie, Paryż dnia 20 grudnia 1591’

Matthew starannie złożył list.

W końcu miał jakiś pomysł, gdzie zacząć szukać. Mógłby pojechać sam

do Europy Środkowej i poszukać Banjamina. Ale najpierw musiał powiedzieć,

Dianie,  czego  się  dowiedział.  Utrzymywał  od  niej  z  dala,  wiadomość  o

Banjaminie tak długo, jak się dało.

***

Pierwsze święta niemowląt były tak urocze i świąteczne jak można by

sobie wymarzyć. W obecności ośmiu wampirów, dwóch czarownic, jednego

człowieka-wampira  -  w  niedalekiej  przyszłości,  i  trzech  psów,  były  również

pełne życia.

Matthew pochwalił się połową tuzina siwych włosów, które wynikły z

mojego zaklęcia Bożo Nardzeniowego i wyjaśnił, szczęśliwie, że co roku dam

mu więcej.

511

Ja  poprosiłam  o  sześciomiejscowy  toster,  który  otrzymałam  wraz  z

pięknym  zabytkowym  piórem  inkrustowanym  srebrem  i  macicą  perłową.

Ysabeau  skrytykowała  te  prezenty  jako  niewystarczająco  romantyczne  dla

niedawno  zaślubionej  pary,  ale  nie  potrzebowałam  kolejnej  biżuterii,  nie

miałam żadnego pomysłu na podróż, i nie interesowałam się strojami. Toster

był odpowiedni dla mnie.

Phoebe  zachęcała  całą  rodzinę  by  pomyśleć  o  prezentach,  które  były

wykonane  ręcznie  albo  używane.  Zaskoczyły  nas  wszystkich  zarówno  pod

względem  znaczenia  jak  i  praktyczności.  Jack  zaprezentował  sweter,  który

Marthe  zrobiła  na  drutach  dla  niego  i  spinki  do  mankietów  od  jego  babki,

które kiedyś należały do Philippe. Phoebe na uszy założyła parę skrzących się

szmaragdów, które jak przypuszczałam były od Marcusa, ale zarumieniła się

z  wściekłością  i  wyjaśniła  że  Marcus  dał  jej  coś  wykonanego  ręcznie,  co

zostawiła  w  Sept-Tours  dla  celów  bezpieczeństwa.  Biorąc  pod  uwagę  jej

kolor, zdecydowałam się nie pytać dalej. Sara i Ysabeau były zadowolone, z

albumów  fotograficznych,  które  przedstawiały  pierwszy  miesiąc  życia

bliźniąt.

Następnie przyjechały kucyki.

"Philip i Rebecca muszą oczywiście jeździć" powiedziała Ysabeau, jakby

to  było  oczywiste.  Nadzorowała  jak  stajenny,  Georges,  wyprowadzał  dwa

małe konie z przyczepy. "W ten sposób mogą przyzwyczaić się do koni, zanim

umieścisz je w siodle".

Podejrzewałam,  że  ja  i  ona  możemy  mieć  różne  pomysły,  jak  szybko

może nadejść ten błogosławiony dzień.

"Są  rasy  Paso  Finos"  kontynuowała  Ysabeau.  "Pomyślałam,  że

andaluzyjski, jak twój to zbyt wiele jak dla początkujących. Phoebe mówi, że

powinniśmy je wręczyć, ale nigdy nie byłam niewolnikiem zasad"

Georges wyprowadził trzecie zwierzę z przyczepy:  Rakasa.

"Diana  prosiła  o  kucyka,  od  chwili  kiedy  nauczyła  się  mówić.  Teraz  w

końcu  ma  jednego"  powiedziała  Sara.  Gdy  Rakasa  postanowiła  zbadać  jej

kieszenie  w  poszukiwaniu  czegoś  ciekawego,  jak  jabłka  czy  miętówki,  Sara

odskoczyła. "Konie mają duże zęby, prawda?"

"Być może Diana będzie miała więcej szczęścia w uczeniu jej manier niż

ja" powiedziała Ysabeau.

512

"Daj mi ją," powiedział Jack, biorąc wędzidło konia. Rakasa podążyła za

nim posłusznie jak baranek.

"Myślałam, że jesteś miastowym chłopcem" zawołała za nim Sara.

"Moja pierwsza praca - eee, moja pierwsza uczciwa praca - to dbanie o

konie  kardynałów"  powiedział  Jack.  "Zapominasz,  babciu  Saro,  że  miasta

dawniej były pełne koni. I świń. A ich gó- "

"Gdzie  są  zwierzęta  gospodarskie,  tam  jest  i  to"  powiedział  Marcus,

zanim  Jack  skończył.  Młody  Paso  Fino,  którego  trzymał,  udowodnił  jego

rację. "Masz drugiego, kochanie?"

Phoebe skinęła głową. Ona i Marcus poszli za Jackiem do stajni.

"Mała  klacz,  Rosita,  ustanowiła  siebie  jako  szefa  stada"  powiedziała

Ysabeau.  "Przywiozłabym  również  i  Balthasara,  ale  Rosita  uaktywniła  jego

miłosną stronę, więc teraz zostawiłam go w Sept-Tours".

Pomysł,  że  ogromny  ogier  Matthew  będzie  próbował  coś  zadziałać  z

koniem tak małym jak Rosita był nie do pomyślenia.

***

Siedzieliśmy w bibliotece po kolacji, otoczeni resztkami długiego życia

Philippe de Clermonta, i ogromnym kamiennym kominkiem, gdy Jack wstał i

poszedł do Matthew.

"To jest dla ciebie. Cóż, dla nas wszystkich, tak naprawdę.  Grand-mère

mówił,  że  wszystkie  wartościowe  rodziny  je  mają."  Jack  podał  Mathew

kawałek  papieru.  "Jeśli  ci  się  spodoba,  Fernando  i  ja  wykonamy  to  na

sztandarze na wieży".

Matthew spojrzał na papier.

"Jeśli  ci  się  nie  podoba  to-"  Jack  sięgnął,  by  zabrać  swój  dar.  Ramię

Matthew wystrzeliło, i złapało Jacka za rękę.

"Myślę, że jest doskonały." Matthew spojrzał na chłopca, który zawsze

będzie  jak  nasze  pierworodne  dziecko,  choć  nie  mieliśmy  nic  wspólnego  z

jego urodzeniem jako ciepłokrwistego i Matthew nie był odpowiedzialny za

jego odrodzenie.

"Pokaż go swojej matce. Dowiemy się co ona o tym myśli."

513

Spodziewając  się  monogramu  lub  tarczy  herbowej,  byłam

oszołomiona,  kiedy  zobaczyłam  obraz  symbolizujący  naszą  rodzinę

opracowany  przez  Jacka.  To  był  zupełnie  nowy  urobouros,  wykonany  nie  z

jednego węża z ogonem w pysku, ale dwóch istot połączonych na zawsze w

kręgu  bez  początku  i  bez  końca.  Jednym  z  nich  był  wąż  de  Clermontów.

Drugim  był  ognisty  smok,  jego  dwie  nogi  były  schowane  pod  ciałem,  a

skrzydła rozpostarte. Na głowie ognistego smoka spoczywała korona.

" Grand-Mere  powiedział,  że  ognisty  smok  powinien  nosić  koronę,

ponieważ  jesteś  prawdziwym  de  Clermontem  i  przewyższasz  resztę  z  nas"

wyjaśnił  rzeczowo  Jack.  Nerwowo  obrywał  kieszeń  swoich  dżinsów.  "Mogę

zdjąć koronę. I pomniejszyć skrzydła."

"Mathew ma rację. Jest doskonały." Sięgnęłam ręką i pociągnęłam go

w dół tak, że mogłam dać mu buziaka. "Dziękuję, Jack."

Wszyscy  podziwiali  oficjalny  emblemat  rodziny  Bishop-Clairmont,  a

Ysabeau  wyjaśniła,  że  nowe  srebra  i  porcelany  muszą  być  uporządkowane,

flagi też.

"Co  za  piękny  dzień",  powiedziałam,  z  jednym  ramieniem  owiniętym

wokół  Matthew,  machając  na  pożegnanie  naszej  rodzinie.  Gdy  odjeżdżali,

poczułam mrowienie mojego lewego kciuka w nagłym ostrzeżeniu.

***

"Nie  obchodzi  mnie,  jak  jest  to  rozsądny  plan.  Diana  nie  puści  cię

samego  na  Węgry  i  do  Polski"  powiedział  Fernando.  "Nie  pamiętasz,  co  się

stało z tobą, gdy ją opuściłeś i pojechałeś do Nowego Orleanu?"

Fernando,  Marcus  i  Matthew  spędzili  większość  godzin  między

północą, a świtem kłócąc się, co zrobić z listem Godfreya.

"Diana  musi  się  udać  do  Oksfordu.  Tylko  ona  może  odnaleźć  Księgę

Życia" powiedział Matthew. "Jeśli coś pójdzie nie tak i nie znajdę Banjamina,

będę potrzebował tego rękopisu, by otwarcie go zwabić."

"A kiedy go znajdziesz?" ostro powiedział Marcus.

"Twoim zadaniem jest, aby zadbać o Dianę i moje dzieci" równie ostro

powiedział Matthew. "Banjamina zostaw mnie."

514

***

Patrzyłam  w  niebiosa  dla  wróżb  i  pociągnęłam  każdy  wątek,  który

wydawał się nie na miejscu, aby postarać się przewidzieć i naprawić wszelkie

zło, które było za granicą.

Ale  problemy  nie  galopowały  na  wzgórzu  jak  apokaliptyczny  jeździec,

lub krążyły po podjeździe, a nawet dzwoniły przez telefon.

Kłopot już był w domu, i to od pewnego czasu.

Znalazłam  Matthew  w  bibliotece  późnym  popołudniem  kilka  dni  po

świętach.  Przed  nim  leżało  kilka  złożonych  arkuszy  papieru.  Moje  ręce

zabłysły każdym kolorem tęczy, a moje serce zamarło.

"Co to jest?", Zapytałam.

"List od Godfreya." Posunął go w moim kierunku. Spojrzałam na niego,

ale był napisany w starofrancuskim.

"Przeczytaj to do mnie," powiedziałam, siadając obok niego.

Prawda  była  o  wiele  gorsza,  niż  mogłam  sobie  wyobrazić.  Seria

zabójstw  Banjamina  trwała  od  wieków.  Żerował  na  czarownicach,  i  bardzo

prawdopodobne, że na prządkach w szczególności. Gerbert prawie na pewno

brał  w  tym  udział.  I  jedno  zdanie  –   ‘Szukają  w  nas  Księgi  Życia’  -  obróciło

moją krew w ogień i lód.

"Musimy go powstrzymać, Matthew. Jeśli dowie się, że mamy córkę..."

Zamarłam.  Ostatnie  słowa  Banjamina  wypowiedziane  do  mnie  w  bibliotece

Bodlejańskiej  wystraszyły  mnie.  Kiedy  pomyślałam  co  on  może  zrobić

Rebecce, moc rzuciła się przez moje żyły jak bicz bata.

"On już wie." Matthew spojrzał w moje oczy, a ja sapnęłam na krwawy

szał jaki tam ujrzałam.

"Od kiedy?"

"Jakiś  czas  przed  chrzcinami"  powiedział  Matthew.  "Zamierzam  go

znaleźć, Diana".

"A jak go odnajdziesz?", Zapytałam.

"Nie  za  pomocą  komputerów  czy  jego  adresu  IP.  Jest  zbyt  mądry.

Znajdę go sposobem, jaki znam najlepiej: tropiąc go, wietrząc go, osaczając

go" powiedział Matthew. "Jak tylko to zrobię, rozerwę go na strzępy. Gdyby

mi się nie udało-"

515

"Uda się", powiedziałam stanowczo.

"Niekoniecznie."  Matthew  spojrzał  w  moje  oczy.  On  potrzebował

mnie, abym go wysłuchała, a nie uspokajała.

"W porządku," powiedziałam z spokojem, którego nie czułam, "co się

stanie, jeśli ci się nie uda?"

"Będziesz  potrzebowała  Księgi  Życia.  To  jedyna  rzecz,  która  może

wyciągnąć Banjamin z ukrycia, by można go było zniszczyć - raz na zawsze."

"Jedyna rzecz, oprócz mnie" powiedziałam.

Pociemniałe  oczy  Matthew  powiedziały  mi,  że  użycie  mnie  jako

przynęty na Banjamina nie było opcją.

"Pojadę  do  Oxfordu  jutro.  Biblioteka  jest  zamknięta  podczas  przerwy

świątecznej.  Nie  będzie  tam  żadnych  pracowników  z  wyjątkiem

pracowników ochrony", powiedziałam.

Ku mojemu zdziwieniu, Matthew skinął głową. Zamierzał pozwolić mi

pomóc.

"Czy  z  tobą  będzie  wszystko  w  porządku?"  Nie  chciałam  cackać  się  z

nim, ale musiałam wiedzieć. Matthew już cierpiał przez jedną separację.

Kiwnął głową

"Co zrobimy z dziećmi?" Zapytał Matthew.

"One  muszą  tu  zostać,  z  Sarą  i  Ysabeau  i  taką  ilością  mojego  mleka  i

krwi,  aby  mogły  je  wykarmić,  aż  wrócę.  Wezmę  ze  sobą  Fernando  nikogo

innego. Jeśli ktoś nas obserwuje i donosi do Banjamina, to musimy zrobić to,

co  możemy,  aby  sprawić  wrażenie,  że  wciąż  tu  jesteśmy  i  wszystko  jest

normalnie."

"Ktoś  nas  obserwuje.  Nie  ma  co  do  tego  wątpliwości."  Matthew

przeczesał  palcami  swoje  włosy.  "Pytanie  tylko,  czy  ten  ktoś  należy  do

Banjamina czy Gerberta. Rola tego chytrego łajdaka mogła być większa, niż

myśleliśmy."

"Jeśli on i twój syn mieli konszachty przez cały ten czas, nie wiadomo,

jak dużo wiedzą" Powiedziałam.

"Wtedy  nasza  jedyna  nadzieja  jest  w  posiadaniu  informacji,  których

jeszcze  nie  mają.  Wywołaj  księgę.  Przynieś  tu  z  powrotem  i  sprawdź,  czy

można  ją  naprawić  poprzez  ponowne  włożenie  stron,  które  usunął  Kelley"

516

powiedział  Matthew.  "Tymczasem  znajdę  Banjamina  i  zrobię  to,  co

powinienem był zrobić już dawno temu."

"Kiedy wyjeżdżasz?" Zapytałam.

"Jutro. Po twoim wyjeździe, żebym się upewnił, że nikt cię nie śledzi",

powiedział, podnosząc się.

Patrzyłam  w  milczeniu,  jak  części  Matthew,  które  znam  i  kocham  -

poetę  i  naukowca,  wojownika  i  szpiega,  renesansowego  księcia  i  ojca  –

znikały,  aż  pozostała  tylko  najciemniejsza,  najbardziej  groźna  jego  część.

Teraz był jedynie zabójcą.

Ale wciąż był człowiekiem, którego kochałam.

Matthew  chwycił  mnie  za  ramiona  i  czekał,  aż  spojrzę  mu  w  oczy.

"Uważaj na siebie".

Jego słowa były stanowcze i poczułam w nich siłę. Ujął moją twarz w

dłonie, przeszukując każdy cal, jakby chciał wszystko zapamiętać.

"Naprawdę miałem na myśli to, co powiedziałem w Boże Narodzenie.

Rodzina  przetrwa,  jeśli  nie  wrócę.  Są  inni,  którzy  mogą  być  głową  rodziny.

Ale jej sercem jesteś ty."

Otworzyłam  usta,  by  zaprotestować,  a  Matthew  przycisnął  palce  do

moich ust, zatrzymując moje słowa.

"Nie  ma  sensu  się  ze  mną  kłócić.  Wiem  to  z  doświadczenia"

powiedział.  "Przed  tobą  był  tylko  kurz  i  ciemność.  Sprowadziłaś  mnie  do

życia.  I  zrobię  wszystko,  aby  utrzymać  moje  serce  bezpieczne  od  dalszych

szkód."

Tłumaczenie: Fiolka2708

517

SŁOŃ

O CE

C  W ZN

Z AKU

K

KOZIOR

O OŻCA

C

Dziesiątym znakiem zodiaku jest Koziorożec.

Symbolizuje matki, babcie i przodków płci żeńskiej.

Jest znakiem zmartwychwstania i odrodzenia.

W tym miesiącu, sieje się rośliny.

- Anonimowy angielski notatnik, r. 1590, Gonçalves MS 4890, f. 14v

518

TRZY

Z DZIEŚCI

C  CZTERY

Andrew Hubbard i Linda Crosby czekali na nas przy Old Lodge. Pomimo

moich  wysiłków,  aby  przekonać  ciotkę  do  pozostania  w  Les  Revenants,

nalegała na to, by towarzyszyć Fernando i mnie.

"Nie  zrobisz  tego  sama,  Diana,"  powiedziała  Sara  tonem,  który  nie

przyjmował argumentów. "Nie obchodzi mnie, że jesteś tkaczem lub że masz

Corrę do pomocy. Magia w tej skali wymaga trzech czarownic. I to nie byle

jakich czarownic. Musisz cały czas tkać zaklęcia."

Linda  Crosby  pojawiła  się  z  oficjalnym  Londyńskim  Grimoire  -

starożytnym  tomem,  który  ponuro  pachniał  wilczą  jagodą  i  tojadem.

Wymieniliśmy powitania, gdy Fernando nadrabiał zaległości z Andrew, a Jack

i Lobero się dosiadali.

"Czy na pewno chcesz się w to zaangażować?" Zapytałam Lindę.

"Absolutnie.  Londyński  sabat  nie  był  zaangażowany  w  coś  takiego,

nawet w połowie tak  ekscytującego,  odkąd  zostaliśmy poproszeni o  pomoc

w  udaremnieniu  próby  kradzieży  klejnotów  koronacyjnych  w  1971  roku."

Linda zatarła ręce.

Andrew poprzez swoje kontakty z londyńskim półświatkiem grabarzy,

monterami  rur  i  rurociągów,  otrzymał  szczegółowe  schematy  labiryntów,

tuneli i regałów, które stały w magazynie książek w bibliotece Bodlejańskiej.

Rozwinął je na długim stole w wielkiej sali.

"Na miejscu nie ma studentów i pracowników biblioteki w tej chwili ze

względu  na  przerwę  świąteczną"  powiedział  Andrew.  "Ale  wszędzie  są

budowniczowie."  Zwrócił  się  do  schematów.  "Przebudowują  dawny

podziemny składzik książek na miejsca pracy dla czytelników."

"Najpierw  przenieśli  rzadkie  książki  do  Biblioteki  Radcliffe’a,  a  teraz

to." Spojrzałam na mapy. "Kiedy pracujące ekipy kończą dzień pracy?"

"Nie  kończą"  powiedział  Andrew.  "Pracują  całą  dobę,  aby

zminimalizować zakłócenia w okresie akademickim."

"Co jeśli pójdziemy do czytelni i zrobisz zapytanie, jakby to był zwykły

dzień?"  zaproponowała  Linda.  "Wiesz,  wypełnisz  druk,  wepchniesz  go  do

519

rury Lamsona, z nadzieją na powodzenie. Możemy stanąć przy taśmociągu i

poczekać  na  nią.  Może  biblioteka  wie  jak  spełnić  żądania,  nawet  bez

pracowników."  Linda  pociągnęła  nosem,  kiedy  zobaczyła  moje  zdumione

spojrzenie,  na  jej  znajomość  procedur  biblioteki  Bodlejańskiej.  "Chadzałam

do St. Hilda, moja dziewczyno."

"Pneumatyczny układ rurowy został zamknięty w lipcu ubiegłego roku.

Przenośnik taśmowy został rozebrany w sierpniu tego roku." Andrew uniósł

ręce.  "Nie  zabijajcie  posłańca,  moje  panie.  Nie  jestem  bibliotekarzem

Bodlejańskim".

"Jeśli  czar  Stephena  jest  wystarczająco  dobry,  to  nie  musimy  się

martwić  o  sprzęt,  wystarczy  Diana,  która  czegoś  naprawdę  potrzebuje"

powiedziała Sara.

"Jedynym  sposobem,  aby  wiedzieć  to  na  pewno  jest,  udanie  się  do

Bodlejańskiej,  uniknięcie  pracowników  i  znalezienie  sposobu  w  Starej

Bibliotece." Westchnęłam.

Andrew  skinął  głową.  "Mój  Stan  jest  w  załodze  wykopu.  Kopał  całe

swoje  życie.  Jeśli możesz  poczekać do wieczora,  on  cię  wpuści.  Będzie  miał

kłopoty, oczywiście, ale to nie pierwszy raz, i nie zbudowali więzienia, które

mogłoby go zatrzymać."

"Dobry  człowiek  z  tego  Stanleya  Cripplegate,"  powiedziała  Linda  z

zadowolonym  skinieniem  głowy.  "Zawsze  jest  taką  pomocą  jesienią,  kiedy

trzeba obsadzić cebulki narcyzy."

***

Stanley  Cripplegate  wyglądał  jak  mały  hart  wyścigowy  z  wyraźnym

krzywym  zgryzem  i  żylastą  posturą  kogoś,  kto  był  od  urodzenia

niedożywiony.  Wampirza  krew  dała  mu  trwałość  i  wytrzymałość,  ale  tylko

tyle  mogła  zrobić,  nie  wydłużała  kości.  Rozdał  jasno  żółte  kaski  ochronne

każdemu z nas.

"Czy nie będziemy… er, widoczne w tym" zapytała Sara?

"Będziecie  ponieważ  jesteście  kobietami,  już  jesteście  widoczne"

ponuro powiedział Stan. Gwizdnął. "Hej! Dickie!"

520

"Cicho"  Syknęłam.  To  okazuje  się  być  najgłośniejszym,  najbardziej

widocznym skokiem na książki w historii.

"W  porządku.  Dickie  i  ja  wrócimy  z  powrotem."  Stan  zwrócił  się  do

swojego kolegi. "Weź te panie na górę na pierwsze piętro, Dickie."

Dickie  dostarczył  nas,  hełmy  i  wszystko,  do  czytelni  księcia  Humfreya

Arts  End,  między  popiersiem  króla  Karola  I  i  popiersiem  Sir  Thomasa

Bodleya.

"Czy mi się zdaje, czy oni nas obserwują?" powiedziała Linda, krzywiąc

się na nieszczęsnego monarchę, z rękami na biodrach.

Król Karol zamrugał.

"Czarownice  były  szczególnie  związane  tutaj  z  bezpieczeństwem  od

połowy XIX wieku. Stan ostrzegał nas, by nie robić niczego niewłaściwego w

pobliżu obrazów, rzeźb i gargulców." Dickie zadrżał. "I nie zwracać uwagi na

większość z nich. Są towarzyszami w ciemne noce, ale ten jeden jest starym

gnojkiem przyprawiającym o gęsią skórkę".

"Szkoda,  że  nie  spotkałeś  jego  ojca"  skomentował  Fernando.  Zgarnął

swój kask i ukłonił się mrugającemu monarsze. "Wasza Wysokość".

To  był  koszmar  każdego  mecenasa  sztuki  –  że  byłeś  potajemnie

obserwowany, kiedy kaszlnąłeś, czy wyjmowałeś coś z kieszeni. W przypadku

biblioteki  Bodlejańskiej,  okazało  się,  że  czytelnicy  mieli  powody  do

zmartwień.  Ośrodek  nerwowy  magicznego  systemu  bezpieczeństwa  został

ukryty w gałkach ocznych Thomasa Bodleya i króla Karola.

"Niestety  Karolu."  Rzuciłam  mój  żółty  kask  w  powietrze,  który

wylądował  na  głowie  króla.  Poruszyłam  palcami,  a  rondo  przechyliło  się

zakrywając oczy. "Dzisiaj nie będzie świadków imprezy".

Fernando wręczył mi swój kask.

"Użyj mojego dla założyciela. Proszę."

Kiedy zasłoniłam wzrok sir Thomasa, zaczęłam zrywać i dostosowywać

wątki,  które  wiązały  figury  z  resztą  biblioteki.  Węzły  zaklęcia  nie  były

skomplikowane, po prostu trzy i czterokrotnie skrzyżowane, ale było ich tak

wiele,  że  wszystko  ułożyłam  jeden  na  drugim,  jak  poważnie  przeciążony

panel  elektryczny.  Wreszcie  odkryłam,  główny  węzeł,  do  którego  wszystkie

inne  węzły  były  podłączone  i  ostrożnie  go  rozwiązałam.  Niesamowite

uczucie, że jesteśmy obserwowani zniknęło.

521

"Teraz już lepiej," mruknęła Linda. "Co dalej?"

"Obiecałam  zadzwonić  do  Matthew  kiedy  będziemy  w  środku,"

powiedziałam, wyciągając swój telefon. "Daj mi minutę".

Przecisnęłam  się  obok  barykady  z  kratownicy  i  poszłam  w  dół  cichej,

rozbrzmiewającej echem głównej alei biblioteki księcia Humfreya. Matthew

odebrał po pierwszym sygnale.

"W  porządku,   mon  coeur?"  Jego  głos  był  napięty,  a  ja  krótko

przedstawiłam mu nasze postępy.

"Jak  Rebecca  i  Philip  po  moim  odejściu?"  Zapytałam,  kiedy

opowiedziałam swoją historię.

"Niespokojni".

"A ty?" Zmiękczyłam swój głos.

"Bardziej niespokojny."

"Gdzie jesteś?", Zapytałam. Matthew czekał, aż wyjechałam do Anglii,

a następnie rozpoczął swoją drogę na północny-wschód w kierunku Europy

Środkowej.

"Opuściłem Niemcy." Nie zamierzał przekazywać mi więcej szczegółów

na wypadek, gdybym napotkała jakąś dociekliwą czarownicę.

"Bądź  ostrożny.  Pamiętaj,  co  powiedziała  bogini."  Jej  ostrzeżenie,  że

mam dać coś w zamian za posiadanie Ashmole 782, wciąż mnie przyprawiało

o gęsią skórkę.

"Dobrze."  Matthew  się  zatrzymał.  "Jest  coś,  co  chcę,  żebyś  też

pamiętała."

"Co?"

"Miłość  nie  może  być  zniszczona,  Diana.  I  tylko  miłość  czyni  nas

naprawdę nieśmiertelnymi. Nie zapomnij,  ma lionne. Bez względu na to, co

się dzieje." Rozłączył się.

Jego  słowa  przyprawiły  mnie  o  dreszcz  strachu  wzdłuż  kręgosłupa,

wprawiając  w  drżenie  srebrną  strzałę  bogini.  Powtórzyłam  słowa  uroku,

który utkałam, aby był bezpieczny i poczułam znajome szarpnięcie łańcucha,

który wiązał nas razem.

"Wszystko w porządku?" cicho zapytał Fernando.

"Zgodnie z oczekiwaniami." Włożyłam telefon z powrotem do kieszeni.

"Zaczynamy."

522

Zgodziliśmy się, że pierwszą rzeczą, jaką wypróbujemy to powtórzymy

po prostu etapy, kiedy Ashmole 782 wpadł w moje ręce po raz pierwszy. Z

Sarą,  Lindą,  i  Fernando  patrzącymi  na  mnie,  wypełniłam  pola  na  arkuszu.

Podpisałam  go,  umieściłam  swój  numer  karty  czytelniczej  w  odpowiednim

miejscu,  i  przeniosłam  go  do  miejsca,  w  którym  został  umieszczony  koniec

pneumatycznej rury.

"Kapsuła  jest  tutaj,"  powiedziałam,  usuwając  wydrążony  zbiornik.

"Może  Andrew  się  mylił  i  system  dostarczania  nadal  pracuje."  Kiedy  ją

otworzyłam, kapsuła była pełna kurzu. Zakaszlałam.

"A  może  to  nie  ma  znaczenia,  tak  czy  siak"  powiedziała  Sara  z  nutką

zniecierpliwienia. "Włóż to i niech leci".

Włożyłam  arkusz  do  kapsuły,  zamknęłam  ją  dobrze,  i  umieściłam  w

komorze.

"Co dalej?" zapytała Sara kilka minut później.

Kapsuła nadal była dokładnie w tym miejscu, w którym ją zostawiłam.

"Walnijmy  ją  mocno."  Linda  trzepnęła  koniec  rury,  powodując,  że

drewniane podpory do których rury były dołączone - i które podtrzymywały

galerię  powyżej  –  zatrzęsły  się  niepokojąco.  Z  głośnym  sykiem,  kapsuła

zniknęła.

"Dobra robota, Linda," powiedziała Sara z wyraźnym podziwem.

"Czy  to  sztuczka  czarownicy?"  Zapytał  Fernando  z  zaciśniętymi

wargami.

"Nie,  ale  to  zawsze  poprawia  sygnał  radiowy  w  moim  stereo,"

powiedziała Linda.

Dwie  godziny  później  wszyscy  nadal  czekaliśmy  przy  przenośniku

taśmowym  na  rękopis,  który  nie  wykazywał  absolutnie  żadnego  śladu

przybycia.

Sara westchnęła. "Plan B."

Bez  słowa  Fernando  rozpiął  ciemny  płaszcz  i  zsunął  go  z  ramion.  Pod

podszewkę  została  wszyta  powłoczka.  Wewnątrz  pomiędzy  dwoma

kawałkami kartonu umieszczone były trzy strony, które Edward Kelley usunął

z Księgi Życia.

"Proszę", powiedział, przekazując bezcenną paczkę.

"Gdzie chcesz to zrobić?" Zapytała Sara.

523

"Jedyne  miejsce,  które  jest  na  tyle  duże,  jest  tam,"  powiedziałam,

wskazując na miejscu pomiędzy pięknym witrażem, a dyżurką.

"Nie – nie dotykaj!" Mój głos zmienił się w szept wrzasku.

"Dlaczego  nie?"  zapytał  Fernando  z  rękami  owiniętymi  wokół

pionowych drewnianych wsporników drabinki, która blokowała naszą drogę.

"To  jest  najstarsza  na  świecie  drabinka.  Prawie  tak  stara  jak

biblioteka."  Przycisnęłam  rękopisy  do  mojego  serca.  "Nikt  jej  nie  dotykał.

Nigdy."

"Przesuń tą cholerną drabinę, Fernando," poinstruowała Sara. "Jestem

pewna, że Ysabeau ma taką na zastępstwo, jeśli ją uszkodzimy. Odepchnij to

krzesło z drogi, skoro już tam jesteś"

Kilka  obgryzionych  paznokci  później,  otworzyłam  pudełko  soli,  które

Linda  przyniosła  w  torbie  na  zakupy  Marks  &  Spencer.  Wyszeptałam

modlitwę  do  bogini,  z  prośbą  o  jej  pomoc  w  znalezieniu  zaginionego

przedmiotu,  i  narysowałam  trójkąt  z  białych  kryształków.  Gdy  to  zostało

zrobione,  wyjęłam  strony  z  Księgi  Życia,  i  Sara,  Linda  i  ja,  stanęłyśmy  w

rogach  trójkąta.  Skierowałyśmy  ilustracje  do  środka,  a  ja  powtórzyłam

zaklęcie, które napisałam wcześniej:

Zaginione strony

Zagubione i odnalezione,

Pokażcie mi, gdzie księga jest złożona.

"Nadal  uważam,  że  musimy  mieć  lustro,"  szepnęła  Sara  po  godzinie

wyczekującego  milczenia.  "Jak  biblioteka  nam  cokolwiek  pokaże,  jeśli  nie

dałyśmy jej miejsca do projekcji?"

"Czy  Diana  nie  powinna  powiedzieć  ‘ pokażcie  nam,  gdzie  księga  jest

złożona, zamiast ‘ pokażcie mi’?" Linda spojrzała na Sarę. "Jesteśmy we trzy."

Wyszłam  z  trójkąta  i  umieściłam  ilustrację  ślubu  chemicznego  na

biurku strażnika.

"To  nie  działa.  Ja  nic  nie  czuję.  Żadnej  księgi,  żadnej  mocy,  żadnej

magii. Tak, jakby cała biblioteka była martwa."

"Cóż,  to  nie  dziwne,  że  biblioteka  ma  złe  samopoczucie."  Linda

cmoknęła  ze  współczuciem.  "Biedactwo.  Wszystkie  te  osoby  grzebią  w  jej

wnętrzu cały dzień."

"Nic na to nie poradzimy, kochanie", powiedziała Sara. "Plan C."

524

"Może  powinnam  spróbować  skorygować  pierwsze  zaklęcie."

Wszystko było lepsze niż plan C. Naruszenie ostatnich pozostałych strzępów

przysięgi  bibliotecznej,  którą  złożyłam  jako  uczeń,  było  bardzo  realnym

zagrożeniem dla budynku, książek i pobliskich szkół.

Ale to było coś więcej. Wahałam się z tych samych powodów, z jakich

wahałam  się  w  obliczu  Banjamina  w  tym  miejscu.  Gdybym  użyła  swoich

pełnych mocy tu, w bibliotece Bodlejańskiej, ostatnie pozostałe połączenia z

moim życiem jako naukowca rozwiązałyby się.

"Nie  ma  się  czego  bać",  powiedziała  Sara.  "Z  Corrą  będzie  wszystko

dobrze."

"Ona  jest  ognistym  smokiem,  Sara"  odparłam.  "Nie  może  latać,  nie

powodując iskry. Spójrz na to miejsce."

"Beczka prochu", zgodziła się Linda. "Mimo to, nie widzę innej drogi."

"Musi być jakaś" powiedziałam, pukając wskazującym palcem w moje

trzecie oko w nadziei, że się obudzi.

"Chodź,  Diana.  Przestań  myśleć  o  swojej  cennej  karcie  bibliotecznej.

Nadszedł czas, aby skopać jakieś magiczne tyłki."

"W  pierwszej  kolejności  potrzebuję  trochę  świeżego  powietrza."

Odwróciłam  się.  Świeże  powietrze,  uspokaja  mi  nerwy  i  pomaga  myśleć.

Ruszyłam w górę drewnianych schodów, które zostały ułożone na kamieniu i

popchnęłam  szklane  drzwi  Old  Schools  Quadrangle,  wciągnęłam  w  płuca

zimne grudniowe powietrze.

"Witaj cioteczko".

Z cienia wyszedł Gallowglass.

Sama jego obecność powiedziała mi, że stało się coś strasznego. Jego

kolejne ciche słowa to potwierdziły. "Banjamin ma Matthew".

"Niemożliwe. Właśnie z nim rozmawiałam." Srebrny łańcuch kołysał się

we mnie.

"To było pięć godzin temu," powiedział Fernando, zerkając na zegarek.

"Kiedy z nim rozmawiałaś, Matthew mówił gdzie jest?"

"Tylko że opuszcza Niemcy," wyszeptałam w odrętwieniu.

Stan  i  Dickie  podeszli  ze  zmarszczonymi  brwiami  i  zmartwionymi

twarzami.

"Gallowglass," powiedział Stan, kiwając głową.

525

"Stan" odpowiedział Gallowglass.

"Problem?" Zapytał Stan.

"Matthew zniknął" wyjaśnił Gallowglass. "Banjamin dostał go w swoje

ręce."

"Ach."  Stan  wyglądał  na  zmartwionego.  "Benjamin  zawsze  był

draniem. Nie wierzę, że zmienił się w ciągu minionych lat."

Myślałam o moim Matthew w rękach tego potwora.

Przypomniałam  sobie,  co  powiedział  Banjamin,  o  nadziei,  że  noszę

dziewczynkę.

Widziałam  małe  palce  mojej  córki,  jak  delikatne  dotykają  nosa

Matthew.

"Nie ma mowy, że posuniemy się do przodu, bez niego" powiedziałam.

Gniew,  następujący  po  fali  ognia,  powietrza,  ziemi  i  wody,  płonął  w

moich  żyłach,  zmiótł  wszystko  inne.  Poczułam  dziwną  pustkę,  brak,  który

powiedział mi, że straciłam coś istotnego z mojego własnego ja.

Przez  chwilę  zastanawiałam  się,  czy  to  nie  był  Matthew.  Ale  wciąż

czułam łańcuch, który nas wiązał.

To co było niezbędne, nadal było.

Wtedy  zdałam  sobie  sprawę,  że  to  co  straciłam  nie  było  czymś

istotnym, ale czymś  zwykłym, ciężarem noszonym tak długo, że przywykłam

do jego ciężkości.

Teraz to odeszło - tak jak przepowiedziała Bogini.

Odwróciłam się, na ślepo szukając w ciemności wejścia do biblioteki.

"Dokąd  idziesz,  cioteczko?"  powiedział  Gallowglass,  przytrzymując

drzwi zamknięte, tak, że nie mogłam wejść.

"Czy  nie  słyszałeś  mnie?  Musimy  iść  po  Matthew.  Nie  ma  czasu  do

stracenia."

Grube  panele  ze  szkła  obróciły  się  w  pył,  a  zawiasy  z  mosiądzu  i

uchwyty uderzyły o kamienny próg. Przeszłam przez szczątki na pół biegnąc,

w połowie spadając ze schodów do Humfreya.

"Cioteczko" krzyknął Gallowglass.

"Diano  Bishop!  Czy  postradałaś  rozum?"  Miesiące  zmniejszonej

konsumpcji papierosów przez Sarę, oznaczało, że mnie doścignie.

"Nie!" Krzyknęłam. "I jeśli użyję magii, nie stracę Matthew."

526

"Stracisz Matthew?" Sara zsunęła się po śliskiej podłodze po drodze do

Duke’a Humfreya, gdzie czekali Fernando i Gallowglass. "Kto zaproponował

coś takiego?"

"Bogini. Powiedziała mi, że muszę oddać coś jeśli  chcę mieć Ashmole

782" Wyjaśniłam. "Ale to nie był Matthew".

Poczucie  braku  zostało  zastąpione przez  kwitnące uczucie  uwolnionej

energii, która wygnała wszelkie pozostałe obawy.

"Corra,  leć!"  Rozłożyłam  szeroko  ramiona,  a  mój  ognisty  smok

wrzasnął  w  pokoju,  pędząc  po  galeriach  i  w  dół  długiego  korytarza,  który

łączył Arts End i Selden End.

"Co  to  zatem  było?"  Zapytała  Linda.  Szła  po  schodach  w  bardziej

statecznym  tempie  i  przybyła  w  momencie,  kiedy  Corra  walnęła  ogonem

kask Thomasa Bodleya.

"Strach".

Moja  matka  ostrzegała  mnie  przed  jego  mocą,  ale  nie  rozumiałam

tego,  będąc  dzieckiem.  Myślałam,  że  to  strach  przed  innymi,  że  muszę  się

przed  nimi  chronić,  ale  to  było  moje  własne  przerażenie.  Pozwoliłam

strachowi wypuszczać we mnie korzenie, aż przesłonił moje myśli i wpłynął

na to jak widziałam świat.

Strach  również  wyplenił  ze  mnie  chęć  do  jakiekolwiek  pracy  z  magią.

To była moja kula i moja zasłona, powstrzymując mnie przed władaniem całą

moją mocą. Strach osłaniał mnie od ciekawości innych i zapewniał loch, gdzie

mogłam  zapomnieć,  kim  naprawdę  byłam:  czarownicą.  Myślałam,  że

pozostawiłam za sobą strach miesiące temu, gdy dowiedziałam się, że jestem

prządką,  ale  trzymałam  się  kurczowo  jego  ostatnich  śladów  nie  wiedząc  o

tym.

Nigdy więcej.

Corra opadła na prądzie powietrza, rozszerzając z przodu szpony i bijąc

skrzydłami,  by  zwolnić  lot.  Chwyciłam  strony  z  Księgi  Życia  i  przyłożyłam  je

do jej nosa. Powąchała.

Ryk  oburzenia  wiwerny  wypełnił  pokój,  trzęsąc  szkłem  witrażowym.

Chociaż  rozmawiała ze  mną  rzadko  od  czasu naszego pierwszego  spotkania

w  domu  Goody  Alsop,  woląc  komunikować  się  dźwiękami  i  gestami,  Corra

postanowiła teraz mówić.

527

"Na  tych  stronach  ciężko  zalega  śmierć.  Również  tkactwo  i  krwawe

rzemiosło." Pokręciła głową, jak gdyby chciała pozbyć się zapachu z nozdrzy.

"Powiedziała krwawe rzemiosło?" Ciekawość Sary była oczywista.

"Zapytasz  bestię  później"  powiedział  Gallowglass,  a  jego  głos  był

ponury.

"Strony  te  pochodzą  z  księgi.  Jest  gdzieś  w  tej  bibliotece.  Muszę  ją

znaleźć."  Skupiłam  się  na  Corrze  zamiast  gadaniu  w  tle.  "Moja  ostatnia

nadzieja na uratowanie Matthew może być w środku."

"A  jeśli  przyniosę  tę  straszną  księgę,  co  wtedy?"  Corra  zamrugała

srebrno  czarnymi  oczami.  Przypomniałam  sobie  boginię,  i  wypełnione

szaleństwem oczy Jacka.

"Chcesz  mnie  opuścić"  powiedziałam  z  nagłym  zrozumieniem.  Corra

była więźniem, tak jak ja, oczarowana bez możliwości ucieczki.

"Jak  twój  strach,  nie  mogę  iść,  chyba  że  mnie  uwolnisz"  powiedziała

Corra.  "Jestem  twoim  chowańcem.  Z  moją  pomocą  już  nauczyłaś  się  jak

prząść, co to jest tkanie czarów, i jakie muszą być węzły, niczego więcej ode

mnie nie potrzebujesz."

Ale  Corra  był  ze mną  od  miesięcy,  jak mój  strach,  przyzwyczaiłam  się

do polegania na niej.

"Co zrobię, jeśli nie będę mogła znaleźć Matthew bez twojej pomocy?"

"Moja moc nigdy cię nie opuści." Łuski Corry fantastycznie opalizowały,

nawet w ciemności biblioteki. Pomyślałam o cieniu wiwerny na mojej dolnej

części pleców i skinęłam głową. Tak jak strzała bogini i moje tkackie sznury,

pokrewieństwo Corry dla ognia i wody zawsze będzie we mnie.

"Dokąd pójdziesz?", Zapytałam.

"Do  starożytnego,  zapomnianego  miejsca.  Tam  będę  czekać  na  tych,

którzy przyjdą, gdy ich tkacze ich zwolnią. Sprowadziłaś magię z powrotem,

jak to zostało przepowiedziane. Teraz już nie będę ostatnią w moim rodzaju,

ale pierwszą." wydech Corry unosił się w powietrzu między nami.

"Przynieś  mi  księgę,  a  potem  idź  z  moim  błogosławieństwem."

Spojrzałam  jej  głęboko  w  oczy  i  zobaczyłam  jej  tęsknotę  za  podobnymi  jej

stworzeniami. "Dziękuję, Corra. Może przyniosłam magię z powrotem, ale ty

dałaś jej skrzydła."

528

"A  teraz  nadszedł  czas,  aby  z  nich  korzystać,"  powiedziała  Corra.

Trzema susami jej roziskrzonych kończyn z pławnymi błonami, wspięła się na

krokwie.

"Dlaczego  Corra  tutaj  lata?"  syknęła  Sara.  "Wyślij  ją  do  taśm

transportowych i do podziemnych magazynów bibliotecznych. To są miejsca,

gdzie może być księga."

"Przestań  próbować  kształtować  magię,  Sara."  Goody  Alsop  nauczyła

mnie,  że  myślenie  o  tym,  że  jest  się  mądrzejszym  od  swojej  własnej  mocy

było niebezpieczne. "Corra wie, co robi."

"Mam  nadzieję,  że  tak,"  Gallowglass  powiedział,  "ze  względu  na

Matthew."

Corra  zaśpiewała  głośno  wodą  i  ogniem,  a  niskie,  ciche  szepty

wypełniły powietrze.

"Słyszycie to?" Zapytałam, rozglądając się. To nie były strony leżące na

biurku strażnika, choć one też zaczęły szemrać.

Moja ciotka potrząsnęła głową.

Corra  krążyła  nad  najstarszą  częścią  Humfreya.  Pomruki  narastały  z

każdym uderzeniem jej skrzydeł.

"Słyszę,"  powiedziała  podekscytowana  Linda.  "Gwar  rozmów.

Nadchodzi z tej strony."

Fernando skoczył przez barierę do centralnej części Duke’a Humfreya.

Podążyłam za nim.

"Księga  Życia  nie  może  być  tutaj,"  protestowała  Sara.  "Ktoś  by  ją

zauważył."

"Nie,  gdyby  była  ukryła  na  widoku",  powiedziałam,  wyciągając

bezcenne  książki  z  półki  znajdującej  się  obok,  otwierając  je,  badając  ich

zawartość,  a  następnie  odkładając  każdą  na  miejsce  i  chwytając  następną.

Głosy wciąż wołały, wzywając do mnie, błagając mnie by je znaleźć.

"Cioteczko? Myślę, że Corra znalazła księgę." wskazał Gallowglass.

Corra siedziała na siatkowej skrzynce na książki, gdzie były zamknięte i

przechowywane  rękopisy  przez  mecenasów  do  skorzystania  z  nich

następnego dnia. Jej głowa była pochylona, jakby słuchała wciąż szepczących

głosów. Zagruchała i cmoknęła w odpowiedzi, poruszając głową.

529

Fernando  szedł  za  dźwiękiem  do  tego  samego  miejsca  i  stanął  za

biurkiem gdzie Sean spędzał dni. Patrzył na jedną z półek. Tam, obok książki

telefonicznej  Oxford  University,  leżał  szary  karton,  tak  zwyczajny  w

wyglądzie, że aż się prosił, aby być zauważonym, chociaż w tej chwili to było

całkiem efektowne, ze światłem przesączającym się na zewnątrz ze złączy w

narożach. Ktoś przypiął do niego notatkę:  ‘Zapakowane. Zwrócić na półkę po

inspekcji.’

"To niemożliwe." Ale instynkt powiadał mi, że jednak to było możliwe.

Podniosłam rękę, a pudełko przechyliło się w tył i wylądowało w mojej

dłoni. Opuściłam je na biurko. Kiedy zabrałam swoje ręce od niego, pokrywa

została  zdmuchnięta,  lądując  kilka  metrów  dalej.  Wewnątrz,  metalowe

zatrzaski starały się trzymać księgę zamkniętą.

Delikatnie, świadoma wielu stworzeń w niej, podniosłam Ashmole 782

z  jego  ochronnego  kartonu  i  położyłam  na  powierzchni  biurka.  Ułożyłam

płasko rękę na okładce.

Szepty ustały.

Wybierz, powiedziało jednocześnie wiele głosów.

"Wybieram cię", szepnęłam do księgi, zwalniając klamry Ashmole 782.

Metal był ciepły i komfortowy w dotyku.  Mój ojciec, pomyślałam.

Linda  popchnęła  strony,  które  należały  do  Księgi  Życia  w  moim

kierunku.

Powoli,  świadomie,  otworzyłam  księgę  na  pierwszej  stronie.  Trzy

kawałki,  które  pozostały  po  uszkodzeniu  księgi  przez  Edwarda  Kelleya  były

widoczne.  Umieściłam  ilustrację  chemicznego  ślubu  w  księdze,  wciskając

krawędź  do  pozostałej  resztki.  Wszystko  połączyło  się  razem  na  moich

oczach, jej odcięte wątki łączyły się jeszcze raz.

Linie tekstu biegały w poprzek strony.

Wzięłam iluminację z uroborosem i ognistym smokiem przelewającym

swoją krew, aby utworzyć nowe życie, i umieściłam na swoim miejscu.

Dziwne zawodzenie z księgi się nasiliło. Corra terkotała ostrzegawczo.

Bez  wahania  i  bez  lęku,  włożyłam  ostatnią  stronę  do  Ashmole  782.

Księga Życia była raz jeszcze cała i kompletna.

530

Zerwało się mrożące krew w żyłach wycie. Wir wiatrów u moich stóp,

wspinał się na moje ciało i podnosił włosy z mojej twarzy i ramion, jak języki

ognia.

Siła  powietrza  przewracała  strony  księgi,  rzucając  nimi  szybciej  i

szybciej.  Starałam  się  je  zatrzymać,  naciskając  palcami  na  powstający  tekst

tak, żebym mogła przeczytać słowa. Ale było zbyt wiele do zrozumienia.

Księga  Życia  nie  była  po  prostu  tekstem.  To  była  ogromna  skarbnica

wiedzy: nazw stworzeń i ich historii, urodzeń i zgonów, klątw i zaklęć, cudów

dokonanych za pomocą magii i krwi.

To  była  historia  o  nas  -  prządkach  i  wampirach,  którzy  nosili  krwawy

szał w żyłach i nadzwyczajnych dzieciach, które im się urodziły.

To  mi  powiedziało,  nie  tylko  o  moich  poprzednikach,  niezliczonych

pokoleniach. To powiedziało mi, jak takie cudowne stworzenie było możliwe.

Walczyłam  wchłaniając  opowieść  Księgi  Życia,  kiedy  strony  się

odwracały.

Tu  zaczyna  się  rodowód  starożytnego  plemienia  znanego  jako  Bright

Born. Ich ojciec był Wiecznością, a ich matka Zmianą, Duch pielęgnował ich w

swoim łonie…

Mój  umysł  pracował,  starając  się  zidentyfikować  alchemiczny  tekst,

który był tak znajomy.

…kiedy troje stało się jednym, ich moc była bezgraniczna, jak noc…

I stało się, że brak dzieci był ciężarem dla Athanatoi. Szukali córki…

Czyjej córki? Próbowałam zatrzymać strony, ale to było niemożliwe.

…odkryli, że tajemnica rzemiosła krwi był znana mędrcom.

Co to jest rzemiosło krwi?

Wciąż  i  wciąż  słowa  biegły,  wijąc  się  i  skręcając.  Słowa  dzieliły  się  na

dwie  części,  tworzyły  inne  słowa,  mutacje  i  odtwarzały  się  w  zawrotnym

tempie.

Były  nazwiska,  twarze  i  miejsca  wyrwane  z  koszmarów  i  wplecione

najsłodsze marzenia.

Ich miłość zaczęła się od nieobecności i pragnienia, dwa serca stały się

jednym…

Usłyszałam  szept  tęsknoty,  okrzyk  radości,  kiedy  strony  nadal  się

obracały.

531

…kiedy strach ich pokonał, miasto było skąpane we krwi Bright Born.

Zawodzenie  ze  strony  się  nasiliło,  a  następnie  usłyszałam

przestraszony pisk dziecka.

… czarownice odkryły kto wśród nich należał do Athanatoi…

Położyłam  ręce  na  moich  uszach,  chcąc  zablokować  litanię  bębniącą

nazwiska i więcej nazwisk.

Zgubione...

Zapomniane...

Przestraszone...

Wygnane...

Zakazane…

Ponieważ  strony  przelatywały  mi  przed  oczami,  widziałam

skomplikowane czary, która zrobiła Księga, węzły, które wiązały każdą stronę

do rodów, których korzenie leżały w odległej przeszłości.

Gdy pokazała się ostatnia strona, okazała się być pusta.

Wtedy  zaczęły  pojawiać  się  tam  nowe  słowa,  jakby  niewidzialna  ręka

wciąż pisała, a jej praca nie została jeszcze zakończona.

I stąd Bright Born zostały Dziećmi Nocy.

Kto zakończy ich wędrówkę?  napisała niewidzialna ręka.

Kto będzie miał krew lwa i wilka?

Szukajcie  posiadacza  dziesiątego  węzła,  ostatni  po  raz  kolejny  będą

pierwszymi.

Mój umysł był oszołomiony i połowicznie sobie przypomniałam słowa

wypowiedziane  przez  Louisę  de  Clermont  i  Bridget  Bishop,  urywki  poezji

alchemicznej z  Aurora Consurgens i ciągłą powódź informacji z Księgi Życia.

Nowa  strona  wyrosła  z  grzbietu  księgi,  rozszerzając  się  jak  skrzydła

Corry,  rozwijając  jak  liść  na  gałęzi  drzewa.  Sara  westchnęła.  Na  iluminacji,

kolory błyszczały srebrem, złotem i kamieniami szlachetnymi skruszonymi na

pigment.

"Godło Jacka!" Krzyknęła Sara.

To był dziesiąty węzeł, utworzony z wiwerny i uroborosa, związanych

na wieczność. Krajobraz, który je otaczał był płodny z kwiatami i zielenią, tak

bujną, że mógł to być tylko raj.

Strona odwróciła się, a słowa płynęły dalej z ich ukrytego źródła.

Tutaj kontynuuje rodowód najstarszych Bright Born.

532

Niewidzialna  ręka  zatrzymała  się,  jakby  zanurzając  pióro  w  świeżym

atramencie.

Rebecca  Arielle  Emily  Marthe  Bishop-Clairmont,  córka  Diany  Bishop,

ostatniej  z  jej  linii,  i  Matthew  Gabriela  Philippea  Bertranda  Sébastiena  de

Clermont, pierwszego z jego linii. Urodzona na mocy zasad węża.

Philip  Michael  Addison  Sorley  Bishop-Clairmont,  syn  tej  samej  Diany  i

Matthew. Urodził się pod ochroną łucznika.

Zanim  atrament  mógł  wyschnąć,  strony  przerzucały  się  szalenie  z

powrotem do początku.

Kiedy  patrzyliśmy,  w  centrum  pierwszego  obrazu  z  pnia  drzewa

wyrosła nowa gałąź.

Liście, kwiaty i owoce wystrzeliły wzdłuż jej długości.

Księga  Życia  się  zamknęła,  zatrzaski  uaktywniły.  Szepty  ucichły,

pozostawiając  bibliotekę  w  ciszy.  Poczułam  przypływ  energii  w  sobie,

dochodzącą do niespotykanego wcześniej poziomu.

"Czekaj",  powiedziałam,  starając  się  ponownie  otworzyć  księgę,  tak

żebym mogła przestudiować ściślej nowy obraz.

Księga Życia stawiała na początku opór, ale kiedy mocowałam się z nią

otworzyła się gwałtownie.

Była pusta. Pusta. Ogarnęła mnie panika.

"Gdzie  się  to  wszystko  podziało?"  Odwróciłam  strony.  "Potrzebuję

księgi  by  mieć  Matthew  z  powrotem!"  Spojrzałam  na  Sarę.  "Co  zrobiłam

źle?"

"Chryste". Gallowglass był biały jak śnieg. "Jej oczy".

Obróciłam  się,  by  spojrzeć  przez  ramię,  spodziewając  się  zobaczyć

jakiegoś widmowego bibliotekarza patrzącego na mnie.

"Nie  ma  nic  za  tobą,  kochanie.  A  księga  nie  odeszła  daleko."  Sara

przełknęła ślinę. "Jest w tobie."

Byłam Księgą Życia.

Tłumaczenie: Fiolka2708

533

TRZY

Z DZIEŚCI

C  PIĘĆ

„Jesteś tak żałośnie przewidywalny.” Głos Benjamina przebił się przez

gęstą mgłę, osiadając w mózgu Matthew. „Mogę się tylko modlić żeby twoją

żoną można było równie łatwo manipulować.”

Piekący  ból  przeszył  jego  ramię,  Matthew  krzyknął  niezdolny  się

powstrzymać.  Reakcja  jedynie  rozochociła  Benjamina.  Matthew  zacisnął

wargi, nie chcąc dać swojemu synowi większej satysfakcji.

Uderzenia  żelaznego  młota  –  dobrze  znany,  domowy  dźwięk,  który

pamiętał z dzieciństwa. Matthew odczuł dźwięczenie metalu jako wibracje w

szpiku swoich kości.

„Tam.  To  powinno  cię  przytrzymać.”  Zimne  palce  chwyciły  jego

podbródek. „Otwórz oczy, ojcze. Jeżeli ja otworzę je za ciebie, na pewno ci

się to nie spodoba.”

Matthew  zmusił  się  do  uniesienia  powiek.  Nieprzenikniona  twarz

Benjamina była o cal od niego. Jego syn wydał miękki, pełen żalu dźwięk.

„Jaka  szkoda.  Miałem  nadzieję,  że  mi  się  przeciwstawisz.  To  wciąż

dopiero pierwszy akt.” Benjamin skręcił głowę Matthew w dół.

Długi,  rozgrzany  do  czerwoności  żelazny  pręt  przeszedł  przez  prawe

przedramię Matthew i drewno krzesła pod nim. Gdy ostygł, smród palonego

ciała i kości nieco osłabł. Nie musiał patrzeć na drugie ramię, aby wiedzieć,

że zostało podobnie potraktowane.

„Uśmiechnij  się.  Nie  chcemy  po  powrocie  do  rodzinnego  domu

przegapić ani jednej minuty naszego spotkania.” Benjamin złapał go za włosy

i szarpnął głową w górę. Matthew słyszał szum włączonej kamery.

„Kilka  ostrzeżeń:  po  pierwsze,  szpikulec  został  usytuowany  starannie

pomiędzy  kością  łokciową,  a  promieniową.  Gorący  metal  stopił  się  z

okolicznymi  kośćmi,  jeśli  będziesz  się  szamotał,  powstaną  odłamki.  Jestem

skłonny uwierzyć, że to dość bolesne.” Benjamin kopnął w nogę od krzesła,

a szczęka  Matthew  zacisnęła  się  na  skutek  straszliwego  bólu

przeszywającego mu rękę. „Widzisz? Po drugie: nie mam interesu w zabiciu

ciebie.  Nie  możesz  nic  zrobić,  powiedzieć  ani  zagrozić  niczym,  co

534

przeniosłoby cię w łagodne ramiona śmierci. Chcę ucztować podczas twojej

agonii i smakować ją.”

Matthew  wiedział,  że  Benjamin  czekał  na  zadanie  konkretnego

pytania,  ale  jego  gruby  język  mógł  nie  posłuchać  mózgu.  Wciąż  nie

ustępował. Wszystko od tego zależało.

„Gdzie.  Jest.  Diana?  Peter  mówi,  że  ona  jest  w  Oksfordzie.  Knox  nie

musi  być  najpotężniejszym  żyjącym  czarodziejem,  ale  ma  swoje  sposoby

tropienia  jej  lokalizacji.  Pozwoliłbym  rozmawiać  z  nim  bezpośrednio,  ale  to

mogłoby  zepsuć  dramatyzm  oglądającym  nas  w  domu.  Tak  przy  okazji,  oni

cię  nie  słyszą.  Jeszcze.  Oszczędzam  to  na  chwilę  gdy  się  złamiesz  i będziesz

błagał.” Benjamin usadowił się starannie, tak, że był tyłem do kamery.

Tym sposobem nie można było czytać z ruchu jego warg.

„Diany.  Tu.  Nie.  Ma?”  Matthew  formował  ostrożnie  każdą  sylabę.

Potrzebował kogokolwiek kto patrzył, żeby wiedzieć, że jego żona wciąż była

wolna.

„Diana,  którą  widziałeś  była  urojeniem,  Matthew.”  Benjamin

zachichotał.  „Knox  rzucił  urok,  wyświetlając  jej  obraz  w  pustym  pokoju  na

górze.  Gdybyś  popatrzył  trochę  dłużej,  zobaczyłbyś,  że  to  zapętlony  obraz,

jak film.”

Matthew  wiedział,  że  to  złudzenie.  Wizerunek  Diany  był  jasnowłosy,

Knox nie widział jego żony odkąd powrócili z przeszłości. Nawet gdyby kolor

włosów był w porządku, Matthew wiedziałby, że to nie była naprawdę Diana,

poprzez brak jakiejkolwiek iskry ożywienia lub ciepła, które ciągnęłoby go do

niej.

Matthew  wszedł  w  kontakt  z  Benjaminem,  wiedząc,  że  może  zostać

zabrany. To był jedyny sposób żeby zmusić Benjamina do zrobienia kolejnego

kroku i doprowadzić do zakończenia jego pokręconej gry.

„Gdybyś  tylko  był  odporny  na  miłość,  mógłbyś  być  wielkim

człowiekiem.  Zamiast  tego  rządzą  tobą  bezwartościowe  emocje.”  Benjamin

pochylił  się  bliżej  i  Matthew  mógł  wyczuć  zapach  krwi  na  jego  ustach.  „To

twoja  wielka  słabość,  ojcze.”  Ręce  Matthew  zacisnęły  się  odruchowo  na

słowa  zniewagi,  a  jego  przedramiona  zapłaciły  za  to,  kość  łokciowa

zatrzeszczała jak wysuszona na słońcu glina.

535

„To  było  głupie,  nieprawdaż?  Nie  osiągnąłeś  niczego.  Twoje  ciało  już

cierpi  ogromny  stres,  twój  umysł  jest  pełen  obaw  o  żonę  i  dzieci.  W  tych

warunkach  twoje  samoleczenie  zabierze  dwa  razy  więcej  czasu.”  Benjamin

zmusił Matthew do otwarcia szczęk, sprawdzając jego dziąsła i język. „Jesteś

spragniony. Również głodny. Mam dziecko na dole – dziewczynkę, trzy albo

czteroletnią.  Gdy  będziesz  gotowy,  aby  się  na  niej  karmić,  daj  mi  znać.

Staram  się  ustalić  czy  krew  dziewicy  jest  bardziej  wzmacniająca  niż  krew

dziwki. Do tej pory wyniki nie są jednoznaczne.” Benjamin zanotował coś na

wykresie przypiętym do podkładki z klipsem.

„Nigdy.”

„Nigdy  to  niedługi  czas.  Twój  ojciec  mnie  tego  nauczył,”  powiedział

Benjamin.  „Zobaczymy  jak  się  będziesz  później  czuł.  Bez  względu  na  to,  co

zdecydujesz,  twoje  reakcje  pomogą  mi  odpowiedzieć  na  inne  badawcze

pytanie:  jak  długo  trzeba  głodzić  pobożnego  wampira,  aby  przestał  wierzyć

że jego Bóg go uratuje?”

Bardzo długo,  pomyślał Matthew.

„Twoje  parametry  życiowe  są  wciąż  zaskakująco  silne,  biorąc  pod

uwagę wszystkie leki jakie wpompowałem w twój organizm. Podobają mi się

dezorientacja i ospałość jaką wywołują. Większość ofiar doświadcza ostrego

lęku, gdy ich reakcje i instynkty są zamglone. Widzę tutaj pewne oznaki tego,

ale  niewystarczające  do  moich  celów.  Muszę  zwiększyć  dawkę.”  Benjamin

rzucił podkładkę na metalową szafkę na kółkach.

Wyglądała  jakby  pochodziła  z  II  wojny  światowej.  Matthew  zauważył

metalowe krzesło obok szafki. Herb na nim wyglądał znajomo.

Jego nozdrza się rozchyliły.

Peter Knox.  Nie było go w pokoju w tej chwili, ale był blisko. Benjamin

nie kłamał w tej sprawie.

„Chciałbym  poznać  cię  lepiej,  ojcze.  Obserwacja  pozwoli  mi  jedynie

odkryć powierzchowną prawdę. Nawet zwykłe wampiry mają tyle tajemnic.

Ale ty, mój stwórco, absolutnie nie jesteś zwyczajny.” Benjamin podszedł do

niego.  Rozerwał  koszulę  Matthew,  odkrywając  szyję  i  ramiona.  „Przez  lata

nauczyłem  się  jak  maksymalizować  informacje,  które  mogę  zebrać  z  krwi

istot  żywych.  Widzisz,  wszystko  zależy  od  tempa.  Nie  można  się  spieszyć.

Albo być zbyt chciwym.”

536

„Nie.” Matthew spodziewał się, że Benjamin złamie jego umysł, ale nie

można było nie reagować instynktownie przeciwko wtargnięciu. Rzucił się z

krzesła. Odłamał jedno ramię. Potem drugie.

„Jeśli wciąż będziesz łamał te same kości, nigdy się nie uleczą. Pomyśl o

tym,  Matthew,  zanim  ponownie  spróbujesz  ode  mnie  uciec.  To  daremne.

Mogę  wsadzić  szpikulec  między  kość  piszczelową  i  strzałkową,  aby  to

udowodnić.”

Benjamin  przejechał  ostrym  paznokciem  po  skórze  Matthew.  Krew

podpłynęła pod powierzchnię, zimna i mokra.

„Zanim skończymy, Matthew, będę wiedział wszystko o tobie i twojej

czarownicy.  Mając  wystarczająco  dużo  czasu  –  a  wampiry  mają  go  pod

dostatkiem  –  będę  mógł  być  świadkiem  każdego  dotyku,  którym  ją

obdarzyłeś.  Będę  widział  co  przynosi  jej  przyjemność,  a  co  sprawia  ból.

Zaznam  jej  mocy  i  tajemnic  jej  ciała.  Jej  bezbronność  stanie  dla  mnie

otworem,  jakby  jej  dusza  była  księgą.”  Benjamin  głaskał  skórę  Matthew,

stopniowo  zataczając  okręgi  w  stronę  jego  szyi.  „Czułem  jej  strach  w

Bodlejańskiej,  oczywiście,  ale  teraz  chcę  to  zrozumieć.  Tak  przerażona,  a

jeszcze  tak  niedawno  odważna.  Złamanie  jej  przyprawia  mnie  o  dreszczyk

emocji.”

Serc nie da się złamać,  przypomniał sobie Matthew.

„Ponieważ dowiem się tyle o twojej partnerce, tak samo dużo odkryję

na  twój  temat,”  kontynuował  Benjamin.  „Nie  ma  lepszego  sposobu,  żeby

poznać mężczyznę, jak zrozumieć jego kobietę. Tego również nauczyłem się

od Philippe.”

Koła zębate w mózgu Matthew zabrzęczały i gruchnęły. Jakaś straszna

prawda walczyła o to, aby zostać poznana.

„Czy  Philippe  opowiedział  ci  o  czasie  jaki  spędziliśmy  razem  podczas

wojny?  To  nie  poszło  zgodnie  z  moimi  planami.  Philippe  zepsuł  tak  wiele  z

nich,  gdy  odwiedził  czarownicę  w  obozowisku  –  starą  cygankę,”  wyjaśnił

Benjamin. „Ktoś dał mu znać o mojej obecności i, jak zwykle, Philippe wziął

sprawy  w  swoje  ręce.  Czarownica  skradła  większość  jego  myśli,  mieszając

pozostałą  resztą  jak  jajami,  a  potem  się  powiesiła.  To  była  komplikacja,

niewątpliwie.  Zawsze  miał  taki  uporządkowany  umysł.  Czekałem  żeby  go

zgłębić, całe jego złożone piękno.”

537

Ryk  protestu  Matthew  wydobywający  się  z  jego  gardła  był  tylko

skrzekiem, ale krzyk w jego głowie trwał i trwał. Tego się nie spodziewał.

To był Benjamin – jego syn – który torturował Philippe podczas wojny,

a nie jakiś nazistowski funkcjonariusz.

Benjamin  uderzył  Matthew  w  twarz  z  całej  siły,  łamiąc  kości

policzkowe.

„Cisza.  Opowiadam  bajkę  na  dobranoc.”  Benjamin  nacisnął  palcami

połamane  kości  twarzy  Matthew,  grając  nimi  jak  na  instrumencie,  którego

jedyną muzyką był ból.

„W  czasie,  w  którym  dowódca  obozu  Auschwitz  zwolnił  Philippe  z

mojego  aresztu,  było  już  za  późno.  Po  działaniach  czarownicy,  w

błyskotliwym umyśle, pozostała tylko jedna spójna myśl: Ysabeau. Odkryłem,

że jak na kogoś tak chłodnego, potrafi być zadziwiająco zmysłowa.”

Choć Matthew bardzo nie chciał słyszeć słów, nie było sposobu żeby to

zrobić.

„Philippe  nienawidził  swojej  słabości,  ale  nie  potrafił  pozwolić  jej

odejść,”  kontynuował  Benjamin.  „Nawet  w  środku  swojego  szaleństwa,

płacząc jak dziecko, myślał o Ysabeau – przez cały czas wiedząc, że dzieliłem

jego przyjemność.” Benjamin uśmiechnął się ukazując ostre zęby. „Ale dosyć

na teraz rodzinnych pogawędek. Przygotuj się, Matthew. Będzie bolało.”

Tłumaczenie: Sarah Rockwell

538

TRZY

Z DZIEŚCI

C  SZEŚĆ

Na  wysokości  domu,  Gallowglass  ostrzegł  Marcusa,  że  coś

niespodziewanego spotkało mnie w bibliotece Bodlejańskiej.

„Znajdziesz  Dianę…  zmienioną,”  ostrożnie  powiedział  Gallowglass  do

słuchawki.

Zmieniona.   To  było  trafne  określenie  istoty  złożonej  z  węzłów,

sznurów,  łańcuchów,  skrzydeł,  pieczęci,  broni,  a  teraz  z  słów  i  drzewa.  Nie

wiedziałam  co  mnie  taką  uczyniło,  ale  byłam  bardzo  dalekim  echem  tego

czym byłam wcześniej.

Mimo,  iż  Marcus  został  uprzedzony  o  zmianie,  był  wyraźnie

wstrząśnięty,  gdy  wygramoliłam  się  z  samochodu  w  Sept-Tours.  Phoebe

przyjęła moją metamorfozę z dużo większym spokojem, jak większość rzeczy.

„Nie  pytaj,  Marcus,”  powiedział  Hamish,  biorąc mój  łokieć. Widział w

samolocie  co  robią  ze  mną  pytania.  Żadne  zaklęcie  zmieniające  nie  mogło

ukryć  tego  jak  moje  oczy  robiły  się  mleczno-białe,  wyświetlając  litery  i

symbole,  a  nawet  aluzje  do  pytań,  więcej  liter  pojawiało  się  na  moim

przedramieniu i odwrocie moich dłoni.

Wyraziłam  ciche  podziękowania,  że  moje  dzieci  nigdy  nie  znały  mnie

innej i, że to normalne mieć palimpsest za matkę.

„Żadnych pytań,” zgodził się szybko Marcus.

„Dzieci  są  w  gabinecie  Matthew  z  Marthe.  Były  niespokojne  przez

ostanie  kilka  godzin,  jakby  wiedziały,  że  nadchodzisz,”  powiedziała Phoebe,

podążając za mną do domu.

„Najpierw zobaczę Beccę i Philipa.” Moje pragnienie powodowało, że

właściwie  leciałam,  a  nie  szłam  po  schodach.  Wydawało  się,  to  bardziej

sensowne od czegokolwiek innego.

Mój  czas  z  dziećmi  powodował  drżenie  duszy.  Z  jednej  strony,

sprawiały, że czułam się bliżej Matthew. Ale z mężem w niebezpieczeństwie,

nie  mogłam  nie  zauważyć  jak  bardzo  kształt  oczu  Philipa  przypominał  jego

ojca.  Tak  samo  jak  uparcie  zarysowany  podbródek,  młody  i  niedojrzały,  ale

był.  I  karnacja  Beccy  –  włosy  tak  czarne  jak  skrzydło  kruka,  oczy,  nie

539

niebieskie  jak  zwykle  u  niemowląt,  ale  już  jaskrawo  szaro-zielone,  mleczna

skóra – niesamowicie podobna do Matthew. Przytuliłam och oboje, szepcząc

obietnice do ich uszu o tym, co ich ojciec będzie z nimi robił, gdy wróci do

domu.

Kiedy spędziłam z nimi tyle czasu ile się ośmieliłam, wróciłam na dół,

powoli i tym razem na stopach, i zażądałam zobaczenia materiału video.

„Ysabeau  jest  w  bibliotece  rodzinnej  i  ogląda  to  teraz.”  Wyraźnie

zmartwiona  Miriam  szybciej  uruchomiła  bieg  mojej  krwi,  bardziej  niż

cokolwiek mógł urzeczywistnić Gallowglass w Bodlejańskiej.

Przygotowywałam  się  na  to,  co  zobaczę,  ale  Ysabeau  zatrzasnęła

laptop tak szybko, jak tylko weszłam.

„Mówiłam ci, żebyś jej tu nie przyprowadzała, Miriam.”

„Diana ma prawo wiedzieć,” odpowiedziała Miriam.

„Miriam  ma  rację,  babciu.”  Gallowglass  dał  Ysabeau  szybkiego  całusa

na powitanie. „Poza tym cioteczka nie będzie przestrzegać twoich rozkazów

bardziej niż ty przestrzegałaś Baldwina, gdy próbował cię trzymać z daleka od

Philippe,  aż  jego  rany  się  zagoją.”  Zabrał  laptopa  z  rąk  Ysabeau  i  otworzył

pokrywę.

To,  co  zobaczyłam  sprawiło,  że  wydałam  z  siebie  zduszony  dźwięk

grozy. Gdyby nie charakterystyczne dla Matthew szaro zielone oczy i czarne

włosy, mogłabym go nie poznać.

„Diana.”  Baldwin  wszedł  do  pokoju,  wyraz  jego  twarzy  mówił,  że

uważnie stara się nie okazywać reakcji na mój wygląd. Ale on był żołnierzem i

rozumiał,  że  udawanie,  że  czegoś  nie  ma,  nie  powoduje  iż  to  znika.

Wyciągnął  rękę  z  zadziwiającą  delikatnością  i  dotknął  linii  moich  włosów.

„Czy to boli?”

„Nie.”  Gdy  moje  ciało  wchłonęło  Księgę  Życia, drzewo  również  się  na

nim  pojawiło.  Pień pokrywał  moje  plecy  aż  do  karku,  idealnie  zestawiony  z

kolumną  mojego  kręgosłupa.  Jego  korzenie  ciągnęły  się  w  poprzek  moich

ramion.  Gałęzie  drzewa  rozchodziły  się  promieniście  pod  moimi  włosami,

pokrywając skórę głowy. Czubki gałęzi wyzierały wzdłuż linii moich włosów,

za uszami i na krawędziach mojej twarzy. Jak u drzewa na mojej skrzynce z

zaklęciami,  korzenie  i  gałęzie  były  dziwnie  posplatane  wzdłuż  boków  mojej

szyi na wzór przypominający celtycką plecionkę.

540

„Dlaczego tu jesteś?” Zapytałam. Nie mieliśmy wieści od Baldwina od

ceremonii chrztu.

„Baldwin  był  pierwszym,  który  obejrzał  wiadomość  od  Benjamina,”

wyjaśnił Gallowglass. „Skontaktował się ze mną od razu jak tylko podzielił się

wiadomością z Marcusem.”

„Nathaniel  mnie  ubiegł.  Śledził  ostatnie  połączenie  komórkowe

Matthew  –  telefon  wykonany  do  ciebie  –  do  miejsca  w  środkowej  Polsce,”

powiedział Baldwin.

„Addie  widziała  Matthew  w  Dreźnie,  w  drodze  do  Berlina,”

poinformowała  Miriam.  „Poprosił  ją  o  informacje  na  temat  Benjamina.

Podczas gdy był z nią, Matthew otrzymał wiadomość. Natychmiast wyszedł.”

„Verin dołączyła tam do Addie. Podjęły trop Matthew. Jeden z rycerzy

Marcusa  rozpoznał  go  odjeżdżającego,  co  wykorzystaliśmy  dzwoniąc  do

Berlina.”  Baldwin  spojrzał  na  Ysabeau.  „Jechał  na  południowy  wschód.

Matthew musiał wpaść w pułapkę.”

„Potem  zmierzał  na  północ.  Dlaczego  zmienił  kierunek?”  Marcus

zmarszczył brwi.

„Matthew  mógł  jechać  na  Węgry,”  powiedziałam,  starając  się

wyobrazić  sobie  wszystko  na  mapie.  „Znaleźliśmy  list  od  Godfreya,

wspominający o kontaktach Benjamina stamtąd.”

Zadzwonił telefon Marcusa.

„Co  masz?”  Marcus  słuchał  przez  chwilę,  a  następnie  udał  się  do

jednego z laptopów rozstawionych na stole w bibliotece. Jak tylko ekran się

rozświetlił,  wprowadził  adres  strony  internetowej.  Pojawiło  się  zbliżenie  z

materiału  video,  obrazy  wzmocniono  w  celu  uzyskania  większej

przejrzystości. Jeden przedstawiał podkładkę z klipsem.

Inny,  róg  materiału  udrapowanego  na  krześle.  Trzeci,  okno.  Marcus

odłożył swój telefon komórkowy i przełączył na głośnomówiący.

„Wyjaśnij,  Nathaniel,”  nakazał,  brzmiąc  bardziej  jak  dowódca

Nathaniela niż jego przyjaciel.

„Pokój  jest  dość  surowy  –  brak  sposobu  i  wskazówek,  które  mogłyby

pomóc  w  ustaleniu  lokalizacji  Matthew.  Te  elementy  wydawały  się  mieć

największy potencjał.”

„Można powiększyć podkładkę z klipsem?”

541

Po drugiej stronie świata, Nathaniel manipulował przy obrazie.

„Jest z rodzaju używanych do medycznych wykresów. Były na każdym

oddziale szpitala, wisząc na ramach łóżek.” Marcus pochylił głowę.

„Co widzisz?” Zapytał Nathaniel.

„To ma postać formularza. Benjamin zrobił to, co każdy lekarz mógłby

–  mierzył  wzrost  Matthew,  wagę,  ciśnienie  krwi,  puls.”  Marcus  przerwał.

„Określa jakie leki przyjął Matthew.”

„Matthew nie przyjmuje żadnych leków,” powiedziałam.

„Teraz przyjmuje,” odparł krótko Marcus.

„Ale  wampiry  mogą  odczuwać  skutki  działania  leków,  jeśli…”

zamilkłam.

„Jeśli spożywają je poprzez gorącokrwistych. Benjamin karmił go – albo

zmuszał  siłą  –  pobieraną  krwią.”  Marcus  podparł  się  ramionami  na  stole  i

zaklął. „A narkotyki używane w przesłuchaniach nie są środkiem łagodzącym

dla wampira.”

„Co  to  jest?”  Mój  umysł  był  otępiały,  a  jedyną  częścią  mnie,  która

zdawała się być żywa, były sznurki biegnące przez moje ciało jak korzenie, jak

gałęzie.

„Mieszanka  ketaminy,  opiatów,  kokainy  i  psylocybina.”  Głos  Marcusa

był płaski i niewzruszony, ale jego prawa powieka drgnęła.

„Psylocybina?” Zapytałam. Pozostałe przynajmniej znałam.

„Halucynogen otrzymywany z grzybów.”

„To połączenie uczyni Matthew niepoczytalnym,” rzekł Hamish.

„Zabicie  Matthew  byłoby  zbyt  szybkie  dla  celów  Benjamina,”

powiedziała Ysabeau. „Co to za tkanina?” Skupiła uwagę na ekranie.

„Myślę, że to jest koc. W większości znajduje się poza ramą obrazu, ale

mimo wszystko jest widoczny,” powiedział Nathaniel.

„Na zewnątrz nie ma żadnych punktów orientacyjnych,” zaobserwował

Baldwin.  „Wszystko  co  widać,  to  śnieg  i  drzewa.  To  może  być  w  tysiącach

miejsc w Europie o tej porze roku.”

Głowa Matthew przekręciła się nieznacznie.

„Coś się dzieje,” powiedziałam, przyciągając laptop do siebie.

542

Benjamin  przyprowadził  do  pokoju  dziewczynkę.  Nie  mogła  mieć

więcej  niż  cztery  latka,  miała  długą  białą  koszulę  nocną  z  kołnierzem  i

mankietami z koronki. Tkanina była poplamiona krwią.

Dziewczynka  miała  oszołomiony  wyraz  twarzy,  trzymała  kciuk  w

ustach.

„Phoebe,  zabierz  Dianę  do  drugiego  pokoju.”  Baldwin  niezwłocznie

wydał polecenie.

„Nie.  Zostanę  tutaj.  Matthew  nie  będzie  się  na  niej  karmił.  Nie  zrobi

tego.” Potrząsnęłam głową.

„Jest  oszalały  z  bólu,  utraty  krwi  i  narkotyków,”  powiedział  łagodnie

Marcus. „Matthew nie odpowiada za swoje czyny.”

„Mój  mąż  nie  będzie  się  karmił  na  dziecku,”  odpowiedziałam  z

absolutnym przekonaniem.

Benjamin  ułożył  malucha  na  kolanach  Matthew  i  gładził  dziewczynkę

po szyi. Skóra była rozdarta i krew wokół oblepiała ranę.

Nozdrza  Matthew  zadrgały  instynktownie  rozpoznając,  że  pożywienie

było blisko. Odwrócił głowę od dziewczynki powoli i wyraźnie.

Oczy  Baldwina  nigdy  nie  opuszczały  ekranu.  Najpierw  ostrożnie

obserwował  brata,  potem  ze  zdumieniem.  Gdy  minęły  kolejne  sekundy,

wyraz jego twarzy wyrażał tylko szacunek.

„Spójrz na tę samokontrolę,” mruknął Hamish. „Każdy instynkt w nim

musi krzyczeć za krwią i przetrwaniem.”

„Nadal uważasz, że Matthew nie ma tego czegoś, czego potrzeba aby

poprowadzić własną rodzinę?” Zapytałam Baldwina.

Benjamin stał odwrócony do nas plecami, tak więc nie mogliśmy ujrzeć

jego  reakcji,  ale  frustracja  wampira  uwidoczniła  się  w  gwałtownym  ciosie,

który trzasnął Matthew w twarz. Nic dziwnego, że rysy twarzy mojego męża

nie  wyglądały  znajomo.  Potem  Benjamin  z  grubsza  chwycił  dziewczynkę  i

trzymał ją tak, że jej szyja znajdowała się bezpośrednio pod nosem Matthew.

Materiał video nie miał dźwięku, ale twarz dziecka wykrzywiła się w okrzyku

przerażenia. Wargi Matthew poruszyły się i głowa dziecka się odwróciła, jej

szloch nieco się uspokoił. Obok mnie Ysabeau zaczęła śpiewać.

„Wschodzi księżyc,

Złote gwiazdki rzucają się w oczy,

543

Jestem niebem, jasnym i czystym.”

Ysabeau  śpiewała  słowa  piosenki  w  rytm  jakiej  poruszały  się  usta

Matthew.

„Nie, Ysabeau,” rzucił Baldwin.

„Co to jest?” Zapytałam, wyciągając rękę żeby dotknąć twarzy mojego

męża. Nawet torturowana, pozostała szokująco pozbawiona wyrazu.

„To  jest  niemiecki  hymn.  Niektóre  wersety  stały  się  słowami

popularnej  kołysanki.  Philippe  zwykle  ją  śpiewał,  po  tym  jak…  wrócił  do

domu.” Przez chwilę twarz Baldwina została spustoszona przez żal i poczucie

winy.

„To jest piosenka o ostatecznym sądzie bożym,” powiedziała Ysabeau.

Ręce  Benjamina  poruszyły  się.  Gdy  przestały,  ciało  dziecka  zwisało

bezwładnie,  głowa  odchylona  do  tyłu  pod  niemożliwym  kątem.  Choć

Matthew  nie  zabił  dziecka,  nie  zdołał  go  uratować.  Jej  śmierć  była  kolejną,

którą  Matthew  będzie  niósł  ze  sobą  po  wieczność.  Wściekłość  rozbłysła  w

moich żyłach, wyraźna i jasna.

„Wystarczy.  To  koniec  na  dziś.”  Chwyciłam  kluczyki,  które  ktoś  rzucił

na  stół.  Było  mi  wszystko  jedno  od  czyjego  samochodu  były  –  ale  miałam

nadzieję, że Marcusa, ze względu na szybkość. „Powiedz Verin, że jestem w

drodze.”

„Nie!”  Udręczony  krzyk  Ysabeau  zatrzymał  mnie.  „Okno.  Możesz

powiększyć część obrazu dla mnie, Nathaniel?”

„Tam nic nie ma, tylko drzewa i śnieg,” powiedział Hamish, marszcząc

brwi.

„Ściany  przy  oknie.  Skup  się  na  tym,”  Ysabeau  wskazała  na  brudne

ściany na ekranie, jakby Nathaniel mógł ją w jakiś sposób zobaczyć. Mimo, że

tak nie było, Nathaniel uprzejmie wykonał powiększenie.

Kiedy pojawił się wyraźniejszy obraz, nie mogłam sobie wyobrazić, co

Ysabeau  sądziła,  że  widziała.  Ściany,  niemalowane  od  jakiegoś  czasu,  były

poplamione  wilgocią.  Kiedyś  mogły  być  białe,  jak  płytki,  ale  teraz  były

szarawe.  Podczas  gdy  Nathaniel  pracował,  obraz  na  ekranie  wciąż  się

wyostrzał i powiększał.

Niektóre brudne smugi zamieniły się w serie numerów schodzących w

dół ściany.

544

„Moje  mądre  dziecko,”  powiedziała  Ysabeau,  jej  oczy  wypełniły  się

czerwienią  krwi  i  żalem.  Stała,  a  jej  kończyny drżały.  „Ten potwór.  Rozedrę

go na strzępy.”

„Co to jest, Ysabeau?” Zapytałam.

„Wskazówka  była  w  piosence.  Matthew  wie,  że  na  niego  patrzymy,”

powiedziała Ysabeau.

„Co  to  jest,   Grand-mère?”   Powtórzył  Marcus,  wpatrując  się  w  obraz.

„Czy to numery?”

„Jeden numer. Numer Philippe.” Ysabeau wskazała ostatni w serii.

„Jego numer?” Zapytała Sara.

„Nadany  mu  w  Auschwitz-Birkenau.  Po  tym  jak  naziści  schwytali

Philippe,  próbującego  wyzwolić  Ravensbrück,  wysłali  go  tam,”  rzekła

Ysabeau.

Były  to  nazwy  rodem  z  koszmarów,  miejsca  na  zawsze  będące

synonimami okrucieństwa w dziejach ludzkości.

„Naziści  tatuowali  to  na  Philippe  –  w  kółko.”  Furia  podburzyła  głos

Ysabeau,  sprawiając,  że  zabrzmiał  jak  ostrzegawczy  dzwonek.  „Oto  jak

odkryli, że jest inny.”

„Co ty mówisz?” Nie mogłam w to uwierzyć, i jeszcze…

„To  Benjamin  był  tym,  który  torturował  Philippe,”  powiedziała

Ysabeau.

Obraz  Philippe  stanął  mi  przed  oczami  –  pusty  oczodół  po  oślepieniu

przez  Benjamina,  straszne  blizny  na  jego  twarzy.  Przypomniałam  sobie

chwiejne  odręczne  pismo  w  liście,  który  dla  mnie  zostawił,  jego  ciało  było

zbyt zniszczone aby kontrolować ruch pióra.

Ta sama istota, która zrobiła to Philippe, miała teraz mojego męża.

„Zejdź  mi  z  drogi.”  Próbowałam  odepchnąć  Baldwina  i  pognać  do

drzwi. Ale Baldwin trzymał mnie mocno.

„Nie zabłądzimy w tę samą pułapkę, którą zastawił, Diano,” powiedział

Baldwin. „To właśnie tego chce Benjamin.”

„Jadę do Auschwitz. Matthew nie umrze tam, gdzie przedtem umarło

tak wielu,” wykręciłam się z uścisku Baldwina.

„Matthew  nie  jest  w  Auschwitz.  Philippe  został  przeniesiony  stamtąd

na Majdanek, na obrzeżach Lublina, krótko po tym jak został schwytany. To

545

tam  znaleźliśmy  mojego  ojca.  Przeszedłem  każdy  cal  tego  obozu,  szukając

innych ocalałych. Tam nie było takiego pokoju jak ten.”

„Wtedy  Philippe  został  zabrany  gdzieś  przed  wysłaniem  go  na

Majdanek  –  do  innego  obozu  pracy.  Tego  prowadzonego  przez  Benjamina.

To właśnie on torturował Philippe. Jestem pewna,” nalegała Ysabeau.

„Jak Benjamin mógł być odpowiedzialny za obóz?” Nigdy nie słyszałam

o  czymś  takim.  Nazistowskie  obozy  koncentracyjne  były  prowadzone  przez

SS.

„Były  takich  dziesiątki  tysięcy,  w  całych  Niemczech  i  Polsce  –  obozy

pracy,  burdele,  ośrodki  badawcze,  gospodarstwa,”  wyjaśnił  Baldwin.  „Jeśli

Ysabeau ma rację, Matthew może być wszędzie.”

Ysabeau  obróciła  Baldwina.  „Możesz  tu  stać  i  zastanawiać  się,  gdzie

jest twój brat, ale ja jadę z Dianą do Polski. Znajdziemy Matthew.”

„Nikt  nigdzie  nie  pojedzie.”  Marcus  uderzył  rękami  w  stół.  „Nie  bez

planu. Gdzie dokładnie był Majdanek?”

„Wyświetlę mapę.” Phoebe dotarła do komputera.

Powstrzymałam jej rękę. Było coś niepokojąco znajomego w kocu… To

był tweed, wrzosowo brązowy o charakterystycznym splocie.

„Czy  to  guzik?”  Spojrzałam  bliżej.  „To  nie  koc.  To  marynarka.”

Wpatrywałam się dłużej. „Peter Knox nosił taką kurtkę. Pamiętam tę tkaninę

z Oksfordu.”

„Wampiry  nie  będą  mogły  uwolnić  Matthew,  jeśli  Benjamin  ma

również ze sobą takiego czarodzieja jak Knox!” Wykrzyknęła Sara.

„Znowu  jest  tak  samo  jak  w  1944,”  powiedziała  cicho  Ysabeau.

„Benjamin bawi się z Matthew i z nami.”

„Jeśli  tak,  schwytanie  Matthew  nie  było  jego  celem.”  Baldwin

skrzyżował  ramiona  i  zawęził  wzrok  na  ekranie.  „Pułapka  przygotowana

przez Benjamina miała usidlić kogoś innego.”

„On chce cioteczki,” powiedział Gallowglass. „Benjamin chce wiedzieć,

dlaczego ona nosi dziecko wampira.”

Benjamin chce mnie zanieść swoim dzieciom,  pomyślałam.

„Cóż,  nie  będzie  eksperymentował  na  Dianie  żeby  się  tego

dowiedzieć,” powiedział Marcus dobitnie.

546

„Matthew wolałby raczej umrzeć tam gdzie jest, niż pozwolić aby to się

stało.”

„Nie  ma  potrzeby  robić  eksperymentów.  Już  wiem  dlaczego  prządki

mogą mieć dzieci z wampirami z krwawym szałem.” Odpowiedź pobiegła w

górę moich ramion zapisana literami i symbolami w języku dawno zmarłych

albo  nigdy  nieużywanym  przez  nikogo,  z  wyjątkiem  czarownic  tworzących

zaklęcie.  Sznury  w  moim  ciele  wiły  się  i  skręcały  w  jaskrawo  zabarwione

helisy (spirale), żółte i białe, czerwone i czarne, zielone i srebrne.

„Więc  odpowiedź  była  w  Księdze  Życia,”  powiedziała  Sara,  „tak  jak

wampiry sądziły, że będzie.”

„I  wszystko  zaczęło  się  od  odkrycia  czarownicy.”  Zacisnęłam  usta  by

uniknąć  wyjawienia  czegoś  więcej.  „Marcus  ma  rację.  Jeśli  pójdziemy  po

Benjamina bez planu i wsparcia innych istot, on wygra. A Matthew umrze.”

„Wysyłam  ci  teraz  drogową  mapę  południowej  i  wschodniej  Polski,”

powiedział Nathaniel przez głośnik.

Na  ekranie  otworzyło  się  kolejne  okno.  „Tu  jest  Auschwitz.”  Pojawiła

się purpurowa flaga. „A to Majdanek.” Czerwona flaga oznaczyła miejsce tak

daleko na obrzeżach miasta na wschód, że było to praktycznie na Ukrainie.

Pomiędzy były całe mile polskiej ziemi.

„Gdzie zaczniemy?” Zapytałam. „W Auschwitz i będziemy poruszać się

na wschód?”

„Nie. Benjamin nie będzie tak daleko od Lublina,” upierała się Ysabeau.

„Czarownice  które  przepytywaliśmy,  gdy  został  znaleziony  Philippe  mówiły,

że  istota,  która  go  torturowała  miała  wieloletnie  związki  z  tym  regionem.

Założyliśmy, że mówiły o lokalnym nazistowskim punkcie naboru.”

„Co jeszcze powiedziały czarownice?” Zapytałam.

„Tylko  tyle,  że  porywacz  Philippe  torturował  czarownice  z  Chełma

zanim  zwrócił  uwagę  na  mojego  męża,”  odparła  Ysabeau.  „Nazwały  go

szatanem.”

Chełm.   Znalazłam  miasto  w  ciągu  kilku  sekund.  Chełm  był  niedaleko

Lublina na wschód. Mój szósty zmysł czarownicy powiedział mi, że Benjamin

może tam być – albo bardzo blisko. „To jest miejsce w którym powinniśmy

zacząć  szukać,”  powiedziałam,  dotykając  miasta  na  mapie,  jakby  Matthew

547

mógł  poczuć  moje  palce.  Na  materiale  video  zobaczyłam,  że  został

zostawiony sam na sam z martwym dzieckiem.

Jego  usta  wciąż  się  poruszały,  nadal  śpiewając…  dziewczynce,  która

nigdy więcej niczego nie usłyszy.

„Dlaczego jesteś taka pewna?” Zapytał Hamish.

„Dlatego,  że  czarownica  którą  spotkałam  w  szesnastym  wieku  w

Pradze,  urodziła  się  tam.  Czarownica  była  tkaczem  –  jak  ja.”  Podczas  gdy

mówiłam,  nazwiska  i  rodzinne  rodowody  pojawiały  się  na  moich  rękach  i

ramionach,  znacząc  mnie  na  czarno  jak  tatuaże.  Pojawiały  się  tylko  na

moment,  zanim  blaknęły  aż  stawały  się  niewidoczne,  ale  wiedziałam  co

sygnalizowały: Abraham vel Eliasz prawdopodobnie nie był pierwszym - ani

ostatnim tkaczem - w mieście. W Chełmie Benjamin rozpoczął swoją szaloną

hodowlę dzieci.

Na  ekranie,  Matthew  spojrzał  w  dół  na  swoją  prawą  rękę.  To  był

skurcz, palec wskazujący stukał nieregularnie w poręcz krzesła.

„Wygląda  na  to,  ze  nerwy  w  jego  prawej  ręce  zostały  uszkodzone,”

powiedział Marcus, obserwując drganie palców.

„To  nie  są  mimowolne  ruchy.”  Gallowglass  pochylił  się  tak,  że  jego

broda praktycznie opierała się o klawiaturę. „To alfabet Morsa.”

„Co  on  mówi?”  Oszalałam  myśląc,  że  może  już  przegapiliśmy  część

wiadomości.

„D.4.D.5.C.4.”  Gallowglass  zapisał  każdą  literę  po  kolei.  „Chryste.

Matthew, to nie ma w ogóle sensu. D.X…”

„C4,” powiedział Hamish, jego głos stał się głośniejszy. „DXC4.” Zaniósł

się  kaszlem  z  radosnego  podniecenia.  „Matthew  nie  wpadł  w  pułapkę.

Wskoczył w nią rozmyślnie.”

„Nie rozumiem,” powiedziałam.

„D4 i D5 to pierwsze ruchy w Gambicie Królowej – klasyczne otwarcie

w  szachach.”  Hamish  podszedł  do  ognia,  gdzie  ciężkie  szachy  czekały

ustawione  na  stole.  Przesunął  dwa  pionki,  jeden  biały,  a  następnie  jeden

czarny.  „Następny  ruch  białego  sforsuje  czarnego  albo  narazi  na

niebezpieczeństwo  swoje  kluczowe  pionki,  zyskując  większą  swobodę  do

bezpiecznej  gry,  albo  ograniczy  jego  zwrotność.”  Hamish  przesunął  kolejny

biały pionek w pobliże pierwszego.

548

„Ale jeśli Matthew jest biały, nigdy nie rozpocznie Gambitu Królowej, a

gdy  jest  czarny,  odmówi.  Matthew  zawsze  gra  bezpiecznie  i  chroni  swoją

królową,” powiedział Baldwin, zakładając ramiona na piersi. „On broni jej za

wszelką cenę.”

„Wiem.  Dlatego  traci.  Ale  nie  tym  razem.”  Hamish  podniósł  czarny

pionek i przewrócił biały pion, który stał po przekątnej do niego w centrum

planszy. „DXC4. Gambit Królowej przyjęty.”

„Myślałam,  że  Diana  jest  białą  królową,”  powiedziała  Sara,  studiując

planszę. „Ale ty to robisz tak, że to brzmi jakby Matthew grał czarnymi.”

„Bo  gra,”  rzekł  Hamish.  „Myślę,  że  on  mówi,  iż  dziecko  było  białym

pionkiem  Benjamina  –  graczem  którego  poświęcił,  wierząc,  że  daje  mu

przewagę nad Matthew. Nad nami.”

„Robi to?” Zapytałam.

„To  zależy  od  tego,  co  następnie  zrobimy,”  powiedział  Hamish.  „W

szachach, czarny albo nadal atakuje, aby uzyskać przewagę w końcówce lub

jest bardziej agresywny i rusza na jego rycerzy.”

„Co zrobi Matthew?” Zapytał Marcus.

„Nie  wiem,”  powiedział  Hamish.  „Jak  powiedział  Baldwin,  Matthew

nigdy nie akceptuje Gambitu Królowej.”

„To  bez  znaczenia.  Nie  próbował  dyktować  nam  kolejnego  ruchu.

Mówi nam, żeby nie chronić jego królowej.” Baldwin pokręcił głową dookoła

i  przemówił  bezpośrednio  do  mnie.  „Czy  jesteś  gotowa  na  to,  co  będzie

dalej?”

„Tak.”

„Zawahałaś  się  wcześniej,”  powiedział  Baldwin.  „Marcus  opowiedział

mi,  co  się  stało  ostatnim  razem,  gdy  miałaś  do  czynienia  z    Benjaminem  w

bibliotece. Tym razem, życie Matthew zależy od ciebie.”

„To się więcej nie powtórzy.” Wytrzymałam jego spojrzenie i Baldwin

skinął.

„Będziesz w stanie śledzić Matthew, Ysabeau?” Zapytał Baldwin.

„Lepiej niż Verin,” odpowiedziała.

„W  takim  razie  wyjeżdżamy  od  razu,”  powiedział  Baldwin.  „Zadzwoń

do  swoich  rycerzy  broni,  Marcus.  Powiedz  im  żeby  spotkali  się  ze  mną  w

Warszawie.”

549

„Kuźma  tam  jest,”  powiedział  Marcus.  „Będzie  przewodził  rycerzom,

dopóki ja się nie zjawię.”

„Nie  możesz  jechać,  Marcus,”  powiedział  Gallowglass.  „Musisz  zostać

tutaj, z dziećmi.”

„Nie!” Rzekł Marcus. „On jest moim ojcem. Mogę wyczuć go łatwiej niż

Ysabeau. Potrzebujemy każdej przewagi.”

„Nie  idziesz,  Marcus.  Ani  Diana.”  Baldwin  wsparł  ramiona  na  stole  i

skupił  wzrok  na  Marcusie  i  na  mnie.  „Wszystko  do  teraz  było  potyczką  –

wstępem  do  tego  momentu.  Benjamin  miał  prawie  tysiąc  lat  na

zaplanowanie swojej zemsty. My mamy godziny. Wszyscy musimy być tam,

gdzie  jesteśmy  najbardziej  potrzebni  –  nie  tam,  dokąd  prowadzą  nas  nasze

serca.”

„Mój  mąż  mnie potrzebuje,” powiedziałam dobitnie.

„Twój  mąż  potrzebuje  zostać  odnaleziony.  Inni  będą  mogli  to  zrobić

właśnie  wtedy,  gdy  drudzy  będą  walczyć,”  odpowiedział  Baldwin.  „Marcus

musi  zostać  tutaj  bo  Sept-Tours  ma  status  prawny  sanktuarium  tylko,  jeśli

wielki mistrz znajduje się w jego murach.”

„A  widzieliśmy  jak  wiele  dobrego  zrobili  przeciwko  nam  Gerbert  i

Knox,” powiedziała Sara z goryczą.

„Jedna osoba zginęła.” Głos Baldwina był zimny i jasny jak sopel lodu.

„To  była  godna  pożałowania  i  tragiczna  strata,  ale  gdyby  nie  było  tutaj

Marcusa,  Gerbert  i  Domenico  mogliby  najechać  to  miejsce  z  ich  dziećmi  i

wszyscy by zginęli.”

„Tego nie wiesz,” powiedział Marcus.

„Zrobiliby to. Domenico chwalił się ich planami. Zostaniesz tu Marcus i

będziesz bronił Sary i dzieci, tak żeby Diana mogła wykonać swoją robotę.”

„Moją robotę?” Uniosłam brwi.

„Ty, siostro, jedziesz do Wenecji.”

Ciężki  żelazny  klucz  przeleciał  w  powietrzu.  Podniosłam  rękę  i

wylądował z mojej dłoni. Klucz był bardzo ciężki i ozdobny, z pięknym łukiem

w kształcie uroborosa de Clermontów, miał długą nóżkę i masywne kawałki

ze skomplikowanymi kształtami gwiazd.

„Co  jest  w  Wenecji?”  Jak  słabo  sobie  przypominałam,  miałam  tam

dom. Być może to był klucz do niego.

550

Nikt nie odpowiedział. Każdy wampir w pokoju patrzył na moją rękę w

szoku. Przekręciłam ją, ale nie było tam nic dziwnego do zobaczenia oprócz

normalnych  kolorów  tęczy,  oznaczonego  nadgarstka  i  dziwnych  kawałków

liter. Pierwszym, który odzyskał głos był Gallowglass.

„Nie  możesz  wysłać  tam  cioteczki,”  powiedział,  popychając  Baldwina

wojowniczo. „Co ty sobie wyobrażasz, człowieku?”

„To,  że  ona  jest  de  Clermontem  –  i  to,  że  jestem  bardziej  przydatny

tropiąc Matthew z Ysabeau i Verin, niż siedząc w sali obrad sprzeczając się o

zapisy przymierza.” Baldwin zwrócił na mnie swoje błyszczące oczy. Wzruszył

ramionami. „Może Diana nakłoni ich do zmiany zdania.”

„Czekaj.”  Teraz  była  moja  kolej  żeby  spojrzeć  ze  zdumieniem.  „Nie

możesz...”

„Chcesz zasiąść na miejscu de Clermontów przy stole w Kongregacji?”

Baldwin podwinął wargi. „Och, a ja chcę siostro.”

„Nie jestem wampirem!”

„Nic nie mówi, że musisz być. Jedynym sposobem, żeby ojciec zgodził

się  na  zawarcie  przymierza,  był  warunek,  że  zawsze  de  Clermont  będzie

wśród  członków  Kongregacji.  Rada  nie  może  się  spotkać  bez  obecności

jednego z nas. Ale mówię o zapisach oryginalnego traktatu. On nie określa,

że  reprezentant  rodziny  musi  być  wampirem”.  Baldwin  pokręcił  głową.

„Gdybym nie wiedział lepiej, pomyślałbym, że Philippe przewidział ten dzień

i wszystko zaplanował.”

„Czego się spodziewasz po cioteczce? Że co zrobi?” Żądał Gallowglass.

„Może jest tkaczem, ale nie jest cudotwórcą.”

„Diana  musi  przypomnieć  Kongregacji,  że  to  nie  pierwsze  skargi

dotyczące wampira w Chełmie,” powiedział Baldwin.

„Kongregacja wiedziała o Benjaminie i nic nie zrobiła?” Nie mogłam w

to uwierzyć.

„Nie wiedzieli, że to był Benjamin, ale wiedzieli, że coś tam było nie w

porządku,”  odpowiedział  Baldwin.  „Nawet  czarownice  nie  zadbały  o

śledztwo.  Knox  może  nie  być  jedynym  czarodziejem  współpracującym  z

Benjaminem.”

„Jeśli  tak,  to  nie  dostaniemy  się  zbyt  blisko  Chełma  bez  wsparcia

Kongregacji,” rzekł Hamish.

551

„A  jeśli  czarownice  stamtąd  padły  ofiarami  Benjamina,  grupa

wampirów  będzie  potrzebowała  błogosławieństwa  sabatu  z  Chełma,

zarówno  jeśli  chcemy  odnieść  sukces,  jak  również  mieć  poparcie

Kongregacji,” dodał Baldwin.

„To oznacza przekonanie Satu Järvinen do stanięcia po naszej stronie,”

zwróciła uwagę Sara, „nie wspominając Gerberta i Domenico.”

„To  niemożliwe,  Baldwin.  Jest  zbyt  dużo  złej  krwi  pomiędzy  de

Clermontami i czarownicami,” zgodziła się Ysabeau. „Nigdy nie pomogą nam

ocalić Matthew.”

„ Niemożliwe  n'est  pas  français  (słowa  niemożliwe  nie  ma  we

francuskim),”   przypomniałam  jej.  „Zajmę  się  Satu.  W  swoim  czasie  dołączę

do  ciebie,  Baldwin,  będziesz  miał  pełne  wsparcie  czarownic  z  Kongregacji.

Demonów  także.  Nie  mogę  obiecać  niczego  jeśli  chodzi  o  Gerberta  i

Domenico.”

„To ciężka sprawa,” ostrzegł Gallowglass.

„Chcę odzyskać mojego męża.” Zwróciłam się do Baldwina. „Co teraz?”

„Udamy  się  prosto  do  domu  Matthew  w  Wenecji.  Kongregacja

zażądała  żebyście  ty  i  Matthew  pojawili  się  przed  nimi.  Jeśli  zobaczą,  że

dwoje  z  nas  przybyło,  założą,  że  spełniłem  ich  polecenie,”  powiedział

Baldwin.

„Czy  ona  będzie  tam  w  jakimkolwiek  niebezpieczeństwie?”  Zapytał

Marcus.

„Kongregacja  chce  formalnego  przebiegu  wydarzeń.  Będziemy

obserwowani  –  z  bliska  –  ale  nikt  nie  chce  rozpoczynać  wojny.  Nie,  zanim

skończy się zgromadzenie, w każdym razie. Pójdę z Dianą Isola della Stella aż

do  miejsca  gdzie  znajduje  się  siedziba  Kongregacji.  Potem  może  jej

towarzyszyć  dwóch  strażników  z  klasztoru.  Gallowglass?  Fernando?”

Benjamin zwrócił się do swojego bratanka i partnera jego brata.

„Z  przyjemnością,”  odpowiedział  Fernando.  „Nie  byłem  na

zgromadzeniu odkąd umarł Hugh.”

„Oczywiście,  że  zamierzam  jechać  do  Wenecji,”  warknął  Gallowglass.

„Jeśli sądzisz, że cioteczka pojedzie tam beze mnie, jesteś głupi.”

552

„Tak  właśnie  myślałem.  Pamiętaj:  nie  mogą  rozpocząć  zgromadzenia

bez  ciebie,  Diano.  Drzwi  komnaty  rady  nie  odblokują  się  bez  klucza  de

Clermontów,” wyjaśnił Baldwin.

„Och. To dlatego klucz jest zaczarowany,” powiedziałam.

„Zaczarowany?” Zapytał Baldwin.

„Tak.  Zaklęcie  ochronne  zostało  nałożone,  gdy  klucz  powstał.”

Czarownice, które tego dokonały były także wykwalifikowane. Na przestrzeni

wieków, magia prawie wcale nie osłabła.

„Kongregacja przeniosła się na Isola della Stella w 1454. Wtedy klucze

zostały zrobione i rozdane,” powiedział Baldwin.

„Acha.  To  wszystko  wyjaśnia.  Zaklęcie  miało  za  zadanie  wykluczyć

możliwość  podrobienia  klucza.  Gdybyś  próbował,  zniszczyłbyś  samego

siebie.” Obróciłam kluczem w dłoni. „Sprytne.”

„Jesteś  tego  pewna,  Diano?”  Baldwin  studiował  mnie  uważnie.  „Nie

jest  wstydem  przyznanie  się,  że  nie  jesteś  gotowa  skonfrontować  się

ponownie z Gerbertem i Satu. Możemy wymyślić inny plan.”

Odwróciłam się i posłałam Baldwinowi spojrzenie bez mrugnięcia.

„Jestem pewna.”

„Dobrze.”  Dotarł  do  kawałka  papieru  czekającego  na  stole.  Uroboros

de  Clermontów  był  odciśnięty  na  dysku  czarnego  laku  u  dołu,  obok

zdecydowanego  podpisu  Baldwina.  Podał  mi  go.  „Będziesz  musiała

przedstawić to bibliotekarzowi po przyjeździe.”

Było to jego formalne uznanie linii Bishop-Clairmont.

„Nie musiałem widzieć Matthew z ta dziewczynką, żeby wiedzieć iż jest

gotowy  prowadzić  własną  rodzinę,”  powiedział  Baldwin  w  odpowiedzi  na

mój zaskoczony wyraz twarzy.

„Od kiedy?” Zapytałam, niezdolna powiedzieć nic więcej.

„Od  chwili,  gdy  pozwolił  ci  stanąć  między  nami  w  kościele  –  i  nie

poddał  się  krwawemu  szałowi”  odpowiedział  Baldwin.  „Znajdę  go,  Diano.  I

przyprowadzę do domu.”

„Dziękuję.” Zawahałam się, a potem wymówiłam słowo, które było nie

tylko na moim języku, ale również w sercu. „Bracie.”

Tłumaczenie: Sarah Rockwell

553

TRZY

Z DZIEŚCI

C  SIED

E EM

Morze i niebo były ołowiane, gdy samolot de Clermontów wylądował

na lotnisku w Wenecji.

„Doskonała  wenecka  pogoda,  jak  widzę.”  Gallowglass  ochraniał  mnie

przed  wiatrem,  gdy  schodziliśmy  po  schodach  z  samolotu  za  Baldwinem  i

Fernando.

„Przynajmniej  nie  pada,”  powiedział  Baldwin,  skanując  pas  do

kołowania.

Ostrzeżono  mnie  przed  wieloma  rzeczami,  ale  fakt  że  w  domu  może

być  centymetr  lub  dwa  wody  na  podłodze,  był  najmniejszym  z  moich

zmartwień.  Wampiry  mogą  mieć  szalone  wyczucie  rzeczy  naprawdę

ważnych.

„Czy  możemy  iść,  proszę?”  Powiedziałam,  maszerując  do  czekającego

samochodu.

„To  nie  odbędzie  się  wcześniej  niż  o  piątej,”  zauważył  Baldwin,

podążając za mną. „Odmówili zmiany godziny spotkania. To jest tra…”

„Tradycja. Wiem.” Wsiadłam do czekającego samochodu.

Samochód zawiózł nas tylko do unoszącego się na wodzie portu, gdzie

Gallowglass pomógł mi przesiąść się do małej, szybkiej łodzi.

Miała  herb  de  Clermontów  na  czubku  świecącego  steru  i

przyciemniane  szyby  w  kabinie.  Wkrótce  byliśmy  w  innym  porcie,

pływającym  naprzeciwko  piętnastowiecznego  palazzo  na  zakręcie  Canale

Grande.

To Chiaromonte było odpowiednim mieszkaniem dla kogoś takiego jak

Matthew,  który  od  wieków  odgrywał  kluczową  rolę  w  weneckim  biznesie  i

życiu politycznym. Miał trzy piętra, gotyckie fasady i lśniące okna, krzyczące

bogactwem i wysokim statusem. Gdybym była tutaj z jakiegokolwiek innego

powodu  niż  ocalenie  Matthew,  mogłabym  upajać  się  jego  pięknem,  ale

dzisiaj  miejsce  wydawało  mi  się  ponure  jak  pogoda  na  zewnątrz.  Potężny,

ciemnowłosy  mężczyzna  z  wydatnym  nosem,  w  okrągłych  okularach  z

554

grubymi soczewkami i wyrazem długotrwałego cierpienia na twarzy, był tam

by nas powitać.

„ Witam,  Madame,”   powiedział  z  ukłonem.  „To  zaszczyt  powitać

państwa  w  waszym  domu.  To  zawsze  wielka  przyjemność  widzieć  cię

ponownie, Ser Baldovino.”

„To  straszne  kłamstwo,  Santoro.  Potrzebujemy  kawy.  I  coś

mocniejszego dla Gallowglassa.”

Baldwin podał mężczyźnie swoje rękawiczki oraz płaszcz i poprowadził

mnie  do  otwartych  drzwi  palazzo.  Były  umieszczone  wewnątrz  małego

portyku,  w  którym  zgodnie  z  przewidywaniami,  było  kilka  centymetrów

wody,  mimo  iż  przy  drzwiach  ułożona  była  sterta  worków  z  piaskiem.

Wewnątrz, na podłodze ułożona była terakota oraz białe płytki ciągnące się

daleko,  aż  do  drzwi  na  samym  końcu.  Ciemne,  drewniane  panele  były

oświetlone  świecami  umieszczonymi  w  kinkietach  z  lustrami,  aby

spotęgować  światło  świec.  Zdjęłam  kaptur  mojego  ciężkiego  płaszcza

przeciwdeszczowego, odwinęłam szalik i badałam otoczenie.

„ Oczywiście,  Ser  Baldovino.”  Santoro  zabrzmiał  mniej  więcej  tak

szczerze  jak  Ysabeau.  „A  dla  ciebie,  Madame  Chiaromonte?  Milord  Matteo

ma  dobry  gust  jeśli  chodzi  o  wina.  Może  kieliszek  Barolo?”  Potrząsnęłam

głową.

„Teraz  to  jest  Ser  Matteo,”  powiedział  Baldwin  z  końca  korytarza.

Santoro  opadła  szczęka.  „Tylko  mi  nie  mów,  że  jesteś  zaskoczony,  stary

koźle. Zachęcałeś Matthew do buntu od wieków.”

Baldwin głośno tupał na piętrze.

Szarpałam się z guzikami mojego przemoczonego płaszcza. W tej chwili

nie  padało,  ale  powietrze  było  ciężkie  od  wilgoci.  Wenecja,  w  której  jak

odkryłam,  była  głównie  deszczowa  pogoda,  walecznie  utrzymywała  razem

cegły i zaprawę. Podczas gdy ja skradłam spojrzenie na bogate umeblowanie

holu.

Fernando zauważył wędrówkę mojej uwagi.

„Wenecjanie  rozumieją  dwa  języki,  Diano:  bogactwo  i  władzę.  De

Clermontowie  mówią  w  obu  –  biegle,”  powiedział.  „Poza  tym,  miasto  już

dawno wpadłoby do  morza,  gdyby  nie Matthew  i  Baldwin, i  Wenecjanie to

wiedzą. Żaden z nich nie ma powodu, żeby się tutaj ukrywać.”

555

Fernando wziął mój  płaszcz  i wręczył  Santoro.  „Chodź,  Diano,  pozwól

że pokażę ci górę.”

Sypialnia,  która  została  dla  mnie  przygotowana,  udekorowana  była

czerwienią i złotem, ogień płonął w kaflowym kominku, ale płomienie i jasne

barwy  nie  ogrzały  mnie.  Pięć  minut  po  tym,  jak  zamknęły  się  drzwi  za

Fernando, znalazłam powrotną drogę na dół.

Zatopiłam  się  w  jednej  z  wyściełanych  ławek,  stojącej  przy  jednym  z

okien  wychodzących  na  Canale  Grande.  Ogień  trzaskał  w  jednym  z

przepastnych  domowych  kominków.  Znajome  motto  –  CO  MNIE  ODŻYWIA,

NISZCZY  MNIE  –  zostało  wyrzeźbione  na  drewnianym  gzymsie.

Przypomniałam  sobie  o  mnie  i  Matthew,  o  naszym  czasie  w  Londynie,  o

wcześniejszych czynach, które nawet teraz mogły zagrozić mojej rodzinie.

„Proszę,  cioteczko.  Musisz  odpocząć,”  mruknął  Gallowglass  z

niepokojem,  gdy  mnie  tam  znalazł.  „Zostały  godziny  do  czasu,  gdy

Kongregacja będzie rozpatrywała twoją sprawę.”

Ale  odmówiłam  ruszenia  się.  Zamiast  tego  siedziałam  przy

oprawionym  w  ołów  oknie,  przechwytywałam  każde  mrugnięcie  miasta  na

zewnątrz i słuchałam dzwonków oznaczających wolno upływające godziny.

***

„Nadszedł czas.” Baldwin położył rękę na moim ramieniu.

Wstałam  i  odwróciłam  się  przodem  do  niego.  Miałam  na  sobie

jaskrawo  haftowaną  elżbietańską  kurtkę,  którą  nosiłam  w  domu  w

przeszłości, gruby czarny golf i wełniane spodnie. Byłam ubrana do podróży

do Chełma, tak więc byłam gotowa iść na obrady.

„Masz klucz?” Zapytał Baldwin.

Wsunęłam  go  do  kieszeni  mojej  kurtki.  Na  szczęście  żakiet  został

zaprojektowany  tak,  żeby  elżbietańska  pani  domu  mogła  przechowywać

wiele kluczy. Jednak klucz do komnaty Kongregacji był tak duży, że ciasno się

wpasował.

„Chodźmy więc,” powiedział Baldwin.

Znaleźliśmy  Gallowglassa  i  Fernando  na  dole.  Obaj  byli  odziani  w

czarne  peleryny  i  Gallowglass  ułożył  pasujący  czarny  aksamit  wokół  moich

556

ramion.  Był  wiekowy  i  ciężki.  Moje  palce  odnalazły  insygnia  Matthew  na

fałdach tkaniny przykrywającej moje prawe ramię.

Gwałtowny  wiatr  nie  ustał,  chwyciłam  dół  mojego  kaptura  aby

uchronić go przed zdmuchnięciem.

Fernando  i  Gallowglass  weszli  do  łodzi motorowej,  która  unosiła  się  i

opadała w rytm fal na kanale. Baldwin trzymał mocno mój łokieć, gdy szliśmy

po śliskiej nawierzchni. Wskoczyłam na pokład łodzi motorowej w chwili gdy

ta przechyliła się ostro w kierunku podestu, zatrzymana nagłym ruchem buta

Gallowglassa  o  metalowy  kołek  z  boku  łodzi.  Dałam  nura  do  kabiny,  a

Gallowglass wdrapał się za mną.

Przyspieszyliśmy u wylotu Canale Grande, przecinając odcinek wody od

frontu  San  Marco  i  dając  nura  w  mniejszy  kanał  przecinający  na  wskroś

dzielnicę  Castello,  który  zawracał  nas  do  laguny  na  północy  miasta.

Minęliśmy  San  Michele,  z  jego  wysokimi  murami  i  cyprysami  osłaniającymi

nagrobki.  Moje  palce  skręciły  się,  plotąc  czarny  i  błękitny  wątek  wewnątrz

mnie, gdy wymamrotałam kilka słów, upamiętniając zmarłych.

Gdy przepływaliśmy przez laguny, minęliśmy kilka zamieszkałych wysp,

takich  jak  Murano  i  Burano,  i  inne  zajęte  tylko  przez  ruiny  i  drzemiące

drzewa owocowe. Gdy ukazały się surowe ściany chroniące Isola della Stella,

moje  ciało  zadrżało.  Baldwin wyjaśnił,  że  Wenecjanie myśleli,  że to miejsce

jest  przeklęte.  Nic  dziwnego.  Tu  była  moc,  zarówno  magia  żywiołów  jak  i

wiekowe pozostałości po zaklęciach mających na celu ochronę tego miejsca

przed ciekawskimi ludzkimi oczami.

„Wyspa wyczuje, że nie powinnam wchodzić drzwiami dla wampirów,”

powiedziałam Baldwinowi.

Słyszałam duchy czarownic przywiązane do tego miejsca, kołyszące się

na  granicy  kontroli  bezpieczeństwa.  Ktokolwiek  otoczył  ochroną  Isola  della

Stella i Celestina był znaczenie bardziej zaawansowany niż czarownica, która

zainstalowała system nadzoru magicznego w bibliotece Bodlejańskiej.

„W  takim  razie  poruszaj  się  szybko.  Regulamin  Kongregacji  zakazuje

wyrzucenia  kogokolwiek,  kto  dotrze  do  klasztoru  leżącego  w  centrum

Celestina.  Jeśli  posiadasz  klucz,  masz  prawo  wejść  z  dwoma  towarzyszami.

Tak zawsze było,” powiedział Baldwin bez mrugnięcia okiem.

557

Santoro  wyłączył  silnik  i  łódź  przesunęła  się  płynnie  do  chronionego

podestu. Gdy przepłynęliśmy pod arkadami, ujrzałam słaby zarys uroborosa

de Clermontów na filarze. Czas i słone powietrze zmiękczyły kontury rzeźby i

przypadkowy  widz  mógłby  nie  zobaczyć  nic  więcej  jak  tylko  cienie.

Wewnątrz, drabinka prowadziła do wysokiego marmurowego podestu bujnie

porośniętego  przez  algi.  Wampir  mógł  ryzykować  wspinaczkę,  ale  nie

czarownica.  Zanim  mogłam  wymyślić  rozwiązanie,  Gallowglass  wyskoczył  z

łodzi  i  już  był  na  podeście.  Santoro  rzucił  mu  długą  linę  i  Gallowglass

przywiązał  łódź  do  pachołka  cumowego  z  szybkością  kogoś  bardzo

doświadczonego.

Baldwin odwrócił się, wydając ostatnie polecenia.

„Jak wejdziesz do komnaty Rady, zajmij miejsce bez angażowania się w

rozmowy.  Stało  się zwyczajową  praktyką  dla  członków  Rady,  że  gawędzą w

nieskończoność  zanim  się  zwołają,  ale  to  nie  jest  zwykłe  spotkanie.

Reprezentant de Clermontów jest zawsze przewodniczącym. Przywołaj istoty

do porządku tak szybko jak to możliwe.”

„Dobrze.” To była ta część dnia, którą delektowałam się najmniej. „Czy

ma znaczenie gdzie usiądę?”

„Fotel  naprzeciwko  drzwi  –  między  Gerbertem,  a  Domenico.”  Z  tymi

słowami, Baldwin pocałował mnie w policzek. „ Buona fortuna (powodzenia,

dużo szczęścia), Diano.”

„Przyprowadź  go  do  domu,  Baldwin.”  Przytrzymałam  go  przez  chwilę

za rękaw. To była ostatnia oznaka słabości, na którą mogłam sobie pozwolić.

„Przyprowadzę. Benjamin oczekuje, że jego ojca będą szukać i wierzy,

że  ty  podążysz  za  nim,”  powiedział  Baldwin.  „Nie  będzie  się  mnie

spodziewał.”

Gdzieś wyżej zabiły dzwony.

„Musimy iść.” Powiedział Fernando.

„Opiekuj się moją siostrą,” powiedział mu Baldwin.

„Zaopiekuję  się  partnerką  mojego  pana,”  odpowiedział  Fernando,

„więc nie musisz się martwić. Będę jej bronił z poświęceniem swojego życia.”

Fernando chwycił mnie w pasie i uniósł w górę, a Gallowglass sięgnął w

dół  i  chwycił  mnie  pod  ramię.  W  dwie  sekundy  stanęłam  na  pomoście.

Fernando  obok  mnie.  Baldwin  przesiadł  się  do  małej  łodzi  motorowej.  Z

558

pozdrowieniem,  manewrował  swoim  nowym  statkiem  ku  ujściu  kanału.

Chciał  tam  zaczekać,  aż  dzwony  wybiją  piątą,  sygnalizując  początek

spotkania.

Drzwi, które stały pomiędzy mną, a Kongregacją były ciężkie i czarne ze

starości i wilgoci. W porównaniu w nimi, zamek był niesamowicie błyszczący

i  wyglądał  tak,  jakby  był  niedawno  polerowany.  Spodziewałam  się  magii

podtrzymującej  błyszczenie  i  dotknięcie  moich  palców  potwierdziło  moje

przypuszczenia. Ale było to tylko łagodne zaklęcie, zapobiegające zniszczeniu

metalowych  elementów.  Bazując  na  tym,  co  widziałam  z  okien  palazzo

Chiaromonte,  przedsiębiorcza  wenecka  czarownica  mogła  zbić  fortunę

czarując tynk i cegły w mieście, zapobiegając ich rozpadnięciu.

Klucz  był  ciepły,  gdyż  moja  ręka  była  zaciśnięta  wokół  niego.

Wyciągnęłam  go  z  kieszeni,  wsuwając  koniec  nóżki  w  otwór  zamka  i

przekręcając. Mechanizm wewnątrz zamka zadziałał szybko i bez zająknięcia.

Chwyciłam  ciężkie  koło  i  pociągnęłam,  otwierając  drzwi.  Za  nimi  był

ciemny  korytarz  z  podłogą  wyłożoną  żyłkowanym  marmurem.  W  mroku

mogłam dostrzec cokolwiek nie więcej niż na metr.

„Pozwól mi pokazać ci drogę,” powiedział Fernando, biorąc mnie pod

ramię.

Po  mroku  korytarza,  zostałam  chwilowo  oślepiona,  gdy  weszliśmy  w

słabe  światło  klasztoru.  Kiedy  moje  oczy  się  przystosowały,  zobaczyłam

zaokrąglone  sklepienia  wsparte  na  eleganckich  podwójnych  kolumnach.  W

centrum  przestrzeni  było  marmurowe  źródło  –  przypomnienie,  że  klasztor

został  zbudowany  na  długo  przed  nowoczesnymi  udogodnieniami  jak  prąd

czy bieżąca woda. W dni, gdy podróż była trudna i niebezpieczna, spotkania

Kongregacji trwały miesiącami, i oni mieszkali na wyspie, aż do rozwiązania

wszystkich spraw.

Niski szmer rozmów ustał. Zdjęłam kaptur okrywającej mnie peleryny,

mając  nadzieję  ukryć  jakiekolwiek  znaki  mojej  magii  widoczne  na  mojej

skórze. Gęste fałdy tkaniny maskowały również płócienną torbę zawieszoną

na moim ramieniu. Szybko zlustrowałam tłum. Satu stała samotnie. Unikała

mojego  wzroku,  ale  byłam  świadoma  jej  dyskomfortu,  gdy  zobaczyła  mnie

ponownie.  Co  więcej,  czarownica  odczuwała  to  jakoś  niewłaściwie…,  a  mój

żołądek przewrócił się z powodu małej odrazy, którą czułam gdy okłamywała

559

mnie  inna  czarownica.  Satu  nosiła  zaklęcie  zmieniające,  ale  niezbyt  dobre.

Wiedziałam co ukrywała.

Inne  obecne  istoty  tłoczyły  się  w  grupkach  zgodnie  ze  swoimi

gatunkami.  Agatha Wilson  stała  z  dwoma  kolegami  demonami.  Domenico  i

Gerbert  razem,  wymieniając  zaskoczone  spojrzenia.  Pozostałe  czarownice  z

Kongregacji obie były kobietami. Jedna patrzyła srogo, miała brązowe włosy

przetykane siwizną zaplecione w ciasny warkocz. Ubrana była w najbrzydszą

sukienką  jaką  kiedykolwiek  widziałam,  zaakcentowaną  ozdobnym

naszyjnikiem. Miniaturowy portret ozdabiał centrum złotego emaliowanego

naszyjnika  –  bez  wątpienia  przedstawiał  przodka.  Druga  czarownica  miała

miło  zaokrągloną  twarz,  różowe  policzki  i  białe  włosy.  Jej  skóra  była

niezwykle  gładka,  co  uniemożliwiało  określenie  jej  wieku.  Coś  w  tej

czarownicy  nie  dawało  mi  spokoju,  ale  nie  mogłam  stwierdzić  co  to  było.

Ciało  na  moich  ramionach  zaswędziało,  ostrzegając  mnie,  że  Księga  Życia

posiada  odpowiedzi  na  moje  niewypowiedziane  pytania,  ale  nie  miałam

teraz czasu aby je rozszyfrować.

„Jestem zadowolony, że de Clermontowie spełnili prośbę Kongregacji,

żebyśmy mogli zobaczyć tę czarownicę.” Gerbert pojawił się przede mną. Nie

widziałam go od czasu La Pierre. „Znowu się spotykamy, Diano Bishop.”

„Gerbert,”  przywitałam  go  nieugiętym  spojrzeniem,  choć  moje  ciało

się skurczyło. Wywinął wargi.

„Jak  widzę  jesteś  tą  samą  dumną  istotą,  którą  byłaś  wcześniej.”

Gerbert zwrócił się do Gallowglassa. „Zobaczyć jak tak szlachetny ród jak de

Clermontowie doprowadza do zamętu i ruiny z powodu tej dziewczyny!”

„Kiedyś  mówiono  coś  podobnego  o  Babci,”  odpalił  Gallowglass.  „Jeśli

przetrzymaliśmy Ysabeau, możemy również przetrwać tę dziewczynę.”

„Możesz  myśleć  inaczej,  ale  poznasz  rozmiary  przestępstwa

czarownicy,” odpowiedział Gerbert.

„Gdzie  jest  Baldwin?”  Domenico  dołączył  do  nas  z  niezadowolonym

wyrazem twarzy.

Nad głowami zaterkotały i zadźwięczały koła zębate.

„Byle do dzwonka,” powiedział Gallowglass. „Odsuń się, Domenico.”

„Zmiana  reprezentanta  de  Clermontów  w  ostatniej  chwili  bez

powiadomienia jest bardzo nieodpowiednia,” powiedział Gerbert.

560

„Na co czekasz, Gallowglass? Odblokuj drzwi,” rozkazał Domenico.

„To nie ja jestem tym, który dzierży klucz,” odparł Gallowglass cichym

głosem. „Chodź, cioteczko. Masz spotkanie.”

„Co masz na myśli mówiąc, że nie masz klucza?” Zapytał Gerbert, ostry

dźwięk  jego  głosu  przeciął  zaczarowany  carillon  grający  nad  głową.  „Jesteś

jedynym obecnym de Clermontem.”

„Niezupełnie. Tydzień temu Baldwin uznał Dianę Bishop jako córkę pod

przysięgą  krwi  Philippe  de  Clermonta.”  Gallowglass  posłał  Gerbertowi

szyderczy uśmiech.

W  klasztorze,  jedna  z  czarownic  westchnęła  i  zaczęła  szeptać  do

sąsiada.

„To jest niemożliwe,” powiedział Domenico. „Philippe de Clermont jest

martwy od ponad pół wieku. Jak…”

„Diana Bishop jest tkaczem.” Gerbert spojrzał na mnie z odrazą.

Białowłosej  czarownicy  stojącej  na  dziedzińcu  w  policzkach  pogłębiły

się w uśmiechu dołeczki.

„Powinienem  się  domyślić.  To  wszystko  jest  częścią  jakiegoś

ogromnego czaru, który wypracowała. Ostrzegałem cię, że ta wiedźma musi

być zatrzymana. Teraz będziemy płacić za twoje niepowodzenie w działaniu.”

Wycelował oskarżycielsko palec w Satu.

Pierwszy dźwięk dzwonu wybił godzinę.

„Czas  iść,”  powiedziałam  żwawo.  „Nie  chcielibyśmy  się  spóźnić  i

zakłócić  tradycji  Kongregacji.”  Ich  brak  zgody  na  wcześniejsze  spotkanie

wciąż bolał.

Kiedy  podeszłam  do  drzwi,  ciężar  klucza  wypełnił  moją  dłoń.  Było

dziewięć  zamków  i  we  wszystkich  tkwiły  klucze,  z  wyjątkiem  jednego.

Wsunęłam  kawałek  metalu  w  pustą  dziurkę  od  klucza  i  obróciłam.

Mechanizm zaterkotał i kliknął. Następnie drzwi zakołysały się i otworzyły.

„Za  tobą.”  Przesunęłam  się  w  bok,  żeby  inni  mogli  przejść.  Moje

pierwsze posiedzenie Kongregacji właśnie miało się rozpocząć.

Komnata Rady była wspaniała, udekorowana olśniewającymi freskami i

mozaikami,  które  były  oświetlone  blaskiem  pochodni  i  tysięcy  świec.

Sklepienie wydawało się być mile nad nami, a galeria otaczająca salę trzy lub

cztery piętra wyżej. Ta wzniosła przestrzeń była miejscem gdzie Kongregacja

561

ustanawiała

zapisy.

Tysiące

lat

zapisów,

wsparte

na

szybko

zinwentaryzowanych  wzrokiem,  półkach.  Oprócz  książek  i  manuskryptów,

były wcześniejsze technologie  zapisywania,  w tym zwoje  i  szklane  ramki, w

których  trzymane  były  fragmenty  papirusów.  Banki  płytkich  szuflad

sugerowały, że mogą tam być nawet gliniane tabliczki.

Moje  oczy  opadły  do  badania  sali  spotkań,  zdominowanej  przez  duży

owalny  stół,  otoczony  krzesłami  o  wysokich  oparciach.  Jak  zamki  i  klucze,

które je otwierały, na każdym krześle były wygrawerowane symbole.

Moje było dokładnie tam, gdzie obiecywał Baldwin: po drugiej stronie

pokoju naprzeciwko drzwi.

Młoda ludzka kobieta stojąca wewnątrz, przedstawiła każdego członka

Kongregacji,  który  wchodził  ze  skórzaną  teczką.  Na  początku  myślałam,  że

musi zawierać plan spotkania. Wtedy zauważyłam, że każda teczka jest innej

grubości  jakby  poproszono  o  przedmioty  z  półek  powyżej,  według

szczegółowych instrukcji członków.

Weszłam  jako  ostatnia  do  pokoju,  drzwi  zamknęły  się  za  mną  z

trzaskiem.

„Madame  de  Clermont,”  powiedziała  kobieta,  jej  ciemne  oczy

wypełnione były inteligencją. „Jestem Rima Jaén, bibliotekarka Kongregacji.

To  są  dokumenty  o  które  prosił  Sieur  Baldwin  na  spotkanie.  Jeśli  będziesz

potrzebowała czegoś więcej, daj mi tylko znać.”

„Dziękuję,” powiedziałam, biorąc od niej materiały.

Zawahała się. „Proszę wybaczyć mój tupet, madame, ale czy my się nie

znamy?  Wyglądasz  znajomo.  Wiem,  że  jesteś  uczoną.  Czy  kiedykolwiek

odwiedziłaś archiwum Gonçalves w Sevilli?”

„Nie, nigdy tam nie pracowałam,” powiedziałam, dodając, „ale sądzę,

że znam właściciela.”

„Señor Gonçalves nominował mnie na to stanowisko, gdy zostało bez

obsady,”  powiedziała  Rima.  „Poprzedni  bibliotekarz  Kongregacji  odszedł

zupełnie niespodziewanie na emeryturę w lipcu, po tym jak miał atak serca.

Zgodnie z tradycją bibliotekarzami zawsze są ludzie. Sieur Baldwin podjął się

zadania zastąpienia go.”

562

Atak serca bibliotekarza – i spotkanie Rimy – nastąpiło kilka tygodni po

tym,  jak  Baldwin  dowiedział  się  o  moich  ślubach  krwi.  Mocno

podejrzewałam, że mój nowy brat skonstruował całą tę sprawę.

Król de Clermontów stał się bardziej interesujący niż godzinę temu.

„Każesz  nam  czekać,  profesor  Bishop,”  powiedział  Gerbert  cierpko,

choć bazując na rozmowach wśród delegatów, był jedyną istotą, która miała

coś przeciwko temu.

„Pozwól  profesor  Bishop  wczuć  się  w  jej  położenie.  To  jej  pierwsze

spotkanie,”  powiedziała  pomarszczona  czarownica  z  wyraźnym  szkockim

akcentem.  „Czy  jesteś  w  stanie  przypomnieć  sobie  swój,  Gerbert,  czy  ten

szczęśliwy dzień zaginął we mgle czasu?”

„Daj  tej  czarownicy  szansę,  a  oczaruje  nas  wszystkich,”  powiedział

Gerbert.  „Nie  doceniasz  jej,  Janet.  Ocena  Knoxa  jej  dziecięcej  mocy  i

potencjału były rażąco mylące, obawiam się.”

„Dziękuję  uprzejmie,  ale  nie  wierzę,  że  to  ja  jestem  tą,  która

potrzebuje ostrzeżenia,” powiedziała Janet z błyskiem w szarych oczach.

Wzięłam  folio  od  Rimy  i  minęłam  ją,  składając  dokument,  który  dał

rodzinie Bishop-Clairmont oficjalną pozycję w świecie wampirów.

„Czy możesz dołączyć to do akt, proszę?” Zapytałam.

„Chętnie,  Madame  de  Clermont,”  powiedziała  Rima.  „Bibliotekarz

Kongregacji  jest  również  jej  sekretarzem.  Podejmę  wszelkie działania  jakich

będzie wymagał dokument podczas twojego spotkania.”

Wręczając  papiery,  które  formalnie  uznawały  linię  Bishop-Clairmont,

opłynęłam stół, czarna peleryna kłębiła się u moich stóp.

„Niezła tandeta,” szepnęła Agatha, gdy przechodziłam obok wskazując

na jej własną linię włosów. „I płaszcz, też.”

Uśmiechnęłam się do niej bez komentarza i szłam dalej. Gdy dotarłam

do  mojego  krzesła,  zmagałam  się  z  wilgotnym  płaszczem,  jednocześnie  nie

chcąc  zdjąć  torby  z  ramienia.  W  końcu  udało  mi  się  i  powiesiłam  go  na

oparciu krzesła.

„Przy drzwiach są wieszaki,” powiedział Gerbert.

Zwróciłam  ku  niemu  twarz.  Jego  oczy  rozszerzyły  się.  Moja  kurtka

miała  długie  rękawy,  aby  ukryć  tekst  Księgi  Życia,  ale  moje  oczy  były  w

563

całości  na  widoku.  I  celowo  zaplotłam włosy  w długi  czerwony  warkocz,  co

ujawniło końcówki gałęzi okrywające skórę mojej głowy.

„Moja moc jest w tej chwili nieustabilizowana i niektórzy ludzie czują

się  niekomfortowo  z  powodu  mojego  wyglądu,”  powiedziałam.  „Wolę

zachować mój płaszcz w pobliżu. Albo mogę użyć zaklęcia zmieniającego, jak

Satu.  Ale  pospolite  ukrywanie  się  przed  wzrokiem  innych,  jest  tak  samo

kłamstwem jak każda inna wypowiedziana forma oszustwa.”

Spojrzałam  na  każde  stworzenie  w  Kongregacji,  rzucając  wyzwanie

komukolwiek, kto zareagowałby na litery i symbole, o których wiedziałam, że

przesuwają się przez moje oczy.

Satu spojrzała daleko przed siebie, ale nie na tyle szybko, aby ukryć jej

przerażone  spojrzenie.  Nagłym  ruchem rozciągnęła  swoją  marną  namiastkę

zaklęcia  zmieniającego.  Szukałam  podpisu  pod  zaklęciem,  ale  nie  było

żadnego.

Znam twój sekret siostro,  powiedziałam cicho.

A  ja  długo  zastanawiałam  jaki  jest  twój,   odpowiedziała  Satu,  jej  głos

był gorzki jak piołun.

Och, podczas długiej drogi uzbierałam kilka,  powiedziałam.

Po  moim  powolnym  przestudiowaniu  sali,  tylko  Agatha  zaryzykowała

pytanie.

„Co ci się stało?” Szepnęła.

„Wybrałam  swoją  drogę.”  Rzuciłam  torbę  na  stół  i  obniżyłam  się  w

swoim fotelu. Torba była ze mną związana tak ciasno, że nawet z tak małej

odległości mogłam poczuć szarpnięcie.

„Co to jest?” Zapytał podejrzliwie Domenico.

„Taszczę  ze  sobą  bagaż  z  Biblioteki  Bodlejańskiej.”  Wzięłam  to  ze

sklepu  bibliotecznego,  gdy  odzyskałam  Księgę  Życia,  upewniając  się,  że

zostawiam wiadomość w postaci dwudziestu funtów pod kubkiem na ołówki

nieopodal kasy. Szczęśliwie, było ozdobione czerwonymi i czarnymi literami

przysięgi bibliotecznej.

Domenico otworzył usta żeby zadać kolejne pytanie, ale uciszyłam go

spojrzeniem.  Czekałam  wystarczająco  długo,  żeby  dzisiejsze  spotkanie  się

rozpoczęło. Domenico może zadawać mi pytania po tym jak Matthew będzie

wolny.

564

„Przywołuję to spotkanie do porządku. Jestem Diana Bishop, córka pod

przysięgą  krwi  Philippe  de  Clermonta  i  reprezentuję  de  Clermontów.”

Zwróciłam  się  do  Domenico.  Skrzyżował  ramiona  i  odmówił  przemówienia.

Kontynuowałam.

„To  jest  Domenico Michele  i  Gerbert  z Aurillac po mojej  lewej. Znam

Agathę  Wilson  z  Oksfordu  i  Satu    Järvinen  Tampere  z  którą  spędziłyśmy

trochę  czasu  we  Francji,  czyż  nie?”  Moje  plecy  zapiekły  na  wspomnienie

ognia. „Obawiam się, że reszta z was musi przedstawić się sama.”

„Jestem  Osamu  Watanabe,”  powiedział  młody  demon  siedzący  obok

Agathy. „Wyglądasz jak postać z mangi. Czy mogę cię później narysować?”

„Oczywiście,”  powiedziałam,  mając nadzieję,  że  omawiana postać  nie

okaże się być zła.

„Tatiana  Alkaev,”  rzekła  platynowa  blondynka  z  rozmarzonymi

błękitnymi  oczami.  Wszystko  czego  potrzebowała  to  sanie  ciągnięte  przez

białe  konie  i  byłaby  idealną  bohaterką  rosyjskiej  baśni.  „Jesteś  pełna

odpowiedzi, ale nie mam w tej chwili żadnych pytań.”

„Doskonale.” Zwróciłam się do czarownicy o złowrogim wyrazie twarzy

i budzącym obrzydzenie gustem względem ubioru.

„A ty?”

„Jestem  Sidonie  von  Borcke,”  powiedziała,  wkładając  parę  okularów

do czytania i otwierając z trzaskiem folio. „I nie  mam żadnej wiedzy o tym,

czym jest to, co nazywasz ślubami krwi.”

„To jest w raporcie bibliotekarza. Druga strona, na dole, w przypisach,

wiersz  trzeci,”  odpowiedział  pomocnie  Osamu.  Sidonie  spiorunowała  go

wzrokiem.  „Z  tego  co  pamiętam,  to  zaczyna  się  od  ‘Nowi  członkowie  w

genealogii  wampirów  (alfabetycznie):  Almasi,  Bettingcourt,  de  Clermont,

Díaz…’”

„Tak, teraz widzę, panie Watanabe,” warknęła Sidonie.

„Sądzę,  że  teraz  moja  kolej  na  przedstawienie  się,  droga  Sidonie.”

Białowłosa czarownica uśmiechnęła się dobrodusznie.

„Jestem  Janet  Gowdie,  a  spotkanie  ciebie  jest  długo  oczekiwaną

przyjemnością.  Znałam  twojego  ojca i matkę.  Cieszyli  się wielkim uznaniem

wśród naszych ludzi i wciąż dotkliwie odczuwamy ich stratę.”

„Dziękuję,” powiedziałam, poruszona prostym hołdem tej kobiety.

565

„Powiedziano  nam,  że  de  Clermontowie  mają  dla  nas  wniosek  do

rozpatrzenia?” Janet delikatnie skierowała sprawę na właściwe tory.

Posłałam  jej  wdzięczne  spojrzenie.  „De  Clermontowie  składają

formalny  wniosek  z  prośbą  o  wsparcie  Kongregacji  w  poszukiwaniach

jednego  z  członków  rodziny  Bishop-Clairmont,  Benjamina  Foxa  lub  Fuchsa.

Pan  Fox  zaraził  się  krwawym  szałem  od  swojego  ojca,  mojego  męża,

Matthew Clairmonta i porywał oraz gwałcił czarownice od wieków, próbując

je zapłodnić, głównie na obszarze wokół polskiego miasta Chełm. Niektórzy z

was mogą pamiętać skargi sabatu z Chełma, które Kongregacja zignorowała.

Do  tej  pory,  pragnienia  Benjamina  aby  stworzyć  dziecko  czarownico-

wampira  spełzły  na  niczym,  w  dużej  mierze  dlatego,  że  nie  wie,  co

czarownice  odkryły  dawno  temu  -  mianowicie,  wampir  z  krwawym  szałem

może  rozmnożyć  się  biologicznie,  ale  tylko  ze  szczególnym  rodzajem

czarownicy, zwanej tkaczem.”

W  pokoju  panowała  kompletna  cisza.  Wzięłam  głęboki  oddech  i

kontynuowałam.

„Mój mąż, próbując wyciągnąć Benjamina z ukrycia, udał się do Polski,

gdzie zniknął. Jesteśmy przekonani, że Benjamin go porwał i przetrzymuje go

w  obiekcie,  który  służył  nazistom  jako  laboratorium  obozowe  lub  ośrodek

badawczy podczas II wojny światowej. Rycerze Łazarza przyrzekli sprowadzić

mojego  męża  z  powrotem,  ale  de  Clermontowie  będą  potrzebowali

czarownic i demonów jako wsparcia. Benjamin musi zostać powstrzymany.”

Ponownie  rozejrzałam  się po pokoju.  Każda osoba, z wyjątkiem  Janet

Gowdie, miała otwarte ze zdziwienia usta.

„Dyskusja?  Czy  powinniśmy  od  razu  przejść  do  głosowania?”

Zapytałam, chętna na długą i przeciągającą się debatę.

Po  długiej  ciszy,  komnatę  Kongregacji  wypełniły  pełne  oburzenia

wrzaski,  gdy  przedstawiciele  zaczęli  wykrzykiwać  pytania  do  mnie  i

wzajemne oskarżenia.

„W takim razie, dyskusja,” powiedziałam.

Tłumaczenie: Sarah Rockwell

566

TRZY

Z DZIEŚCI

C  OSIEM

E

"Musisz coś zjeść," Gallowglass nalegał, wciskając mi kanapkę do ręki.

"Muszę  tam  wrócić.  Wkrótce  odbędzie  się  drugie  głosowanie."

Odepchnęłam kanapkę.

Baldwin wśród swoich wielu instrukcji, przypomniał mi o procedurach

Kongregacji,  dotyczących  głosowania:  trzy  głosowania  na  każdy  wniosek,  z

dyskusją  pomiędzy.  Normalnym  było,  że  głosy  się  przemieszczały  z  jednej

pozycji do drugiej, kiedy członkowie Kongregacji rozważali - albo udawali, że

rozważają - przeciwne poglądy.

Przegrałam  pierwsze  głosowanie,  osiem  przeciw  i  jeden  za.  Niektórzy

głosowali przeciwko mnie ze względów proceduralnych, ponieważ Matthew i

ja  złamaliśmy  warunki  przymierza,  a  Kongregacja  miała  głosować

podtrzymanie  starożytnego  paktu.  Inni  głosowali  na  nie,  z  powodu  plagi

krwawego  szału,  zagrażającej  zdrowiu  i  bezpieczeństwu  wszystkich

ciepłokrwistych - demonów, ludzi, i czarownic. Przedstawiali i czytali na głos

doniesienia  prasowe  o  morderstwach  dokonanych  przez  wampiry.  Tatiana

sprzeciwiła się ratowaniu czarownic z Chełma, które jak twierdziła ze łzami w

oczach, rzuciły urok na jej spędzającą tam wakacje babcię, i musiała uciekać z

czyrakami na skórze. Żadna ilość wyjaśnień nie mogła przekonać Tatiany, że

faktycznie myślała o Czeboksary, nawet zdjęcia lotnicze pokazane przez Rimę

udowadniające, że Chełm nie był nadbrzeżem na Wołdze.

"Są jakieś wiadomości od Baldwina lub Verin?" Zapytałam. Isola della

Stella miała słaby zasięg telefonów komórkowych w recepcji oraz w murach

Celestiny,  jedynym  sposobem,  aby  złapać  sygnał  było  stanie  na  środku

niezadaszonej części klasztoru w ciągłej ulewie.

"Nic." Gallowglass umieścił kubek herbaty w moim ręku i zacisnął palce

wokół niego. "Pij".

Zamartwianie  się  o  Matthew  i  zniecierpliwienie  bizantyjskimi

przepisami  Kongregacji  spowodowały,  że  miałam  zaciśnięty  żołądek.

Oddałam nietknięty kubek Gallowglassowi.

567

"Nie  należy  brać  decyzji  Kongregacji,  do  serca,  cioteczko.  Mój  ojciec

zawsze mówił, że pierwsze głosowanie było pozerstwem, drugie głosowanie

najczęściej było odwrotnością pierwszego."

Podniosłam  bodlejańską  torbę,  skinęłam  głową  i  wróciłam  do  sali

obrad.  Wrogie  spojrzenie  jakie  otrzymałam  od  Gerberta  i  Domenico  kiedy

byłam  w  środku,  dało  mi  do  myślenia,  czy  Hugh  nie  był  czasem  optymistą,

jeśli chodzi o politykę Kongregacji.

"Krwawy  szał!"  syknął  Gerbert,  chwytając  mnie  za  ramię.  "W  jaki

sposób de Clermontowie ukryli to przed nami?"

"Nie wiem, Gerbert", odpowiedziałam, zrzucając jego uścisk. "Ysabeau

mieszkała pod twoim dachem tygodniami i tego nie odkryłeś."

"Jest  22:30."  Sidonie  von  Borcke  weszła  do  pokoju.  "Odraczamy  o

północy. Kończmy ten podły biznes i przejdźmy do bardziej istotnych spraw -

jak  nasze  śledztwo  w  sprawie  naruszenia  warunków  przymierza  przez

rodzinę Bishopów."

Nie  było  nic  bardziej  naglącego  niż  uwolnienie  świata  od  Banjamina,

ale  ugryzłam  się  w  język  i  zajęłam  krzesło,  opierając  torbę  na  stole  przed

sobą. Domenico sięgnął po nią, wciąż ciekawy co jest w środku.

"Nie." Spojrzałam na niego. Widocznie moje oczy mówiły to samo, bo

szybko cofnął rękę.

"Więc,  Sidonie,  mam  rozumieć,  że  masz  pytania?"  Zapytałam  ją

gwałtownie. Pomimo jej apeli o szybkie rozwiązanie, okazała się być główną

przeszkodą  w  obradach,  wyciągając  każdą  zmianę  nieistotnych  szczegółów,

aż byłam gotowa krzyczeć.

"Wcale  nie"  prychnęła.  "Jedynie  chcę  byśmy  sprawę  rozważyli  z

należytą starannością."

"Ja nadal jestem przeciwny interweniowaniu w to, co jest najwyraźniej

problemem  rodzinnym"  powiedział  Gerbert.  "Propozycja  Madame  de

Clermont  zmierza  do  poddania  tej  nieszczęsnej  sprawy  większej  kontroli.

Rycerze  Łazarza  są  już  na  scenie  i  szukają  jej  męża.  Najlepiej  niech  sprawy

biegną według własnego rytmu."

"A  krwawy  szał?"  To  był  pierwszy  raz,  kiedy  Satu  coś  powiedziała  z

wyjątkiem jej ‘Nie’, w pierwszym głosowaniu.

568

"Krwawy szał jest sprawą wampirów. Będziemy dyscyplinować rodzinę

de  Clermontów  za  poważną  pomyłkę  w  ocenie,  podjęciem  odpowiednich

środków  w  celu  zlokalizowania  i  eksterminacji  wszystkich,  którzy  mogą  być

zainfekowani."  Gerbert  złączył  palce  przed  sobą  i  rozejrzał  się  wokół  stołu.

"Możecie wszyscy spać spokojnie pod tym względem."

"Zgadzam  się  z  Gerbertem.  Ponadto,  żaden  potomek  nie  możne  być

ustanowiony  przez  chorego  ojca"  powiedział  Domenico.  "To  jest  nie  do

pomyślenia.  Matthew  Clairmont  musi  być  zabity,  i  wszystkie  jego  dzieci."

Oczy wampira błyszczały.

Osamu podniósł rękę i czekał na udzielenie głosu.

"Tak, panie Watanabe?" Skinęłam głową w jego stronę.

"Kim  są  prządki?"  Zapytał.  "I  co  mają  wspólnego  z  wampirami,  które

mają krwawy szał?"

"Co sprawia, że myślisz, że mają coś wspólnego?" pękła Sidonie.

"To logiczne, że wampiry z krwawym szałem i czarownice prządki mają

coś  wspólnego.  Jak  inaczej  Diana  i  Matthew  mogliby  mieć  dzieci?"  Agatha

spojrzała na mnie wyczekująco.

Zanim  zdążyłam  odpowiedzieć,  Gerbert  wstał  i  skierował  się  w  moją

stronę.

"Czy  to  jest  to,  co  Matthew  odkrył  w  Księdze  Życia?"  Zapytał.

"Wydobyłaś na światło dzienne zaklęcie, które łączy dwa gatunki?"

"Siadaj,  Gerbert."  Janet  robiła  na  drutach  systematycznie  przez  wiele

godzin,  patrząc  co  jakiś  czas  w  górę,  aby  wygłosić  rozsądny  komentarz  lub

uśmiechnąć się życzliwie.

"Czarownica musi odpowiedzieć!" Wykrzyknął Gerbert. "Jakie zaklęcie

tu działa, i jak je wykonała?"

"Odpowiedź  jest  w  Księdze  Życia."  Zdjęłam  torbę  z  siebie  i

wyciągnęłam  z  niej  zawartość,  która  była  ukryta  przez  tak  długi  czas  w

bibliotece Bodlejańskiej.

Nastąpiły westchnienia zdumienia przy stole.

"To  jest  sztuczka"  stwierdziła  Sidonie.  Wstała  i  przeszła  wokół  stołu.

"Jeśli to jest zaginiona księga zaklęć czarownic, żądam zbadania jej."

"To  stracona  historia  wampirów"  warknął  Domenico,  kiedy

przechodziła obok jego fotela.

569

"Proszę". Podałam Księga Życia Sidonie.

Wiedźma  próbowała  odblokować  klamry,  popychając  i  szarpiąc

metalowe okucia, ale księga odmówiła z nią współpracy. Wyciągnęłam ręce,

a  księga  przeleciała  przez  przestrzeń  między  nami,  chętnie  wracając  tam,

gdzie przynależała. Sidonie i Gerbert wymienili długie spojrzenia.

"Otwórz  ją,  Diana,"  powiedziała  Agatha  z  okrągłymi  oczami.

Pomyślałam,  o  tym,  co  powiedziała  w  Oxfordzie  kilka  miesięcy  temu  -  że

Ashmole 782 należy zarówno do demonów, czarownic jak i wampirów.

W jakiś sposób, ona już odgadła znaczenie treści.

Umieściłam Księgę Życia na stole podczas gdy Kongregacja zbierała się

wokół mnie. Zamki otworzyły się natychmiast, kiedy jej dotknęłam. Szepty i

westchnienia  wypełniły  powietrze,  następujące  po  nadprzyrodzonych

śladach  pozostawionych  przez  duchy  stworzeń,  które  były  związane  na

stronach.

"Na  Isola  della  Stella  magia  nie  jest  dozwolona,"  zaprotestował

Domenico, jego głos był na krawędzi paniki. "Powiedz jej, Gerbert!"

"Gdybym  pracowała  magią,  Domenico,  to  byś  o  tym  wiedział,"

odparłam.

Domenico  zbladł  ponieważ  zjawy  stały  się  spójniejsze,  nabierając

wydłużonego ludzkiego kształtu z pustymi, ciemnymi oczodołami.

Otworzyłam księgę. Wszyscy nachylili się, by się przyjrzeć.

"Tam  nic  nie  ma",  powiedział  Gerbert,  a  jego  twarz  wykrzywiła  się  z

wściekłości. "Księga jest pusta. Co zrobiłaś naszej księdze pochodzenia?"

"Ta  książka  pachnie…  dziwne"  powiedział  Domenico,  podejrzanie

wąchając powietrze. "Jak nieżyjące zwierzęta."

"Nie,  pachnie  martwymi  stworzeniami."  Poruszyłam  strony  tak,  że

zapach był wyraźniejszy  w  powietrzu.  "Demony.  Wampiry. Czarownice.  Oni

wszyscy tam są."

"Masz na myśli..." Tatiana spojrzała przerażona.

"To prawda." Skinęłam głową. "Ten pergamin jest wykonany ze skóry

istot. Strony są szyte włosami istot."

"Ale  gdzie  jest  tekst?"  Zapytał  Gerbert,  podnosząc  głos.  "Księga  życia

jest kluczem do wielu tajemnic. To nasz święty tekst, historia wampirów."

570

"Oto twój święty tekst." Podciągnęłam swoje rękawy. Litery i symbole

wirowały  i uciekły tuż  pod  moją  skórą,  zbliżając  się  do powierzchni tak,  jak

bąbelki  na  wodzie.  Nie  miałam  pojęcia,  co  się  dzieje  z  moimi  oczami,  ale

podejrzewałam, że również były pełne znaków. Satu cofnęła się ode mnie.

"Ty ją zaczarowałaś" warknął Gerbert.

"Księga Życia została zaczarowana dawno temu," powiedziałam. "Ja ją

tylko otworzyłam."

"A  ona  wybrała  ciebie."  Osamu  wyciągnął  palec  dotykając  liter  na

moim ramieniu. Kilka z nich zebrało się wokół punktu, w którym jego skóra

dotknęła mojej, zanim ponownie zawirowały.

"Dlaczego księga wybrała Dianę Bishop?" warknął Domenico.

"Bo  jestem  tkaczem  -  twórcą  czarów  -  a  jest  nas  bardzo  niewielu."

Poszukałam Satu jeszcze raz. Jej usta były zaciśnięte, a jej oczy błagały mnie

o  milczenie.  "Mieliśmy  zbyt  dużo  mocy  twórczej,  a  nasi  koledzy  i  koleżanki

czarownice zabijały nas."

"Ta  sama  moc,  która  pozwala  na  tworzenie  nowych  zaklęć  daje  ci

możliwość  tworzenia  nowego  życia"  powiedziała  Agata,  jej  emocje  były

widoczne.

"Jest  to  specjalne  błogosławieństwo,  którym  bogini  obdarza  kobiety

tkaczy"  odpowiedziałam.  "Nie  wszyscy  tkacze  to  kobiety,  oczywiście.  Mój

ojciec również był tkaczem."

"To  niemożliwe"  warknął  Domenico.  "To  kolejna  zdrada  wiedźmy.

Nigdy  nie  słyszałem,  żeby  tkacze  i  starożytna  plaga  krwawego  szału

zmutowała  się w  jeszcze  bardziej  niebezpieczną  formę.  W przypadku dzieci

urodzonych przez czarownice i wampiry, nie możemy pozwolić, aby takie zło

się zakorzeniło. Byłyby to bezrozumne potwory, poza kontrolą."

"Muszę  się  z  tobą  nie  zgodzić  w  tej  kwestii,  Domenico,"  powiedziała

Janet.

"Na jakiej podstawie?" Powiedział z nutką zniecierpliwienia.

"Na podstawie tego, że jestem takim stworzeniem i nie jestem zła i nie

jestem potworem."

Po raz pierwszy od mojego przyjazdu, uwaga skierowana była w innym

kierunku.

571

"Moja babcia była dzieckiem tkacza i wampira." szare oczy Janet były

skierowane na mnie. "Wszyscy w Highlands nazwali go Nickie-Ben".

"Banjamin" Odetchnęłam.

"Tak jest." Janet skinęła głową. "Młodym czarownicom kazano uważać

w bezksiężycowe noce, bo Nickie-Ben mógł je złapać. Moja prababcia, Isobel

Gowdie, nie słuchała tego. Przeżyli szaloną miłość. Legendy mówią, że ugryzł

ją w ramię. Kiedy Nickie-Ben odszedł, zostawił coś, nie wiedząc o tym: córkę.

Mam po niej imię."

Spojrzałam na  moje  ramiona.  W  jakimś rodzaju  magicznych Scrabble,

litery  się  powiększyły  i  ułożyły  się  w  słowa:  JANET  GOWDIE,  córka  Isobel

GOWDIE i Benjamina FOXA. Babka Janet była jednym z Bright Born.

"Kiedy  babcia  poczęła?"  Relacja  z  życia  Bright  Borna  może  mi

powiedzieć coś o przyszłości moich własnych dzieci.

"W 1662 roku" powiedziała Janet. "Babcia Janet zmarła w 1912 roku,

błogosław  jej  duszy,  w  wieku  dwustu  pięćdziesięciu  lat.  Była  piękna  do

końca, ale w przeciwieństwie do mnie, babcia Janet była bardziej wampirem

niż czarownicą. Była dumna, że zainspirowała legendy o baobhan sith, które

mówiły jak zwabiała wielu mężczyzn do łóżka, powodując ich śmierć i ruinę,

po  tym  jak  Nickie-Ben  je  opuścił.  I  straszne  było  zobaczyć  temperament

babci Janet, kiedy była rozgniewana."

"Ale to by oznaczało, że…" Moje oczy były okrągłe.

"Będę  miała  sto  siedemdziesiąt  lat  w  przyszłym  roku,"  powiedziała

Janet. Wyszeptała kilka słów, a jej białe włosy okazały się być ciemno czarne.

Następne  zaklęcie  rozproszyło  zmarszczki  na  jej  twarzy,  pozostawiając  jej

skórę świetlistą i perłowo białą.

Janet  Gowdie  wyglądała  na  nie  więcej  niż  trzydzieści  lat.  Życie  moich

dzieci zaczęło się kształtować w mojej wyobraźni.

"A twoja matka?" Zapytałam.

"Moja  mama  żyła  przez  pełne  dwa  stulecia.  Z  każdym  pokoleniem,

nasze życie staje się krótsze."

"Jak ukryłaś to przed ludźmi?". Zapytał Osamu

"W ten sam sposób jak to robią wampiry, jak sądzę. Trochę szczęścia.

Trochę  pomocy  od  naszych  koleżanek  czarownic.  Trochę  ludzkiej  checi

odwracania się od prawdy" odpowiedziała Janet.

572

"To jest bzdura," powiedziała rozgorączkowana Sidonie. "Jesteś sławną

czarownicą, Janet. Twoje zdolności czarowania są znane. Pochodzisz z bardzo

dobrej  linii  czarownic.  Dlaczego  chcesz  skalać  reputację  swojej  rodziny  tą

historią."

"I to jest właśnie to" powiedziałam, a mój głos był miękki.

"To jest co?" Sidonie brzmiała jak belferka.

"Niesmak.  Strach.  Niechęć  do  każdego,  kto  nie  spełnia  swoją

prostolinijnością oczekiwań świata i nie działa tak jak powinien."

"Słuchaj mnie, Diano Bishop-"

Ale  nie  słuchałam  Sidonie  lub  kogokolwiek  innego,  kto  używał

przymierza jako tarczy do ukrycia własnej wewnętrznej ciemności.

"Nie.  Ty  posłuchaj  mnie"  powiedziałam.  "Moi  rodzice  byli

czarownicami.  Jestem  córką  krwi  wampira.  Mój  mąż  i  ojciec  moich  dzieci,

jest  wampirem.  Janet  też  wywodzi  się  z  czarownicy  i  wampira.  Kiedy

przestaniesz  udawać,  że  w  tym  idealnym  świecie  istnieje  jakaś  czystej  krwi

czarownica?"

Sidonie  zesztywniała.  "Istnieją  takie.  Dzięki  temu  nasza  moc  została

utrzymana."

"Nie.  Dzięki  temu  nasza  moc  umarła"  odparłam.  "Jeśli  będziemy

przestrzegać przymierza,  za  kilka pokoleń  nie  będziemy miały  żadnej mocy.

Celem  tego  przymierza  było  powstrzymanie  gatunków  od  mieszania  się  i

reprodukcji".

"Kolejny  nonsens!"  krzyknęła  Sidonie.  "Celem  Przymierza  jest  przede

wszystkim, aby nas chronić."

"Nie. Przymierze zostało sporządzone, aby zapobiec narodzinom dzieci

takich jak Janet: potężnych, długowiecznych, ni czarownic, ni wampirów, ni

demonów, ale coś pomiędzy ", powiedziałam. "Tego wszystkie stworzenia się

obawiały. To chce kontrolować Banjamin. Nie możemy mu na to pozwolić."

"Coś pomiędzy?" Janet uniosła brwi. Były, teraz widziałam ją wyraźnie,

czarne jak noc. "Czy to jest zatem odpowiedź?"

"Odpowiedź na co?" zażądał Domenico.

Ale  nie  byłam  gotowa  podzielić  się  tym  sekretem  Księgi  Życia.  Nie,

dopóki Miriam i Chris nie znajdą dowodów naukowych, aby archiwizować to,

573

co  objawił  rękopis.  Ponownie  zostałam  uratowana  przez  dzwony  Celestiny,

przed udzieleniem odpowiedzi.

"Jest  prawie  północ.  Musimy  odroczyć  obrady"  powiedziała  Agatha

Wilson,  jej  oczy  błyszczały.  "Zadaję  pytanie.  Czy  Kongregacja  wesprze  de

Clermontów  w  ich  wysiłkach  na  rzecz  uwolnienia  świata  od  Banjamina

Foxa?"

Wszyscy  wrócili  na swoje  miejsca  i  przeszliśmy  wokół  stołu,  jeden  po

drugim, rzucając głosy.

Tym  razem  głosowanie  było  bardziej  zachęcające:  cztery  za,  pięć

przeciw.  Zrobiłam  postępy  w  drugim  głosowaniu,  zdobywając  poparcie

Agaty, Osamu i Janet, ale nie na tyle, by zagwarantować wygraną w trzecim i

ostatnim  głosowaniu,  które  odbędzie  się  jutro.  Szczególnie  nie,  kiedy  moi

starzy wrogowie, Gerbert, Domenico i Satu, byli wśród osób odmawiających.

"Spotkanie  zostanie  wznowione  jutro  po  południu  o  godzinie  piątej."

Zdając  sobie  sprawę  z  każdej  minuty,  którą  Matthew  spędzał  w  więzieniu

Banjamina,  argumentowałam  za  wcześniejszym  spotkaniem.  I  jeszcze  raz,

moja prośba została odrzucona.

Znużona  zabrałam  moje  skórzane  folio  -  którego  nie  otwierałam  -  i

Księgę  Życia.  Ostatnie  siedem  godzin  było  wyczerpujące.  Nie  mogłam

przestać myśleć o Matthew, ani co on znosi, kiedy Kongregacja ociąga się z

wydaniem odpowiedzi. Martwiłam się też o dzieci, które były bez obojga ich

rodziców.  Czekałam,  aż  sala  się  opróżni.  Janet  Gowdie  i  Gerbert  byli

ostatnimi, który wychodzili.

"Gerbert?" Zawołałam.

Zatrzymał się w drodze do drzwi, stojąc plecami do mnie.

"Nie zapomniałam tego, co wydarzyło się w maju," powiedziałam, moc

jaśniała w moich rękach.

"Ja też nie." Gerbert odwrócił się. "Peter powiedział, że ty i Matthew

coś ukrywacie. Powinienem był go posłuchać."

"Dlaczego?  Banjamin  nie  dał  ci  znać,  co  odkryły  czarownice?"

Zapytałam.

Ale  Gerbert  żył  już  wystarczająco  długo,  aby  nie  dać  się  tak  łatwo

złapać. Uśmiechnął się.

"Do wieczora" powiedział, kłaniając się formalnie mi i Janet.

574

"Trzeba  było  go  nazwać  Nickie-Bertie"  skomentowała  Janet.  "On  i

Banjamin mogliby tworzyć niezłą parę diabłów".

Uśmiechnęłam się.

"Czy jesteś wolna jutro w porze lunchu?" Zapytała Janet Gowdie, kiedy

szłyśmy z pokoju obrad do klasztoru, a jej bogaty szkocki głos przypominał mi

Gallowglassa.

"Ja?"  Nawet  po  tym  wszystkim,  co  się  stało  tej  nocy,  byłam

zaskoczona, że chciała być widziana z de Clermontem.

"Żadna  z  nas  nie  pasuje  do  malutkich  szufladek  Kongregacji,  Diana"

powiedziała Janet, jej gładka skóra zmarszczyła się z rozbawienia.

Gallowglass  i  Fernando  czekali  na  mnie  w  pasażu  przy  siedzibie

Kongregacji. Gallowglass zmarszczył brwi, gdy zobaczył mnie w towarzystwie

czarownicy.

"Wszystko  dobrze,  cioteczko?"  Zapytał  niepewnie.  "Powinniśmy  iść.

Robi się późno."

"Chcę zamienić słowo z Janet przed odjazdem." Przeszukiwałam twarz

Janet, wypatrując oznak mówiących, że może się stara zdobyć moją przyjaźń

dla  jakiegoś  nikczemnego  celu,  ale  widziałam  tylko  niepokój.  "Dlaczego  mi

pomagasz?" Zapytałam bez ogródek.

"Obiecałam Philippe, że pomogę" powiedziała Janet. Rzuciła szmacianą

torbę  pod  nogi  i  podwinęła  rękaw  koszuli.  "Nie  jesteś  jedyną,  której  skóra

opowiada historię, Diano Bishop."

Na  jej  ramieniu  był  wytatuowany  numer.  Gallowglass  zaklął.  Ja

wypuściłam  ze  świstem  powietrze.  "Byłaś  w  Auschwitz  z  Philipe?"  Serce

podeszło mi do gardła.

"Nie. Byłam w Ravensbrück" powiedziała. "Pracowałam we Francji dla

SOE  –  Specjalnego  Zarządu  Operacyjnego,  kiedy  zostałam  złapana.  Philippe

próbował wyzwolić obóz. Udało mu się uwolnić wielu z nas, zanim hitlerowcy

go złapali."

"Czy  wiesz,  gdzie  Philippe  został  przeniesiony  po  Auschwitz?"

Zapytałam, mój ton był ponaglający.

"Nie, choć szukaliśmy go. Czy to Nickie-Ben, go miał?" Oczy Janet były

ciemne ze współczucia.

"Tak", odpowiedziałam. "Uważamy, że był gdzieś w pobliżu Chełma."

575

"Benjamin  miał  też  wtedy  czarownice,  które  dla  niego  pracowały.

Pamiętam,  że  zastanawiałam  się  wtedy,  dlaczego  wszystko  w  odległości

pięćdziesięciu kilometrów od Chełma było zagubione w gęstej mgle. Przez to

nie znaleźliśmy drogi, bez względu na to, ile razy próbowaliśmy." oczy Janet

były  wypełnione  łzami.  "Przykro  mi,  że  nie  udało  się  nam  znaleźć  Philippe.

Tym  razem  zrobimy  to  lepiej.  To  jest  sprawa  rodzinnego  honoru  Bishop-

Clairmontów. A ja jestem krewną Matthew de Clermonta, ostatecznie."

"Najłatwiej będzie przekonać Tatianę", powiedziałam.

"Nie Tatianę," powiedziała Janet, kręcąc głową. "Ona jest zakochana w

Domenico.  Jej  sweter  nie  tylko  powiększa  jej  figurę.  Ukrywa  również

ukąszenia Domenico. Musimy przekonać Satu zamiast niej".

"Satu  Järvinen  nigdy  mi  nie  pomoże"  powiedziałam,  myśląc  o  czasie,

który spędziłyśmy razem w La Pierre.

"Och,  myślę,  że  pomoże"  powiedziała  Janet.  "Kiedy  wyjaśnimy  jej,  że

zaoferujemy  ją  Banjaminowi  na  wymianę  za  Matthew,  jeśli  się  nie  zgodzi.

Satu  jest  prządką  jak  ty,  ostatecznie.  Być  może  Fińskie  tkaczki  są  bardziej

płodne niż te z Chełma."

***

Satu zatrzymała się w małym zajeździe w cichej okolicy po przeciwnej

stronie  Grand  Canal  i  Ca  'Chiaromonte.  Wyglądał  zwyczajne  z  zewnątrz,  z

jasno  pomalowanymi  kwietnikami  i  naklejkami  na  oknach,  wskazującymi

jego ocenę w stosunku do innych obszarów zajazdu (cztery gwiazdki) i że są

tu akceptowane karty kredytowe (wszystkie).

Wewnątrz jednak, fornir normalności okazał się złudny.

Gospodyni, Laura Malipiero, siedziała za biurkiem we frontowym holu

otulona w fioletowy i czarny aksamit, tasując talię tarota. Jej kręcone włosy

były potargane, z pasemkami bieli i czerni. Wieniec z czarnych papierowych

nietoperzy  wisiał  na  skrzynkach  pocztowych,  a  zapach  szałwii  i  kadzidła

smoczej krwi zalegał w powietrzu.

"Jesteśmy pełni," powiedziała, nie odrywając oczu od kart. W kąciku jej

ust  wisiał  papieros.  Był  fioletowo  czarny,  tak  jak  jej  strój.  Na  początku  nie

576

myślałam,  że  jest  zapalony.  Signorina  Malipiero  siedziała  pod  znakiem  z

napisem ZAKAZ PALENIA, ostatecznie. Ale czarownica głęboko się zaciągnęła.

Rzeczywiście nie było dymu, choć końcówka świeciła.

"Mówią,  że  jest  najbogatszą  czarownicą  w  Wenecji.  Zarobiła  fortunę

na sprzedaży oczarowanych papierosów".

Janet  spojrzała  na  nią  z  dezaprobatą.  Ona  znowu  przywdziała  czar

ukrywający, przez co dla przypadkowego obserwatora wyglądała jak krucha

dziewięćdziesięciolatka, nie szczupła trzydziestka.

"Przykro mi, siostry, ale w tym tygodniu są Regata delle Befane, i nie

ma miejsc, w tej części Wenecji." Uwaga Signoriny Malipiero pozostała przy

jej kartach.

Widziałam  plakaty  w  całym  mieście  ogłaszające  coroczne  święto

gondoli  Trzech  Króli,  i  zachęcające  by  zobaczyć  kto  może  dostać  się

najszybciej  z  San  Toma  do  Rialto.  Były  dwa  wyścigi,  oczywiście:  oficjalne

regaty  rano  i  znacznie  bardziej  ekscytujące  i  niebezpieczne  o  północy,  w

których uczestniczyła nie tylko brutalna siła, ale i magia.

"Nie interesuje nas pokój, Signorina Malapiero. Jestem Janet Gowdie,

a  to  jest  Diana  Bishop.  Jesteśmy  tu,  aby  zobaczyć  się  z  Satu  Järvinen  z

Kongregacji - jeśli nie uczestniczy w wyścigu gondoli."

Wenecka  czarownica  spojrzała  w  szoku,  jej  ciemne  oczy  zrobiły  się

ogromne, a jej papieros zwisał.

"Pokój 17, prawda? Nie ma potrzeby się kłopotać. Same wejdziemy na

górę."  Janet  uśmiechnęła  się  do  oszołomionej  czarownicy  i  dołączyła  do

mnie popychając mnie w kierunku schodów.

"Ty, Janet Gowdie, jesteś buldożerem," powiedziałam bez tchu, kiedy

popędziła mnie w dół korytarza. "Nie wspominając o czytaniu w myślach". To

był taki użyteczny magiczny talent.

"Jak  piękne  to  powiedziałaś,  Diana."  Janet  zapukała  do  drzwi.

"Kelnerka!"

Nie było odpowiedzi. A po wczorajszym maratonie Kongregacji, byłam

zmęczona oczekiwaniem.

Położyłam swoje palce na klamce i mruknęłam zaklęcie otwarcia. Drzwi

się  otworzyły.  Satu  Järvinen  czekała  na  nas  w  środku,  z  obiema  rękami  w

577

górze,  gotowymi  do  rzucania  czarów.  Złapałam  nici,  które  ją  otoczyły  i

pociągnęłam je mocno, wiążąc jej ręce po bokach. Satu dyszała.

"Co wiesz o byciu tkaczem?" Zapytałam.

"Nie tak dużo, jak ty" odpowiedziała Satu.

"Czy to dlatego tak źle mnie traktowałaś w La Pierre?" Zapytałam.

Wyraz  twarzy  Satu  się  nie  zmienił.  Jej  działania  zostały  podjęte  w

obronie własnego interesu. Nie czuła wyrzutów sumienia.

"Nie  pozwolę  ci  mnie  narażać.  Oni  nas  zabiją,  jeśli  dowiedzą  się,  co

może zrobić tkacz" powiedziała Satu.

"Oni mnie zabiją, za to że kocham Matthew. Co mam do stracenia?"

"Dzieci", wypluła Satu.

To, jak się okazało, było już za wiele.

"Krępuję  cię,  Satu  Järvinen,  dostarczę  cię  w  ręce  bogini  bez  mocy  i

rzemiosła,  bo  okazałaś  się  niezdatna  do  ich  posiadania."  Palcem

wskazującym lewej ręki, wyciągnęłam wątki i związałam je mocno. Mój palec

płonął w kolorze ciemno fioletowym, kolorze sprawiedliwości.

Moc  Satu  opuściła  ją  ze  świstem,  wysysając  powietrze  z

pomieszczenia.

"Nie możesz mnie oczarować!" Krzyknęła. "To jest zakazane!"

"Donieś na mnie do Kongregacji," powiedziałam. "Ale zanim to zrobisz,

wiedz  to:  Nikt  nie  będzie  w  stanie  złamać  węzłów,  które  cię  wiążą,  oprócz

mnie.  I  czego  użyjesz  w  Kongregacji  w  tym  stanie?  Jeśli  chcesz  zachować

swoje miejsce, musisz utrzymać to w tajemnicy, i mam nadzieję, że Sidonie

von Borcke tego nie zauważy."

"Zapłacisz mi za to, Diano Bishop!" obiecała Satu.

"Już zapłaciłam", powiedziałam. "A może zapomniałaś, co zrobiłaś dla

mnie  w  imię  siostrzanej  solidarności?"  Wyprzedziłam  ją  powoli.  "Być

oczarowaną  jest  niczym  w  porównaniu  do  tego,  co  zrobi  ci  Banjamin,  jeśli

odkryje,  że  jesteś  tkaczem.  Nie  będziesz  w  stanie  się  bronić  i  będziesz

całkowicie  na  jego  łasce.  Widziałam,  co  Banjamin  robi  czarownicom,  kiedy

próbuje je zapłodnić. Nawet ty na to nie zasługujesz."

Oczy Satu zamigotały ze strachu.

"Zagłosuj  na  wniosek  de  Clermontów  po  południu."  Uwolniłam  ręce

Satu, ale nie zaklęcie wiążące ograniczające jej moc.

578

Satu spróbowała skorzystać ze swojej magii przeciwko mnie.

"Twoja  moc  odeszła.  Nie  kłamałam.  Siostro".  Odwróciłam  się  i

odeszłam.  Będąc  przy  drzwiach,  zatrzymałam  się.  "I  nigdy  nie  groź  moim

dzieciom.  Jeśli to zrobisz, będziesz  błagać  mnie, bym  zrzuciła  cię  do  lochu i

zapomniała o tobie."

***

Gerbert,  ostateczne  próbował  opóźnić  głosowanie  z  przyczyn

proceduralnych, twierdząc, że obecna konstytucja rady nie spełnia kryteriów

określonych  w  dokumentach  fundamentalnych,  pochodzących  z  okresu

wypraw  krzyżowych.  Określały  one  obecność  trzech  wampirów,  trzech

czarownic i trzech demonów.

Janet powstrzymała mnie od uduszenia stwora, szybko wyjaśniając, że

skoro  ona  i  ja  jesteśmy  po  części  wampirem  i  po  części  czarownicą,

Kongregacja była równie wyważona. Podczas gdy dyskutowała o procentach,

zbadałam  tak  zwane  podstawowe  dokumenty  Gerberta  i  odkryłam  słowa

takie jak ‘niezbywalny’, będące zdecydowanie w tonie osiemnastego wieku.

Zaprezentowano  listę  anachronizmów  językowych  w  tym  dokumencie

rzekomo  krzyżowców,  Gerbert  skrzywił  się,  a  Domenico  powiedział,  że

później były oczywiście transkrypcje, ale stracili oryginały.

Nikt mu nie uwierzył.

Janet i ja zwyciężyłyśmy w głosowaniu: sześć do trzech. Satu głosowała

tak,  jak  powiedziałam  by  zrobiła,  jej  postawa  była  stonowana  i  pokonana.

Nawet Tatiana dołączyła do naszych szeregów dzięki Osamu, który poświęcił

swój  poranek,  na  wykazanie  dokładnej  lokalizacji  nie  tylko  Chełma,  ale  i

każdego  rosyjskiego  miasta  rozpoczynającego  się  na  Ch,  by  udowodnić,  że

czarownice  z  polskiego  miasta  nie  miały  nic  wspólnego  z  przejściami  jej

babki.  Kiedy  tych  dwoje  weszło  razem do  Sali  obrad,  pomyślałam,  że  może

nie tylko zmieniła stronę, ale i chłopaka.

Po  zakończeniu  i  zapisaniu  wyników  głosowania,  nie  zostaliśmy,  aby

świętować.  Zamiast  tego  Gallowglass,  Janet,  Fernando  i  ja  wyruszyliśmy

motorówką de Clermontów, kierując się przez lagunę na lotnisko.

579

Zgodnie  z  planem,  wysłałam  trzyliterowego  smsa  do  Hamisha  z

wynikami  głosowania:  QGA.  Oznaczało  to,  że  zaakceptowano  gambit

królowej, kod wskazywał, że Kongregacja została przekonana do wsparcia w

ratowaniu  Matthew.  Nie  wiem,  czy  ktoś  monitorował  nasze  smsy,  ale

zdecydowaliśmy się być ostrożni.

Jego reakcja była natychmiastowa.

Dobra robota. Czekam na wasz przyjazd.

Sprawdziłam co u Marcusa, który poinformował mnie, że bliźniaki były

zawsze  głodne  i  całkowicie  zmonopolizowały  uwagę  Phoebe.  Jeśli  chodzi  o

Jacka,  Marcus  powiedział,  że  też  z  nim  w  porządku,  jak  należało  się  tego

spodziewać.

Po  mojej  wymianie  wiadomości  z  Marcusem,  wysłałam  smsa  do

Ysabeau.

Martwię się o parę gońców.

To  było  kolejne  odniesienie  do  szachów.  Nazwałyśmy  niegdyś

Gerberta,  biskupem55  Rzymu,  a  razem  z  jego  pomagierem  Domenico,  ‘parą

biskupów (w tym przypadku parą gońców)’, bo zawsze wydawali się działać

razem.  Po  ich  ostatniej  porażce,  byli  skłonni  do  odwetu.  Gerbert  może  już

ostrzegł Knoxa, że wygrałam głosowanie, a my byliśmy w drodze.

Ysabeau dłużej zajęła odpowiedź, niż Marcusowi.

Para  gońców  nie  może  dać  szach  mata  królowi,

dopóki królowa i jej wieża na to nie zezwoli.

Zapadła długa cisza, a następnie przyszedł kolejny komunikat.

A ja prędzej umrę.

Tłumaczenie: Fiolka2708

55 Bishop po angielsku ma dwa znaczenia: biskup oraz goniec laufer – w szachach ☺

580

TRZY

Z DZIEŚCI

C  DZIEW

E

IĘĆ

Powietrze  przebiło  się  przez  moją  grubą  pelerynę,  co  sprawiło,  że

cofałam  się  w  podmuchach  wiatru,  który  groził,  że  przetnie  mnie  na  pół.

Nigdy  nie  doświadczyłam  takiego  zimna  jak  to  i  zastanawiałam  się  jak

ktokolwiek mógł przetrwać zimę w Chełmie.

„Tam.”  Baldwin  wskazał  na  skupisko  niskich  budynków  w  dolinie

poniżej.

„Benjamin  ma  ze  sobą  co  najmniej  tuzin  swoich  dzieci.”  Verin  stała

przy moim łokciu z lornetką w palcach. Zaoferowała mi ją w przypadku gdyby

moje  ciepłokrwiste  oczy  nie  były  wystarczająco  mocne,  aby  zobaczyć  gdzie

był przetrzymywany mój mąż, ale odmówiłam.

Wiedziałam dokładnie, gdzie był Matthew. Im bliżej niego byłam, tym

bardziej  wzburzona stawała  się moja moc,  skacząc  pod  powierzchnią mojej

skóry w próbach wydostania się. To, i moje trzecie oko czarownicy, bardziej

niż dobrze pokrywały niedostatki ciepłokrwistej.

„Cóż, będziemy czekać aż do świtu. To wtedy dzieci Benjamina wyjdą

zapolować.”

Baldwin  spojrzał  ponuro.  „Już  żerowali  w  Lublinie,  przywożąc

bezdomnych i chorych do ich ojca żeby się pożywił.”

„Czekać?” Nie robiłam nic innego od trzech dni. „Nie zamierzam czekać

ani chwili dłużej!”

„On  wciąż  żyje,  Diano.”  Odpowiedź  Ysabeau  powinna  przynieść  mi

ulgę, ale tylko pogrubiła lód wokół mojego serca na myśl o tym, że Matthew

będzie  cierpiał  przez  następne  sześć  godzin  przez  to,  że  czekaliśmy  aż

wstanie świt.

„Nie  możemy  atakować,  gdy  są  w  pełni  sił,”  powiedział  Baldwin.

„Musimy brać pod uwagę strategię, w tej sprawie, Diano – nie emocje.”

Myśl i pozostań przy życiu.  Niechętnie, odwróciłam się od marzenia o

szybkim uwolnieniu Matthew, koncentrując się na wyzwaniu stojącym przed

nami.  „Janet  powiedziała,  że  Knox  umieścił  oddziały  wokół  głównego

budynku.”

581

Baldwin skinął głową. „Czekaliśmy na ciebie, żeby je rozbroić.”

„Jak  Rycerze  Łazarza  wejdą  na  pozycje  bez  wiedzy  Benjamina?”

Zapytałam.

„Wieczorem  Rycerze  Łazarza  użyją  tuneli  położonych  poniżej

ogrodzonego terenu Benjamina.” Wyraz twarzy Fernando był wyrachowany.

„Dwudziestu, trzydziestu powinno wystarczyć.”

„Widzisz,  Chełm  jest  zbudowany  na  kredowym  podłożu  i  ziemia

poniżej  jest  poprzecinana  tunelami,”  wyjaśnił  Hamish,  rozwijając  małą,  z

grubsza wyrysowaną mapę. „Naziści zniszczyli niektóre z nich, ale Benjamin

trzyma  je  otwarte.  Łączą  ogrodzony  teren  z  miastem  i  zapewniają  drogę

jemu i jego dzieciom, aby mogły żerować w mieście, nigdy nie pojawiając się

na powierzchni.”

„Nic  dziwnego,  że  Benjamin  był  tak trudny  do  wyśledzenia,”  mruknął

Gallowglass, patrząc na podziemny labirynt.

„Gdzie teraz są rycerze?” Miałam jeszcze zobaczyć grupowanie wojsk,

jak powiedziano mi gdy byłam w Chełmie.

„Stacjonują,” odpowiedział Hamish.

„Fernando zadecyduje kiedy wysłać ich do tuneli. Tak jak u marszałka

Marcusa,  decyzja  należy  do  niego,”  powiedział  Baldwin,  przytakując

Fernando.

„W rzeczywistości, jest moja,” powiedział Marcus, pojawiając się nagle

pośród śniegu.

„Marcus!” Odsunęłam mój kaptur, chwyciło mnie przerażenie. „Co się

stało Rebecce i Philipowi? Gdzie oni są?”

„Nic  się  nie  stało.  Bliźnięta  są  w  Sept-Tours  z  Sarą,  Phoebe  i  trzema

tuzinami  Rycerzy  –  wszyscy  starannie  wybrani  pod  kątem  ich  lojalności

wobec de  Clermontów  i niechęci dla  Gerberta  i  Kongregacji.  Miriam i  Chris

też  tam  są.”  Marcus  wziął  moje  ręce  w  jego.  „Nie  mogłem  siedzieć  we

Francji, czekając na wieści. Nie, gdy mogę okazać się pomocny w uwolnieniu

mojego  ojca.  A  Matthew  może  potrzebować  mojej  pomocy  również  po

wszystkim.”

Marcus miał rację. Matthew mógł potrzebować lekarza – lekarza, który

rozumiał wampiry i wiedział jak je leczyć.

582

„A  Jack?”  To  było  wszystko,  co  mogłam  z  siebie  wydusić,  choć  słowa

Marcusa  pomogły  mojemu  sercu  powrócić  do  czegoś  zbliżonego  do

normalnego tempa.

„Z  nim  także  wszystko  w  porządku,”  rzekł  Marcus  stanowczo.  „Jack

miał  jeden  zły  epizod  ostatniej  nocy,  kiedy  powiedziałem  mu,  że  nie  może

jechać,  ale  sprowokowana  Marthe  zdaje  się  być  czymś  w  rodzaju  jędzy.

Zagroziła, że Jack nie będzie mógł widywać się z Philipem i to go otrzeźwiło.

Nigdy  nie  traci  dziecka  z  zasięgu  wzroku.  Jack  mówi,  że  jego  zadaniem  jest

chronić  chrześniaka,  żeby  nie  wiem  co.”  Marcus  zwrócił  się  do  Fernando.

„Prześledźmy twój plan.”

Fernando przeszedł przez całą operację ze szczegółami: gdzie Rycerze

mogliby  być  usytuowani,  kiedy  mogliby  ruszyć  na  ogrodzony  teren,  role

Gallowglassa, Baldwina, Hamisha i teraz Marcusa.

Nawet jeśli brzmiało to doskonale, nadal martwiło.

„Co jest Diano?” Zapytał Marcus, wyczuwając moje obawy.

„Tak  dużo  w  naszej  strategii  opiera  się  na  elementach  zaskoczenia,”

powiedziałam. „Co zrobimy jeśli Gerbert już ostrzegł Knoxa i Benjamina? Lub

Domenico?  Nawet  Satu  mogła  zdecydować,  że  będzie  bezpieczniejsza,  jeśli

chodzi o Benjamina, gdy zdobędzie zaufanie Knoxa.”

„Nie  martw  się,  cioteczko,”  zapewnił  mnie  Gallowglass,  jego  błękitne

oczy miały burzowy odcień.

„Gerbert,  Domenico  i  Satu,  wszyscy  oni  wciąż  siedzą  na  Isola  della

Stella. Rycerze Łazarza ich otoczyli. Nie ma sposobu żeby wydostali się poza

wyspę.”

Słowa  Gallowglassa  odrobinę  zmniejszyły  moje  obawy.  To  jedyna

rzecz,  która  mogła  pomóc  uwolnić  Matthew  i  położyć  kres  machinacjom

Benjamina – raz na zawsze.

„Gotowa  do  przeglądu  oddziałów?”  Zapytał  Baldwin,  wiedząc,  że

robienie czegoś trzyma mój niepokój w ryzach.

Po zamianie mojego bardzo rzucającego się w oczy czarnego płaszcza

na  szarą  parkę  komponującą  się  ze  śniegiem,  Baldwin  i  Gallowglass  zabrali

mnie  na  odległość  krzyku  od  ogrodzonego  terenu  Benjamina.  W  milczeniu

dokonałam  bilansu  oddziałów,  które  chroniły  miejsce.  Było  kilka  zaklęć

alarmujących, czarów wyzwalających, jak podejrzewałam, jakiś elementarny

583

pożar  lub  burzę  i  kilka  objazdowych,  mogących  opóźnić  atak  do  chwili,  gdy

zostanie

zmontowana

właściwa

obrona.

Knox

używał

zaklęć

skomplikowanych,  ale  były  one  stare  i  zużyte.  Nie  trzeba było  rozwiązywać

wielu węzłów, żeby pozbawić miejsce ochrony.

„Będę  potrzebowała  dwóch  godzin  i  Janet,”  szepnęłam  do  Baldwina,

gdy się wycofaliśmy.

Razem,  Janet  i  ja,  uwolnimy  ogrodzony  teren  z  jego  niewidocznych

drutów  kolczastych.  Było  tam  jednak  jedno  zaklęcie  alarmujące,  które

zamierzałyśmy pozostawić. Było przywiązane bezpośrednio do Knoxa i bałam

się,  że  majstrowanie  nawet  przy  jednym  wątku,  mogłoby  zdradzić  naszą

obecność.

„On  jest  sprytnym  gnojkiem,”  powiedziała  Janet,  przecierając  ręką

swoje zmęczone oczy.

„Zbyt  sprytny  dla  własnego  dobra.  Jego  zaklęcia  były  leniwe,”

powiedziałam. „Zbyt wiele miejsc przecięcia i za mało wątków.”

„Kiedy to wszystko się skończy, będziemy miały kilka wieczorów, żeby

posiedzieć  przy  kominku,  gdzie  będziesz  mogła  wyjaśnić,  co  właśnie

powiedziałaś,” ostrzegła Janet.

„Kiedy  to  wszystko  się  skończy  i  Matthew  będzie  w  domu,  chętnie

posiedzę przy kominku przez resztę mojego życia,” odpowiedziałam.

Wisząca w powietrzu obecność Gallowglassa, przypomniała mi, że czas

płynął.

„Czas się przejść,” powiedziałam dziarsko, kiwając w stronę milczącego

Gala.

Gallowglass  nalegał  żebyśmy  coś  zjadły  i  zabrał  nas  do  kawiarni  w

Chełmie.  Udało  mi  się  przełknąć  trochę  herbaty  i  wziąć  dwa  kęsy  ciasta  z

gorącym mlekiem, podczas gdy ciepło z brzęczącego grzejnika, rozlało się po

moich kończynach.

Gdy  minuty  mijały,  regularne  metaliczne  dźwięki  z  systemu

grzewczego  w  kawiarni,  zaczęły  brzmieć  jak  dzwonki  alarmowe.  Wreszcie

Gallowglass  ogłosił,  że  pozostała  godzina  do  naszego  spotkania  z  armią

Marcusa.

Zabrał nas do przedwojennego domu na przedmieściach miasta. Jego

właściciel był szczęśliwy przekazując klucze i wycofując się do ciepłej strefy w

584

zamian za pokaźny fundusz wakacyjny i obietnicę, że nieszczelny dach będzie

naprawiony,  gdy  wróci.  Rycerze  wampiry  zgromadzeni  w  piwnicy  byli  mi  w

większości  nieznani,  choć  wydawało  mi  się,  że  rozpoznaję  kilka  twarzy  z

chrztu  bliźniąt.  Gdy  na  nich  patrzyłam,  na  nierówne  szeregi  i  spokojną

gotowość  na  cokolwiek  czekało  ich  poniżej,  uderzył  mnie  fakt,  że  byli  to

wojownicy  którzy  walczyli  w  wojnach  i  rewolucjach  współczesnego  świata,

ale  również  w  średniowiecznych  krucjatach.  Byli  to  najlepsi  z  najlepszych

żyjących  żołnierzy  i  jak  wszyscy  żołnierze,  byli  gotowi  do  poświęcenia

własnego życia dla czegoś większego od siebie.

Fernando  wydał  ostatnie  rozkazy,  podczas  gdy  Gallowglass  otworzył

prowizoryczne  drzwi.  Za  nimi  był  nieduży  występ  i  chybotliwa  drabina

prowadząca na dół w ciemność.

„Z  Bogiem,”  wyszeptał  Gallowglass,  gdy  pierwsze  wampiry  zniknęły  z

zasięgu wzroku i wylądowały cicho na ziemi poniżej.

Czekaliśmy,  podczas  gdy  Rycerze  mieli  zniszczyć  myśliwskie  przyjęcie

Benjamina,  wykonując  swoją  robotę.  Wciąż  się  denerwując,  że  ktoś  może

uprzedzić  go  o  naszej  obecności,  a  on  może  odpowiedzieć  zabraniem

Matthew  życia,  wpatrywałam  się  nieruchomym  wzrokiem  w  ziemię

pomiędzy moimi nogami.

To  było  potworne.  Nie  było  sposobu  żeby  poznać  postępy  pracy.  Dla

wszystkich  było  jasne,  że  Rycerze  Marcusa  mogli  napotkać  nieoczekiwany

opór.  Benjamin  mógł  wysłać  więcej  swoich  dzieci  na  polowanie.  Mógł  nie

wysłać żadnego.

„To  jest  piekło  wojny,”  powiedział  Gallowglass.  „Nie  niszczy  cię  sama

walka albo nawet umieranie. Ale zastanawianie się.”

Nie więcej niż godzinę później – choć czułam jakby to były dni – Giles

pchnął  drzwi.  Jego  koszula  była  poplamiona  krwią.  Nie  było  sposobu  by

określić ile z niej należy do niego, a które ślady należą do nieżyjących teraz

dzieci Benjamina. Przywołał nas do przodu.

„Janet,”  powiedział  Gallowglass.  „Ale  bądź  ostrożna.  Tunele

rozbrzmiewają echem, tak więc uważaj na swoje kroki.”

Gallowglass  podał  na  dół  Janet,  a  potem  mnie,  bez  użycia

zardzewiałych  metalowych  stopni  drabiny,  z  których  mogłyśmy  spaść.  W

tunelu  było  tak  ciemno,  że  nie  mogłam  zobaczyć  twarzy  wampirów,  które

585

nas przejęły, ale mogłam wyczuć na nich zapach bitwy. Spieszyliśmy wzdłuż

tunelu  tak  szybko  jak  wymagało  tego  zachowanie  ciszy.  Biorąc  pod  uwagę

ciemności,  cieszyłam  się,  że  miałam  wampira  z  każdej  strony,  kierującego

mną  na  zakrętach,  a  mogłabym  upaść  kilka  razy  bez  pomocy  ich  bystrych

oczu i szybkiego refleksu.

Baldwin  i  Fernando  czekali  na  nas  w  miejscu  przecięcia  trzech  tuneli.

Dwa  ochlapane  krwią  pagórki  przykryte  plandeką  i  sypką  białą  lekko

opalizującą  substancją,  zaznaczały  miejsce  w  którym  dzieci  Benjamina

znalazły śmierć.

„Pokryliśmy  głowy  i  ciała  niegaszonym  wapnem  żeby  ukryć  zapach,”

powiedział  Fernando.  „Nie  wyeliminuje  tego  całkowicie,  ale  powinno  kupić

nam trochę czasu.”

„Ilu?” Zapytał Gallowglass.

„Dziewięciu,”  odpowiedział  Baldwin.  Jedna  z  jego  rąk,  w  której  nosił

miecz, pozostała całkowicie czysta, druga była pokryta substancjami których

pochodzenia  wolałam  się  nie  domyślać.  Kontrast  spowodował  uniesienie

mojego żołądka.

„Ilu nadal jest wewnątrz?” mruknęła Janet.

„Co  najmniej  dziewięciu,  prawdopodobnie  więcej.”  Baldwin  nie

wyglądał  na  zamartwionego  tą  perspektywą.  „Jeśli  są  choć  trochę  jak  ta

grupa, możesz spodziewać się, że będą pewni siebie i sprytni.”

„A także nieuczciwie walczący,” powiedział Fernando.

„Zgodnie z oczekiwaniami,” powiedział Gallowglass, ton jego głosu był

spokojny  i  zrelaksowany.  „Będziemy  czekać  na  twój  sygnał  do  wejścia  na

ogrodzony teren. Powodzenia, cioteczko.”

Baldwin  odesłał  mnie  zanim  mogłam  powiedzieć  choć  słowo  na

pożegnanie z Gallowglassem i Fernando.

Może  tak  było  lepiej,  ponieważ  gdy  rzuciłam  jedno  spojrzenie  przez

ramię, uchwyciłam twarze poznaczone wyczerpaniem.

Tunel, do którego zabrał nas Baldwin, doprowadził nas na zewnątrz do

bramy  ogrodzonego  terenu,  gdzie  czekali  Ysabeau  i  Hamish.  Ze  wszystkimi

oddziałami  na  dole,  strzegącymi  jedynej  bramy  prowadzącej  bezpośrednio

do Knoxa, jedynym ryzykiem było, że dostrzegłyby nas bystre oczy wampira.

586

Janet zmniejszyła tę możliwość obszernym zaklęciem ukrywającym nie

tylko  mnie,  ale  również  wszystkich  wokół  mnie  w  odległości  dwudziestu

stóp. „Gdzie jest Marcus?” Oczekiwałam zobaczyć go tutaj.

Hamish wskazał.

Marcus  już  był  za  ogrodzeniem,  oparty  o  drzewo  ze  strzelbą

skierowaną w okno.

Musiał  przeskoczyć  przez  murowane  ogrodzenie  ośrodka,  skacząc  z

drzewa  na  drzewo.  Bez  oddziałów  wokół  nie  było  zmartwienia,  pod

warunkiem,  że  nie  używał  bramy,  Marcus  wykorzystał  zaletę  przerwy  w

działaniach  i  mógł  nas  teraz  osłaniać  kiedy  przejdziemy  przez  bramę  i

wejdziemy frontowymi drzwiami.

„Strzelec wyborowy,” skomentował Baldwin.

„Marcus  uczył  się  radzić  sobie  z  pistoletem,  gdy  był  jeszcze

gorącokrwistym. Polował na wiewiórki, gdy był dzieckiem,” dodała Ysabeau.

„Jak mi powiedziano, są mniejsze i szybsze niż wampiry.”

Marcus  nie  okazał,  że  wie  o  naszej  obecności,  ale  wiedział,  że  tam

byliśmy.  Janet  i  ja  przystąpiłyśmy  do  pracy  nad  ostatnimi  splotami  zaklęcia

alarmującego,  które  było  powiązane  z  Knoxem.  Janet  rzuciła  zaklęcie

zakotwiczające, używane przez czarownice wokół ich fundamentów domów,

aby ograniczyć wędrówki dzieci, a ja rozwiązałam okrąg, kierując energię w

jej  kierunku.  Miałyśmy  nadzieję,  że  czar  nawet  nie  zauważy,  że  przedmiot

którego strzegł był teraz granitowym głazem, a nie ogromną żelazną bramą.

Zadziałało.

Bylibyśmy  w  domu  w  kilka  chwili,  gdyby  nie  kłopotliwe  przerwanie

przez jednego z synów Benjamina, który wyszedł z domu na papierosa, tylko

po to aby odkryć, że frontowa brama stoi otworem. Wybałuszył oczy.

Na jego czole pojawił się mały otwór.

Jedno oko zniknęło. Potem drugie.

Syn Benjamina chwycił się za gardło. Między palcami pojawiła się krew,

a on wydał dziwny świszczący dźwięk.

„Witaj,   bękarcie,   jestem  twoją  babcią.”  Ysabeau  wepchnęła  sztylet  w

serce mężczyzny.

Jednoczesna  utrata  krwi  z  tak  wielu  miejsc,  sprawiła,  że  Baldwin  z

łatwością chwycił głowę mężczyzny i przekręcił, łamiąc mu kark i natychmiast

587

zabijając  wampira.  Z  następnym  szarpnięciem  jego  głowa  zleciała  z  jego

ramion.

Zajęło  to  około  czterdziestu  pięciu  sekund,  od  momentu  w  którym

Marcus oddał pierwszy strzał do chwili, gdy Baldwin położył głowę wampira

na śniegu twarzą do dołu.

Wtedy zaczęły szczekać psy.

„ Merde, ” szepnęła Ysabeau.

„Teraz. Idziemy.” Baldwin chwycił moje ramię, Ysabeau przejęła Janet.

Marcus rzucił swój karabin Hamishowi, który złapał go z łatwością. Ruszył do

przodu, przenikliwie gwiżdżąc.

„Strzelać  do  wszystkiego  co  wyjdzie  w  tych  drzwi,”  rozkazał  Marcus.

„Idę po psy.”

Niepewna,  czy  gwizdek  oznaczał  wezwanie  dla  psów,  czy  sygnał

oczekiwania  dla  Rycerzy  Łazarza,  pospieszyłam  wzdłuż  ogrodzenia  do

głównego budynku. W środku nie było cieplej niż na zewnątrz. Wychudzony

szczur  pognał  korytarzem,  który  był  poprzecinany  tuzinami  identycznych

drzwi.

„Knox  wie,  że  jesteśmy  tutaj,”  powiedziałam.  Nie  było  potrzeby  być

cicho ani pod wpływem zaklęcia zmieniającego.

„Więc, Benjamin też,” powiedziała Ysabeau ponuro.

Zgodnie  z  planem,  rozdzieliliśmy  się.  Ysabeau  udała  się  na

poszukiwanie  Matthew.  Baldwin,  Janet  i  ja,  poszliśmy  za  Knoxem  i

Benjaminem.  Przy  odrobienie  szczęścia  znajdziemy  ich  wszystkich  w  tym

samym  miejscu  i  skupimy  się  tam,  wsparci  przez  Rycerzy  Łazarza,  jak  tylko

zrobią wyłom na niższym poziomie i udadzą się na górę.

Miękki krzyk dobiegł do nas zza jednych z drzwi. Baldwin rzucił się żeby

otworzyć.

To  był  pokój,  który  widziałam  na  materiale  video:  brudne  płytki,

odpływ  w  podłodze,  okna  z  widokiem  na  śnieg,  numery  wypisane  tłustym

ołówkiem na ścianach, nawet krzesło z tweedowym płaszczem stało z tyłu.

Matthew  siedział  na  innym  krześle,  czarne  oczy  i  usta  otwarte  w

bezdźwięcznym  krzyku.  Jego  żebra  rozłożone  za  pomocą  metalowego

urządzenia,  odsłaniające  jego  wolno bijące  serce,  którego  regularny  dźwięk

przynosił mi otuchę, ilekroć brzmiał tak blisko.

588

„Kurwa.”  Baldwin  rzucił  się  ku  niemu.  „To  nie  jest  Matthew,”

powiedziałam.

Wrzask Ysabeau z oddali powiedział mi, że ona również natknęła się na

podobne sceny.

„To nie jest Matthew,” powtórzyłam, tym razem głośniej. Udałam się

do następnych drzwi i przekręciłam gałkę.

Tam też był  Matthew,  siedział w tym  samym  fotelu. Jego  ręce  –  jego

piękne,  silne  ręce,  dotykające  mnie  z  taką  miłością  i  czułością  –  były

przecięte  w  nadgarstkach  i  ułożone  w  chirurgicznych  miskach  na  jego

kolanach.

Nieważne  ile  drzwi  otwieraliśmy,  znajdowaliśmy  Matthew  w  jakichś

przerażających scenach bólu i męki.

I każda iluzoryczna scena była przeznaczona specjalnie dla mnie.

Po  tym  jak  moja  nadzieja  budziła  się  i  roztrzaskiwała  tuzin  razy,

zdmuchnęłam wszystkie drzwi z zawiasów jednym słowem. Nie troszczyłam

się o zaglądanie do wszystkich otwartych pokoi. Zjawiska mogły być bardzo

przekonujące i  Knox  był  dobry,  w  rzeczy  samej.  Ale nie  były  ciałem  i krwią.

Nie  były  moim  Matthew  i  nie  oszukały  mnie  nawet  te,  które  zobaczyłam  i

zostaną ze mną na zawsze.

„Matthew będzie z Benjaminem. Znajdźcie go.” Odeszłam nie czekając

na zgodę Baldwina czy Janet. „Gdzie pan jest, Knox?”

„Doktor  Bishop.”  Knox  czekał  na  mnie,  gdy  minęłam  zakręt.  „Chodź.

Wypij ze mną drinka. Nie opuścisz tego miejsca i to może być twoja ostatnia

szansa,  aby  skorzystać  z  wygody  ciepłego  pokoju  –  dopóki  nie  poczniesz

dziecka Benjamina.”

Zatrzasnęłam za sobą nieprzeniknioną ścianę ognia i wody, tak że nikt

nie mógł przejść.

Następnie rzuciłam kolejną za Knoxa, zamykając nas w boksie w małej

części korytarza.

„Ładnie  zrobione.  Pojawił  się  talent  rzucania  zaklęć,  jak  widzę,”  rzekł

Knox.

„Znajdziesz  mnie…  zmienioną,”  powiedziałam  parafrazując  wyrażenie

Gallowglassa. Magia wewnątrz mnie błagała o uwolnienie. Ale trzymałam ją

589

pod  kontrolą,  a  moc  była  mi  posłuszna.  Czułam,  że  jest  tam  nadal  i  jest

czujna.

„Gdzie  byłaś?”  Zapytał  Knox.  „Tyle  miejsc.  Londyn.  Praga.  Francja.”

Czułam mrowienie mojej magii w czubkach moich palców.

„Również byłeś we Francji.”

„Szukałem  twojego  męża  i  jego  syna.  Widzisz,  znalazłem  list.  W

Pradze.”  Oczy  Knoxa  zalśniły.  „Wyobraź  sobie  moje  zdziwienie,  gdy

natrafiłem  na  Emily  Mather  –  nigdy  nie  była  imponującą  czarownicą  –

wiążącą  zaklęcie  twojej  matki  w  kamiennym  kręgu.”  Knox  próbował  mnie

rozproszyć. „Przypomniał mi kamienny krąg, który zarzuciłem w Nigerii żeby

związać twoich rodziców. Być może to było intencją Emily.”

Słowa  czołgały  się  pod  moją  skórą,  odpowiadając  na  nieme  pytania,

które wywołało to, co mówił.

„Nigdy  nie  powinienem  pozwolić  Satu  czynić  honorów  jeśli  chodzi  o

ciebie, moja droga. Zawsze podejrzewałem, że jesteś inna,” powiedział Knox.

„Gdybym otworzył cię poprzedniego października, tak jak zrobiłem to z twoją

matką i ojcem, zaoszczędziłbym ci tyle bólu.”

Ale  było  więcej  niż  ból  w  ciągu  ostatnich  czternastu  miesięcy.  Była

także nieoczekiwana radość. Uchwyciłam się tego stanowczo i zakotwiczyłam

w sobie tak mocno, jak gdyby Janet opracowywała swoją magię.

„Jesteś bardzo cicha, doktor Bishop. Nie masz nic do powiedzenia?”

„Tak  naprawdę,  to  nie.  W  tych  dniach  wolę  działanie,  niż  słowa.

Oszczędzają czas.”

W  końcu  uwolniłam  szczelnie  we  mnie  zbuforowaną  magię.  Siatka,

którą  wykonałam  do  złapania  Knoxa  była  czarno-fioletowa,  poprzetykana

kosmykami  bieli,  srebra  i  złota.  Z  moich  łopatek  rozwinęły  się  skrzydła,

przypominając o nieobecności Corry, która obiecała, że jej moc wciąż będzie

ze mną.

„Z  jednego  węzła  powstaje  zaklęcie.”  Moje  siatkowe  skrzydła

rozprzestrzeniły się bardziej.

„Bardzo imponujący kawałek iluzorycznej magii, dr Bishop.” Ton głosu

Knoxa był protekcjonalny. „Proste zaklęcie wyrzucające…”

590

„Z drugim węzłem, zaklęcie będzie prawdziwe.” Srebrne i złote wątki w

mojej  siatce  zalśniły  jasno,  równoważąc  ciemną  i  jasną  moc,  wyraźnie

nacechowane skrzyżowaniem wyższej magii.

„Szkoda,  że  Emily  nie  miała  twoich  umiejętności,”  powiedział  Knox.

„Mogłaby  wydobyć  znacznie  więcej  z  zaklęcia  związującego  ducha  twojej

matki niż bełkot, gdy ją znalazłem w Sept-Tours i ukradłem jej myśli.”

„Z  trzecim  węzłem,  czar  jest  wolny.”  Gigantyczne  skrzydła

zatrzepotały, wysyłając łagodny wir powietrza przez boks, który utworzyłam.

Delikatnie oddzieliły się od mojego ciała, wzrastając wyżej dopóki nie unosiły

się nad Knoxem. Rzucił spojrzenie w górę i kontynuował.

„Twoja matka paplała coś Emily o chaosie i kreatywności i powtarzała

słowa proroctwa szarlatanki Ursuli Shipton:  Stare światy umrą i narodzą się

nowe.  To wszystko co udało się wydostać z Rebeccy w Nigerii. Przebywanie z

twoim ojcem osłabiło jej umiejętności. Potrzebowała męża, który mógł jej się

przeciwstawić.”

„Z czwartym węzłem, moc jest przechowywana.” Z miejsca, w którym

skrzydła się łączyły, rozwinęła się ciemna i silna spirala.

„Będzie można otworzyć ciebie i sprawdzić czy jesteś bardziej jak twoja

matka,  czy  jak  twój  ojciec?”  Knox  wykonał  ręką  leniwy  gest  i  poczułam  jak

jego magia zostawia na mojej klatce piersiowej piekący ślad.

„Z  węzłem  piątym,  zaklęcie  będzie  się  rozwijać.”  Fioletowe  wątki  w

sieci zacisnęły się mocniej wokół spirali.

„Z  węzłem  szóstym,  zaklęcie  przymocuję.”  Złote  nici  zalśniły.

Swobodnym muśnięciem mojej dłoni zamknęłam rany na mojej piersi.

„Benjamin  był  bardzo  zainteresowany  tym,  co  powiedziałem  mu  o

twojej  matce  i  ojcu.  Ma  wobec  ciebie  plany,  Diano.  Będziesz  nosiła  dzieci

Benjamina i staną się jak dawne czarownice: potężne, mądre i długowieczne.

Wówczas nie będziemy musieli się dłużej ukrywać w cieniu. Będziemy rządzić

innymi ciepłokrwistymi, tak jak powinniśmy.”

„Z  węzłem  siódmym,  zaklęcie  się  obudzi.”  Niski  lament  wypełnił

powietrze,  przypominający  ten  z  Księgi  Życia  w  bibliotece  Bodlejańskiej.

Potem był krzyk przerażenia i ból. Teraz to brzmiało jak wezwanie do zemsty.

Po raz pierwszy Knox spojrzał zaniepokojony.

591

„Nie  możesz  uciec  od  Benjamina,  tak  jak  Emily  nie  mogła  uciec  ode

mnie w Sept-Tours. Oczywiście próbowała, ale zwyciężyłem. Wszystko czego

chciałem, to księga zaklęć czarownicy. Kiedyś Benjamin powiedział, że ma ją

Matthew.”  Oczy  Knoxa  rozbłysły  gorączkowo.  „Kiedy  ją  posiądę,  będę  miał

władzę  również  nad  wampirami.  Wtedy  nawet  Gerbert  będzie  mi  się

kłaniał.”

„Z  węzłem  ósmym,  zaklęcie  będzie  czekało.”  Pociągnęłam  siatkę  i

skręciłam w symbol nieskończoności. Gdy manipulowałam wątkami, pojawił

się niewyraźny cień postaci mojego ojca.

„Stephen.” Knox oblizał wargi. „To jest również złudzenie.”

Mój  ojciec  zignorował  go,  krzyżując  ramiona  i  patrząc  na  mnie  ostro.

Jesteś gotowa, aby to zakończyć, orzeszku?

„Jestem, tato.”

„Nie  masz  tyle  mocy  żeby  mnie  zniszczyć,”  warknął  Knox.  „Emily  to

odkryła,  gdy  próbowała  powstrzymać  mnie  od  zdobycia  wiedzy  na  temat

ostatniego  zaklęcia  z  zaginionej  księgi.  Zabrałem  jej  myśli  i  zatrzymałem  jej

serce. Gdyby tylko współpracowała…”

„Z węzłem dziewiątym, zaklęcie jest moje.”

Lament wzrósł do wrzasku, jakby cały chaos zawarty w Księdze Życia i

cała twórcza energia związanych ze sobą istot wybuchła z jednego miejsca w

sieci, którą utkałam i pochłonęła Petera Knoxa. Ręce mojego ojca były wśród

tych,  które  wyciągnęły  się  z  ciemności  aby  go  pochwycić,  podczas  gdy  on

walczył, trzymając go w wirze mocy mogącej pożreć go żywcem.

Knox  krzyczał  z  przerażeniem,  gdy  zaklęcie  wysączało  z  niego  życie.

Rozpruł  się  na  moich  oczach,  gdy  duchy  wszystkich  tkaczy  przede  mną,  w

tym  mojego  ojca,  powoli  i  wyraźnie  rozplątywały  wątki,  które  utkała

wcześniej ta uszkodzona istota, redukując Knoxa do martwej skorupy.

Wiedziałam, że pewnego dnia zapłacę cenę za to, co zrobiłam koledze

czarodziejowi.  Ale  pomściłam  Emily,  której  życie  zostało  zabrane  tylko  z

powodu marzenia o władzy.

Pomściłam  moją  matkę  i  ojca,  którzy  kochali  swoją  córkę

wystarczająco mocno aby dla niej umrzeć.

Dobyłam  strzały  bogini  z  mojego  kręgosłupa.  W  mojej  lewej  ręce

pojawił się łuk zrobiony z drzewa jarzębiny, oprawiony srebrem i złotem.

592

Zemsta była moja. Teraz nadszedł czas na sprawiedliwość bogini.

Zwróciłam się do mojego ojca z pytaniem w oczach.  On jest na górze.

Trzecie  piętro.  Szóste  drzwi  po  lewej.  Mój  ojciec  się  uśmiechnął.

Jakąkolwiek  cenę  bogini  od  ciebie  wyegzekwuje,  Matthew  jest  jej  warty.

Tak jak ty byłaś.

„On  jest  wart  wszystkiego,”  powiedziałam,  obniżając  ściany,  które

zbudowałam i pozostawiając martwych by móc odnaleźć żywych.

Magia, jak każdy zasób, nie jest nieskończona. Czar, którego użyłam do

wyeliminowania  Knoxa  wydrenował  ze  mnie  znaczną  część  mocy.  Ale

podjęłam ryzyko, wiedząc, że bez Knoxa, Benjamin miał w arsenale tylko siłę

fizyczną i okrucieństwo.

Ja miałam miłość i nic więcej do stracenia.

Nawet bez strzały bogini, nasze siły były względnie wyrównane.

Dom, pozbawiony iluzji Knoxa, miał teraz o wiele mniej pokoi. Zamiast

niekończącego  się  szeregu  identycznych  drzwi,  teraz  pokazał  prawdziwy

charakter:  bardzo  brudny,  z  szerzącym  się  zapachem  śmierci  i  strachu,

miejsce grozy.

Moje nogi biegły na górę. Nie mogłam oszczędzić teraz ani uncji magii.

Nie  miałam  pojęcia  gdzie  byli  wszyscy.  Ale  wiedziałam  gdzie  odnaleźć

Matthew. Otworzyłam pchnięciem drzwi.

„Jesteś. Oczekujemy cię.” Benjamin stał za krzesłem.

Tym  razem  istota  w  nim  siedząca  była  niewątpliwie  mężczyzną,

którego  kochałam.  Jego  oczy  były  czarne,  wypełnione  krwawym  szałem  i

bólem, ale migotały w uznaniu.

„Gambit Królowej kompletny,” powiedziałam.

Oczy Matthew zamknęły się z ulgą.

„Mam  nadzieję,  że  teraz  wiesz  lepiej  jak  wypuścić  tą  strzałę,”  rzekł

Benjamin.  „W  przypadku  gdybyś  nie  była  tak  dobrze  zorientowana  w

anatomii  jak  jesteś  w  chemii,  upewniłem  się,  że  Matthew  umrze

natychmiast, jeśli mojej ręki nie będzie tu by to powstrzymać.”

To,  było dużym, żelaznym szpikulcem, skierowanym w szyję Matthew.

„Pamiętasz jak Ysabeau szturchnęła mnie palcem w Bodlejańskiej? To

było  przypieczętowanie.  To  jest  to,  co  zrobiłem  tutaj.”  Benjamin  poruszył

lekko szpikulcem i Matthew zawył. Pojawiło się kilka kropli krwi. „Mój ojciec

593

nie ma w sobie wiele krwi. Od dwóch dni nie karmiłem go niczym innym jak

tylko kawałkami szkła i powoli wykrwawia się wewnętrznie.”

Wtedy dostrzegłam stertę martwych dzieci w rogu.

„Wcześniejsze  posiłki,”  odpowiedział  Benjamin  na  moje  spojrzenie.

„Było wyzwaniem wymyślić sposób dręczenia Matthew, gdyż chciałem mieć

pewność,  że  będzie  jaszcze  miał  oczy,  aby  zobaczyć  jak  cię  biorę  i  usłyszeć

twoje krzyki. Ale znalazłem sposób.”

„Jesteś potworem, Benjamin.”

„Matthew mnie takim stworzył. Teraz, nie trać więcej energii. Ysabeau

i  Baldwin  zobowiązali  się  być  tu  wkrótce.  To  jest  ten  sam  pokój,  w  którym

przetrzymywałem  Philippe  i  zostawiłem  ślad  z  okruszków  chleba,  żeby  się

upewnić,  że  moja  babcia  je  znajdzie.  Baldwin  będzie  taki  zaskoczony,  gdy

usłyszy  kto  zabił  jego  ojca,  nie  sądzisz?  Zobaczyłem  wszystko  w  myślach

Matthew.  Jak  dla  ciebie…  cóż,  nie  jesteś  sobie  w  stanie  wyobrazić  rzeczy,

jakie  Matthew  chciałby  ci  zrobić  w  zaciszu  swojego  łóżka.  Niektóre  z  nich

sprawiły, że się zarumieniłem, a w zasadzie nie jestem pruderyjny.”

Poczułam  za  sobą  obecność  Ysabeau.  Deszcz  fotografii  spadł  na

podłogę. Zdjęcia Philippe. Tutaj. W agonii. Spojrzałam na Benjamina z furią.

„Nie chciałabym nic więcej niż rozedrzeć cię na strzępy gołymi rękami,

ale nie pozbawię córki Philippe tej przyjemności.” Wycedziła zimno Ysabeau.

Dźwięk jej głosu otarł się niemal boleśnie o moje uszy.

„Och,  będzie  miała  przyjemność  ze  mną,  Ysabeau.  Zapewniam  cię.”

Benjamin  wyszeptał  coś  do  ucha  Matthew  i  widziałam  jak  ręce  Matthew

zadrżały  chcąc  zaatakować  jego  syna,  ale  połamane  kości  i  pocięte  mięśnie

uczyniły to niemożliwym. „A oto i Baldwin. Długo to trwało, wujku. Mam ci

coś  do  powiedzenia  –  Matthew  ukrywa  sekret.  Ukrywa  wiele,  ale  ten  jest

bardzo pikantny, obiecuję.” Benjamin zatrzymał się dla efektu. „Philippe nie

umarł przeze mnie. Matthew był tym, który go zabił.” Baldwin wpatrywał się

w niego beznamiętnie. „Czy chcesz do niego strzelić, zanim moje dzieci wyślą

cię do piekła żebyś mógł zobaczyć swojego ojca?” Zapytał Benjamin.

„Twoje  dzieci  nigdzie  mnie  nie  wyślą.  A  jeśli  myślisz,  że  jestem

zaskoczony tym, podobno tajnym, sekretem, masz jeszcze większe urojenia

niż  sądziłem,”  powiedział  Baldwin.  „Poznaję  pracę  Matthew,  gdy  widzę  jej

efekty. Jest prawie zbyt dobry w tym co robi.”

594

„Rzuć  to.”  Głos  Benjamina  ciął  jak  bicz,  gdy  jego  zimne,  niezgłębione

oczy spojrzały na moją lewą rękę.

Podczas  gdy  ci  dwaj  mieli  swoją  dyskusję,  miałam  okazję  żeby  unieść

łuk.

„Rzuć  to  teraz,  albo  on  umrze.”  Benjamin  wycofał  lekko  szpikulec  i

popłynęła krew. Rzuciłam łuk z łoskotem.

„Mądra  dziewczyna,”  powiedział,  wsuwając  szpikulec  na  miejsce.

Matthew  jęknął.  „Podobałaś  mi  się  nawet  wcześniej,  zanim  dowiedziałem

się, ze jesteś prządką. Więc to czyni cię niezwykłą? Matthew był karygodnie

niechętny  określeniu  granic  twojej  mocy,  ale  nie  bój  się.  Upewnię  się,  że

dowiemy się dokładnie jak daleko rozciągają się twoje umiejętności.”

Tak,  jestem  bystrą  dziewczyną.  Mądrzejszą  niż  Benjamin  wiedział.  I

rozumiałam  granice  swojej  mocy  lepiej  niż  ktokolwiek  mógł.  Nie

potrzebowałam  do  tego  łuku  bogini.  To  czym  mogłam  zniszczyć  Benjamina

było wciąż w mojej drugiej ręce.

Uniosłam nieznacznie mój mały palec, tak żeby otarł się ostrzegawczo

o udo Ysabeau.

„Z węzłem dziesiątym, stanie się to znowu.”

Moje  słowa  wydostały  się  na  zewnątrz  jak  oddech,  niematerialny  i

łatwy do zignorowania, właśnie jako dziesiąty węzeł będący pozornie prostą

pętlą.  Gdy  moje  zaklęcie  przemierzyło  pokój,  nabrało  wagi  i  mocy  żywej

istoty.  Wyciągnęłam  moje  lewe  ramię  przed  siebie,  jakbym  wciąż  była  w

posiadaniu łuku bogini. Mój lewy palec wskazujący zapłonął jasnym fioletem.

Moja prawa ręka odsunęła się w błyskawicznym ruchu, palce zawinęły

się swobodnie wokół białej lotki na złotym trzonku strzały. Stałam dokładnie

na skrzyżowaniu życia i śmierci. I nie wahałam się.

„Sprawiedliwość,” powiedziałam, rozwijając palce.

Oczy Benjamina rozszerzyły się.

Strzała wyskoczyła z mojej ręki poprzez centrum zaklęcia, zwiększając

tempo podczas lotu. Uderzyła w klatkę piersiową Benjamina ze słyszalną siłą,

rozłupując go szeroko i przebijając serce. Oślepiająca fala mocy zalała pokój.

Srebrne  i  złote  wątki  strzelały  wszędzie  w  towarzystwie  fioletowych  i

zielonych kosmyków.  Król słońca. Królowa księżyca. Sprawiedliwość. Bogini.

595

Z  nieziemskim  okrzykiem  sfrustrowanego  cierpienia,  Benjamin

rozluźnił palce i krew pokryła szpikulec, który zaczął się ślizgać.

Działając  szybko,  skręciłam  wątki  otaczające  Matthew  w  jedną  linę,

która  złapała  koniec  szpikulca.  Pociągnęłam,  przytrzymując  szpikulec  w

miejscu, aż krew Benjamina wylała się i upadł ciężko na podłogę.

Kilka  gołych  żarówek  z  pokoju  zamigotało,  a  potem  zgasło.

Wchłonęłam  każdą  odrobinę  energii  żeby  zabić  Knoxa,  a  następnie

Benjamina. Wszystko co teraz pozostało, to była energia bogini: lśniąca lina

wisiała pośrodku pokoju, słowa poruszały się pod powierzchnią mojej skóry,

moc skwierczała na końcach moich palców.

To był koniec.

Benjamin był martwy i nie mógł już nikogo dręczyć.

A Matthew, chociaż poharatany, był żywy.

Po  tym  jak  Benjamin  upadł,  wszystko  wydawało  się  dziać  w  tym

samym momencie. Ysabeau odciągnęła martwe ciało wampira. Baldwin był u

boku  Matthew,  wzywając  Marcusa  i  sprawdzając  jego  urazy.  Verin,

Gallowglass i Hamish wtargnęli do pokoju. Fernando niedługo po nich.

Stanęłam  przed  Matthew  i  utuliłam  jego  głowę  do  swojego  serca,

osłaniając  go  przed  dalszą  krzywdą.  Jedną  ręką  przytrzymywałam  żelastwo

utrzymujące go przy życiu.

„Musimy go przesunąć, Diano.” Spokojny głos Marcusa nie mógł ukryć

jego niecierpliwości. Ułożył rękę wokół szpikulca, gotowy do zajęcia mojego

miejsca.

„Nie pozwól jej mnie zobaczyć,” głos Matthew był szorstki i gardłowy.

Jego szkieletowa ręka drgnęła na oparciu krzesła w proteście, ale nie był w

stanie zrobić nic więcej. „Błagam cię. Nie w takim stanie.”

Z  niemal  każdego  centymetra  ciała  Matthew,  było  zaledwie  kilka

cennych  miejsc,  które  mogłam  dotknąć  nie  potęgując  jego  bólu.

Zlokalizowałam  kilka  centymetrów  nieuszkodzonego  ciała  w  blasku

rzucanym przez Księgę Życia i pocałowałam miękko czubek jego nosa.

Niepewna,  czy  może  mnie  usłyszeć  i  wiedząc,  że  ma  zamknięte  oczy,

wypuściłam  oddech,  który  owionął  go  moim  zapachem.  Nozdrza  Matthew

zafalowały nieznacznie, sygnalizując, że zarejestrował moją obecność. Nawet

596

ten mały ruch sprawił, że się skrzywił, a ja próbowałam ze wszystkich sił się

nie rozpłakać na myśl o tym, co Benjamin mu zrobił.

„Nie  możesz  ukryć  się  przede  mną,  moja  miłości,”  powiedziałam

zamiast  tego,  modląc  się  do  bogini,  żeby  moje  słowa  do  niego  dotarły.

„Widzę cię, Matthew. I w moich oczach zawsze będziesz doskonały.”

Jego oddech wyszedł z gwałtownym urywanym tchnieniem, jego płuca

nie  mogły  się  w  pełni  rozwinąć  z  powodu  naciskających  na  nie  złamanych

żeber.  Z  herkulesowym  wysiłkiem,  Matthew  otworzył  jedno  oko.

Zarejestrowałam  krew  wokół,  szerokie  i  ogromne  źrenice  z  powodu

krwawego szału i traumy.

„Tu jest ciemno.” Głos Matthew był na skraju paniki, jakby obawiał się,

że ciemność oznacza jego śmierć. „Dlaczego jest tak ciemno?”

„Wszystko  jest  w  porządku.  Spójrz.”  Dmuchnęłam  na  czubek  mojego

palca i niebiesko-złota kula pojawiła się na jego czubku. „Zobacz. To będzie

światło na naszej drodze.”

To  było  ryzykowne  i  wiedziałam  o  tym.  Mógł  nie  być  w  stanie  ujrzeć

małej  kuli  ognia,  i  jego  panika  mogła  tylko  wzrosnąć.  Matthew  spojrzał  na

mój palec i wzdrygnął się lekko, gdy światło pojawiło się w centrum uwagi.

Jego źrenice nieco się zmniejszyły w odpowiedzi, co wzięłam za dobry znak.

Jego następny oddech był mniej urywany i jego niepokój zmalał.

„Potrzebuje  krwi,”  powiedział  Baldwin,  głos  miał  spokojny  i  cichy.

Starałam  się  odciągnąć  rękaw  bez  obniżania  świecącego  palca,  w  który

Matthew wpatrywał się nieruchomym wzrokiem.

„Nie  twojej,”  powiedziała  Ysabeau,  powstrzymując  moje  wysiłki.

„Mojej.”

Niepokój  Matthew  ponownie  wzrósł.  To  było  jak  oglądanie  zmagań

Jacka, żeby utrzymać w ryzach jego emocje.

„Nie tutaj,” powiedział. „Nie, gdy Diana patrzy.”

„Nie  tutaj,”  zgodził  się  Gallowglass,  przywracając  mojemu  mężowi

małe poczucie kontrolowania sytuacji.

„Pozwól  jego  braciom  zająć  się  nim,  Diano.”  Baldwin  obniżył  moją

rękę.

597

I  tak,  pozwoliłam  Gallowglassowi,  Fernando,  Baldwinowi  i Hamishowi

spleść  razem  ich  ramiona  na  kształt  nosidełka,  podczas  gdy  Marcus

przytrzymywał metalowy szpikulec w miejscu.

„Moja  krew  jest  silna,  Diano,”  obiecała  Ysabeau,  mocno  chwytając

mnie za rękę. „Uleczy go.”

Skinęłam głową. Ale wcześniej powiedziałam prawdę: w moich oczach

zawsze był idealny. Jego wygląd zewnętrzny nic dla mnie nie znaczył. To rany

w jego sercu, umyśle i duszy mnie martwiły, bo żadna ilość krwi wampira nie

mogła ich uleczyć.

„Miłość i czas,” mruknęłam, jakby próbując wyliczyć składniki zaklęcia,

patrząc  z  daleka  jak  mężczyźni  niosą  nieprzytomnego  Matthew  do  luku

bagażowego jednego z samochodów, który na nas czekał. „Tego potrzebuje.”

Janet podeszła i położyła pocieszająco ręką na moim ramieniu.

„Matthew  Clairmont  jest  starożytnym  wampirem”  zauważyła,  „i  ma

ciebie. Myślę, że miłość i czas załatwią sprawę.”

Tłumaczyła: Sarah Rockwell

598

SŁOŃ

O CE

C  W ZN

Z AKU

K

WODNIKA

Kiedy słońce przejdzie przez znak wodnika, zapowiada to wielkie szczęście,

wiernych przyjaciół i doradców książąt.

Dlatego nie obawiaj się zmian, które mają miejsce, kiedy Wodnik panuje na

ziemi.

- Anonimowy angielski notatnik, r. 1590, Gonçalves MS 4890, f. 15v

599

CZTERDZIEŚ

E C

Ś I

Matthew powiedział tylko jedno słowo podczas lotu: "Dom"

Przyjechaliśmy  do  Francji,  sześć  dni  po  wydarzeniach  w  Chełmie.

Matthew wciąż nie mógł chodzić. Nie był w stanie wykorzystać swoich rąk. W

jego żołądku nic nie pozostawało dłużej, niż przez trzydzieści minut.

Krew Ysabeau, tak jak obiecała, powoli reperowała zmiażdżone kości,

uszkodzone  tkanki  i  urazy  narządów  wewnętrznych  Matthew.  Po  byciu

pierwotnie nieprzytomnym z powodu połączenia leków, bólu i wyczerpania,

teraz odmówił zamknięcia oczu, aby odpocząć.

I  prawie  w  ogóle  nie  mówił.  Gdy  to  robił,  to  zwykle  była  odmowa

czegoś.

"Nie," powiedział, kiedy odwrócił się do Sept-Tours. "Nasz dom".

W  obliczu  szeregu  opcji,  powiedziałam Marcusowi,  by  zawiózł  nas do

Les  Revenants56.  To  było  dziwne  zestawienie  nazwy  ze  względu  na  jego

obecnego  właściciela,  Matthew  wrócił  do  domu  bardziej  jako  duch,  niż

mężczyzna po tym, co zrobił mu Benjamin.

Nikt  nie  przypuszczał,  że  Matthew  będzie  wolał  Les  Revenants  niż

Sept-Tours,  a  dom  był  zimny  i  bez  życia,  kiedy  przyjechaliśmy.  Siedział  w

foyer  z  Marcusem,  podczas  gdy  ja  i  jego  brat  rozpalaliśmy  w  kominkach  i

szykowaliśmy łóżko dla niego.

Baldwin  i  ja  omawialiśmy,  który  pokój  będzie  najlepszy  dla  Matthew,

biorąc  pod  uwagę  jego  obecne  ograniczenia  fizyczne,  gdy  konwój

samochodów z Sept-Tours wypełnił dziedziniec. Nawet wampiry nie mogłyby

pokonać Sary w drzwiach, była tak chętna nas zobaczyć. Moja ciotka uklękła

przed Matthew. Jej twarz była miękka ze współczucia i troski.

"Wyglądasz jak piekło," powiedziała.

"Czuję  się  gorzej."  Niegdyś  piękny  głos  Matthew,  teraz  był  surowy  i

kanciasty, ale bardzo wysoko ceniłam, każde jego krótkie słowo.

56 Les Revenants – w języku francuskim oznacza duchy

600

"Kiedy Marcus powiedział, że wszystko w porządku, chciałam umieścić

maść  na  twojej  skórze,  która  pomogłaby  cię  wyleczyć",  powiedziała  Sara,

dotykając jego gołej skóry na przedramieniu.

Wściekły krzyk głodnego dziecka, rozdarł powietrze.

"Becca."  Moje  serce  podskoczyło  na  myśl  o  ponownym  spotkaniu  z

bliźniakami. Ale Matthew nie wydawał się dzielić mojego szczęścia.

"Nie" oczy Matthew były dzikie i trząsł się od stóp do głów. "Nie. Nie

teraz. Nie tak."

Od  kiedy  Benjamin  przejął  kontrolę  nad  umysłem  i  ciałem  Matthew,

nalegałam,  żeby  teraz  Matthew  miał  prawo  do  decydowania  o  warunkach

własnej codziennej egzystencji, a nawet jego medycznego leczenia. Ale na to

nie  mogłam  pozwolić.  Chwyciłam  Rebeccę  z  ramion  Ysabeau,  pocałowałam

jej gładkie policzki, i położyłam dziecko w zgięciu łokcia Matthew.

W chwili, gdy Becca zobaczyła twarz Matthew, przestała płakać.

W  chwili,  kiedy  Matthew  dostał  córkę  w  ramiona,  przestał  się  trząść,

tak  jak  ja  w  noc,  kiedy  ją  urodziłam.  Moje  oczy  wypełniły  się  łzami  na  jego

przerażone, oniemiałe wrażenie.

"Dobry pomysł", mruknęła Sara. Spojrzała na mnie. "Też wyglądasz jak

piekło."

"Mamo,"  powiedział  Jack,  całując  mnie  w  policzek.  Próbował  dać  mi

Philipa,  ale  dziecko  wiło  się  z  dala  ode  mnie,  jego  twarz  i  kończyny  się

skręcały.

"Co  się  dzieje,  mały  człowieku?"  Dotknąłem  twarzy  Philipa  palcem.

Moje  ręce  błysnęły  w  mocy,  a  litery,  które  teraz  czekały  pod  powierzchnią

mojej skóry poruszyły się, organizując się w historię, którą musiałam poznać.

Skinęłam  głową  i  złożyłam  na  jego  czole  pocałunek,  czując  mrowienie  na

ustach, które potwierdziło to, co Księga Życia już mi objawiła. Mój syn miał

moc - dużo mocy. "Weź go do Matthew, Jack."

Jack  dobrze  wiedział,  jaki  horror  Benjamin  był  zdolny  popełnić.

Przygotował  się  do  zobaczenia  dowodów  zanim  się  odwrócił.  Widziałam

Matthew oczami Jacka: jego bohater, w domu po bitwie, chudy i ranny. Jack

odchrząknął, a ten dźwięk miał zwrócić moją uwagę.

"Nie  zostawiaj  ponownie  Philipa,  tato."  Jack  wcisnął  bezpiecznie

Philipa w drugie zgięcie ramienia Matthew.

601

Oczy  Matthew  zamigotały  ze  zdumienia  na  takie  powitanie.  To  było

takie małe słowo – tata - ale Jack nigdy tak nie nazywał Matthew, nic oprócz

Mistrza  Roydona  i  Matthew.  Choć  Andrzej  Hubbard  uparł  się,  że  Matthew

był  prawdziwym  ojcem  Jacka,  i  chociaż  Jack  szybko  zaczął  nazywać  mnie

‘Mamą’,  był  dziwnie  niechętny  dać  podobny  honor  człowiekowi,  którego

czcił.

"Philip złości się, gdy Becca dostaje całą uwagę." Głos Jacka był szorstki

od  powstrzymywanej  wściekłości,  i  wypowiedział  następne  swoje  słowa

celowo  zabawnie  i  lekko  "Babcia  Sara  ma  wszelkiego  rodzaju  porady  na  to

jak  traktować  młodsze  rodzeństwo.  Większa  część  z  nich  obejmuje  lody  i

podróże do zoo." Żarty Jacka nie oszukały Matthew.

"Spójrz  na  mnie."  Głos  Matthew  był  słaby  i  szorstki,  ale  nie  było

żadnych wątpliwości, że to był rozkaz.

Jack spojrzał mu w oczy.

"Benjamin jest martwy", powiedział Matthew.

"Wiem." Jack odwrócił się, przestępując niespokojnie z jednej nogi na

drugą.

"Benjamin nie może cię skrzywdzić. Już nie."

"On cię zranił. I mógł zaszkodzić mojej matce." Jack spojrzał na mnie, a

jego oczy wypełniała ciemność.

Obawiając  się,  że  pochłonie  go  krwawy  szał,  zrobiłam  krok  w  stronę

Jacka. Zatrzymałam się zanim zrobiłam następny, zmuszając się, by pozwolić

Matthew poradzić sobie z tym.

"Oczy na mnie, Jack."

Skóra  Matthew  była  szara  z  wysiłku.  Wypowiedział  więcej  słów  od

przyjazdu Jacka, niż przez cały tydzień, a one osłabiały jego siły. Uwaga Jacka

powróciła do szefa jego klanu.

"Weź Rebeccę. Daj ją Dianie. Następnie wróć."

Jack  zrobił  jak  kazał  Matthew,  podczas  gdy  reszta  z  nas  patrzyła

nieufnie,  czy  on  albo  Matthew  nie  stracili  kontroli.  Gdy  Becca  była

bezpieczna w moich ramionach, pocałowałam ją i powiedziałam jej szeptem,

jaką dobrą jest dziewczynką, że nie zrobiła zamieszania, kiedy zabierali ją od

ojca.

602

Becca  zmarszczyła  brwi,  wskazując,  że  grała  w  tę  grę  wbrew  własnej

woli.

Jack wrócił do Matthew, sięgnął po Philipa.

"Nie. Ja go potrzymam." Oczy Matthew były coraz bardziej złowieszczo

ciemne. "Weź Ysabeau do domu, Jack. I wszystkich innych też."

"Ale,  Matthieu,"  protestowała  Ysabeau.  Fernando  szepnął  jej  coś  do

ucha.  Niechętnie  skinęła  głową.  "Chodź,  Jack.  W  drodze  do  Sept-Tours,

opowiem  ci  historię  o  czasie,  kiedy  Baldwin  próbował  wygnać  mnie  z

Jerozolimy. Wielu ludzi wtedy zginęło."

Po  tym  słabo  zawoalowanym  ostrzeżeniu,  Ysabeau  zmiotła  Jacka  z

pokoju.

"Dziękuję,   maman,"  mruknął  Matthew.  Wciąż  trzymał  Philipa,  a  jego

ramiona trzęsły się alarmująco.

"Zadzwoń, jeśli będziesz mnie potrzebował" wyszeptał Marcus kierując

się do drzwi.

Tak  szybko,  jak  tylko  zostaliśmy  w  domu  sami  we  czworo,  wzięłam

Philipa z kolan Matthew, położyłam oboje w kołysce przy kominku.

"Zbyt  ciężki,"  Matthew  powiedział  ze  znużeniem,  jak  starałam  się

podnieść go z krzesła. "Zostanę tutaj."

"Nie  zostaniesz  tutaj."  Rozważyłam  sytuację  i  zdecydowałam  się  na

rozwiązanie. Uformowałam powietrze, by wspierało moje pospiesznie tkane

zaklęcie  lewitacji.  "Cofnij  się,  mam  zamiar  spróbować  magii."  Matthew

wydał z siebie słaby dźwięk, który mógł być próbą śmiechu.

"Nie.  Podłoga  jest  w  porządku",  powiedział,  a  jego  słowa  były

niewyraźne z wyczerpania.

"Łóżko  jest  lepsze"  odpowiedziałam  twardo,  kiedy  przebiegłam

wzrokiem podłogę do windy.

***

Podczas  naszego  pierwszego  tygodnia  w  Les  Revenants,  Matthew

pozwalał Ysabeau przychodzić i go karmić.

603

Odzyskał trochę sił i nieco większą mobilność. Wciąż nie mógł chodzić,

ale mógł stać pod warunkiem, że miał pomoc, jego ręce wisiały bezwładnie

po bokach.

"Robisz  takie  szybkie  postępy",  powiedziałam  pogodnie,  jak  gdyby

wszystko na świecie było różowe. W mojej głowie w rzeczywistości wszystko

było bardzo ciemne. Krzyczałam w gniewie, strachu, i frustracji, że człowiek

którego kochałam boryka się ze znalezieniem drogi przez cienie przeszłości,

które ogarnęły go w Chełmie.

Tłumaczenie: Fiolka2708

604

SŁOŃ

O CE

C  W ZN

Z AKU

K  RYB

Kiedy słońce jest w znaku ryb, spodziewaj się znużenia i smutku.

Ci, którzy pozbędą się strachu, doświadczą przebaczenia i zrozumienia.

Zostaniesz wezwana do pracy w odległych miejscach.

— Anonimowy angielski notatnik, c. 1590, MS Gonçalves 4890, f. 15v

605

CZTERDZIEŚ

E C

Ś I JE

J DEN

„Chcę  więcej  moich  książek,”  powiedział  Matthew  ze  zwodniczą

swobodą. Zaszeleścił listą tytułów.

„Hamish będzie wiedział, gdzie ich szukać.” Jego przyjaciel wyjechał na

krótko do Londynu, a potem wrócił do Francji. Od tamtej pory, Hamish był

ulokowany  wygodnie  w  pokojach  Matthew  w  Sept-Tours.  Spędzał  dni

starając  się  powstrzymać  ciemnych  biurokratów  od  rujnowania  światowej

gospodarki, a noce na uszczuplaniu zasobów wina w piwnicy Baldwina.

Hamish  przybył  do  Les  Revenants  z  książkami  i  Matthew  poprosił  go

żeby usiadł i wypił kieliszek szampana. Hamish wydawał się rozumieć, że ta

próba powrotu do normalności, stanowi punkt zwrotny w rekonwalescencji

Matthew.

„Dlaczego  nie?  Człowiek  nie  może  żyć  samym  bordo.”  Subtelnym

spojrzeniem na mnie, Hamish zasygnalizował, że zajmie się Matthew.

Trzy  godziny  później,  Hamish  wciąż  tam  był  –  i  obaj  grali  w  szachy.

Zmiękły  mi  kolana,  na  ten  nieoczekiwany  widok  Matthew  siedzącego  po

białej stronie planszy i rozważającego swoje opcje. Ponieważ ręce Matthew

nadal były bezużyteczne – jak się okazało, ręka była bardzo skomplikowanym

kawałkiem  inżynierii  anatomicznej  –  Hamish  przesuwał  pionki  zgodnie  z

zakodowanymi poleceniami Matthew.

„E4,” powiedział Matthew.

„Zmiana  w  centrum?  Jak  śmiało.”  Hamish  posunął  jeden  z  białych

pionków.

„Zaakceptowałeś  Gambit  Królowej,”  powiedział  Matthew  lekko.

„Czego się spodziewałeś?”

„Oczekiwałem,  że  zastosujesz  różne  strategie.  Kiedyś  odmawiałeś

narażenia  twojej  królowej  na  ryzyko.  Teraz  robisz  to  co  grę.”  Hamish

zmarszczył brwi. „To jest strategia dla ubogich.”

„Ostatnimi  czasy,  królowa  ma  się  dobrze,”  szepnęłam  Matthew  do

ucha, a on się uśmiechnął.

606

Gdy  Hamish  wyszedł,  Matthew  poprosił  mnie  żebym  mu  poczytała.

Teraz  to  był  dla  nas  rytuał,  siedzenie  przed  kominkiem,  z  padającym  za

oknem  śniegiem  i  jedną  z  ukochanych  książek  Matthew  w  moich  rękach:

Abelard,  Marlowe,  Darwin,  Thoreau,  Shelley,  Rilke.  Często,  usta  Matthew

poruszały  się  w  zgodzie  z  wypowiadanymi  przeze  mnie  słowami,

udowadniając mi – a, co ważniejsze, jemu – że jego umysł był ostry i zdrów

jak zawsze.

„ Jestem córką Ziemi i Wody,

I oseskiem Nieba,”  przeczytałam z jego poniszczonej kopii nieoprawionego

Prometeusza.

„Przeszedłem przez oceany i lądy,”  szepnął Matthew.

„Zmieniłem się, ale nie mogę umrzeć.”

***

Po  wizycie  Hamisha,  nasze  życie  towarzyskie  w  Les  Revenants,

stopniowo się rozwijało. Jack został zaproszony, aby dołączył do Matthew i

przyniósł  jego  wiolonczelę.  Grał  Beethovena  godzinami,  a muzyka  nie  tylko

wpływała  pozytywnie  na  Matthew,  ale  niezawodnie  dobrze  usypiała  moją

córkę.

Matthew  miał  się  coraz  lepiej,  ale  przed  nim  była  długa  droga  do

przebycia.  Gdy  kładł  się  na  chwilę,  drzemałam  przy  jego  boku,  mając

nadzieję,  że  dzieci  się  nie  obudzą.  Pozwalał  mi  pomagać  sobie  w  kąpieli  i

ubieraniu,  choć  nienawidził  za  to  siebie  –  i  mnie.  Ilekroć  myślałam,  że  nie

zniosę  już  ani  chwili  patrzenia  na  jego  walkę,  skupiałam  się  na  jakimś

kawałku  skóry,  która  się  zrastała,  pozostawiając  blizny,  które,  jak  się

modliłam, wyleczy czas. Jak cienie Chełma, wiedziałam, że nigdy zupełnie nie

znikną.

Gdy Sara przyszła się z nim zobaczyć, jej zmartwienie było namacalne.

Ale to nie Matthew był powodem jej niepokoju.

„Jak dużo magii używasz, żeby utrzymać się w pionie?” Przyzwyczajona

do  życia  z  wampirami  o  słuchu  nietoperzy,  zaczekała  aż  odprowadzę  ją  do

samochodu, aby zapytać.

607

„Ze  mną  wszystko  w  porządku,”  powiedziałam,  otwierając  dla  niej

drzwi samochodu.

„Nie o to pytałam. Widzę, że z tobą wszystko w porządku. I to właśnie

mnie martwi,” rzekła Sara. „Dlaczego nie jesteś jedną nogą w grobie?”

„To bez znaczenia,” odparłam, lekceważąc jej pytanie.

„Będzie  miało,  kiedy  padniesz,”  odpowiedziała  Sara.  „To  niemożliwe,

żebyś trzymała to wszystko na baczność.”

„Zapominasz  o  czymś,  Saro:  rodzina  Bishop-Clairmont  specjalizuje  się

w  sprawach  niemożliwych.”  Zamknęłam  drzwi  samochodu,  zagłuszając  jej

nieustające protesty.

Powinnam  wiedzieć,  że  moja  ciotka  nie  da  się  tak  łatwo  uciszyć.

Dwadzieścia cztery godziny po jej odejściu, zjawił się Baldwin – nieproszony i

niezapowiedziany.

„To jest twój zły zwyczaj,” powiedziałam, wracając myślami do chwili,

gdy wrócił do Sept-Tours i zerwał prześcieradła z naszego łóżka. „Zaskocz nas

jeszcze raz, a obłożę dom taką ochroną, że nie będzie tego w stanie odeprzeć

nawet atak Czterech Jeźdźców Apokalipsy.”

„Nie widziano ich w Limousin odkąd umarł Hugh.” Baldwin pocałował

mnie w każdy policzek, dając sobie czas pomiędzy pocałunkami, żeby ocenić

mój zapach.

„Matthew  nie  przyjmuje  dzisiaj  gości,”  powiedziałam,  odsuwając  się.

„Miał trudną noc.”

„Nie jestem tu żeby zobaczyć Matthew.” Baldwin wbił we mnie sokoli

wzrok.  „Jestem  tutaj,  żeby  cię  ostrzec,  że  jak  nie  zaczniesz  o  siebie  dbać,

uczynię siebie za to odpowiedzialnym.”

„Nie.”

„Ależ  tak.  Jesteś  moją  siostrą.  Twój  mąż  nie  jest  w  stanie  zadbać  o

twoje  dobro  w  tej  chwili.  Zadbaj  o  siebie,  albo  zaakceptuj  konsekwencje.”

Głos Baldwina był nieugięty.

Oboje staliśmy naprzeciwko siebie w ciszy przez kilka chwil. Westchnął,

gdy odmówiłam odwrócenia wzroku.

„To  naprawdę  jest  dość  proste,  Diano.  Jeśli  padniesz  –  a  sądząc  po

twoim  zapachu,  powiedziałbym,  że  masz  jakiś  tydzień,  aż  to  się  stanie  –

instynkty Matthew będą żądały, żeby spróbował chronić swoją partnerkę. To

608

go odciągnie od jego głównej pracy, którą jest leczenie.” Punkt dla Baldwina.

„Najlepszym sposobem opanowania partnera wampira – zwłaszcza takiego z

krwawym  szałem,  jak  Matthew  –  jest,  nie  dać  mu  żadnego  powodu,  aby

myślał,  że  potrzebujesz  ochrony.  Zadbaj  o  siebie  –  w  pierwszej  kolejności  i

zawsze,”  powiedział  Baldwin.  „Zobaczenie  cię  zdrowej  i  szczęśliwej,

przyniesie Matthew więcej dobrego pod względem psychicznym i fizycznym,

niż jego produkcja krwi czy muzyka Jacka. Rozumiemy się?”

„Tak.”

„Cieszę  się  bardzo.”  Usta  Baldwina  uniosły  się  w  uśmiechu.

„Odpowiedz na emaile, jeśli już jesteśmy przy tym. Wysłałem ci wiadomości.

Nie odpisujesz. To denerwujące.”

Przytaknęłam,  bojąc  się,  że  gdybym  otworzyła  usta,  szczegółowe

instrukcje  o  tym,  co  może  sobie  zrobić  ze  swoimi  emailami,  wyskoczą  na

zewnątrz.

Baldwin wetknął głowę do jadalni żeby sprawdzić co u Matthew. Ten

oświadczył mu wyraźnie, że jest całkowicie bezużyteczny, gdyż nie może brać

udziału  w  zapasach,  działaniach  wojennych,  ani  innych  braterskich

czynnościach. Wtedy, na szczęście sobie poszedł.

Sumiennie otworzyłam mojego laptopa.

Czekało tam setki wiadomości, większość z Kongregacji domagających

się wyjaśnień i od Baldwina, wydającego mi polecenia.

Zamknęłam klapę komputera i wróciłam do Matthew i moich dzieci.

Kilka  nocy  po  wizycie  Baldwina,  obudziłam  się  czując  zimny  palec

drgający  naprzeciw  mojego  kręgosłupa,  który  śledził  pień  drzewa  na  mojej

szyi.

Palec poruszył się w ledwo kontrolowanych zrywach i ruszył w stronę

moich  ramion,  gdzie  znalazł  zarys  strzały  bogini  i  gwiazdę  pozostawioną

przez Satu Järvinen Tampere.

Powoli palec przemieścił się w dół do smoka oplatającego moje biodra.

Ręce Matthew ponownie były sprawne.

„Chciałem  żebyś  była  pierwszą  rzeczą,  której  dotknę,”  powiedział,

zdając sobie sprawę, że mnie obudził.

Ledwo  mogłam oddychać  i  jakakolwiek odpowiedź z  mojej strony nie

wchodziła  w  rachubę.  Niemniej  jednak,  moje  niewypowiedziane  słowa

609

chciały  zostać  uwolnione.  Magia  we  mnie  podniosła  się,  litery  uformowały

frazy pod moją skórą.

„Cena mocy.” Ręka Matthew objęła moje przedramię, kciukiem gładził

pojawiające  się  słowa. Z  początku  ruch  był  szorstki  i nierówny,  ale  robił  się

płynny  i  stały  z  każdym  muśnięciem  mojej  skóry.  Odkąd  stałam  się  Księgą

Życia, zauważył zmiany we mnie, ale aż do teraz, nigdy o nich nie wspominał.

„Tyle do powiedzenia,” wymruczał, ustami ocierając się o moją szyję.

Jego palce zagłębiły się we mnie, rozdzielając moje ciało i dotykając mojego

rdzenia.

Dyszałam. To było tak dawno temu, ale wciąż znałam jego dotyk. Palce

Matthew powędrowały bezbłędnie do miejsc, które przynosiły mi najwięcej

przyjemności.

„Ale nie potrzebujesz słów, żeby powiedzieć mi co czujesz,” powiedział

Matthew.  „Widzę  cię,  nawet  jeśli  ukryjesz  się  przed  całym  światem.  Słyszę

cię, nawet jeśli milczysz.”

To  była  czysta  definicja  miłości.  Jak  za  sprawą  czarów,  litery

gromadzące  się  ma moich  przedramionach,  zniknęły,  gdy Matthew  obnażył

moją duszę i poprowadził moje ciało do miejsca, gdzie słowa rzeczywiście nie

były potrzebne. Zadrżałam w swoim uwolnieniu i chociaż dotyk Matthew stał

się lekki jak piórko, jego palce nie przestały się poruszać.

„Jeszcze raz,” powiedział, gdy moje tętno przyspieszyło.

„To  niemożliwe,”  powiedziałam.  Wtedy  on  zrobił  coś,  co  sprawiło,  że

zachłysnęłam się powietrzem.

„ Niemożliwe  n'est  pas  français,”   odpowiedział  Matthew,    gryząc  mnie

w ucho. „I następnym razem, gdy twój brat przyjdzie porozmawiać, powiedz

mu, żeby się nie martwił. Jestem w stanie doskonale dbać o moją żonę.”

Tłumaczenie: Sarah Rockwell

610

SŁOŃ

O CE

C  W ZN

Z AKU

K

BARANA

Znak barana oznacza władzę i mądrość.

Podczas gdy słońce znajduje się w znaku Barana, dostrzeżesz progres

wszystkich swoich dzieł.

To czas na nowy początek.

- Anonimowy angielski notatnik, r. 1590, Gonçalves MS 4890, f. 10v

611

CZTERDZIEŚ

E C

Ś I DWA

"Odpowiedź na twój pieprzony e-mail!"

Najwyraźniej Baldwin miał zły dzień. Podobnie jak Matthew, zaczęłam

doceniać  to,  że  nowoczesna  technologia  pozwoliła  nam  trzymać  inne

wampiry w rodzinie na odległość ramienia.

"Będę ich zbywał tak długo jak się da." Baldwin spojrzał na mnie z nad

ekranu  komputera,  za  nim  w  ogromnych  oknach  był  widoczny  Berlin.

"Jedziesz do Wenecji, Diana".

"Nie, nie jadę." Mieliśmy już różne wersje tej rozmowy od tygodni.

"Tak, jedziesz."

Matthew  pochylił  się  nad  moim  ramieniem.  Szedł  teraz  powoli,  tak

cicho jak nigdy wcześniej.

"Diana  spotka  się  z  Kongregacją,  Baldwin.  Ale  powiedz  do  niej  w  ten

sposób ponownie, a odetnę ci język."

"Dwa  tygodnie"  powiedział  Baldwin,  zupełnie  niewzruszony  groźbami

brata. "Zgodzili się dać jej jeszcze dwa tygodnie."

"To  zbyt  szybko."  Fizyczne  skutki  tortur  Benjamina  ustąpiły,  ale

Matthew  wciąż  był  pod  kontrolą  krwawego  szału,  z  tak  wąską  granicą  jak

brzeg noża i drażliwym nastrojem.

"Będzie tam." Zamknął pokrywę laptopa, skutecznie odcinając swojego

brata i jego ostateczne wymagania.

"To zbyt wcześnie," powtórzyłam.

"Tak - zbyt szybko jak dla mnie na podróż do Wenecji i stanięcie twarzą

w  twarz  z  Gerbertem  i  Satu."  ręce  Matthew  ciężko  spoczywały  na  moich

barkach. "Ale jeśli chcemy formalnie uchylić przymierze - a chcemy - jedno z

nas musi podjąć sprawę w Kongregacji."

"A co z dziećmi?" Chwyciłam się brzytwy.

"Będziemy  tęsknić  za  tobą,  ale  uda  się  nam.  Jeśli  będę  wyglądać

wystarczająco  nieudolnie  przed  Ysabeau  i  Sarą,  nie  będę  musiał  zmienić

nawet  jednej  pieluszki  gdy  wyjedziesz."  Matthew  zacisnął  ręce  na  moich

barkach, podobnie jak spoczęło na nich poczucie odpowiedzialności. "Musisz

612

to zrobić. Dla mnie. Dla nas. Dla każdego członka naszej rodziny, który doznał

uszczerbku  z  powodu  przymierza:  Emily,  Rebeccy,  Stephena,  nawet

Philippe’a.  I  dla  naszych  dzieci,  tak,  by  mogły  dorastać  w  miłości,  a  nie

strachu."

Po tym oświadczeniu nie mogłam odmówić wyjazdu do Wenecji.

***

Rodzina  Bishop-Clairmont  rozpoczęła  działania,  chętna  do  pomocy,  z

przygotowanymi argumentami dla Kongregacji.

To  był  wspólny,  wielogatunkowy  wysiłek,  który  zaczął  się  od

doprowadzania  do  perfekcji  naszych  argumentów  do  ich  zasadniczego

rdzenia.  Ciężkie  jak  wyjawienie  obelg  i  urazów,  dużych  i  małych,  które

cierpieliśmy. Sukces zależał od możliwości przedstawienia naszego wniosku,

by nie wydawał się osobistą zemstą.

W  końcu  to  było  niesamowicie  proste  -  przynajmniej  po  tym  jak

Hamish to przejął. Wszystko, co musieliśmy zrobić, jak powiedział, to ustalić

ponad wszelką wątpliwość, że przymierze zostało sporządzone ze względu na

obawy przed krzyżowaniem się ras i chęcią sztucznego utrzymania czystości

linii krwi, co miało zachować równowagę sił wśród stworzeń.

Podobnie jak większość prostych argumentów, nasz był osiągnięty po

godzinach  odurzającej  pracy.  Wszyscy  wnieśliśmy  nasze  talenty  w  projekt.

Phoebe,  która  była  utalentowanym  naukowcem,  przeszukała  archiwa  w

Sept-Tours  w  poszukiwaniu  dokumentów,  które  dotyczyły  powstania

przymierza, pierwszego spotkania i debaty Kongregacji. Zadzwoniła do Rimy,

która była zachwycona, że została poproszona o zrobienie czegoś innego, niż

segregowanie  dokumentów,  i  poszukała  dokumentów  uzupełniających  w

bibliotece Kongregacji na Isola della Stella.

Dokumenty  te  pomogły  nam  poskładać  spójny  obraz  tego,  czego

założyciele Kongregacji naprawdę się obawiali: relacji między stworzeniami, i

wzmożonej  interakcji  z  ludźmi,  co  mogło  osłabić  -  i  ostatecznie  zniszczyć-

starożytne,  podobno  nienaruszalne,  linie  krwi  demonów,  wampirów  i

czarownic.

613

Takie  obawy  były  uzasadnione,  biorąc  pod  uwagę  dwunastowieczne

zrozumienie biologii i wagi jaką przykładano do dziedziczenia i rodowodu w

tamtym czasie.

Philippe  de  Clermont  w  swej  politycznej  przenikliwości,  podejrzewał,

że  dzieci  z  takich  związków  mogły,  gdyby  tego  zapragnęły,  zbuntować  się  i

rządzić światem.

Trudniejsze,  nie  mówiąc  nawet,  że  bardziej  niebezpieczne,  było

wykazanie, że ten strach tak naprawdę, przyczynił się do upadku: wampirom

trudniej  było  stwarzać  nowe  wampiry,  czarownice  były  mniej  wydajne,  a

demony były coraz bardziej skłonne do szaleństwa.

Aby sporządzić tę część naszego projektu, Bishopowie i Clairmontowie

musieli zdemaskować zarówno krwawy szał jak i tkaczy w naszej rodzinie.

Napisałam  historię  tkaczy  z  wykorzystaniem  informacji  z  Księgi  Życia.

Wyjaśniłam,  że  twórcza  moc  tkaczy  była  trudna  do  kontrolowania  i  że  byli

narażeni na niechęć swoich kolegów czarownic. Z czasem czarownice zaczęły

ich  lekceważyć  i  miały  mniej  pożytku  z  nowych  czarów  i  uroków.  Te  stare

pracowały  dobrze,  a  tkacze  stali  się  z  bardzo  cennych  członków  ich

społeczności,  poszukiwanymi  wygnańcami.  Sara  i  ja  usiadłyśmy  razem  i

sporządziłyśmy  relację  z  życia  moich  rodziców  w  bolesnych  szczegółach,  by

wykazać  ten  główny  punkt  -  rozpaczliwe  próby  mojego  ojca  ukrycia  jego

talentów, wysiłki Knoxa by je odkryć, i ich strasznej śmierci.

Matthew  i  Ysabeau  stworzyli  podobnie  trudną  historię,  szaleństwa  i

destrukcyjnej  mocy  gniewu.  Fernando  i  Gallowglass  przetrząsnęli  prywatne

papiery  Philippea  w  poszukiwaniu  dowodów  jak  chronił  swoją  żonę  przed

eksterminacją  i  ich  wspólnej  decyzji  o  ochronie  Matthew,  pomimo  oznak

jego  choroby.  Zarówno  Philippe  jak  i  Ysabeau  uważali,  że  odpowiednie

wychowanie  i  twarda  kontrola  były  przeciwwagą  do  jakiekolwiek  choroby

obecnej  we  krwi  -  klasyczny  przykład  wychowania  ponad  naturą.  Matthew

przyznał,  że  jego  własny  błąd  z  Benjaminem  pokazuje  jak  niebezpieczne

może być pozostawienie krwawego szału, by rozwijał się na własną rękę.

Janet  przybyła  do  Les  Revenants  z  grimoire  Gowdie  oraz  kopią

pamiętnika  jej  babki  Isobel.  Opisała  w  nim  bardzo  szczegółowo,  swoje

miłosne  relacje  z  diabłem,  znanym  jako  Nickie-Ben,  i  jego  nikczemne

ukąszenia. Grimoire udowodnił, że Isobel jest tkaczem zaklęć, jak ona z dumą

614

określiła  swoje  wyjątkowe  i  magiczne  kreacje,  i  ceny,  których  żądała  za

podzielenie  się  nimi  z  jej  siostrami  w  Highlands.  Isobel  również

zidentyfikowała  swojego  kochanka  jako  Benjamina  Foxa  —  syna  Matthew.

Benjamin  rzeczywiście  podpisał  się  w  rejestrze  rodziny  znajdującym  się  w

przedniej części książki.

"To  wciąż  jest  nie  wystarczające,"  powiedział  zmartwiony  Matthew,

patrząc na papiery. "Nadal nie możemy wyjaśnić, dlaczego tkacze i wampiry z

krwawym szałem, jak ty i ja, mogą mieć dzieci".

Mogłam  to  wyjaśnić.  Księga  Życia  dzieliła  ze  mną  ten  sekret.  Ale  nie

chciałam mówić czegokolwiek, dopóki Miriam i Chris nie dostarczą dowodów

naukowych. Zaczęłam myśleć, że będę musiała dokończyć tę sprawę bez ich

pomocy, gdy na dziedzińcu zatrzymał się samochód.

Matthew  zmarszczył  brwi.  "Kto  to  może  być?",  Zapytał,  odkładając

pióro i podchodząc do okna. "Miriam i Chris są tutaj. Coś musi być nie tak w

laboratorium w Yale."

Gdy  para  była  w  środku  i  Matthew  otrzymał  gwarancje,  że  zespół

badawczy  pozostawiony  w  New  Haven  jest  w  porządku,  Chris  wręczył  mi

grubą kopertę.

"Masz rację," powiedział. "Dobra robota, profesor Bishop."

Przytuliłam  ją  mocno  do  piersi,  z  niewypowiedzianą  ulgą.  Potem

podałam kopertę Matthew.

Otworzył  kopertę,  a  jego  oczy  szybko  przebiegły  po  liniach  tekstu  i

czarno białych ideogramach, które mu towarzyszyły. Spojrzał w górę z ustami

rozchylonymi w zdumieniu.

"Też  byłam  zaskoczona"  przyznała  Miriam.  "Tak  długo,  jak

podchodziliśmy  do  demonów,  wampirów,  i  czarownic  jako  odrębnych

gatunków,  daleko  spokrewnionych  z  ludźmi,  ale  różniących  się  od  siebie,

prawda nam umykała."

"Wtedy  Diana  powiedziała  nam,  że  Księga  Życia  była  o  tym,  co  nas

łączy,  a  nie  o  tym  co  nas  dzieli"  kontynuował  Chris.  "Poprosiła  nas,  aby

porównać  jej  genom  zarówno  z  genomem  demona  jak  i  genomami  innych

czarownic".

"Wszystko  jest  w  chromosomie  istoty,"  powiedziała  Miriam  "na

widoku."

615

"Nie rozumiem," powiedziała Sara.

"Diana była w stanie począć dziecko Matthew, ponieważ oboje mają w

sobie  krew  demona"  wyjaśnił  Chris.  "Jest  zbyt  wcześnie,  aby  wiedzieć  na

pewno,  ale  nasza  hipoteza  jest  taka,  że  tkacze  wywodzą  się  z  dawnych

związków  czarownica-demon.  Krwawy  szał  wampirów,  jak  u  Matthew,

powstaje gdy wampir z genomem krwawego szału tworzy innego wampira z

człowieka, który posiada DNA demona."

"Nie  znaleźliśmy  zbyt  dużej  obecności  DNA  demona  w  próbce

genetycznej Ysabeau, albo Marcusa" dodała Miriam. "To wyjaśnia, dlaczego

nigdy nie objawiali choroby jak Matthew lub Benjamin."

"Ale  matka  Stephena  Proctora  była  człowiekiem,"  powiedziała  Sara.

"Była w sumie wrzodem na tyłku- przepraszam Diana, ale na pewno nie była

demonem."

"To  nie  musi  być  bezpośredni  związek,"  powiedziała  Miriam.  "Po

prostu  musi  być  na  tyle  DNA  demona  w  mieszance,  by  uruchomić  geny

tkacza  i  geny  krwawego  szału.  Może  to  być  jeden  z  odległych  przodków

Stephena.  Tak  jak  powiedział  Chris,  te  wyniki  są  dość  nowe.  Potrzebujemy

dekad, by zrozumieć je do końca."

"I jeszcze jedno: Dziecko Margaret też jest tkaczem." Chris wskazał na

papiery w rękach Matthew. "Strona trzydzieści. Nie ma wątpliwości."

"Zastanawiam  się,  czy  to  dlatego  Em  była  tak  nieugięta,  że  Margaret

nie  powinna  wpaść  w  ręce  Knoxa"  dumała  Sara.  "Może  odkryła  prawdę  w

jakiś sposób."

"To wstrząśnie Kongregacją do podstaw" powiedziałam.

"To więcej niż to. Nauka czyni przymierze, zupełnie nic nie znaczącym"

powiedział Matthew. "Nie jesteśmy odrębnymi gatunkami."

"Więc  jesteśmy  tylko  różnymi  rasami?"  Zapytałam.  "To  sprawia,  że

nasze argumenty krzyżowania się ras, są nawet silniejsze".

"Trzeba nadrobić zaległości w czytaniu, profesor Bishop" powiedział z

uśmiechem  Chris.  "Rasowa  tożsamość  nie  ma  biologicznych  podstaw  -

przynajmniej żadnych zaakceptowanych przez większość naukowców."

"Ale to oznacza-" Przestałam.

"Nie jesteś potworem ostatecznie. Nie ma czegoś takiego jak demony,

wampiry  i  czarownice.  Nie  biologicznie.  Jesteśmy  tylko  ludźmi  z  pewnymi

616

różnicami."  Chris  się  uśmiechnął.  "Powiedz  Kongregacji,  żeby  nabili  sobie

tym fajkę."

Nie  użyłam  dokładnie  tych  słów  na  pierwszej  stronie  mojego

oświadczenia poprzedzającego ogromną dokumentację, którą wysłaliśmy do

Wenecji, przed posiedzeniem Kongregacji, ale to co napisałam, wyrażało to

samo.

Dni przymierza były policzone.

A  jeśli  Kongregacja  chciała  kontynuować  pracę,  to  będzie  musiała

znaleźć  coś  lepszego  do  roboty,  niż  pilnowanie  granic  między  demonami,

wampirami, czarownicami i ludźmi.

Kiedy  poszłam  do  biblioteki  rano  przed  moim  wyjazdem  do  Wenecji,

wydawało mi się jednak, że coś zostało pominięte w dokumentacji.

Podczas  gdy  robiliśmy  nasze  badania,  niemożliwym  było  ignorowanie

śladów  lepkich  palców  Gerberta.  Wydawało  się,  że  czają  się  przy  okazji

każdego  dokumentu  i  każdego  elementu  dowodów.  Trudno  było  mu

przypisać  coś  bezpośrednio,  ale  poszlaki  były  jasne:  Gerbert  z  Aurillac

wiedział  od  pewnego  czasu  o  szczególnych  zdolnościach  tkaczy.  Trzymał

nawet  jednego  w  niewoli:  czarownicę  Meridianę,  która  przeklęła  go,  kiedy

umierała.  I  od  wieków przekazywał Benjaminowi  Fuchsowi informacje o  de

Clermontach.  Philippe  zdemaskował  go  i  stanął  z  nim  twarzą  w  twarz,  tuż

przed wyjazdem na swoją ostatnią misję do nazistowskich Niemiec.

"Dlaczego  informacje  o  Gerbercie  nie  zostały  wysłane  do  Wenecji?"

Spytałam  Matthew,  gdy  ostatecznie  znalazłam  go  w  kuchni,  jak  robił  mi

herbatę. Ysabeau była z nim, bawiąc się z Philipem i Beccą.

"Bo  jest  lepiej,  jeśli  reszta  Kongregacji  nic  nie  wie  o  zaangażowaniu

Gerberta" powiedział Matthew.

"Lepiej dla kogo?" Spytałam ostro. "Chcę go zdemaskować i ukarać."

"Ale  kary  Kongregacji  są  tak  bardzo  niezadowalające"  powiedziała

Ysabeau z lśniącymi oczami. "Za dużo gadania. Za mało bólu. Jeśli chcesz go

ukarać, pozwól mi to zrobić." Jej paznokcie zastukały w blat, a ja zadrżałam.

"Zrobiłaś  już  wystarczająco,   Maman",  powiedział  Matthew,

spoglądając na nią posępnie.

617

"Och,  to."  Ysabeau  machnęła  lekceważąco  ręką.  "Gerbert  był  bardzo

niegrzecznym  chłopcem.  Ale  z  tego  powodu  będzie  jutro  współpracować  z

Dianą. Gerbert z Aurillac całkowicie cię poprze, córko".

Usiadłam z hukiem na stołku kuchennym.

"W czasie, gdy Ysabeau była przetrzymywana w domu Gerberta, ona i

Nataniel  trochę  powęszyli" wyjaśnił  Matthew.  "Monitorowali  jego  e-maile i

internet."

"Czy  wiesz,  że  to  co  można  zobaczyć  w  internecie  nigdy  nie  umiera,

Diana?  Żyje  dalej  i  dalej,  po  prostu  jak  wampir."  Ysabeau  wyglądała  na

naprawdę zafascynowaną porównaniem.

"I co?" Nadal nie miałam pojęcia, dokąd to prowadziło.

"Gerbert  nie  tylko  lubi  czarownice"  powiedziała  Ysabeau.  "Miał

również wiele kochanek demonów. Z jedną z nich nadal mieszka na Via della

Scala  w  Rzymie,  w  pałacowych  i  przestronnych  apartamentach,  które  kupił

dla niej w XVII wieku."

"Czekaj. W XVII wieku?" Starałam się myśleć, co było trudne z Ysabeau

patrzącą na mnie, jak Tabitha po pożarciu myszy.

"Gerbert nie tylko związał się z kobietą demonem, przemienił jedną z

nich w wampira. Takie coś jest zabronione, nie przez przymierze, lecz przez

prawo  wampirów.  To  wystarczający  powód  teraz,  kiedy  okazuje  się,  że

wiemy, co wywołuje krwawy szał", powiedział Matthew. "Nawet Philippe nie

wiedział  o  niej  -  choć  wiedział  o  niektórych  innych  kochankach  demonach

Gerberta."

"A my go tym szantażujemy?" Powiedziałam.

"Szantaż to takie brzydkie słowo," powiedziała Ysabeau. "Wolę myśleć,

że  Gallowglass  był  wyjątkowo  przekonujący,  kiedy  wpadł  do  Les  Anges

Déchus ostatniej nocy, życzyć Gerbertowi bezpiecznej podróży."

"Nie  chcę  jakiejś  tajnej  operacji  de  Clermontów  w  sprawie  Gerberta.

Chcę, aby świat wiedział jakiem jest wężem" powiedziałam. "Chcę pokonać

go w uczciwej, otwartej walce."

"Nie martw się. Cały świat będzie wiedział. Pewnego dnia. Jedna wojna

na  raz,   ma  lionne."  Matthew  złagodził  wypowiedź  pocałunkiem  i  filiżanką

herbaty.

618

"Philippe wolał polowanie od wojny." Ysabeau ściszyła głos, jakby nie

chciała,  by  Becca  i  Philip  podsłuchali  jej  następne  słowa."  Widzisz,  kiedy

polujesz, możesz bawić się łupem zanim go zniszczysz. To jest to, co robimy z

Gerbertem."

"Och". Było co prawda, coś pociągającego w tej perspektywie.

"Byłam  pewna,  że  zrozumiesz.  Masz  imię  po  bogini  polowania,

ostatecznie. Udanych łowów w Wenecji, moja droga" powiedziała Ysabeau,

klepiąc mnie po dłoni.

Tłumaczenie: Fiolka2708

619

SŁOŃ

O CE

C  W ZN

Z AKU

K  BYKA

K

Byk rządzi pieniędzmi, kredytami i darami.

Podczas gdy słońce jest w znaku byka, zajmuje się niedokończonymi

sprawami.

Zapanuj nad swoimi romansami, żeby nie przeszkadzały ci później. Powinnaś

otrzymać niespodziewane nagrody, zainwestuj je w przyszłość.

— Anonimowy angielski notatnik, c. 1590, MS Gonçalves 4890, f. 15v

620

CZTERDZIEŚ

E C

Ś I TR

T ZY

Z

W  maju  Wenecja  wyglądała  zupełnie  inaczej  w  moich  oczach,  niż  to

miało  miejsce  w  styczniu  i  zupełnie  nie  dlatego,  że  niebo  było  błękitne,  a

laguny spokojne.

Gdy Matthew był w szponach Benjamina, miasto wydawało się zimne i

niezachęcające. To było miejsce, które chciałam opuścić tak szybko, jak tylko

to  było  możliwe.  Kiedy  to  zrobiłam,  nie  spodziewałam  się,  że  kiedykolwiek

wrócę.

Ale  sprawiedliwość  bogini  byłaby  niekompletna  bez  unieważnienia

Przymierza.

I tak, znalazłam się w Ca' Chiaromonte, siedząc na ławce w ogrodzie za

domem, zamiast na tej z widokiem na Canale Grande, po raz kolejny czekając

na rozpoczęcie posiedzenia Kongregacji.

Tym  razem,  Janet  Gowdie  czekała  ze  mną.  Ostatni  raz  wspólnie

przejrzałyśmy  naszą  sprawę,  zastanawiając  się  jakie  argumenty  będą

przytaczane  przeciwko,  podczas  gdy  cenne  żółwie  wodne  Matthew

wyślizgnęły  się  wprost  na  żwirową  ścieżkę  w  poszukiwaniu  przekąski  z

komara.

„Czas  iść,”  ogłosił  Marcus  tuż  przed  tym  jak  dzwony  zaczęły  wybijać

godzinę czwartą. On i Fernando mieli towarzyszyć nam na Isola della Stella.

Janet i ja próbowałyśmy zapewnić resztę rodziny, że poradzimy sobie same,

ale Matthew nie chciał o tym słyszeć.

Na spotkaniu byli ci sami członkowie Kongregacji co w styczniu.

Agatha,  Tatiana  i  Osamu  posłali  mi  zachęcające  uśmiechy,  jednak

przyjęcie  jakie  otrzymałam  od  Sidonie  von  Borcke  i  wampirów,  było

zdecydowanie  mroźne.  Satu  wślizgnęła  się  do  klasztoru  w  ostatniej  chwili,

jakby  nie  chcąc  być  zauważona.  Pewna  siebie  czarownica,  która  porwała

mnie  z  ogrodów  Sept-Tours,  zniknęła.  Oceniające  spojrzenie  Sidonie,

zasugerowało,  że  przemiana  Satu  nie  pozostała  niezauważona  i

podejrzewałam, że wkrótce nastąpią zmiany w reprezentacji czarownic.

621

Przeszłam  się  w  poprzek  klasztoru,  żeby  dołączyć  do  dwóch

wampirów.

„Domenico, Gerbert,” powiedziałam, kiwając głową każdemu z nich.

„Czarownica,” zadrwił Gerbert.

„Ale  również  de  Clermont.”  Tak  ustawiłam  swoje  ciało,  że  moje  usta

były blisko ucha Gerberta.

„Nie  bądź  zbyt  zadowolony  z  siebie,  Gerbert.  Bogini  mogła  cię

oszczędzić  ostatnim  razem,  ale  nie  popełnia  błędów:  nasz  dzień  sądu

nadchodzi.” Odsunęłam się i ucieszyłam widząc iskrę strachu w jego oczach.

Gdy wsunęłam klucz de Clermontów do zamka komnaty zgromadzeń,

ogarnęło  mnie  uczucie  deja  vu.  Drzwi  zakołysały  się  otwierając  i  niezwykłe

uczucie wzrosło. Moje oczy zamknęły się na uroborosie – dziesiątym węźle –

wyrzeźbionym  z  tyłu  fotela  de  Clermontów,  a  srebrne  i  złote  wątki  w

komnacie wystrzeliły mocą.

Wszystkie czarownice uczą się wierzyć w znaki. Szczęśliwie, znaczenie

tego znaku było jasne bez potrzeby magii i skomplikowanej interpretacji:  To

jest twoje miejsce. Tu przynależysz.

„Przywołuję to zgromadzenie do porządku,” powiedziałam, stukając w

stół.

Mój lewy palec nosił grubą wstęgę fioletu. Strzała bogini zniknęła, gdy

użyłam  jej  do  zabicia  Benjamina,  ale  żywy  fioletowy  znak  –  kolor

sprawiedliwości – pozostał.

Przestudiowałam  pokój  –  szeroki  stół,  spis  moich  ludzi  i  przodków

moich  dzieci,  dziewięć  stworzeń  zebranych  by  podjąć  decyzję,  która  zmieni

los tysięcy takich jak oni na całym świecie. Wysoko w górze wyczułam duchy

tych, którzy istnieli wcześniej, ich mroźne spojrzenia, trącanie i drżenie.

Tutaj jest miejsce, w którym walczysz o sprawiedliwość,  mówili jednym

głosem.

***

„Wygraliśmy,”  ogłosiłam  członkom  rodziny  de  Clermontów  i  Bishop-

Clairmont,  którzy  zebrali  się  w  salonie,  by  powitać  nas  po  powrocie  z

Wenecji. „Przymierze zostało uchylone.”

622

Były okrzyki, uściski i gratulacje. Baldwin uniósł swój kieliszek w moim

kierunku w mniej wylewnej demonstracji uznania.

Moje oczy szukały Matthew.

„Nic dziwnego,” powiedział. Milczenie, które nastąpiło było ciężkie od

słów,  choć  nie  zostały  wypowiedziane.  Pochylił  się,  aby  podnieść  swoją

córkę. „Widzisz, Rebecco? Twoja matka znowu wszystko naprawiła.”

Becca  odkrywała  czystą  przyjemność  żucia  swoich  własnych  palców.

Bardzo  się  cieszyłam,  że  odpowiednik  wampirzych  zębów  jeszcze  się  nie

pojawił.  Matthew  usunął  rączkę  z  jej  ust  i  pokiwał  nią  w  moim  kierunku,

odrywając swoją córkę od napadu złości, który planowała.

„ Bonjour, Maman.”

Jack  podrzucał  Philipa  na  swoim  kolanie.  Dziecko  spojrzało  zarówno

zaintrygowane, jak i skonsternowane. „Dobra robota, mamo.”

„Miałam  mnóstwo  pomocy.”  Z  gulą  w  gardle,  patrzyłam  nie  tylko  na

Jacka  i  Philipa,  ale  również  na  Sarę  i  Agathę,  stojące  blisko  siebie  z

pochylonymi głowami jak plotkowały o zgromadzeniu Kongregacji, Fernando

i  Gallowglassa  zabawiający  Sophie  i  Verin  opowieściami  o  sztywnym

zachowaniu Gerberta i furii Domenico, a także na Phoebe i Marcusa, którzy

cieszyli się długim powitalnym pocałunkiem. Baldwin stał razem z Matthew i

Beccą. Podeszłam do nich.

„To należy do ciebie, bracie.” Ciężki klucz de Clermontów spoczywał w

dłoni mojej wyciągniętej ręki.

„Zatrzymaj go.” Baldwin zamknął moje palce wokół chłodnego metalu.

Rozmowy w salonie ucichły.

„Co powiedziałeś?” Szepnęłam.

„Powiedziałem ci, żebyś go zatrzymała,” powtórzył Baldwin.

„Nie myślisz, chyba…”

„Ależ  tak.  Każdy  w  rodzinie  de  Clermontów  ma  pracę.  Wiesz  o  tym.”

Złotobrązowe  oczy  Baldwina  lśniły.  „Od  dzisiaj,  nadzorowanie  Kongregacji

jest twoją.”

„Nie mogę. Jestem profesorem!” Zaprotestowałam.

„Ustal  harmonogram  zgromadzeń  Kongregacji  zgodnie  z  planem

twoich  zajęć.  Tak  długo,  jak  odpowiadasz  na  swoje  emaile,”  powiedział

Baldwin  ze  sztuczną  surowością,  „nie  powinnaś  mieć  problemu  z

623

poradzeniem  sobie  z  obowiązkami.  Zaniedbywałem  sprawy  rodzinne

wystarczająco długo. Poza tym, jestem żołnierzem, nie politykiem.”

Spojrzałam  na  Matthew  w  niemym  apelu  o  pomoc,  ale  on  nie

zamierzał przyjść mi z pomocą w tej szczególnie trudnej sytuacji.

„Co z twoimi siostrami?” Zapytałam, moje myśli galopowały. „Verin na

pewno się sprzeciwi.”

„To była sugestia Verin,” powiedział Baldwin. „A przecież ty też jesteś

moją siostrą.”

„To przesądza sprawę. Diana będzie służyć Kongregacji tak długo, aż jej

się  znudzi  ta  robota.”  Ysabeau  pocałowała  mnie  w  policzek,  potem  inni.

„Tylko  pomyśl,  jak  bardzo  wstrząśnięty  będzie  Gerbert,  gdy  dowie  się  co

zrobił Baldwin.”

Wciąż  czując  się  oszołomiona,  wsunęłam  klucz  z  powrotem  do

kieszeni.

„Okazało  się,  że  to  piękny  dzień,”  powiedziała  Ysabeau,  patrząc  na

wiosenne  słońce.  „Chodźmy  przed  obiadem  na  spacer  do  ogrodu.  Alain  i

Marthe  przygotowali  ucztę  –  bez  pomocy  Fernando.  Marthe  jest  z  tego

powodu w bardzo dobrym nastroju.”

Śmiech  i  trajkotanie  podążyły  za  naszą  rodziną  do  drzwi.  Matthew

wręczył Beccę Sarze.

„Nie za długo, wy dwoje,” powiedziała Sara.

Gdy zostaliśmy sami, Matthew pocałował mnie z nagłym głodem, który

stopniowo stawał się głębszy i mniej rozpaczliwy. Było to przypomnienie, że

krwawy  głód  nie  do  końca  jest  pod  kontrolą  i  zebrałam  cięgi  za  moją

nieobecność.

„Czy wszystko było w porządku w Wenecji,  Mon coeur?” Zapytał, gdy

odzyskał równowagę.

„Opowiem  ci  o  tym  później,”  odparłam.  „Jednak  powinnam  cię

ostrzec:  Gerbert  wciąż  kombinuje.  Starał  się  mnie  zablokować  na  każdym

kroku.”

„Czego się spodziewałaś?” Matthew wszedł do ogrodu, żeby dołączyć

do  reszty  rodziny.  „Nie  przejmuj  się  Gerbertem.  Dowiemy  się  w  jaką  grę

pogrywa, bez obawy.”

Moje oko dostrzegło coś nieoczekiwanego. Zatrzymałam się.

624

„Diana?” Matthew spojrzał na mnie i zmarszczył brwi. „Idziesz?”

„Za chwilę,” obiecałam.

Przyjrzał mi się dziwnie, ale poszedł za resztą rodziny na zewnątrz.

Wiedziałem, że będziesz pierwszą, która mnie zobaczy.  Głos Philippe

był  cieniem  dźwięku  i  wciąż  mogłam  dostrzec  przez  niego  okropne  meble

Ysabeau.  Nic  z  tego  nie  miało  znaczenia.  Był  idealny  –  cały,  uśmiechnięty,

jego oczy skrzyły się rozbawieniem i uczuciem.

„Dlaczego ja?” Zapytałam.

Masz  teraz  Księgę  Życia.  Nie  potrzebujesz  dłużej  mojej  pomocy.

Spojrzenie Philippe spotkało się z moim.

„Przymierze…,” zaczęłam.

Słyszałem.  Słyszę  większość  rzeczy.   Uśmiech  Philippe  się  poszerzył.

Jestem  dumny,  że  to  właśnie  jedno  z  moich  dzieci  je  obaliło.  Wykonałaś

dobrą robotę.

„Czy  to,  że  cię  widzę  jest  moją  nagrodą?”  Powiedziałam,  walcząc  ze

łzami.

Jedną  z  nich,   powiedział  Philippe.   W  swoim  czasie  otrzymasz

następne.

„Emily?”  W  chwili,  gdy  wymówiłam  jej  imię,  postać  Philippe  zaczęła

blednąć.  „Nie!  Nie  odchodź.  Nie  będę  pytać.  Po  prostu  powiedz  jej,  że  ją

kocham.”

Ona  to  wie.  Tak  samo  jak  twoja  matka.   Philippe  puścił  oko.   Jestem

całkowicie  otoczony  przez  wiedźmy.  Nie  mów  Ysabeau.  To  by  jej  się  nie

spodobało.

Roześmiałam się.

Oto  jest  moja  nagroda  za  tyle  lat  dobrego  zachowania.  Teraz,  nie

chcę więcej łez, rozumiesz?  Uniósł palec.  Mam ich serdecznie dosyć.

„Czego chcesz w zamian?” Wytarłam oczy.

Więcej śmiechu. Więcej tańca.  Wyraz jego twarzy był psotny.  I więcej

wnuków.

„Zadałam pytanie,” powiedziałam, śmiejąc się znowu.

Ale przyszłość to nie będzie tylko śmiech, obawiam się.  Wyraz twarzy

Philippe  otrzeźwiał.   Twoja  praca  nie  jest  jeszcze  skończona,  córko.  Bogini

625

prosiła  żeby  ci  to  oddać.   Wyciągnął  przed  siebie  tę  samą  złoto-srebrną

strzałę, którą wystrzeliłam w serce Benjamina.

„Nie  chcę  tego.”  Cofnęłam  się,  moja  ręka  odsunęła  się  od  tego

niechcianego prezentu.

Też  tego  nie  chciałem,  ale  jest  jeszcze  ktoś,  kto  musi  zobaczyć,  że

sprawiedliwości stało się zadość.  Jego ramię wyciągnęło się dalej.

„Diana?” Zawołał Matthew z zewnątrz.

Nie usłyszałabym głosu mojego męża, gdyby nie strzała bogini.

„Idę!” Odkrzyknęłam.

Oczy  Philippe  były  pełne  współczucia  i  zrozumienia.  Niepewnie

dotknęłam złotego końca. W chwili, gdy moje ciało weszło z nim w kontakt,

strzała zniknęła i ponownie poczułam jej ciężar na moich plecach.

Od  pierwszej  chwili,  gdy  się  spotkaliśmy,  wiedziałem,  że  jesteś  tą

jedyną,   powiedział  Philippe.  Jego  słowa  były  dziwnym  echem  tego,  co

powiedział  Timothy  Weston  w  zeszłym  roku  w  bibliotece  Bodlejańskiej,  a

potem ponownie w jego domu.

Z ostatnim uśmiechem, duch zaczął znikać.

„Zaczekaj!” Krzyknęłam. „Jedyną, jaką?”

Tą,  która  będzie  zdolna  dźwigać  moje  ciężary  i  się  nie  złamie,

wyszeptał mi do ucha głos Philippe. Poczułam subtelny nacisk ust na moim

policzku.  Nie będziesz niosła ich samotnie. Pamiętaj o tym, córko.

W chwili, kiedy zniknął, zaniosłam się szlochem.

„Diana?” Zawołał znowu Matthew, tym razem od drzwi. „Co się stało?

Wyglądasz jakbyś zobaczyła ducha.”

Zobaczyłam,  ale  to  nie  był  czas,  aby  powiedzieć  o  tym  Matthew.

Czułam, że chce mi się płakać, ale Philippe chciał radości, nie smutku.

„Zatańcz ze mną,” powiedziałam, zanim spadła pierwsza łza. Matthew

wziął mnie w ramiona.

Jego  stopy  poruszyły  się  po  podłodze,  zabierając  nas  z  salonu  do

wielkiej Sali. Nie zadawał pytań, nawet jeśli odpowiedzi były w moich oczach.

Nastąpiłam mu na palec. „Przepraszam.”

„Znowu  próbujesz  prowadzić,”  mruknął.  Wycisnął  na  moich  ustach

pocałunek i zakręcił mną w kółko.

„W tym momencie, twoim zadaniem jest podążać.”

626

„Zapomniałam,” powiedziałam ze śmiechem.

„W  takim  razie,  będę  musiał  ci  częściej  przypominać,”  Matthew

przycisnął  mnie  ciasno  do  swojego  ciała.  Jego  pocałunek  był  wystarczająco

szorstki by był ostrzeżeniem i wystarczająco słodki by był obietnicą.

Philippe miał rację, pomyślałam, gdy wyszliśmy do ogrodu. Prowadząc

czy podążając, nigdy nie będę sama na świecie, na którym jest Matthew.

Tłumaczenie: Sarah Rockwell

627

SŁOŃ

O CE

C  W ZN

Z AKU

K

BLIŹN

Ź IĄT

Znak Bliźniąt odnosi się do partnerstwa między mężem, a żoną, i wszystkich

spraw zależnych od wiary.

Człowieka urodzonego pod tym znakiem rozpiera dobre i uczciwe serce, lekki

dowcip, który doprowadzi go do nauki wielu rzeczy.

Będzie szybko wpadał w złość, ale i szybko się godził.

Będzie śmiało przemawiał, nawet przed księciem.

To wielki obłudnik i orator sprytnych fantazji i kłamstwa.

Będzie uwikłany w kłopoty w związku ze swoim małżonkiem, ale razem

zwyciężą nad wrogami.

- Anonimowy angielski notatnik, s xvi, Gonçalves MS 4890, f. 11v

628

CZTERDZIEŚ

E C

Ś I CZTE

T RY

"Przepraszam, że przeszkadzam, profesor Bishop."

Spojrzałam  w  górę  z  nad  mojego  rękopisu.  Czytelnia  Towarzystwa

Królewskiego  była  zalana  słońcem.  Wpadało  przez  wysokie,  przeszklone

okna i rozlewało się hojnie po całej powierzchni.

"Jeden  ze  współpracowników  poprosił  mnie,  aby  to  pani  dać."

Bibliotekarz wręczył mi kopertę sygnowaną Royal Society. Ktoś napisał moje

imię  na  przedzie  z  charakterystycznym  bazgraniem.  Skinęłam  głową  w

podziękowaniu.

W  środku  była  starożytna  srebrna  moneta  Philippe'a  -  którą  posyłał,

aby  upewnić  się,  że  ktoś  wrócił  do  domu  lub  posłuchał  jego  polecenia.

Znalazłam  dla  nich  nowe  zastosowanie,  takie,  które  pomagało  Matthew

panować  nad  krwawym  szałem,  podczas  gdy  wróciłam  do  bardziej

aktywnego  życia.  Jeśli  Matthew  poczuł  potrzebę  wzrastającą  do

niebezpiecznego poziomu, by mnie zobaczyć, wszystko, co musiał zrobić, to

wysłać mi tę monetę i zaraz dołączałam do niego w hotelu.

Zwróciłam sprawdzane przeze mnie rękopisy na biurko bibliotekarza i

podziękowałam  mu  za  pomoc.  To  był  koniec  mojego  pierwszego  pełnego

tygodnia  w  archiwach  -  serii  próbnej  sprawdzającej,  jak  moja  magia

odpowiadała  na  powtarzający  się  kontakt  z  tyloma  starożytnymi  tekstami  i

błyskotliwym, choć martwym, intelektem.

Matthew  nie  był  jedynym  walczącym  o  kontrolę.  Miałam  kilka

trudnych momentów, gdy wydawało się, że może nie będę mogła wrócić do

pracy,  którą  kochałam,  ale  każdy  dodatkowy  dzień  czynił  ten  cel  bardziej

osiągalnym.

Od  spotkania  z  Kongregacją  w  kwietniu,  zaczęłam  rozumieć  siebie

bardziej jako skomplikowane czary, nie tylko jako chodzący palimpsest. Moje

ciało było gobelinem utkanym z czarownic, demonów, i wampirów. Niektóre

z  wątków  będących  częścią  mnie,  były  czystą  mocą,  symbolizowaną  przez

cień  Corry.  Niektóre  były  sporządzone  z  umiejętności,  które  prezentowały

moje tkackie sznury. Reszta wyłoniła się z wiedzy zawartej w Księdze Życia.

629

Każdy wątek dał mi siłę, by używać strzały bogini w imię sprawiedliwości, a

nie dążenia do zemsty i władzy.

Matthew czekał na mnie w holu, kiedy schodziłam wielkimi schodami z

biblioteki  na  parter.  Jego  wzrok  chłodził  moją  skórę  i  ogrzewał  moją  krew,

tak jak zawsze. Wrzuciłam monetę do jego otwartej dłoni.

"W porządku,  mon coeur?" Zapytał całując mnie na powitanie.

"W  porządku."  Pociągnęłam  go  za  klapy  czarnej  kurtki  na  mały  znak

zaborczości.  Matthew  ubrany  był  dzisiaj  jak  wybitny  profesor,  w  stalowo

szare  spodnie,  białą  koszulę  i  wełnianą  kurtkę.  Ja  wybierałam  krawat.

Hamish  dał  mu  go  w  minione  Boże  Narodzenie,  a  zielono  szary  kolor

wydobywał zmienne kolory w jego oczach. "Jak było?"

"Ciekawa dyskusja. Chris był oczywiście genialny" powiedział Matthew,

grzecznie ustępując pola mojemu przyjacielowi.

Chris,  Matthew,  Miriam  i  Marcus  prezentowali  wyniki  badań,  które

rozszerzały granice tego, co zostało uznane za ‘ludzkie’. Pokazali, że ewolucja

Homo  Sapiens  zawiera  DNA  innych  stworzeń,  takich  jak  neandertalczycy,

którzy jak sądzono, byli innym gatunkiem.

Matthew pracował nad większością dowodów od lat. Chris powiedział

Matthew,  że  był  tak  zły,  jak  Isaac  Newton,  gdy  przyszło  do  dzielenia  się  z

innymi swoimi badaniami.

"Marcus  i  Miriam  przeprowadzili  ich  zwykłą  czarująco  mrukliwą

przemowę" powiedział Matthew, puszczając mnie w końcu.

"A  jaka  była  reakcja  stypendystów  na  te  małe  rewelacje"  Odpięłam

identyfikator Matthew i schowałam go do kieszeni.

PROFESOR

MATTHEW

CLAIRMONT,

głosił,

Członek

Towarzystwa  Królewskiego,  All  Souls  (Oxon),  Yale

University (USA). Matthew zgodził się całoroczne spotkania badawcze

w laboratorium Chrisa.

Otrzymali ogromne stypendium na badania nad niekodowanym DNA.

Był to grunt, do rewelacji, które być może pewnego dnia nastąpią, o innych

hominidach,  które  nie  były  wymarłe  jak  Neandertalczycy,  ale  były  wśród

ludzi.

Jesienią zamierzaliśmy ponownie wrócić do New Haven.

630

"Byli  zaskoczeni,"  powiedział  Matthew.  "Gdy  usłyszeli  publikację

Chrisa,  jednak  ich  zaskoczenie  zmieniło  się  w  zazdrość.  On  naprawdę  był

imponujący."

"Gdzie jest teraz Chris?" Zapytałam, oglądając się przez ramię za moim

przyjacielem, kiedy Matthew kierował mnie w stronę wyjścia.

"On  i  Miriam  wyjechali  do  Pickering  Place",  powiedział  Matthew.

"Marcus chciał odebrać Phoebe , zanim wszyscy udadzą się do jakiegoś baru

z ostrygami niedaleko Trafalgar Square."

"Chcesz do nich dołączyć?" Zapytałam.

"Nie"  Matthew  położył  ręce  na  mojej  talii.  "Zabieram  cię  na  kolację,

pamiętasz?"

Leonard  czekał  na  nas  przy  krawężniku.  "Dobry  wieczór,   Sieur.

Madame".

"’Profesor Clairmont’, Leonardzie," powiedział łagodnie Matthew, gdy

usadowił mnie z tyłu samochodu.

"W  porządeczku,"  powiedział  Leonard  z  radosnym  uśmiechem.

"Clairmont Huse?"

"Proszę", powiedział Matthew, wsiadając ze mną do samochodu.

To  był  piękny  czerwcowy  dzień,  i  przejście  na  piechotę  zajęłoby  nam

prawdopodobnie mniej czasu, niż jazda samochodem, ale Matthew nalegał,

że  bierzemy  samochód  ze  względów  bezpieczeństwa.  Nie  miałam  żadnych

dowodów,  że  którekolwiek  z dzieci  Benjamina  przeżyło  bitwę  w  Chełmie,  a

Gerbert czy Domenico nie dawali nam powodów do niepokoju, od czasu ich

sromotnej porażki w Wenecji, ale Matthew nie chciał ryzykować.

"Jesteśmy,  Marthe!"  Krzyknęłam,  jak  tylko  stanęliśmy  w  drzwiach

domu. "Jak idzie?"

" Bien",  powiedziała.  "Milord  Philip  i  Milady  Rebecca  dopiero  się

obudzili po drzemce."

"Poprosiłem  Lindę  Crosby,  by  przyszła  trochę  później  i  ci  pomogła",

powiedział Matthew.

"Już  jestem!"  Linda  weszła  za  nami  przez  drzwi,  niosąc  nie  jedną,  ale

dwie  torby  Marks  &  Spencer.  Podała  jedną  Marthe.  "Przyniosłam  kolejną

książkę  z  serii,  o  pięknej  detektyw  i  jej  kawalerze  -  Gemma  i  Duncan.  A  to

wzór do robienia na drutach, o którym ci mówiłam." Linda i Marthe stały się

631

szybko  przyjaciółkami,  w  dużej  mierze  dlatego,  że  miały  prawie  identyczne

zainteresowania  tajemniczymi  morderstwami,  haftem,  gotowaniem,

ogrodnictwem,  i  plotkami.  Obie  przekonywały  nas,  z  całkowicie

egoistycznych pobudek, że dziećmi zawsze powinni się zajmować członkowie

rodziny lub jeśli to niemożliwe, zarówno wampiry jak i czarownice.

Linda twierdziła, że to były mądre środki ostrożności, ponieważ jeszcze

nie  rozumieliśmy  talentów  i  niemowlęcych  tendencji,  choć  preferencje

Rebeccy do krwi i niemożność spania sugerowały, że była bardziej wampirem

niż  czarownicą,  tak  jak  Philip  wydawał  być  więcej  czarodziejem  niż

wampirem,  biorąc  pod  uwagę  wypchanego  słonia  nurkującego  na  jego

kołyską, którego czasami widywałam.

"Wciąż  wieczorem  możemy  zostać  w  domu,"  zasugerowałam.  Plany

Matthew obejmowały wielki wieczór, smoking, i bogini wie, co jeszcze.

"Nie" Matthew wciąż za bardzo lubił to słowo. "Zabieram moją żonę na

kolację." Jego ton wskazywał, że nie był to już temat do dyskusji.

Jack pędził w dół po schodach. "Cześć, mamo! Położyłem twoją pocztę

na górze. Taty też. Muszę lecieć. Mam kolację z Ojcem H dzisiaj".

"Wróć do śniadania, proszę," powiedział Matthew, gdy Jack wystrzelił

przez otwarte drzwi.

"Nie  martw  się,  tato.  Po  kolacji,  będę  z  Ransomem"  powiedział  Jack,

kiedy  za  nim  drzwi  zamknęły  się  z  hukiem.  Nowo  Orleańska  gałąź  klanu

Bishop-Clairmont przybyła do Londynu dwa dni temu, by pozwiedzać zabytki

i odwiedzić Marcusa.

"Wiedza,  że  jest  z  Ransomem  nie  łagodzi  moich  obaw."  westchnął

Matthew. "Chcę zobaczyć dzieci i się przebrać. Idziesz?"

"Zaraz do ciebie dołączę. Chcę najpierw rzucić okiem na salę balową i

zobaczyć,  jak  idą  przygotowania  firmom  cateringowym  do  twojej  imprezy

urodzinowej."

Matthew jęknął.

"Przestań być takim starym zrzędą" powiedziałam.

Wraz z Matthew wspięłam się po schodach. Na drugim piętrze, które

było zwykle zimne i ciche, huczało od aktywności. Matthew poszedł za mną

przez wysokie, szerokie drzwi. Firmy rozstawiły stoły po bokach sali balowej,

632

pozostawiając  dużo  miejsca  do  tańca.  W  rogu,  muzycy  ćwiczyli  utwory  na

jutrzejszy wieczór.

"Urodziłem  się  w  listopadzie,  a  nie  w  czerwcu"  mruknął  Matthew,  a

jego  grymas  się  pogłębił.  "W  dniu  Wszystkich  Świętych.  I  dlaczego

zapraszamy tak wielu ludzi?"

"Możesz narzekać i marudzić ile chcesz. To nie zmienia faktu, że jutro

jest  rocznica  dnia,  w  którym  odrodziłeś  się  jako  wampir,  a  twoja  rodzina

chciała świętować to z tobą".

Obejrzałam  jeden  z  motywów  kwiatowych.  Matthew  wybrał  dziwne

rośliny,  na  które  składały  się  wierzbowe  gałęzie  i  wiciokrzew,  jak  również

szeroki  wybór  muzyki  z  różnych  epok,  które  oczekiwał,  że  zespół  zagra  do

tańca.

"Jeśli  nie  chcesz,  tak  wielu  gości,  warto  pomyśleć  dwa  razy  zanim

zrobisz następne dzieci."

"Ale  ja  lubię  robić  z  tobą  dzieci."  Ręka  Matthew  zsunęła  się  wokół

mojego biodra i zatrzymała się na moim brzuchu.

"Zatem  możesz  oczekiwać  corocznej  powtórki  tego  wydarzenia,"

powiedziałam, dając mu buziaka. "I więcej stołów z każdym rokiem".

"Mówiąc o dzieciach", powiedział Matthew, unosząc głowę i słuchając

jakiegoś  dźwięku  niesłyszalnego  dla  ciepłokrwistych,  "twoja  córka  jest

głodna."

" Twoja córka jest  zawsze głodna" powiedziałam, kładąc delikatnie dłoń

na jego policzku.

***

Była  sypialnia  Matthew  została  przekształcona  w  pokój  dla  dzieci,  i

teraz  była  królestwem  bliźniaków,  wraz  z  zoo  pełnym  pluszaków,  z  taką

ilością sprzętu, że wyposażyło by armię dzieci, i rządziło nią dwóch tyranów.

Philip odwrócił głowę do drzwi, kiedy weszliśmy, miał tryumfalną minę

jak  wstał  i  chwycił  bok  kołyski.  Spoglądał  na  łóżko  siostry.  Rebecca

podciągnęła  się  do  pozycji  siedzącej  i  wpatrywała  w  Philipa  z

zainteresowaniem, jakby starając się zrozumieć, jak udało mu się tak szybko

urosnąć.

633

"Dobry  Boże.  Stoi."  Matthew  brzmiał  na  oszołomionego.  "Ale  on  nie

ma nawet siedmiu miesięcy."

Spojrzałam  na  silne  ramiona  i  nogi  dziecka  i  zastanawiałam  się,

dlaczego jego ojciec był zaskoczony.

"Co  ty  zrobiłeś?"  Powiedziałam,  wyciągając  Philipa  z  kołyski  i

przytulając go.

Z ust dziecka wyszedł strumień niezrozumiałych dźwięków, a pod moją

skórą pojawiły litery pomagając Philipowi odpowiedzieć na moje pytanie.

"Naprawdę?  Miałeś  bardzo  aktywny  dzień  zatem,"  powiedziałam,

wręczając go Matthew.

"Wierzę,  że  będziesz  tak  krnąbrny  jako  twój  imiennik,"  czule

powiedział Matthew, z palcem złapanym w silnym uścisku Philipa.

Przewijaliśmy  i  karmiliśmy  dzieci,  rozmawiając  o  tym,  co  odkryłam  w

dokumentach  Roberta  Boyle'a  tego  dnia  i  jakie  nowe  spostrzeżenia  miał

Matthew  po  prezentacji  w  Royal  Society  w  sprawie  problemów  ze

zrozumieniem genomu stworzeń.

"Daj mi chwilę. Muszę sprawdzić e-mail." Otrzymywałam ich więcej niż

kiedykolwiek,  Baldwin  wyznaczył  mnie  na  oficjalnego  przedstawiciela  de

Clermontów,  aby  mógł  poświęcić  więcej  czasu  na  zarabianie  pieniędzy  i

zastraszanie swojej rodziny.

"Czy  Kongregacja  nie  przeszkadzała  ci  w  tym  tygodniu  bardziej?"

zapytał Matthew, z ponowną zrzędliwością. Spędziłam zbyt wiele wieczorów,

pracując  nad  sprawozdaniem  o  równości  i  polityce  otwartości,  próbując

rozwikłać zawiłą logikę demona.

"Nie widać końca, obawiam się," powiedziałam, biorąc ze sobą Philipa

do  pokoju  chińskiego,  który  był  teraz  moim  biurem  w  domu.  Włączyłam

komputer  i  posadziłam  go  na  kolanie  podczas,  gdy  przeglądałam

wiadomości. "Są zdjęcia od Sary i Aghaty" Zawołałam. Obie kobiety były na

plaży gdzieś w Australii. "Chodź i zobacz".

"Wyglądają na szczęśliwe" powiedział Matthew, patrząc przez ramię z

Rebeccą w ramionach.

Rebecca wydała odgłosy zachwytu na widok babci.

"Trudno uwierzyć, że to już ponad rok od śmierci Em", powiedziałam.

"Dobrze widzieć, że Sara znów się uśmiecha."

634

"Jakieś wieści od Gallowglassa?" Zapytał Matthew.

Gallowglass  wyjechał  w  nieznanym  kierunki  i  nie  odpowiedział  na

nasze zaproszenie na przyjęcie urodzinowe Matthew.

"Nie",  powiedziałam.  "Może  Fernando  wie,  gdzie  on  jest."

Zamierzałam zapytać go jutro.

"A co od Baldwina?" powiedział Matthew, patrząc na listę nadawców, i

widząc email od swojego brata.

"Przyjeżdża  jutro."  Byłam  zadowolona,  że  Baldwin  miał  być,  i  życzyć

Matthew  wszystkiego  najlepszego  w  dniu  jego  urodzin.  To  dodawało  wagi

okazji  i  uciszy  fałszywe  plotki,  że  Baldwin  nie  w  pełni  wspierał  brata,  czy

nową gałąź Bishop-Clairmont. "Będą z nim Ernst i Verin. I muszę cię ostrzec:

Freyja również przyjedzie".

Jeszcze nie spotkałam środkowej siostry Matthew. Ale nie mogłam się

doczekać po tym jak Janet Gowdie raczyła mnie opowieściami o jej ostatnich

wyczynach.

"Chryste, tylko nie Freyja." jęknął Matthew. "Muszę się napić. Chcesz

coś?"

"Trochę wina," powiedziałam z roztargnieniem, nadal przewijając listę

wiadomości od Baldwina, Rimy Jaén z Wenecji, innych członków Kongregacji,

i mojego wydziału w Yale. Byłam bardziej zajęta, niż kiedykolwiek wcześniej. I

również szczęśliwsza.

Kiedy  dołączyłam  do  Matthew  w  jego  gabinecie,  nie  nalewał  naszych

drinków.  Zamiast  tego  stał  przy  kominku,  z  Philipem  na  biodrze,  wpatrując

się w ścianę nad kominkiem z ciekawym wyrazem twarzy. Po jego spojrzeniu,

nie mogłam zrozumieć, dlaczego.

Portretu Ysabeau i Philipea, który zwykle tu wisiał nie było. W zamian

do ściany była przypięta mała notatka.

PORTRET NIEZNANEGO MAŁŻEŃSTWA, SIR JOSHUA REYNOLDSA

CZASOWO PRZENIESIONY NA WYSTAWĘ

„SIR JOSHUA REYNOLD I JEGO ŚWIAT”

W KRÓLEWSKIEJ GALERII MALARSTWA W GREENWICH

"Phoebe  Taylor  uderza  ponownie,"  mruknęłam.  Nie  była  jeszcze

wampirem, ale już była dobrze znana w kręgach wampirzych, ze zdolności do

identyfikacji  sztuki  w  ich  posiadaniu,  która  dostarczała  znaczącej  ulgi

podatkowej, przez co byli skłonni okazać ją narodowi. Baldwin ją uwielbiał.

635

Ale nagłe zniknięcie rodziców nie było prawdziwym powodem paraliżu

Matthew.

W  miejscu  portretu  Reynolda  było  kolejne  płótno:  portret  mój  i

Matthew. To wyraźnie była praca Jacka, jego charakterystyczna kombinacja

siedemnastowiecznej  dbałości  o  szczegóły  i  nowoczesnej  wrażliwości  na

kolor  i  linie.  Potwierdzała  to  mała  karta  podparta  na  kominku  z

nabazgranymi życzeniami: Wszystkiego najlepszego Tato.

"Myślałam,  że  maluje  twój  portret.  To  miała  być  niespodzianka"

powiedziałam, myśląc o prośbach naszego syna, bym zajęła uwagę Matthew

podczas gdy on szkicował.

"Jack powiedział mi, że maluje twój portret", powiedział Matthew.

Zamiast  tego  Jack  malował  nas  razem,  w  oficjalnym  salonie  przez

jedno  z  wielkich  okien  domu.  Siedziałam  w  elżbietańskim  fotelu,  relikcie  z

naszego  domu  w  Blackfriars.  Matthew  stał  za  mną,  z  jasnymi  i  czystymi

oczami,  jakby  patrzyły  na  widza.  Moje  oczy  również  spoglądały  na  widza,

lekko nieziemskie, co sugerowało, że nie byłam zwykłym człowiekiem.

Matthew  sięgał  ponad  moim  ramieniem  trzymając  moją  uniesioną

lewą  dłoń,  z  palcami  ciasno  przeplecionymi.  Moja  głowa  była  lekko

nachylona  ku  niemu,  a  jego  była  lekko  w  dół  pod  kątem,  jakby  przerwano

nam w połowie rozmowy.

Poza eksponowała mój lewy nadgarstek i uroborosa, który go okrążał.

To wysłało wiadomość siły i solidarności, to symbol Bishop-Clairmonts. Nasza

rodzina  zaczęła  się  od  zadziwiającej  miłości,  która  pogłębiła  się  między

Matthew a mną. Rozwijała się ponieważ nasza więź była dostatecznie silna,

by  wytrzymać  nienawiść  i  strach  przed  innymi.  Przetrwała,  ponieważ

odkryliśmy,  tak  jak  czarownice  tyle  wieków  temu,  że  chęć  zmian  była

tajemnicą przetrwania.

Więcej  niż  tylko  to,  uroboros  symbolizował  nasze  partnerstwo.

Matthew i ja, alchemiczne małżeństwo wampira i czarownicy, śmierci i życia,

słońca  i  księżyca.  Ta  kombinacja  przeciwieństw  stworzyła  coś

cudowniejszego  i  cenniejszego,  niż  każde  z  nas  kiedykolwiek  mogło  mieć

oddzielnie.

636

Byliśmy dziesiątym węzłem. Niezniszczalnym.

Bez początku i końca.

Tłumaczenie: Fiolka2708

KONIEC

637